บทที่ 5 ไม่รักก็ปล่อยกันไป 5/1

            วันนี้เขมมิกาออกมาจากบ้าน เพราะเธออยากพบมาลิค เพื่อเตรียมเอกสารก่อนเดินทาง เธออยากไปเรียนต่อปริญญาเอกอีกด้วย หญิงสาวไม่อยากใช้เวลาอยู่ที่เมืองไทยอีกแล้ว เธอพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง มันคงพอทำให้เธอกับลูกได้ใช้ชีวิตอยู่อย่างปกติสุขได้                        

ทว่าในเวลานี้ปรเมศได้ผ่านมาที่ร้านอาหารพอดี เขากำมือแน่นด้วยความโกรธ ก่อนจะคิดหาทางแอบฟังคนทั้งคู่สนทนากัน เขาใช้เวลาไม่นานเครื่องดักฟังถูกนำไปวางที่โต๊ะอาหารทันที                               

เพราะชายหนุ่มรู้จักกับเจ้าของร้าน เขาแอบติดเครื่องดักฟังไว้ที่แจกันดอกไม้ ก่อนจะสั่งให้พนักงานนำไปเปลี่ยนกับอันเดิม ซึ่งเขมมิกากับมาลิคก็ไม่ได้สงสัยอะไร เพราะคิดว่าทางร้านคงอยากสร้างบรรยากาศน่ารับประทานอาหารมากขึ้น                                                              

“ผมดีใจนะครับที่คุณเขมตัดสินใจจะไปกับผม”                             

“เขมจะรีบหาทางหย่ากับเขาให้เร็วที่สุดค่ะ”                                              

“เรื่องลูกคุณเขมไม่ต้องห่วง ผมจะทำหน้าที่พ่ออย่างเต็มความสามารถ เขาจะไม่รู้สึกขาดหายอย่างแน่นอน คุณต้องดูแลตัวเองให้ดี คนท้องเรื่องสุขภาพสำคัญมาก สุขภาพจิตก็สำคัญไม่แพ้กัน คุณจะทำอะไรก็นึกถึงเด็กในท้องให้มาก ๆ เข้าใจไหมครับ”                                                         

เขมมิกาแอบกังวลใจ เนื่องจากหญิงสาวไม่ได้รู้สึกกับชายหนุ่มมากกว่าเพื่อน แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธออกไป เพราะกลัวมาลิคจะเสียใจ ที่เขาอุตส่าห์มีน้ำใจให้เธอกับลูก                                                           

“เข้าใจค่ะ ขอบคุณนะคะ”                                                          

“ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณเขม ผมเพิ่งเข้าใจการที่เราจะได้เป็นพ่อคนมันตื่นเต้นแค่ไหน” 

“เขมก็ตื่นเต้นเหมือนกันค่ะ”                                                       

บทสนทนาของคนทั้งคู่ไม่ต่างจากใบมีดกรีดลงกลางใจปรเมศ เขาเกลียดที่สุดคือเรื่องนี้ หลังจากที่มารดาของเขาถูกทำร้ายจิตใจอย่างหนัก ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะมาตกที่นั่งเดียวกับผู้ให้กำเนิด                      

“เขมมิกา! คุณต้องได้ชดใช้” เขาสบถออกมาด้วยแววตาเกรี้ยวกราด ในใจอยากประกาศออกไป ให้โลกได้รู้ถึงการกระทำของผู้เป็นภรรยา แต่เขากลับเลือกที่จะเดินเงียบ ๆ ออกมาจากตรงนั้น                       

////                                                                                           

เมื่อกลับมาบ้าน ปรเมศเอาแต่นั่งดื่มไม่สนใจสิ่งรอบข้าง เขาเพิ่งเข้าใจว่าการถูกหักหลังมันเจ็บปวดแค่ไหน กว่ามารดาของเขาจะผ่านไปได้ในแต่ล่ะวันนางคงทรมาน จนถึงขั้นตรอมใจตาย                               

“ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ” พอเขมมิกากลับมาถึงบ้าน หญิงสาวไม่ลังเลใจ เธอรีบเดินเข้าไปหาปรเมศทันที                                                          

“ผู้หญิงอย่างคุณ ไม่น่าเชื่อว่าจะร่านได้ขนาดนี้”                            

“นี่คุณ!” หญิงสาวไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ทำไมถึงได้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงดูถูกเธอแบบนั้น

"หยุดสร้างภาพให้ตัวเองดูดีสักทีเถอะเขมมิกา ลับหลังผมคุณกับไอ้มาลิคไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ทำไมผมจะไม่รู้"                                                

"หย่ากับฉันสิ! รออะไร" เขมมิกาพอเข้าใจแล้ว แต่เธอกลับไม่ปฏิเสธหรือคิดที่จะอธิบายอะไรเลย            

"รอให้คุณกับมันตกนรกไปพร้อมกันไง"                                        

"ป่วยก็ไปพบแพทย์ อย่าคิดว่าคนอื่นเขาจะเหมือนคุณ แม้แต่ศีลข้อสามยังรักษาไม่ได้"          

"คุณเองก็ไม่ได้สูงส่งไปกว่าผมนักหรอก"                                                   

 "อย่างน้อยฉันก็ไม่เคยนอกใจนอกกายคุณก็แล้วกัน”                    

“พูดไม่อายปาก คุณนี่มันหน้าด้านกว่าที่ผมคิดเอาไว้เสียอีก”         

“พรุ่งนี้เจอกันที่เขต สินสมรสฉันไม่ต้องการแม้แต่สตางค์แดงเดียว เมื่อไม่รักกันแล้วก็ปล่อยฉันไป" เธอสุดทนจึงระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างบ้าคลั่ง                                                                      

            "ฝันไปเถอะ!" แววตาของปรเมศราวกับคลื่นลูกใหญ่ซัดสาดอยู่กลางหัวใจ เป็นดั่งพายุร้ายไม่ต่างจากสินามิ ที่พร้อมโหมกระหน่ำ สร้างหายนะให้กับชีวิตของเขมมิกา                                                       

หลายวันผ่านไป                                                                                    

ในเมื่อความปรารถนาสูงสุดของอีกฝ่ายไม่ใช่ครอบครัว เธอจึงกลายเป็นคนที่เขาอยากเขี่ยทิ้งไปให้พ้นตัว เหตุผลที่ปรเมศก้าวเข้ามาในชีวิตของเธอ ใช้ถ้อยคำหวานหลอกล่อจนหญิงสาวตายใจ ในที่สุดเธอก็ได้ตัดสินใจแต่งานกับเขาอย่างไม่มีข้อแม้ใด ๆ                                               

ท้ายที่สุดแล้วความจริงก็ปรากฏขึ้น เพราะปรเมศเข้าใจผิด คิดว่าเขมิกาคือสาเหตุที่ทำให้ผู้เป็นมารดาของเขา ต้องจากโลกนี้ไปโดยไม่ได้เอ่ยคำบอกลา                                                                            

“เขมท้อง!” หญิงสาวตัดสินใจพูดเรื่องทารกน้อยในครรภ์ เพราะลึก ๆ แล้วยังแอบหวังที่จะได้อยู่กับครอบครัวอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา อารมณ์ของเขมมิกาแปรปรวน เธอเองไม่อาจควบคุมได้ บางทีก็คิดอยากอยู่ประเดี๋ยวก็อยากไป                                                                          

“กี่เดือน”                                                                                  

“หกสัปดาห์แล้วค่ะ”                                                                   

“เด็กคนนี้เป็นลูกของใคร”                                                                       

“คุณปรเมศ!” เขมมิการู้สึกผิดหวังในตัวชายหนุ่ม เขาไม่ควรตั้งคำถามนี้กับเธอ                    

“เอาเด็กนั่นออกซะ! นี่คือเงินที่ผมจะจ่ายให้กับคุณ นับจากนี้ไปเราสองคนเป็นเพียงแค่คนแปลกหน้าสำหรับกัน”                                    

“คุณคิดดีแล้วใช่ไหมคะ”                                                            

“ผมไม่เคยลังเลที่อยากเก็บเด็กคนนี้เอาไว้เลยสักนิด”                    

คำตอบที่ได้ทำเอาหญิงสาวพูดไม่ออก มันจุกในอกเสียจนเธอแทบเสียสติ แต่กลับมาได้เพราะทารกน้อยในครรภ์ เธอต้องปกป้องเด็กคนนี้ให้ถึงที่สุด ปรเมศจะต้องเสียใจกับถ้อยคำที่เขาพูดกับเธอในวันนี้