مشاركة

บทที่ 3

مؤلف: มะเขือยาว
ในขณะที่ฉันกำลังเฝ้ารอการรักษาที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นจากคุณหมอเมิ่ง เขากลับชักมือกลับไปเสียดื้อๆ

"เรียบร้อยครับ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า

สัมผัสที่หยุดลงกะทันหันนั้นทำให้ฉันรู้สึกวูบโหวงไปทั้งร่าง

ความร้อนรุ่มที่ถูกปลุกปั่นขึ้นมานอกจากจะไม่สงบลงแล้ว มันกลับยิ่งลุกลามไปทั่วร่างกายราวกับไฟป่า ฉันโหยหาการปลอบประโลมที่มากกว่านี้ โหยหาการถูกเติมเต็ม และการถูกสยบแทบเท้า

"จากการตรวจ ชัดเจนว่าคุณมีอาการผิดปกติของระบบต่อมไร้ท่อ"

เขาใช้นิ้วดันแว่นที่เลื่อนตกลงมาให้เข้าที่ ปลายแขนเสื้อกาวน์สีขาวมีรอยคราบน้ำเปียกชื้นติดอยู่เล็กน้อย "ระดับฮอร์โมนเอสโตรเจนที่สูงขึ้นผิดปกติจะส่งผลให้... ความต้องการทางสรีระเฉพาะด้านรุนแรงขึ้น"

ฉันชะงักไป

ดังนั้น ความปรารถนาที่ยากจะเอ่ยปากบอกใคร ความกระวนกระวายที่ทำให้นอนไม่หลับในยามค่ำคืนเหล่านั้น แท้จริงแล้วมันคืออาการป่วยอย่างนั้นเหรอ?

มิน่าล่ะ พวกผู้หญิงคนอื่นในหอพักเวลาพูดเรื่องความรักถึงได้ดูเหนียมอายนกันนัก มีแค่ฉันคนเดียวที่ในหัวเต็มไปด้วยภาพความเร่าร้อนของการร่วมรักระหว่างชายหญิง

"ถ้าอย่างนั้น... คุณหมอเมิ่งคะ โรคของฉันจะรักษาได้ยังไง?" ฉันอายจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปสบตาเขา

"สามารถรักษาได้ด้วยการนวดควบคู่ไปกับการปรับสมดุลด้วยยาครับ" เสียงของเขาพลันขยับเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างใบหูของฉัน "ตอนนี้จะเริ่มการรักษาแล้วนะ"

"คะ?"

ฉันรีบเงยหน้าขึ้นด้วยความลนลาน แต่ริมฝีปากกลับบังเอิญไปเฉียดเข้ากับต้นขาของเขา

ผ่านเนื้อผ้ากางเกงสแล็ก ฉันสัมผัสได้ถึงมัดกล้ามเนื้อที่แน่นตึง

กลิ่นอายความเป็นชายที่เข้มข้นนั้นทำให้ฉันหน้ามืดตามัว ความรู้สึกคันยิบอย่างยากจะทานทนก่อตัวขึ้นที่หว่างขา

ลมหายใจของคุณหมอเมิ่งหนักหน่วงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ฝ่ามือใหญ่คู่หนึ่งพลันคว้าเข้าที่เอวของฉัน แล้วกดร่างของฉันลงกับเตียงตรวจ ผ้าปูเตียงส่งเสียงเสียดสีดังลั่นจากการรับน้ำหนัก

"อย่าขยับสุ่มสี่สุ่มห้า" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำจนน่ากลัว "การรักษาต้องได้รับความร่วมมือจากคนไข้"

ฉันได้ยินเสียงรูดซิปกระโปรงดังขึ้นเบาๆ

อากาศที่เย็นเยียบไล้ผ่านแผ่นหลัง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยสัมผัสที่ร้อนแรงยิ่งกว่า

ฝ่ามือของเขาร้อนจัดราวกับเหล็กลนไฟ ค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาจากรอยบุ๋มที่เอว แล้วลากไล้อยู่แถวสะบัก

"ผิวขาวจริงๆ" เขาพึมพำ ปลายหนิ้วพลันออกแรงกดลงที่จุดหนึ่ง "เหมือนกับวิปครีมที่เพิ่งบีบออกมาเลย"

คำเปรียบเปรยนั้นทำให้ฉันร้อนผ่าวไปจนถึงใบหู

เมื่อมือนั้นเลื่อนมาถึงจุดสำคัญ กระแสไฟฟ้าอันรุนแรงก็แล่นปราดผ่านกระดูกสันหลัง ฉันสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่

สัมผัสเปียกชื้นและร้อนผ่าวพลันแนบลงที่ต้นคอด้านหลัง

ปลายลิ้นของเขาเหมือนกับงูที่ดูปราดเปรียว ค่อยๆ ลากไล้ลงไปตามแนวกระดูกสันหลัง แล้วหมุนวนอยู่ที่รอยบุ๋มเหนือสะโพก

ในตอนที่ฟันของเขาขบลงบนติ่งหูเบาๆ ฉันก็หลุดเสียงครางสะอื้นที่ดูไม่เหมือนเสียงตัวเองออกมา

อื้อ เสียวเหลือเกิน...

"ผ่อนคลายหน่อย" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยการล่อลวง "มอบร่างกายของคุณให้ผม"

นี่มันคือการรักษาที่ไหนกัน? มันคือบทเรียนการสยบยอมที่ถูกออกแบบมาอย่างประณีตชัดๆ

แขนขาของฉันอ่อนปรกเปียกเหมือนเส้นหมี่ที่ผ่านการต้ม สมองขาวโพลนไปหมด

ตอนที่เขาขึ้นมานั่งคร่อมเตียงตรวจก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดจากการรับน้ำหนักที่มากเกินไป

มันเป็นอย่างที่เขาว่าจริงๆ "วิธีการรักษา" เหล่านี้มอบความเบาสบายอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

แต่เมื่อความเสียวซ่านสะสมมากขึ้น ความต้องการที่น่าอายยิ่งกว่าเดิมก็เริ่มกรีดร้องออกมา

มันคัน!

คันยุบยิบจนแทบทนไม่ไหว เหมือนมีมดนับไม่ถ้วนกำลังไต่ตอม

ฉันหนีบขาเข้าหากันแน่น แต่ก็ไม่อาจหยุดยั้งมวลน้ำอุ่นที่ไหลรินออกมาได้

"คุณหมอคะ..." เสียงของฉันสั่นเครือ "ฉันทรมานเหลือเกินค่ะ..."

คุณหมอเมิ่งไม่ได้ตอบคำถาม แต่แรงที่กดลงบนจุดชีพจรกลับหนักหน่วงขึ้นกะทันหัน

ฉันแหงนหน้าหอบหายใจ เห็นดวงตาหลังกรอบแว่นของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ราวกับเขากลายเป็นคนละคน

มุมปากของเขายกยิ้มเพียงเล็กน้อย "แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วเหรอ?"

พูดจบเขาก็คว้าคางของฉันเอาไว้ แล้วสอดนิ้วสามนิ้วเข้าไปในปากทันที "แบบนี้ไม่ได้นะ เราต้องเพิ่มระดับความรุนแรงกันหน่อยแล้ว"

น้ำลายไหลเยิ้มออกมาจากมุมปากอย่างควบคุมไม่ได้ ก่อนจะถูกเขาโน้มตัวลงมาเลียจนสะอาดสะอ้าน ท่าทางนั้นมันดูอีโรติกจนนิ้วเท้าของฉันจิกเกร็ง

"ต้องทำยังไงคะ...?"

"งั้นคุณก็ต้องเชื่อฟัง" เขาซุบซิบตรงใบหู นิ้วมือควานวนอยู่ในโพรงปากที่เปียกชื้น "ผมจะช่วยคุณเอง"

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในห้องตรวจผสมปนเปไปกับกลิ่นคาวของกามราคะ

ข้างนอกหน้าต่างฝนเริ่มตกลงมาตอนไหนไม่รู้ เสียงหยดน้ำกระทบมู่ลี่ฟังดูเหมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลังบางอย่าง

ชายเสื้อกาวน์ของเขาเสียดสีกับต้นขาด้านในของฉัน ที่ซึ่งตอนนี้เปียกแฉะจนกลายเป็นโคลนตมไปหมด

เมื่อฝ่ามือของเขาเข้ากอบกุมส่วนที่ร้อนแรงที่สุด ในที่สุด ฉันก็หลุดเสียงสะอื้นไห้ราวกับกำลังจะขาดใจ

นี่ไม่ใช่การดำเนินความสัมพันธ์ระหว่างหมอกับคนไข้ที่ควรจะเป็นเลยสักนิด แต่เราทั้งคู่กลับไม่มีใครสั่งให้หยุด

"...ผมจะเริ่มแล้วนะ"

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • ความลับของดาว   บทที่ 10

    เมื่อประตูเปิดออก แสงสว่างที่ทิ่มแทงตาทำให้เห็นร่างของคุณหมอเมิ่งดูราวกับยมบาลจากนรกเขาคุกเข่าลง บีบคางของฉันเพื่อบังคับให้เงยหน้าขึ้น"รู้ไหม หวังเหมี่ยวเหมี่ยว?" น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาจนน่ากลัว "ตลอดหนึ่งเดือนมานี้ ยาที่เธอกินน่ะไม่ใช่ยารักษาซิฟิลิสเลยสักนิด แต่มันคือยาชนิดพิเศษที่เอาไว้ใช้กำราบผู้หญิงที่ไม่เชื่อฟังโดยเฉพาะ มันจะทำให้เธอ... โหยหาผู้ชาย และไม่สามารถควบคุมตัวเองได้"ฉันเบิกตากว้าง ความรู้สึกสะอิดสะเอียนตีขึ้นมาในกระเพาะ"ทำไม ทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้?" ฉันมองคุณหมอเมิ่งด้วยความตกตะลึง หยาดน้ำตาคลออยู่ในดวงตา"เมิ่งเสี่ยวอวี่ น้องชายของฉันไง" นิ้วมือของเขาบีบแน่นขึ้น ฉันเจ็บจนน้ำตาไหลพราก "เมื่อสามปีก่อน เพราะเธอปฏิเสธที่จะกลับไปคืนดี เขาเลยถูกรถบรรทุกทับจนกลายเป็นเศษเนื้อระหว่างทางที่ไปตามตื้อเธอ เธอรู้ไหมว่าฉันต้องใช้เวลานานแค่ไหน ถึงจะประกอบศพของเขาขึ้นมาได้?"ความทรงจำของฉันพลันย้อนกลับไปในวันฝนตกวันนั้น ภาพของเมิ่งเสี่ยวอวี่ที่คุกเข่ากลางสายฝนเพื่อขอให้ฉันเปลี่ยนใจหลังจากนั้นฉันได้ข่าวว่าเขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ แต่ฉันไม่เคยคาดคิดเลยว่า..."คราวนี้ ถึงตาเธ

  • ความลับของดาว   บทที่ 9

    เฮ้อ!ใครจะไปคิดล่ะว่าฉันเป็นแค่เพียงนักศึกษาสาววัยใส แต่ทำไมถึงต้องมาติดโรคอย่างซิฟิลิสแบบนี้ได้?ที่ผ่านมาฉันเคยคบหาแฟนมาไม่น้อยจริงๆ ตอนนี้จะไปโทษใครก็คงไม่ได้แล้วหลังจากนั้นตลอดทั้งสัปดาห์ ฉันต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความวิตกกังวลและความหวาดกลัวในทุกๆ วันฉันรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองกลายเป็นโหลใส่ยาไปเสียแล้ว ไม่เพียงแต่หลิวเกินจู้ที่คอยเร่งให้ฉันกินยาแก้ซิฟิลิสเท่านั้นแต่คุณหมอเมิ่งเองก็ยังคอยกำชับให้ฉันกินยาให้ตรงเวลาทุกวัน เพื่อรักษาโรคประหลาดที่ทำให้ร่างกายคันยิบๆ นี่ด้วยหยดน้ำฝนนอกหน้าต่างเคาะกระทบกระจก ฉันจ้องมองยาเม็ดสีขาวในมือพลางรู้สึกว่าลำคอตีบตันสุดท้าย ฉันก็ยังไม่สามารถกลืนยาลงไปได้อยู่ดีโทรศัพท์พลันสั่นเตือนขึ้มากะทันหัน เป็นข้อความจากคุณหมอเมิ่ง: "วันนี้รู้สึกยังไงบ้างครับ? อย่าลืมกินยาให้ตรงเวลานะ อาการของคุณกำลังดีขึ้นแล้ว"ฉันจ้องหน้าจอ มุมปากยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวตั้งแต่ได้พบกับคุณหมอเมิ่ง ชีวิตที่เหมือนฝันร้ายนี้ก็ดูเหมือนจะมีแสงสว่างปรากฏขึ้นมาเสียทีเขาไม่เหมือนกับหมอคนอื่นๆ เขาไม่เคยมองฉันด้วยสายตาแปลกๆทุกครั้งที่ไปตรวจเขาก็จะรับฟังอย่างอดท

  • ความลับของดาว   บทที่ 8

    สี่วันผ่านไป ประจำเดือนกลับสิ้นสุดลงเร็วกว่าที่คิดปกติมักจะลากยาวเป็นสัปดาห์ แต่ครั้งนี้กลับสั้นจนน่าประหลาดใจโทรศัพท์สั่นเตือนตรงเวลาเป๊ะ มันคือข้อความจากหลิวเกินจู้: "เหมี่ยวเหมี่ยว หลายวันมานี้ในหัวพี่มีแต่เรื่องของเธอ หลับตาก็เห็นแต่ท่าทางยั่วสวาทของเธอ พี่จะโดนทรมานจนบ้าตายอยู่แล้ว"ตัวอักษรที่หยาบโลนเหล่านี้ทำให้ฉันรู้สึกพะอืดพะอมจนมวนท้องไอ้คางคกไม่เจียมตัว!แต่ฉันไม่มีทางเลือกที่เกินไปกว่านั้นคือ เขาสั่งให้ฉันสวมชุดเซ็กซี่วาบหวิวไปตามนัดฉันฝืนกล้ำกลืนความสะอิดสะเอียน สวมชุดเดรสผ้าโปร่งสีชมพูที่บางจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน ดีไซน์ด้านหลังเว้าลึกเผยให้เห็นผิวพรรณรำไรชายกระโปรงพริ้วไหวตามจังหวะการก้าวเดิน ขับเน้นส่วนโค้งเว้าของร่างกายให้เด่นชัดใต้ต้นไม้หน้าประตูมหาลัย หลิวเกินจู้ยืนรออยู่ตรงนั้นแล้ววินาทีที่เขาเห็นฉัน ใบหน้าของเขาก็แดงก่ำ ลมหายใจเริ่มหอบหนัก ดูราวกับพ่อวัวที่กำลังติดสัดเขาฉุดกระชากฉันขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ ฝ่ามือที่ร้อนจัดส่งผ่านความร้อนผ่านผ้าบางๆ เข้ามา"จะพาไปที่พิเศษสักหน่อย" เขาซุบซิบชิดใบหู ริมฝีปากที่ชื้นแฉะลากไล้ไปตามลำคอที่น่าแปลกคือ ฉันกลับรู

  • ความลับของดาว   บทที่ 7

    ฝ่ามือของเขาบีบรัดข้อมือของฉันแน่นราวกับคีมเหล็ก แรงบีบมหาศาลนั้นทำให้ฉันเจ็บจนน้ำตาเล็ดออกมาฉันพยายามดิ้นรนสุดชีวิตแต่เขากลับไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด ความหวาดกลัวจู่โจมเข้ามาในใจดั่งกระแสน้ำ เจ้าบ้านี่คงไม่ได้คิดจะขืนใจฉันที่นี่หรอกนะ?ตอนที่ถูกลากเข้าไปในส่วนลึกของป่าละเมาะ แผ่นหลังของฉันก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็นๆที่นี่เป็นสถานที่นัดพบยามค่ำคืนของพวกคู่รักในมหาลัย แต่ตอนกลางวันกลับไร้ผู้คนสัญจร เปลือกไม้ที่หยาบกร้านครูดไปกับผิวแขนที่เปลือยเปล่าจนเจ็บแสบไปหมด"หลิวเกินจู้! ฉันเจ็บนะ!" ฉันตะโกนบอกด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น ขอบตาร้อนผ่าวผู้ชายที่มีใบหน้าบิดเบี้ยวดูน่ากลัวตรงหน้านี้ ยังใช่พี่ชายข้างบ้านที่เคยยอมฉันทุกอย่างคนนั้นอยู่หรือเปล่า?"นังแพศยา!" คำด่ายาบคายที่สาดซัดมาทำให้ฉันสั่นสะท้านไปทั้งร่างทันใดนั้น หมัดที่ใหญ่ราวกับหม้อดินก็ซัดเข้าใส่ลำต้นไม้ข้างกายอย่างแรงใบไม้ที่ร่วงหล่นลงมาปลิวว่อนไปทั่ว แม้แต่พื้นดินยังส่งแรงสั่นสะเทือนมาถึงเท้าฉันหดตัวถอยหลังหนีครึ่งก้าว นี่มันใช่พละกำลังของมนุษย์ที่ไหนกัน? มันคือสัตว์ป่าที่กำลังคลุ้มคลั่งชัดๆ"ฉันทนมามากพอแล้ว!" เขาพูดลอ

  • ความลับของดาว   บทที่ 6

    เมื่อพูดถึงตรงนี้ ฉันก็เม้มริมฝีปากล่างอย่างได้จังหวะ ยามเงยหน้าสบตาเขา ขนตาก็สั่นไหวเบาๆ อย่างน่าสงสารลมหายใจของคุณหมอเมิ่งหนักหน่วงขึ้นอย่างเห็นได้ชัดฉันฉวยโอกาสนี้ลุกขึ้นยืน แสร้งทำเป็นหน้ามืดแล้วคว้าแขนของเขาเอาไว้ แม้จะมีเสื้อกาวน์กั้นอยู่ แต่ฉันกลับสัมผัสได้ถึงมัดกล้ามเนื้อที่แข็งตึงของเขา"ตามการสังเกตทางคลินิก" เสียงของเขาพลันแห้งผากขึ้นมา "นี่คือปฏิกิริยาปกติของการตอบสนองต่อยาครับ มันจะเริ่มจากการกระตุ้นการหลั่งฮอร์โมนโปรเจสเตอโรน และเมื่อระดับฮอร์โมนในร่างกายพุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุด..."เขาพูดคำศัพท์เฉพาะทางค้างไว้เพียงครึ่งเดียวแล้วก็หยุดชะงักไป เพราะปลายนิ้วของฉันลากไล้ขึ้นไปสัมผัสที่ลูกกระเดือกของเขาเสียแล้วในองศานี้ ฉันได้กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ จากปกเสื้อของเขา ผสมปนเปไปกับกลิ่นเบสโน้ตของน้ำหอมผู้ชายบางอย่าง"คุณหมอคะ" ฉันเขย่งปลายเท้า ลมหายใจรดรินอยู่ที่ปลายคางของเขา "ไอ้ที่คุณหมอพูดมาฉันไม่เข้าใจหรอกค่ะ ฉันรู้แค่ว่า... ตอนนี้มีแค่คุณหมอเท่านั้นที่ช่วยฉันได้"บรรยากาศในห้องตรวจพลันหวานหยาดเยิ้มขึ้นมาทันตาฉันรู้สึกได้ว่ากล้ามเนื้อแขนของเขาเกร็งแน่นราวกับท่อนเหล็ก

  • ความลับของดาว   บทที่ 5

    ช่างมันเถอะ ยังไงหลิวเกินจู้ก็ไม่ใช่สเปกของฉันอยู่แล้ว จะไปเสียเวลาคิดมากทำไมในค่ำคืนที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงทำงานเบาๆ ของเครื่องปรับอากาศดังอยู่ในห้องพักฉันนอนขดตัวอยู่บนเตียงเดี่ยว นิ้วมือขยำผ้าปูเตียงไว้แน่นโดยไม่รู้ตัวภาพที่วนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมไปไหน อุณหภูมิจากปลายนิ้วของคุณหมอเมิ่งในห้องตรวจวันนั้นรสชาติของการถูกปลุกปั่นอารมณ์แต่กลับไม่ได้รับการปลดปล่อย มันทรมานยิ่งกว่าการถูกลงทัณฑ์ใดๆ เสียอีก"บ้าไปแล้วจริงๆ..." ฉันกัดมุมปลอกหมอนเอาไว้ ขาทั้งสองข้างเบียดเสียดถูไถกันไปมาโดยสัญชาตญาณเตียงในหอพักส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ทำเอาฉันสะดุ้งจนร่างกายแข็งทื่อไปทันทีรูมเมทเตียงข้างๆ พลิกตัว ฉันกลั้นหายใจรอจนแน่ใจว่าเธอไม่ได้ตื่นขึ้นมา ถึงได้ขยับต่อความรู้สึกหลบๆ ซ่อนๆ แบบนี้กลับยิ่งทำให้ความเสียวซ่านรุนแรงขึ้นกว่าเดิมแสงจันทร์นอกหน้าต่างสาดส่องลงมา กระทบลงบนหน้าผากที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อของฉันฉันจ้องมองรูปแอบถ่ายตอนทำงานของคุณหมอเมิ่งในหน้าจอโทรศัพท์ แผ่นหลังภายใต้เสื้อกาวน์สีขาวนั่นทำให้ร่างกายของฉันร้อนผ่าวทั้งที่ทำถึงขนาดนี้แล้ว แต่ก็ยังรู้สึกว่ามันไม่พอเอาเสียเลยบนโต๊ะ

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status