บทที่ 5 ไม่รักก็ปล่อยกันไป 5/2

//เช้าของวันใหม่///                                                                     

เขมมิกาตัดสินใจเซ็นใบหย่า เธอตั้งใจจะนำไปมอบให้กับปรเมศ เพียงแค่เปิดประตูเข้าไป ทำเอาเขมมิกาเข่าแทบทรุด หญิงสาวไม่คิดว่าสามีสุดที่รัก จะหยามเกียรติเธอได้ถึงเพียงนี้ ภาพของปรเมศนอนเปลือยกายอยู่บนเตียงกับหญิงอื่นสร้างความขมขื่นให้เธอไม่น้อย                                      

เสียงเปิดประตูทำให้เจ้าของห้องงัวเงียตื่นขึ้น เขามองไปที่เขมมิกาด้วยแววตาประหลาดใจ เธอถือใบหย่าไปวางไว้ที่โต๊ะทำงานของเขา ก่อนจะหันมาสบตาผู้เป็นสามีอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกจากห้องไปด้วยหัวใจแตกสลาย                                                                                          

“ใครใช้ให้คุณปีนขึ้นมาบนเตียงผม เตียงนี้มีไว้สำหรับผมกับภรรยาเท่านั้น!” เขาเพิ่งรู้ตัวว่าญานินนอนอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะตะคอกออกมาด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด                                                   

“อาจารย์ค่ะ”                                                                                         

“เมื่อคืนผมเมามาก คงไม่สามารถทำอะไรคุณได้ ออกไปให้พ้น!ออกไปจากบ้านของผม” ท่าทีของปรเมศวางอำนาจน่ากลัวกว่าที่ญานินคิดเอาไว้                                                           

            “อาจารย์จะไม่รับผิดชอบญาเหรอคะ”                                         

“ผมเมาก็จริง แต่ก็พอจำเรื่องราวทั้งหมดได้”                                 

“อาจารย์ร้อนแรงมากเลยนะคะ ญาช้ำไปหมดแล้ว”                                  

“หุบปาก! ผมเมาแล้วหลับแต่คุณกลับบอกว่าผมร้อนแรง ถ้าไม่อยากตกงานก็ออกไปก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจ”                                        

“คอยดูไปเถอะ ญาไม่มีวันปล่อยอาจารย์ไปแน่” หล่อนพูดออกมาด้วยแววตาเคียดแค้น ก่อนจะคว้าเสื้อคลุมมาสวมแล้วเดินออกไปจากห้องปรเมศทันที                                                               

//////                                                                                         

หญิงสาวในชุดกระโปรงสีขาว นั่งทรุดตัวลงบนพื้นของห้องโถง ท่ามกลางบ่าวรับใช้ แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปพยุงเธอมานั่งบนโซฟาราคาแพง ทำได้เพียงแค่มองอย่างสมเพช                                                  

“คุณทำแบบนี้กับเขมได้ยังไง เขมทำอะไรให้คุณเคืองโกรธนักหนา” หญิงสาวพูดประโยคนี้ออกมาทั้งน้ำตา แต่ปรเมศกลับเบือนหน้าหนี ไม่อยากเห็นหน้าเธอแม้เพียงเศษเสี้ยววินาที                           

“อย่าพยายามเรียกร้องความสนใจ ไม่ว่าคุณจะพยายามแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องเอาเด็กออก”  

“คุณบ้าไปแล้ว! ชีวิตแลกชีวิตอย่างนั้นเหรอคะ ชีวิตของเขมไม่ได้มีค่าอะไรเลยค่ะ ถ้าเทียบกับเด็กคนหนึ่งที่ต้องการเกิดมาลืมตาดูโลก” คราวนี้เขมิกาไม่อาจเก็บซ่อนน้ำตาเอไว้ได้อีกต่อไป เมื่อชายตรงหน้ากำลังพิพากษาทารกน้อยในครรภ์                                                                       

 “เงินก้อนนี้คงมากพอสำหรับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ เอาเด็กออกแล้วคุณก็ไปจากชีวิตของผมซะ!”           

 “ได้ค่ะ ฉันจะจัดการกับเด็กคนนี้ เขาจะไม่มีวันได้เห็นหน้าพ่อผู้อำมหิตอย่างคุณแน่นอน เงินนั่นฉันไม่ต้องการ สิ่งทีเขมต้องการคือขอใจคืนมา แล้วคุณก็เอาหัวใจปิศาจนี้คืนไป เราไม่มีอะไรติดค้างกันอีก”

“พ่อเหรอ... หึ!”                                                                         

เขมิกายังคงจดจำภาพวันนั้นได้ติดตา ทุกถ้อยคำที่ปรเมศเอ่ยออกมาช่างอบอุ่นแสนหวาน เวลานี้กลับแตกต่างราวกับใบมีดกรีดลงกลางใจดวงน้อยของเธอ                                                             

เมื่อความแค้นมันสุมอยู่ในอก ต่อให้รักมากแค่ไหน สุดท้ายปรเมศก็เลือกที่จะทรมานเขมมิกา ภรรยาที่เขารักสุดหัวใจ ไม่ว่าจากเป็นหรือจากตายสุดท้ายก็ต้องจากกันอยู่ดี                                               

เพราะโลกใบนี้ไม่มีพื้นที่ว่างสำหรับคนอ่อนแอ หากความรักมันร้ายกับเธอ อย่าคิดว่ามองกลับมาแล้วจะเจอ ผู้หญิงอย่างเธอไม่ได้เกิดมาเพื่อให้ผู้ชายอย่างเขาทำร้ายจิตใจครั้งแล้วครั้งเล่า                         

“ขอให้โชคชะตานำพาให้ฉันไม่เจอกับคุณ ขอให้เราสองคนไม่ต้องกลับมารักกันอีกจนวันตาย”           

“หึ! คุณคงเกลียดผมมากสินะเขมมิกา”                                       

“ฉันคงใช้คำว่าเกลียดกับคุณได้สิ้นเปลืองมาก จนรู้สึกรังเกียจขยะแขยง มันกำลังส่งผลให้ฉันอยากอาเจียนใส่หน้าคุณ”                                  

“ผมก็อยากรู้เหมือนกัน ผู้หญิงอย่างคุณจะใช้ชีวิตโดยที่ไม่มีผมได้ยังไง”                              

“น่าจะดีมากกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้ ขอให้คุณโชคดี ขอให้เราสองคนจบกันเพียงเท่านี้ ฉันหวังว่าเราสองคนคงไม่ได้พบกันอีก ลาก่อนปรเมศ” เขมมิกาเดินออกมาจากบ้านหลังนั้นด้วยหัวใจอันแน่วแน่ เธอไม่แม้แต่จะหันหลังกลับไปมอง จุดมุ่งหมายในชีวิตได้เปลี่ยนไป ไม่ต่างจากหัวใจของเขาและเธอ ที่มันไม่สามารถกลับไปหล่อหลอมเป็นหนึ่งเดียวได้อีกแล้ว                                                                                           

“บอส! ทำไมไม่รั้งคุณผู้หญิง ซ้ำยังคิดทำอะไรบ้า ๆ แบบนั้น” นทีรู้สึกแปลกใจที่ปรเมศยอมปล่อยเขมมิกาออกไปจากชีวิตของเขา                          

“ฉันไม่อยากทรมานเธออีกแล้ว ในเมื่อต่างคนต่างก็เจ็บปวด... บอบช้ำมามากเกินพอ สู้ปล่อยให้เธอไปใช้ชีวิตเองจะดีกว่า”                                  

“ทำไมต้องให้คุณผู้หญิงเอาเด็กออก นั่นลูกของบอสทั้งคนเลยนะ”                                     

“ลูกคนอื่นต่างหาก”                                                                   

“ผมว่าบอสน่าจะรู้จักคุณเขมมิกาดีกว่าใคร ทำไมถึงคิดว่าเธอจะนอกใจ ขนาดผมยังเชื่อว่าเด็กในท้องของคุณผู้หญิงเป็นลูกของบอสเลย”   

“ฉันได้ยินมากับหู ช่างเถอะเรื่องอาจารย์ญานิน จัดการย้ายเธอไปสอนที่อื่น ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอ”

“ได้ครับบอส” เมื่อนทีเดินออกไป ปรเมศได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เพราะอย่างน้อยเขาก็ได้ปลดปล่อยเขมมิกาไปมีชีวิตที่ดี ถึงแม้หัวใจยังคงเพรียกหาเธออยู่ก็ตามที