4 เริ่มเข้าหอ-18+

4 เริ่มเข้าหอ-18+

“ท่านพี่! ใคร ใครอยู่ในห้องเจ้าคะ”

ซูเม่ยขยับมือขึ้นจะดึงผ้าคาดตาออกแต่หลี่เจิ้งรีบจับไว้เสียก่อน

“มิมีผู้ใดน้องหญิง เพียงลมพัดเข้ามาทางซอกประตู ข้าจะเดินไปปิดให้สนิทเสียหน่อย”

ซูเม่ยนั่งนิ่งได้ยินเสียงขยับปิดประตู จากนั้นพลันรู้สึกถึงมือหยาบลูบไล้ทรวงอกทั้งสองข้าง ทั้งเคล้นคลึงปลอบประโลมไปพร้อมกัน บ้างขยี้ยอดถันเล็กหนักมือ ซ้ำอีกมือกำลังเลื่อนลงด้านล่างแต่ยังไม่ทันได้ถึงเนินเนื้ออูมของสงวน ซูเม่ยร้องออกมาเสียก่อน

“ท่านพี่! ท่าน”

“เจ้ากลัวหรือ ชายหญิงย่อมต้องถูกเนื้อต้องตัว แม่เจ้ามิได้สอนสั่งก่อนมาหรือไร”

“สั่งสอนเจ้าค่ะ แต่มิได้บอกข้าว่ามีการทำเช่นนี้ด้วย”

มือล้วงลงด้านล่างขยำแรงจนซูเม่ยสะดุ้งทำท่าผุดจากตั่ง แต่หลี่เจิ้งกดไหล่ไว้ให้นั่งลงตามเดิม

“แม่เจ้าสั่งสอนเจ้ามาเช่นไรบ้าง นางบอกอะไรเจ้าจึงได้กังวลกลัวเช่นนี้”

“แม่แจ้งแก่ข้าเพียงให้ข้าอ้าขาไว้จนกว่าท่านจะหยุด เออ หยุด หยุดกระแทก”

มือใหญ่หยาบกร้านทั้งสองข้างชะงักเลื่อนออกจากตัวทันควันพร้อมด้วยเสียงหัวเราะของหลี่เจิ้งดังขึ้น

“ท่านพี่ ท่านหัวเราะข้า”

“เจ้าช่างไร้เดียงสานัก แรกผลิไม่มีชายใดได้เคยแตะต้องใช่หรือไม่”

“เจ้าค่ะ แต่ละวันข้าอยู่แต่ในห้องหอมิได้ออกนอกจวนเลยแม้แต่น้อย เหล่าอาจารย์สอนวิชาเป็นผู้เข้ามายังจวนเจ้าค่ะ”

มือใหญ่เชยคางน้อยเล็กขึ้นให้หันมา

“ข้ามิเย้าเจ้าแล้วน้องหญิง เอาเป็นว่า ชายหญิงสามารถร่วมเสพสังวาสกันได้ทุกที่ ทุกเวลา ทุกท่าทางแล้วแต่เราเลือกสรร”

“ทุกท่าทางเช่นนั้นหรือ? มันจะเป็นไปได้เยี่ยงไรกันเจ้าคะ น้องเห็นพวกสัตว์ หากเป็นแมวมันขึ้นคร่อมกันทางด้านหลัง ใช่ จริงด้วย ทางด้านหลัง อย่างที่ท่านพี่พูดจริง ๆ”

น้ำเสียงตื่นเต้นระคนใคร่รู้ของซูเม่ยคงทำให้คุณชายรองชอบใจ เพราะนางได้ยินเสียงหัวเราะออกมาในลำคอ เพียงแต่น้ำเสียงดูแปลกไป

“เจ้าช่างเจรจานัก ข้าคงมิรู้เบื่อ ตอนนี้ถึงเวลาเข้าหอแล้ว พี่เองเมื่อเห็นเจ้างดงาม ใคร่อดใจมิไหวต้องการใช้เจ้าสิ่งนี้สอดใส่ให้ยังเจ้า”

ซูเม่ยตกใจจนสะดุ้งสุดตัวเมื่อจู่ ๆ หลี่เจิ้งจับมือนางไปกำรอบของสิ่งหนึ่งเป็นแท่งใหญ่นัก จะว่าแข็งก็ไม่ใช่ จะอ่อนก็ไม่เชิง อุ่นร้อนยิ่งนัก

“อะ อะไรเจ้าคะ”

“ลำดุ้นของข้าเอง เจ้ามีกลีบอวบสวยดั่งหญิงสาว ส่วนข้าชายชาตรีมีลำหยกงดงามทั้งใหญ่ไว้เริงสวาททั้งช่วยให้เจ้าได้สุขสม”

นางขยับมืออย่างแปลกใจเดี๋ยวกำเดี๋ยวขยับรูดจนได้ยินเสียงสูดปากจึงได้หยุดนิ่ง

“ท่านพี่เจ็บหรือเจ้าคะ”

“ไม่ ไม่เจ็บแม้แต่น้อย อีกสิ”

มือเล็กพยายามขยับถี่ขึ้นโดยสังเกตเอาจากเสียงลมหายใจของคนที่นั่งด้านข้าง ท่านพี่หายใจเร็วขึ้นทั้งเกร็งตัวยามที่นางถี่ความเร็ว

“พอ พอก่อนน้องหญิง เจ้าดูท่าจะเป็นคนหัวไว”

“เจ้าค่ะ ท่านอาจารย์มักบอกน้องเช่นนั้นเสมอ”

“ข้าดีใจที่เจ้าเป็นเช่นนี้ คืนเข้าหอของเราคงสุขสมและสนุก แต่ตอนนี้พี่ต้องมัดมือเจ้าแล้ว”

“เหตุใดต้องมัดมือข้าด้วยเจ้าคะ ท่านพี่! เดี๋ยวก่อน”

มือเล็กถูกแยกออกจากกันแล้วเริ่มถูกผูกทีละข้างด้วยผ้าที่นางเดาเอาว่าเป็นผ้าไหมเพราะความเนียนลื่น

“เจ้ายืนขึ้นก่อน แล้วหันหลังสิ หันหน้าไปยังเตียง”

ซูเม่ยลุกขึ้นยืนอย่างสงสัย แม้ว่านางเริ่มรับรู้ว่าชายหญิงเสพกามมิใช่มีเพียงท่าเดียว แต่มิใช่การยืนเป็นแน่! ความโล่งเย็นของท่อนล่างทำให้นางรู้ได้ว่าถูกถอดตู้โตวตัวล่างออกแล้ว

“ข้าจะมัดมือเจ้าทั้งสองข้าง ขึงไว้กับขื่อด้านบน”

“ท่านพี่! ขึงงั้นหรือเจ้าคะ ข้า ข้ามิเคยรู้เลยว่าเราต้องกระทำเยี่ยงนี้”

“มันเป็นกฎของตระกูลน้องหญิง เอาล่ะ เจ้ายืนชิดขอบเตียงไว้ ข้าจะขึ้นไปยืนบนเตียงแล้วโยงข้อมือเจ้ากับขื่อด้านบน”

ซูเม่ยมองไม่เห็นสิ่งใดรับรู้เพียงข้อมือถูกดึงขึ้นสูง แล้วจากนั้นสัมผัสของผ้าเนียนนุ่มที่พันข้อมือไว้จนแน่นทั้งสองข้างถูกดึงขึ้นสูงจนท่อนแขนเหยียดตึง

ตอนนี้นางเองรู้สึกราวกับกำลังถูกมัดห้อยลงมาจากขื่อไม้ยกเว้นเพียงเท้าของนางเท่านั้นยังยืนบนพื้นได้มั่นคงดี

“เป็นเช่นไรบ้างน้องหญิง”

ซูเม่ยจับน้ำเสียงของท่านพี่หลี่เจิ้งได้ว่าเขามีความพึงพอใจอย่างยิ่งเมื่อเห็นนางถูกมัดตรึงไว้เช่นนี้ จึงเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ข้ากลัว”

“ไม่ต้องกลัว เจ้าจะมีความสุขยิ่งกว่าหญิงใด มากกว่าฮูหยินตระกูลอื่น”

จากนั้นนางรู้สึกถึงผ้าไหมเนื้อเย็นพันโดยรอบท่อนแขนทั้งสองข้างไม่แน่นมากนักคล้ายต้องการเพียงเก็บสายไม่ให้ระโยงระยาง แล้วอ้อมลงมายังใต้ราวนมพันนางรู้สึกได้ว่านมเนื้อโนนนูนขึ้นดันสูง

“พันไว้เช่นนี้ นมเจ้าสวยยิ่ง สีแดงของผ้าตัดสีผิวขาวราวหยกของเจ้าน้องหญิง เจ้าสวยงามมาก”

ผ้าไหมเนื้อดีพันรอบเอวไต่ระดับลงมายังท่อนขาพันลงมาจนถึงข้อเท้าเรียวงาม

“ท่านพี่!!”

เสียงหวานร้องตื่นตะหนกเมื่อขาข้างซ้ายที่พันด้วยผ้ามาถึงข้อเท้าถูกยกขึ้นไม่เหยียดตรงมากนักให้นางได้พอขยับได้ ผ้าตรงข้อเท้าพันแน่น นางรู้สึกว่าตอนนี้ท่านพี่คงผูกปลายผ้าอีกด้านบนขื่อเช่นกัน

ความรู้สึกเปิดโล่งของด้านล่างที่ถูกตรึงแน่นด้วยผ้าไม่อาจขยับเขยื้อน ฉับพลันรู้สึกเย็นวาบตรงทรวงอก และอาการดูดดึงหัวนมอย่างแรง

“ท่านพี่ ท่าน ท่านดูดนมข้า”

“นมเจ้าสวยนัก ใหญ่อวบอิ่มทั้งยอดเล็ก ดูดกลืนได้มันดี”

ลิ้นสากระคายยิ่งคล้ายตะกละตะกลามยามปาดเลียหัวนม ราวอดอยากกระหายเนินนมนี้มาเนิ่นนาน

“ข้าไม่ได้เชยชมหญิงงามมานานมากแล้วน้องหญิง”

“อื้ออ เหตุใดกัน ท่านพี่ อ่า ท่านกัดนมข้า”

เสียงหวานขึ้นสูงสะดุ้งสุดตัวยามฟันขบกัดยอดหัวนมสีสวย ซูเม่ยแม้ดิ้นรนหนีฟันใหญ่แต่มิอาจพ้นเนื่องจากการรัดรึงของผ้าไหมสีแดงพันรอบลำตัว เสียงดูดกินนมอวบอิ่ม เสียงลากเลียลิ้นบนยอดถันดังชัดเจนภายในห้องหอปะปนเสียงร้องหวานแหลมของซูเม่ย

พรืด พรืด

นางได้ยินเสียงสาบเสื้อร่วงหล่นพื้น เสียงถอดเสื้อผ้าหลายชั้น

“ท่านพ่อและพี่สะใภ้เสียชีวิตเมื่อหลายปีก่อน อ่า กฎระเบียบของตระกูลเข้มงวดนัก มิอาจให้มีงานมงคลในจวนได้ พวกข้าจึงต้องอดกลั้นจนกระทั่งครบปีไว้ทุกข์”