บทที่ 2

ด้านล่างยังมีรูปภาพในข่าวอีกหนึ่งรูป

ฉันเดาว่าสวี่จือเหิงในรูปถ่ายรวมจะต้องยิ้มอย่างมีความสุขมากแน่ ๆ

เดินไปจนสุดทางเดินชั้นสองก็ถึงหน้าประตูห้องหนึ่ง ที่นี่คือห้องเก็บของสะสมของสวี่จือเหิง

เขามักจะขลุกอยู่ในนี้เป็นวัน ๆ

เพราะฉันมองไม่เห็น เขาจึงไม่เคยป้องกันฉันเลย

เมื่อผลักประตูเข้าไป ฉันก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปห้องทั้งห้อง

ฉันอัปโหลดรูปถ่ายลงบนอินเทอร์เน็ต เพื่อถามชาวเน็ตว่าในรูปมีอะไรบ้าง

ไม่นานก็มีความคิดเห็นใต้โพสต์

“นี่มันภาพวาดของจิตรกรเจียงเหยาไม่ใช่เหรอ ดูท่าเจ้าของโพสต์จะเป็นแฟนคลับตัวยงของเจียงเหยานะ”

“ถ้าให้พูดนะ ภาพวาดของเจียงเหยา นอกจากผลงานที่ได้รางวัลไม่กี่ภาพ ภาพอื่น ๆ กลับเหมือนไม่ได้มาจากฝีมือคนคนเดียวกันเลย ไม่เห็นจะน่าเก็บสะสมตรงไหน”

“มีภาพวาดเยอะขนาดนี้เชียว ฉันลองนับดูแล้วมีตั้งร้อยยี่สิบภาพ”

จากนั้นฉันก็ค้นหาข่าวของเจียงเหยาบนอินเทอร์เน็ต

สองปีมานี้เธออาศัยผลงานกวาดรางวัลทั้งในและนอกประเทศไปไม่น้อย และในทุกวันที่เธอรับรางวัลแต่ละรางวัล สวี่จือเหิงก็จะไปร่วมแสดงความยินดีด้วยตัวเองเสมอ

เพื่อเพิ่มชื่อเสียงให้กับเจียงเหยา สวี่จือเหิงถึงกับทุ่มเงินมหาศาลประมูลภาพวาดของเธอจนราคาพุ่งสูงลิ่วอย่างไม่เสียดาย

แม้กระทั่งตอนที่บริษัทของสามีเจียงเหยาตกอยู่ในวิกฤต ก็ยังได้สวี่ซื่อกรุ๊ปช่วยระดมทุนแก้ไขปัญหาจนผ่านพ้นไปได้

เขารักเจียงเหยามากจริง ๆ

ทนเห็นเธอตกระกำลำบากไม่ได้ ถึงขั้นยอมช่วยศัตรูหัวใจของตัวเองด้วยความเต็มใจ

ความรักที่เขามีต่อเจียงเหยามันช่างบริสุทธิ์เสียจริง

ฉัน ‘ซาบซึ้ง’ จนหัวใจสั่นสะท้านไปหมด

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฉันไปตรวจดวงตาที่โรงพยาบาลสามแห่งติดกัน

ข้อสรุปที่ได้ล้วนบอกว่าหากผ่าตัดปลูกถ่ายกระจกตา ก็มีโอกาสสูงมากที่จะกลับมามองเห็นได้อีกครั้ง

ความจริงแล้วโรงพยาบาลทั้งสามแห่งนี้สวี่จือเหิงเคยพาฉันมาตรวจแล้ว เพียงแต่หมอในตอนนั้นต่างบอกว่าไม่สามารถรักษาได้

คราวนี้ฉันมั่นใจได้แล้วว่าเป็นสวี่จือเหิงนั่นแหละที่ไม่อยากให้ฉันรักษาดวงตาหาย

พอเดินออกจากโรงพยาบาล ฉันก็อดทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ แล้วร้องไห้ออกมาไม่ได้

ความรู้สึกน้อยใจ ไม่เข้าใจ และเจ็บปวดทะลักทลายเอ่อล้นขึ้นมาในใจพร้อม ๆ กันราวกับน้ำหลาก

การหลอกลวงตลอดสองปีที่ผ่านมานี้ ฉันทนมามากพอแล้ว

หลังจากใจเย็นลง ฉันก็ไปที่สำนักงานทนายความและได้หนังสือหย่ามาสองฉบับ

ฉันเก็บหนังสือหย่าลงกระเป๋า แล้วไปยืนรอเรียกแท็กซี่อยู่ริมถนน

ผ่านไปครู่หนึ่ง รถคันหนึ่งก็มาจอดตรงหน้าฉัน คนบนรถลดกระจกลง

“ฉู่ซินหนิง ทำไมเธอถึงมาอยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะ ฉันกำลังจะไปบริษัทของจือเหิงพอดี เธอขึ้นรถสิ เดี๋ยวฉันพาไป”

เสียงของเจียงเหยา

ไม่รอให้ฉันเอ่ยปากปฏิเสธ เธอก็ลงจากรถมาดันแขนฉัน ดึงขึ้นรถไป

เธอเอาแต่พูดจาดูถูกฉันตลอดทาง

“คิดถึงตอนนั้นที่อาจารย์พูดต่อหน้าคนทั้งห้องว่าเธอจะต้องได้เป็นจิตรกรผู้ยิ่งใหญ่ น่าเสียดายที่โชคชะตากลั่นแกล้ง ตามองไม่เห็นแล้ว เธอจะยังวาดรูปได้ยังไง”

“จะว่าไปเธอต้องขอบคุณฉันนะ ถ้าฉันไม่ปฏิเสธจือเหิง เธอจะมีโอกาสได้แต่งงานกับเขาเหรอ ลำพังคนตาบอดอย่างเธอ แค่เลี้ยงดูตัวเองก็ลำบากแล้ว”

มือที่วางอยู่บนตักของฉันกำหมัดแน่น

เจียงเหยาแย่งดวงตาของฉันไป ทำลายชีวิตของฉัน แถมยังจะหน้าไม่อายพูดคำพวกนี้ออกมาได้อีก

สมแล้วที่เป็นคู่สร้างคู่สมกับสวี่จือเหิง

หลังลงจากรถ พอเดินเข้าไปในบริษัทก็ได้ยินเสียงพนักงานซุบซิบนินทากัน

“นั่นใช่ภรรยาของประธานสวี่หรือเปล่า เธอยืนข้างคุณเจียงแบบนี้ เป็นการเปรียบเทียบที่ฉันมองแล้วยังรู้สึกรันทดใจแทนเลย คนหนึ่งเป็นคนตาบอดถือไม้เท้า ส่วนอีกคนเป็นหญิงแกร่งสุดมั่น”

“มิน่าล่ะทุกครั้งที่ประธานสวี่ไปร่วมงานเลี้ยงถึงได้เชิญคุณเจียงไปเป็นเพื่อน ใครจะอยากพาคนตาบอดออกไปไหนมาไหนด้วย”

“แต่ฉันได้ยินมาว่าประธานสวี่กับภรรยาเป็นเพื่อนสมัยเด็กที่โตมาด้วยกันนะ ที่ปกติไม่พาภรรยาออกไปข้างนอก คงเป็นการปกป้องภรรยาอย่างหนึ่งแหละมั้ง”

พอเดินเข้ามาในลิฟต์ จู่ ๆ เจียงเหยาก็หัวเราะออกมา

“ฉู่ซินหนิง เธอนี่น่าสงสารจริง ๆ ฉันชักจะเริ่มเห็นใจเธอแล้วสิ”

“ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะคอยมองโลกใบนี้แทนเธอเป็นอย่างดีเลย”

ความโกรธแค้นที่สะสมมาเนิ่นนานพลันปะทุขึ้น

ฉันทิ้งไม้เท้าขาว ง้างมือขึ้นแล้วฟาดลงบนหน้าของเธอ

เธอหลบได้อย่างง่ายดาย

แต่ในตอนที่ประตูลิฟต์เปิดออก เธอกลับส่งเสียงกรีดร้องแหลม

“ฉู่ซินหนิง ทำไมเธอต้องตบฉันด้วย”

จากนั้นก็มีคนคนหนึ่งพุ่งเข้ามาชนฉันล้มลงกับพื้น

แล้วประคองเจียงเหยาที่อยู่บนพื้นขึ้นมา

เสียงของสวี่จือเหิงเต็มไปด้วยความโกรธ

“ฉู่ซินหนิง อยู่ดี ๆ ทำไมต้องลงไม้ลงมือกับเหยาเหยาด้วย”

“เขาแค่บังเอิญเจอเธอระหว่างทาง เลยหวังดีพาเธอกลับมาส่งที่บริษัทแทนฉัน เธอเป็นบ้าอะไรขึ้นมา”