รสชาติของความรัก : ดาร์คช็อก [7]

 

ฤชากำลังฝัน...เขาฝัน ฝันถึงเหตุการณ์ในอดีตตั้งแต่วัยเด็กตั้งแต่จำความได้ จนกระทั่งพ่อแม่มีน้องชายให้เขาสองคน เขาจำความดีใจที่ได้สมาชิกในครอบครัวเพิ่มนั้นได้ดี ต่อมาน้องชายทั้งสองก็เริ่มเติบโต ชีวิตก็ดำเนินไปอย่างราบเรียบ เขาผู้ซึ่งชื่นชอบทำขนมก็เลือกอาชีพเชฟทำขนม และเลือกทำขนมไทย ขนมบ้านเกิดของตนชัวเอง เมื่อเรียนจบไม่นาน เหตุการณ์ก็มาถึงตอนที่พ่อกับแม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิต เขาซึ่งเสียใจเป็นอย่างมากหลั่งน้ำตาลูกผู้ชายครั้งแรกนับตั้งแต่โตมา แม้ว่าจะเสียใจมากเพียงใด เขาก็ต้องดูแลน้องชายทั้งสองให้เติบโตจนสามารถดูตัวเองได้ เขาต้องเป็นเสาหลักของครอบครัวถัดจากพ่อแม่ เป็นพ่อและแม่ให้น้องชายคนเล็กที่ยังเล็กนัก เขาทำงานงก ๆ ส่งเสียน้องชายทั้งสองเรียนหนังสือ เมื่อน้องชายคนรองจบ ก็มาช่วยแบ่งเบาภาระงานบริหารให้แก่เขา ทำให้เขาได้ใข้เวลากับสิ่งที่รักมากขึ้น 

เรื่องราวก็ดำเนินไปต่อจนกระทั่งวันที่เขาชนะการแข่งขันได้ทุนไปฝึกงานที่ครัวขนมของโรงแรมชื่อดังในประเทศ F เขาจำได้ดีถึงความดีใจและภาคภูมิใจ และความกังวลที่ต้องทิ้งน้องชายทั้งสองเอาไว้ที่ไทยเป็นเวลาหลายเดือน คนหนึ่งพึ่งจบ อีกคนก็ยังเรียนชั้นมัธยมปลาย แต่ทั้งคู่ก็ให้กำลังใจเขาและผลักดันให้เขาไปตามความฝันทำสิ่งที่รัก 

เขาจำได้ดีถึงความรู้สึกแรกที่เหยียบลงบนผืนแผ่นดินประเทศ F จำได้ดีถึงชายคนหนึ่งที่เข้ามาช่วยเหลือ จำได้ดีถึงความทรงจำแสนหวานและขมขื่นที่เกิดขึ้นในระยะเวลาสามเดือนที่อยู่ด้วยกัน

วันเวลาผ่านไป บุตรสาวของเขาก็ถือกำเนิด บุตรสาวตัวเล็กน่ารัก ผิวยับย่นยู่เหมือนลูกลิง ตัวสีแดง ร้องไห้เสียงดัง แต่นี่คือสิ่งมีชีวิตที่น่ารักและสวยที่สุดในสายตาของเขา จิตใจทั้งดวง ความรักทั้งหมด ถูกยกให้เธอในวินาทีแรกที่สบตากับดวงตาคู่น้อยนั่น เขาตกหลุมรักเธออย่างถอนตัวไม่ขึ้น 

วินาทีนั้น เขาเข้าใจถึงความรักที่พ่อกับแม่มีต่อพวกเขาเฉกเช่นเดียวกัน 

เด็กน้อยเติบโตขึ้นมาท่ามกลางความรัก แม้จะไม่มีพ่ออีกคนคอยช่วยเลี้ยงดู เด็กน้อยเข้าใจเพียงว่า ตนเองมีแม่แต่แม่ไปสวรรค์เป็นนางฟ้าไปแล้ว และกำลังมองดูเธอและพ่อจากบนฟ้า คอยคุ้มครองพวกเขาทั้งสองอย่างเงียบ ๆ

พวกเขาสี่คนพ่อลูกและคุณอาทั้งสองใช้ชีวิตด้วยกันอย่างมีความสุข จนกระทั่งวันนี้ที่เขาได้ยินเสียงระเบิดและทุกอย่างก็ดำมืดไปหมด 

เขาเคยได้ยินมาว่า คนใกล้ตายมักจะนึกย้อนเหตุการณ์ในอดีตขึ้นมาตามลำดับ หรือเขาจะใกล้ตายแล้วกันนะ 

 

 

" ลูกยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอกนะชา "

เสียงที่ไม่ได้ยินมานานทำเอาเขาตาแดงก่ำ น้ำตาเริ่มหลั่งรินอีกรอบ 

" แม่.... ผมคิดถึงแม่มาก "

" ฮะ ฮะ แม่ก็คิดถึงลูก หลานแม่น่ารักมากเลยนะ "

" ใช่ หลานพ่อน่ารักมาก "

พ่อของเขาปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางความว่างเปล่า ฤชาไม่ทำอะไรทั้งสิ้น ผวาเข้าไปกอดพ่อบังเกิดเกล้าที่เขาไม่ได้พานพบมาหลายปี ร้องไห้สะอึกสะอื้น เหมือนกับว่าภาระที่แบกไว้บนบ่ามันหนักหนาเหลือเกิน การได้พบบุพการีเหมือนได้รับการปลดปล่อย

" โตแล้ว ยังร้องไห้เป็นเด็กอีกนะเราน่ะ " 

พ่อลูบหัวของเขาก่อนจะดุไม่จริงจัง

" ผมคิดถึงพ่อจังครับ "

" อืม พวกเราก็คิดถึงลูกมาก "

พวกเขาคุยกันไถ่ถามสารทุกข์สุขดิบ จนไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่

 

" ชา ถึงเวลากลับไปได้แล้ว มีคนรอหนูอยู่อีกเยอะเลยนะ "

แม่ของเขาพูดขึ้น

" ชา...ชาไม่อยากจากพ่อกับแม่ไปเลย "

" มันยังไม่ถึงเวลาเจอกัน แต่เราจะได้เจอกันอีกในอนาคต ดูแลตัวเองดี ๆ ดูแลน้องและหลานของพวกเราด้วย "

พ่อเขากำชับ 

" ครับพ่อ "

" บอกนาวีให้หาภรรยาหรือสามีสักทีแม่อยากเห็นหลานแล้ว ทำตัวลอยไปลอยมาจนจะสามสิบแล้วยังไม่ลงหลักปักฐานอีก "

แม่ของเขาบ่นขึ้นมา

" ฮะ ฮะ เกรงว่าแม่ต้องไปบอกเจ้าตัวเองแล้วล่ะครับ ผมพูดจนปากจะฉีกแล้วก็เหมือนเดิม "

" แล้วก็บางอย่างอาจจะไม่ใช่ที่ตาเห็น มีเรื่องราวหลายเรื่องที่ซับซ้อน และสิ่งที่ดีที่สุดอาจไม่ใช่ทางเลือกที่ถูกที่สุด อย่าโกรธแค้นนาน ชีวิตคนเราสั้นนักนะลูก ถ้ามีโอกาสมีความสุข อย่าลืมหาความสุขให้ตัวเอง อย่าทิฐินะลูกนะ "

แม่กล่าวเป็นนัยกับเขา และเขาก็รู้ดีว่าแม่หมายถึงเรื่องอะไร มีข้อสงสัยที่อยากถามแต่เหมือนแม่ของเขาส่งสายตาว่าตนไม่สามารถพูดไปมากกว่านี้ได้แล้ว

 

" ฝากบอกวีและน้ำด้วยว่าพ่อและแม่คิดถึงและรักพวกหนูเสนอนะ "

พ่อกับแม่พูดพร้อมกัน จากนั้นก็มีแสงสีขาวสาดส่องมาที่ตัวของเขา เขาลอยขึ้นไปในอากาศสูงขึ้นเรื่อย ๆ 

เขามองพ่อกับแม่ที่ยืนอยู่บนพื้นด้านล่าง กำลังโบกมืออำลา ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะค่อย ๆ สว่างจ้าจนมองอะไรไม่เห็นอะไรนอกจากแสงสีขาวที่ทำให้ต้องหลับตาแน่น

 

 

" เฮือก "

" พี่ชา/ชา "

นาวีและชลธีรีบวิ่งมาดูพี่ชายที่พึ่งฟื้นขึ้นมาหลังจากสลบและไม่ได้สติไปหนึ่งสัปดาห์เต็ม พวกเขากลัวมากว่าฤชาจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีก กลัวว่าฤชาจะตาย 

ฤชามองใบหน้าของน้องชายที่ใต้ตาดำคล้ำเป็นแพนด้ากันแล้วหัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้

" ยังมีหน้ามาหัวเราะอีก ไอ้พี่บ้า! "

นาวีแหวใส่ แต่น้ำตาก็ไหลไปได้ ก่อนจะผวากอดพี่ชายแน่น

" โอ๊ย ๆ เจ็บ ๆ ระวังหน่อย แผลยังไม่หายดีเลย "

" ขอโทษ ลืมตัว "

นาวีรีบปล่อยพี่ชายตนเองออกจากอ้อมแขน

" น้ำมานี่มา มาให้พี่กอดหน่อย "

ชลธีที่น้ำตาซึมอยู่ก่อนหน้าร้องไห้โฮเมื่อได้ยินพี่ชายเรียกก่อนจะเข้าไปสวมกอดพี่ชายคนโตหลวม ๆ แต่น้ำตาก็ทำเอาเสื้อผู้ป่วยเปียกแฉะเป็นด่างดวง

" พี่หลับไปนานแค่ไหน "

ฤชาถาม

" หนึ่งสัปดาห์เต็ม "

ถึงว่า พวกน้องชายของเขาถึงหน้าตาดูไม่ได้ซักคน 

หลังจากฤชาฟื้น นาวีก็ออกไปเรียกหมอกับพยาบาลเข้ามาตรวจอาการของฤชาอย่างรวดเร็ว พบว่าไม่มีอาการผิดปกติอะไร แค่ต้องดูอาการใกล้ชิดอีกสองถึงสามวัน เพื่อความแน่ใจ 

นาวีเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นตลอดที่ผ่านมาตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุให้พี่ชายตนเองฟังอย่างละเอียด

" น้องเนยล่ะ ลูกพี่อยู่ที่ไหน "

" อยู่กับพ่อกับแม่ของพลครับ "

ชลธีกล่าวบอกพี่ชาย

" ช่วงนี้น้ำกับพี่วีผลัดกันเฝ้าพี่ พลเลยอาสาพาน้องเนยไปดูแลร่วมกับพ่อแม่ของเขา "

" แล้วเนยเป็นอย่างไรบ้าง ร้องไห้ไหม เกเรไหม "

เขาเป็นห่วงบุตรสาว การเห็นพ่อนอนหลับไม่รู้สึกตัว อาจก่อให้เกิดฝันร้ายฝังใจแก่เด็กน้อยได้

" ไม่ต้องห่วงพี่ น้องเนยคิดว่าพี่แค่หลับพักผ่อน แต่เจ้าตัวอ้วนกลมดีอยู่ดีกินดี มีคนตามใจมีความสุขดีมาก "

ฤชาได้ฟังก็ค่อยโล่งใจหน่อย อย่างน้อยบุตรสาวของเขาจะได้ไม่มีแผลใจ

" เดี๋ยวน้ำติดต่อพลให้พาน้องเนยมานะครับพี่ "

" อืม "

ฤชาพยักหน้า เขาก็คิดถึงบุตรสาวจับใจ ยิ่งหลังจากเจอพ่อกับแม่แล้วเขายิ่งคิดถึงอีกฝ่ายอย่างมาก 

" พี่ชา ตำรวจมาด้านล่าง ผมขอไปรับก่อนนะ เขาจะมาสอบปากคำพี่ "

นาวีบอก และกำชับให้น้องชายคนเล็กเฝ้าพี่ชายให้ดี

หลังนาวีเดินออกไป ชลธีก็ลากเก้าอี้เข้ามานั่งข้างเตียงของฤชา ก่อนจะพูดขึ้น

" พี่...เอ่อ คุณชาคริตเขามาเยี่ยมพี่ทุกวันเลยนะ แต่...โดนพี่วีไล่กลับทุกวันเหมือนกัน "

" อืม "

ฤชาฟังน้องชายเงียบ ๆ ไม่ได้พูดหรือทำท่าสนใจอะไรต่อ 

ชลธีเห็นพี่ชายนิ่งไปก็นึกว่าไม่พอใจ จึงหุบปากฉับ ไม่กล่าวต่ออีกแม้ครึ่งคำ

ไม่นานประตูห้องพักก็เปิดออกและตำรวจสามนายชุดเดิมก็เข้ามาสอบปากคำของฤชา 

ฤชาให้การตามความจริง พร้อมกับแจ้งว่าจะให้นาวีส่งเอกสารการตรวจเช็กสภาพอุปกรณ์และความปลอดภัยประจำทุกสัปดาห์ให้ตำรวจไปเช็กดู บริษัทที่เช็กก็เป็นบริษัทขื่อดังได้มาตรฐานรับรอง 

ตำรวจสอบถามเหตุการณ์ตอนเกิดเหตุอีกนิดหน่อย ก่อนจะขอตัวกลับ 

" พี่...คิดว่าเพราะอุปกรณ์ร้านเราจริงหรอ "

ฤชานิ่งไปสักครู่ก่อนจะพูดต่อ

" ไม่ใช่หรอก "

ฤชามั่นใจที่ตอบแบบนี้ แต่เขาไม่แน่ใจว่าข้อสันนิษฐานของตนเองเป็นจริงมากน้อยแค่ไหน จนกว่าจะได้คุยกับใครอีกคน

" ถ้าชาคริตมา ปล่อยให้เขาเข้ามาหาพี่ด้วย "

ฤชาบอกน้องชายทุกคน

" ทำไม?! "

นาวีเริ่มจะโวยวายแบบหัวร้อนขึ้นมาทันทีที่ได้ยินชื่อนี้

" พี่มีเรื่องจะคุยกับเขา  "

ฤชาพูดเสียงหนักแน่น ซึ่งทำให้นาวีและชลธีไม่อาจปฏิเสธความต้องการของพี่ชายได้

 

 

 

 

 

ชาคริตมาเยี่ยมฤชาตามปกติ แม้ไม่อาจเข้าไปในห้องได้และโดนไล่เหมือนหมูเหมือนหมา แต่เขาก็ยอม อย่างน้อยยังได้รู้ว่าฤชายังคงมีลมหายใจอยู่ เขาก็รู้สึกสบายใจ สักวันชาต้องฟื้นขึ้นมา ไม่นาน มันต้องไม่นาน ชาคริตปลอบใจตนเอง

วันนี้เขามาเคาะประตูห้องเช่นเคย แต่ต่างกันตรงที่คนออกมารับเป็นชลธี น้องชายคนเล็กของฤชา ซึ่งปกติจะเป็นนาวีที่ออกมา

" คุณชาคริต พี่ชาอยากคุยด้วยครับ เชิญด้านใน "

ชลธีเปิดประตูให้อีกฝ่ายเดินเข้ามา 

" คุณบอดี้การ์ดรอด้านนอกนะครับ "

เหล่าบอดี้การ์ดทำตัวไม่ถูก พวกเขามีหน้าที่ติดตามเจ้านายตลอดเวลา จะไม่ให้ตามเข้าไปเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ เพราะจะถือว่าพวกเขาบกพร่องในหน้าที่

จนกระทั่งชาคริตโบกมือให้สัญญาว่าไม่ต้องตามเข้ามา เหล่าบอดี้การ์ดจึงรอด้านนอกอย่างสงบ

แต่ละก้าวที่เดินไปบนพื้นของโรงพยาบาลหนักอึ้ง ชาฟื้นแล้ว แต่ชามีอะไรจะพูดกับเขางั้นหรือ คงไม่ได้จะบอกให้เขาออกไปจากชีวิต ไสหัวไปไกล ๆ ใช่ไหม

ชาคริตได้แต่หวั่นใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี ในเมื่อสาเหตุพวกนี้มาจากเขาคนเดียว 

ชาคริตเดินมาหยุดที่ข้างเตียงของฤชาและลากเก้าอี้มานั่ง ก่อนจะมองใบหน้าหวานตรงหน้าที่ประทับตราตรึงในใจของเขามาหลายปีและไม่เคยเลือนลางไปสักเสี้ยววินาที

" วี น้ำ ออกไปก่อน ไปหาอะไรกินหรือเดินเล่น พี่มีเรื่องจะคุยกับชาคริตตามลำพัง "

นาวีทำท่าไม่พอใจส่วนชลธีได้แต่อึ้ง

" พี่ไม่เป็นอะไรหรอก ออดเรียกพยาบาลก็มี มีอะไรไม่ต้องห่วงพี่กดเรียกแน่ "

ด้วยเหตุนี้ นาวีจึงได้แต่เดินปึงปังออกไปอย่างไม่พอใจและชลธีก็ตามพี่ชายคนรองออกไปอย่างสงบ

 

" ชาคริต บอกผมมาตรง ๆ เหตุการณ์ระเบิดเกี่ยวข้องกับคุณใช่ไหม "

ชาคริตอยากจะโกหก แต่ว่าเขาไม่อาจทำได้

" ใช่ ทั้งหมดเกี่ยวข้องกับผมเอง "

" เกิดอะไรขึ้น เล่ามาให้หมด อย่าให้ตกหล่นแม้แต่นิดเดียว "

ฤชาพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน ก่อนจะจ้องเขม็งไปที่ตาของอีกฝ่าย เหตุการณ์ระเบิดนี้ทำลายชีวิตคนไปสามคนและก่อให้เกิดคนบาดเจ็บอีกมาก เขาไม่อาจเพิกเฉยได้

" เรื่องมันมีอยู่ว่า... "

ชาคริตเล่าว่า เหตุการณ์ระเบิดไม่ได้เกิดจากแก๊สรั่วแต่อย่างใดแต่เป็นการจงใจวางระเบิด ตัวคนก่อเหตุเป็นพี่ชายคนละแม่กับเขา ทายาทสายตรงของเจโนเวเซ่ ที่พ่อของเขาไม่ยกกิจการของตระกูลให้และคับแค้นใจ ทั้งสองต่อสู้กับเขามาหลายปีดีดัก ซึ่งส่วนใหญ่เขาเป็นฝ่ายได้เปรียบ เขาพยายามตามเก็บพี่ชายทั้งสอง แต่พวกนั้นหลบหายไปเพราะมีคนช่วยเหลือตลอด ทำให้เขายังไม่ประสบความสำเร็จในการกำจัดอีกฝ่ายให้สิ้นซาก แล้วพอดีเขามาไทย พวกนั้นตามกลิ่นมาสืบรู้ได้ว่า ฤชาและเนยคืออดีตคนรักและบุตรสาวของเขา ทำให้พวกนั้นวางแผนทำลายจุดอ่อนของเขา 

ฤชาฟังจบ เขาไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอะไรก่อนดี โกรธ เสียใจ แค้น โมโห 

เรื่องนี้เริ่มต้นที่ชาคริตแต่เขาก็มีส่วนเช่นกัน เขาไม่อยากโทษอีกฝ่ายแค่คนเดียว เพราะเขาเองที่ไปยุ่งเกี่ยวกับมาเฟีย ไม่นานต่อให้ชาคริตไม่มาไทย พี่น้องของชาคริตก็ต้องหาทางสืบรู้เรื่องของเขากับบุตรสาวได้อยู่ดี 

" ที่มาไทยเพราะคุณมาปกป้องผมกับลูกสาวงั้นหรอ "

ฤชาไม่ใช่คนโง่ ไม่ใช่นางเอกน้ำเน่าที่เอาแต่ตีโพยตีพาย เขาพอจะเดาได้ถึงจุดประสงค์ที่อีกฝ่ายมาที่นี่ 

" ใช่ ใกล้เหตุการณ์ปิดฉากแล้ว เอียนและคริสตอฟต้องไม่ปล่อยชากับลูกเอาไว้แน่ ผมมานี่เพื่อดูแลคุณและลูก แม้มันจะมีความเสี่ยงแต่ก็ดีกว่าให้อยู่ห่างตา "

ชาคริตตอบตามตรง 

" และอีกอย่าง ผมคิดถึงคุณมากชา "

ชาคริตมองลึกไปในดวงตาของฤชา เหมือนพยายามส่งต่อคำพูดไปให้ลึกถึงจิตวิญญาณของอีกคน

ฤชานึกถึงคำพูดของแม่ของเขาขึ้นมา ลังเลใจอยู่นานก่อนจะเอ่ยถามออกไป

" ทำไม...ตอนนั้นคุณไม่เลือกผมล่ะ...คริต "

ฤชากลั้นใจถามในที่สุด คำตอบของคำถามนี้ เขาเองก็ต้องการมันมาหลายปีเช่นกัน แต่เลือกที่จะปฏิเสธใจตนเองและไม่ยอมค้นหาความจริง เขาคิดว่ามันจะเจ็บปวดน้อยกว่าถ้าไม่รับรู้แต่แรก แต่ที่ไหนได้ แผลไม่เคยหายไป มันยังคงมีตัวตนอยู่เสมอ เหมือนเสี้ยนที่ฝังไปในเนื้อและไม่สามารถเอาออกได้ ทรมานทุกครั้งที่รู้สึกถึงการมีตัวตนของมัน

" ชา...คือ "

" เล่ามาเถอะ มาถึงขั้นนี้แล้ว คุณติดค้างความจริงกับผมอยู่นะคริต "

ฤชามองลึกลงไปในดวงตาของอีกฝ่ายเช่นกัน แต่คราวนี้เพื่อบ่งบอกการตัดสินใจว่า คำตอบนี้จะทำให้เขาตัดชาคริตออกไปจากชีวิตให้หมดจดหรือจะตัดสินใจทำตรงกันข้าม......