Compartir

บทที่ 6

Autor: ข้าวสาลี
ในหัวของฟางรั่วซีอื้ออึงไปหมด

ในนั้นมีเงินห้าล้าน เดิมทีเป็นเงินที่พวกเขาเก็บร่วมกัน

เธอจำได้ว่าวันที่ได้สมุดบัญชีมา เสิ่นลวี่เหยียนกุมมือเธอไว้

“รั่วซี นี่เป็นครอบครัวเล็ก ๆ ของเรา ต่อไปให้เธอเป็นคนเก็บรักษานะ”

แต่ตอนนี้เขากลับเอาไปให้เย่ซูเหยาดื้อ ๆ โดยไม่แม้แต่จะบอกกล่าวสักคำ

ก็ใช่สิ พวกเขาไม่มีความเกี่ยวข้องกันแล้ว สมุดบัญชีเล่มนี้ก็หมดความหมายเช่นกัน

แต่ในนั้นยังมีเงินของเธออยู่ด้วย

“เสิ่นลวี่เหยียน คุณจะเอาเงินของคุณไปให้ใครฉันไม่สน แต่เอาเงินสองล้านส่วนของฉันคืนมา”

เสิ่นลวี่เหยียนเดินไปที่ตู้กดน้ำ รินน้ำมาหนึ่งแก้วแล้วจิบอึกหนึ่ง

“ฉันเอาเงินห้าล้านในสมุดบัญชีให้เขายืมไปหมดแล้ว”

ฟางรั่วซีพุ่งเข้าไป แย่งแก้วน้ำในมือเขามา

แก้วถูกปาลงพื้นจนแตกกระจาย ขอบตาเธอแดงก่ำ เสียงแหลมเกรี้ยวกราด

“นั่นมันเงินของฉัน! เป็นเงินต่อชีวิตแม่ฉัน! คุณโทรหาเธอเดี๋ยวนี้ ไปทวงเงินคืนมา!”

“วันนี้ต่อให้คุณต้องขายบ้านก็ต้องเอาเงินมาคืนฉัน ไม่งั้นก็ไปเจอกันที่ศาล!”

เสิ่นลวี่เหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกไม่พอใจกับท่าทีคลุ้มคลั่งของเธอ

ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้เป็นแบบนี้นี่

“บ้านกับรถ ฉันเอาไปจำนองกับธนาคารแล้ว”

“รวมกับเงินในสมุดบัญชี รวบรวมได้ยี่สิบห้าล้านให้เขาไปแล้ว”

ฟางรั่วซีราวกับถูกฟ้าผ่า

เธอมองผู้ชายที่คบหากันมาหกปีตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“คุณเอาเรือนหอของเราไปจำนองด้วยเหรอ”

“เย่ซูเหยาก็รู้เต็มอกว่าแม่ฉันกำลังกู้ชีพอยู่! ผู้หญิงคนนั้นจงใจชัด ๆ!”

สีหน้าของเสิ่นลวี่เหยียนเคร่งขรึมลง

“ฟางรั่วซี ระวังคำพูดหน่อย โปรเจกต์ของเหยาเหยาสำคัญกับเขามาก ถ้าไม่มีเงินก้อนนี้โปรเจกต์ก็พัง ความพยายามหลายปีของเขาก็สูญเปล่า”

“เด็กผู้หญิงต้องดิ้นรนตัวคนเดียวมันไม่ง่าย เธออย่าเห็นแก่ตัวขนาดนี้ได้ไหม”

“อาการป่วยของแม่เธอน่ะฉันเข้าใจ แต่เธอไปขอยืมญาติพี่น้องเพื่อนฝูงก่อนก็ได้ หรือไม่ก็ขายบ้านเก่าที่แม่เธออยู่ซะ ยังไงก็มีทางออกอยู่แล้ว”

“รอให้เหยาเหยาหมุนเงินได้เมื่อไหร่ เธอจะเอามาคืนให้เองแหละ”

“เพียะ!”

ฝ่ามือหนึ่งฟาดลงบนหน้าเสิ่นลวี่เหยียนอย่างแรง

“เสิ่นลวี่เหยียน คุณยังเป็นคนอยู่ไหม”

ฟางรั่วซีชี้ไปนอกประตู

“คุณไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ ใช้สถานะผู้อำนวยการของคุณ ค้ำประกันขออนุมัติค่าผ่าตัดด่วนให้แม่ฉันซะ”

“ไม่งั้นจะฟ้องเย่ซูเหยาด้วย!”

เสิ่นลวี่เหยียนยกมือขึ้นเช็ดที่เลือดมุมปาก

“ไม่มีทาง”

“โรงพยาบาลมีกฎระเบียบชัดเจน ไม่สามารถอนุมัติให้ใครค้างชำระเงินก้อนใหญ่เป็นกรณีพิเศษได้ ถ้าฉันเปิดช่องโหว่นี้ให้เธอ ระบบก็จะเป็นแค่ของประดับ”

“แต่ฉันช่วยเธอทำเรื่องขอความช่วยเหลือจากรัฐได้ ถ้าทำตามขั้นตอนกฎระเบียบสิบห้าถึงสามสิบวันทำการ เงินก็น่าจะออกแล้ว”

ฟางรั่วซีกัดฟันกรอด จนได้กลิ่นคาวเลือดในปาก

สามสิบวันทำการเนี่ยนะ

การผ่าตัดของแม่เธอต้องทำให้เสร็จภายในเจ็ดวัน!

เขากำลังจะเอาชีวิตแม่เธอชัด ๆ!

หน้าอกของฟางรั่วซีกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง รู้สึกวิงเวียนเป็นระลอก ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะมืดดับ แล้วหมดสติไป

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเบาะข้างคนขับ

เสิ่นลวี่เหยียนจับพวงมาลัยรถด้วยมือเดียว

“เธอไข้ขึ้นสูง น่าจะเพราะตากฝนมา ฉันกำลังไปส่งเธอที่โรงพยาบาล”

“เรื่องค่าผ่าตัด เธอใจเย็น ๆ ก่อน ฉันจะลองคิดหาทางอื่นแบบไม่ขัดต่อหลักการดู”

ฟางรั่วซีไข้ขึ้นจนปวดเมื่อยไร้เรี่ยวแรงไปทั้งตัว

เธอหันหน้าหนี ปล่อยให้น้ำตาร่วงหล่นลงบนเบาะโดยไร้เสียง

“เสิ่นลวี่เหยียน...คุณทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง”

“คุณก็รู้อยู่เต็มอกว่าฉันเหลือแม่แค่คนเดียวแล้ว...”

เสิ่นลวี่เหยียนถอนหายใจ ยื่นมือหมายจะแตะหน้าผากเธอ แต่กลับถูกเธอหันหน้าหลบ

“ขอโทษนะ แต่เหยาเหยาร้องไห้ในโทรศัพท์อย่างหมดหนทางขนาดนั้น ฉันไม่สนใจเขาไม่ได้จริง ๆ”

ฟางรั่วซีหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง

กลางอกราวกับถูกเจาะเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ ปล่อยให้ลมหนาวพัดเข้ามา

สำหรับเขาแล้ว เย่ซูเหยามาเป็นอันดับหนึ่งเสมอ

เธอไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะทะเลาะด้วยซ้ำ

ท่ามกลางความสะลึมสะลือ เธอผล็อยหลับไปอีกครั้ง

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ฟางรั่วซีก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะความร้อนอบอ้าว

ตอนนี้ที่เบาะคนขับว่างเปล่า เสิ่นลวี่เหยียนหายไปแล้ว

ในรถร้อนอบอ้าวสุดขีด เธอหอบหายใจเฮือกใหญ่ พยุงตัวขึ้นอย่างยากลำบากหมายจะดึงประตูรถ

แต่กลับพบว่าประตูรถถูกล็อกเอาไว้

เธอถูกขังอยู่ในรถ

Continúa leyendo este libro gratis
Escanea el código para descargar la App

Último capítulo

  • คว้าคิมหันต์ถนอมบุปผา   บทที่ 23

    สามปีต่อมาชื่อของฟางรั่วซี แทบจะไม่มีใครไม่รู้จักในแวดวงสถาปัตยกรรมเธอนำเทคนิคการปักลายซูโจวมาผสมผสานเข้ากับโครงสร้างแสงและเงาของสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ได้อย่างแยบยล ผลงานทุกชิ้นล้วนเรียกได้ว่าเป็นผลงานชิ้นเอกและในที่สุดเธอก็ใช้เงินที่หามาได้ด้วยตัวเอง ซื้อบ้านเก่าที่แม่ทิ้งไว้กลับคืนมาได้สำเร็จวันที่ได้โฉนดที่ดินมา เธออยู่ในบ้านคนเดียว นั่งตั้งแต่เช้าจรดค่ำฟู่สือชิงไม่ได้เร่งรัดเธอ เขาเพียงแค่รออยู่หน้าประตูเงียบ ๆ จนกระทั่งเธอเปิดประตู จึงค่อยเดินเข้าไปหา“ไปกันเถอะครับ กลับบ้านกัน”เขาจับมือเธอด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติสามปีมานี้ พวกเขาตกลงคบหากันอย่างค่อยเป็นค่อยไปไม่มีความหวือหวา ไม่มีความรักแบบเป็นจะตายเขามักจะเตรียมมื้อดึกและผ้าห่มไว้ให้ ตอนที่เธอโต้รุ่งวาดแบบเธอก็จะจัดเนกไทและเอกสารให้เขาเรียบร้อย ก่อนที่เขาจะขึ้นศาลเช่นกันเขาไม่เคยเข้าไปก้าวก่ายการตัดสินใจใด ๆ ของเธอ เพียงแค่สนับสนุนเธออย่างไม่มีเงื่อนไข เป็นที่พึ่งพาที่แข็งแกร่งที่สุดของเธอนี่คือความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดแบบเท่าเทียมและที่ไม่เป็นพิษในแบบที่เธอชอบที่แท้ความรักที่ดีคือการทำให้คนเรากลายเป็นคนที่ดีข

  • คว้าคิมหันต์ถนอมบุปผา   บทที่ 22

    ไม่นานก็ถึงวันขึ้นศาลตอนนี้เสิ่นลวี่เหยียนสวมชุดสูทที่ไม่พอดีตัวอีกต่อไป ผมเผ้ายุ่งเหยิง เบ้าตาลึกโหล บริเวณคางมีหนวดเคราสีเขียวครึ้ม ส่วนเย่ซูเหยาที่อยู่ภายใต้การควบคุมตัวของตำรวจศาล สองมือถูกสวมกุญแจมือ ไม่เหลือเค้าความน่าสงสารน่าเวทนาเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปเสียงของผู้พิพากษาดังก้องขึ้นภายในห้องพิจารณาคดีอันเคร่งขรึมและศักดิ์สิทธิ์“...สำหรับคดีอุบัติเหตุทางการแพทย์ จากการพิจารณาคดี จำเลยเสิ่นลวี่เหยียนมีความประมาทอย่างร้ายแรงในกระบวนการรักษา ทำให้ผู้ป่วยพลาดช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการช่วยชีวิต จึงต้องรับผิดชอบต่อการเสียชีวิตของผู้ป่วยเป็นหลัก”“ศาลขอพิพากษาดังนี้: ให้จำเลยเสิ่นลวี่เหยียนกล่าวคำขอโทษต่อโจทก์ฟางรั่วซีต่อหน้าสื่อมวลชนระดับเมือง และร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายต่าง ๆ ให้แก่โจทก์ฟางรั่วซี เป็นเงินรวมทั้งสิ้นเก้าล้าน”“เพิกถอนใบอนุญาตประกอบวิชาชีพแพทย์ของเสิ่นลวี่เหยียน และห้ามประกอบอาชีพแพทย์ตลอดชีวิต”ห้ามประกอบอาชีพแพทย์ตลอดชีวิตเมื่อสิ้นคำพูดนี้ ร่างของเสิ่นลวี่เหยียนก็โอนเอนเล็กน้อย หน้าที่การงานที่เขาเคยภาคภูมิใจหนักหนา พลันแหลกสลายกลายเป็นผุยผงผู้พิพากษาอ่านคำพิพ

  • คว้าคิมหันต์ถนอมบุปผา   บทที่ 21

    เสิ่นลวี่เหยียนไม่รู้ว่าตัวเองกลับมาถึงห้องเช่าได้อย่างไรเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา นิ้วมือชะงักค้างอยู่เหนือชื่อของฟางรั่วซีผ่านไปนาน เขาก็เริ่มส่งข้อความหาฟางรั่วซี“เราต้องคุยกันหน่อยนะ”ข้อความถูกส่งออกไป ก่อนจะปรากฏเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดงขึ้นมาเขามองหน้าจอ เวลาผ่านไปทีละนาที แต่เขาก็ยังคงดื้อดึงส่งไปอีกข้อความหนึ่ง“รั่วซี เรามาเจอกันหน่อยเถอะ”ผลลัพธ์ยังคงเป็นเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดงเหมือนเดิมหยดน้ำตาร่วงหล่นลงบนหน้าจอโทรศัพท์ แต่เขาก็ยังคงส่งข้อความที่ฟางรั่วซีไม่มีทางได้รับไม่หยุด“รั่วซี ฉันผิดไปแล้ว เธอให้อภัยฉันได้ไหม”“ขอร้องละ...”“รั่วซี ฉันขอโทษ”“รั่วซี ฉันรักเธอ...”……ขณะเดียวกัน ฟางรั่วซีกำลังนั่งง่วนอยู่หน้าคอมพิวเตอร์รางวัลชนะเลิศจากการแข่งขันออกแบบในครั้งนั้น ทำให้เธอได้รับคำเชิญร่วมงานจากบริษัทขนาดใหญ่แห่งหนึ่งเพื่อการร่วมงานในครั้งนี้ เธอต้องทำงานจนดึกทุกวัน แม้จะเหนื่อยมาก ทว่าภายในใจกลับรู้สึกเติมเต็มอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนและนี่ก็เป็นอีกคืนที่เธออดนอน เมื่อมองเวลา จู่ ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ว่านัดกับฟู่สือชิงเอาไว้เพื่อคุยเรื่องคดีความของเสิ่

  • คว้าคิมหันต์ถนอมบุปผา   บทที่ 20

    เสิ่นลวี่เหยียนไม่ได้เอ่ยปากแก้ตัวใด ๆเพราะมันไม่มีอะไรให้แก้ตัวได้เลยท้ายที่สุดเขาก็หยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อของตัวเองลงบนหนังสือแจ้งพักงานเพื่อรอการสอบสวนบ่ายวันเดียวกันกับที่เขาถูกพักงาน ฟางรั่วซีในฐานะญาติของผู้เสียหายก็ได้ให้สัมภาษณ์พิเศษกับสื่อเมื่ออยู่หน้ากล้อง เธอได้บอกเล่าลำดับเหตุการณ์ตั้งแต่ตอนที่แม่ของเธออาการกำเริบไปจนถึงตอนที่เสียชีวิตอย่างชัดถ้อยชัดคำเธอตีแผ่ความจริงทั้งหมดต่อหน้าสาธารณชน ราวกับมีดผ่าตัดอันคมกริบที่กรีดกระชากเปลือกนอกอันจอมปลอมเรื่องหลักการของเสิ่นลวี่เหยียนออกอย่างแม่นยำ“หมอที่ทำเพื่อคนที่อ้างว่าเป็นแค่รุ่นน้อง จนถึงขั้นกล้าละเมิดกฎของโรงพยาบาล ทอดทิ้งผู้ป่วย และไม่สนแม้กระทั่งชีวิตของคนไข้...”ฟางรั่วซีมองกล้อง เน้นย้ำทีละคำ “เขาไม่คู่ควรกับเสื้อกาวน์ตัวนั้นเลยสักนิด”เสิ่นลวี่เหยียนที่กลับมาถึงบ้านเอาแต่มองหน้าจอโทรทัศน์ แสงสว่างจากหน้าจอตกกระทบลงบนใบหน้าของเขาวูบวาบไปมาเมื่อได้เห็นฟางรั่วซีบนหน้าจอ เขาเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่ารู้สึกผิดหรือว่าเสียใจกันแน่ รู้เพียงแค่ว่าตำแหน่งของหัวใจมันเจ็บปวดจนแทบจะหายใจไม่ออกหลังจากนั้นไม่นาน หนังส

  • คว้าคิมหันต์ถนอมบุปผา   บทที่ 19

    ในหัวของเสิ่นลวี่เหยียนอื้ออึงไปหมด ขาวโพลนไปชั่วขณะตอนนั้นเย่ซูเหยาถือปึกเอกสารมาให้เขาเซ็น โดยบอกว่าเป็นสัญญาค้ำประกันของโปรเจกต์เขาไม่เคยคิดเลยว่ารุ่นน้องที่เขาคิดมาตลอดว่าแสนดีและใสซื่อจะหลอกเขาได้ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้อ่านมันอย่างละเอียดเลยด้วยซ้ำแต่นึกไม่ถึงเลยว่าตั้งแต่ตอนนั้นเธอก็ได้วางกับดักเอาไว้ให้เขาถูกลากลงสู่ขุมนรกเรียบร้อยแล้วเสิ่นลวี่เหยียนเงยหน้าขึ้น นัยน์ตาที่เคยสุขุมเยือกเย็น บัดนี้กลับคุกรุ่นไปด้วยโทสะที่พลุ่งพล่านและความเย็นชาที่หนาวเหน็บลึกถึงกระดูกเขารู้สึกว่าตัวเองเหมือนพวกตัวตลกเพื่อผู้หญิงคนนี้ เขายอมละเมิดหลักการทุกอย่าง ทำร้ายรั่วซีครั้งแล้วครั้งเล่า แถมยังเป็นต้นเหตุทางอ้อมที่ทำให้แม่ของรั่วซีต้องตาย...เพื่อเธอ เขาสูญเสียทุกอย่างที่มีค่าที่สุดในชีวิตไป แต่สิ่งที่ได้รับกลับมา กลับเป็นจุดจบอันชั่วร้ายอำมหิตเช่นนี้“ไสหัวไป”รอยยิ้มบนใบหน้าของเย่ซูเหยาแข็งค้างไปชั่วขณะ แต่ไม่นานเธอก็กลับมาทำท่าทีลำพองใจเหมือนคนถือไพ่เหนือกว่าอีกครั้ง“รุ่นพี่ รุ่นพี่ก็คิดดูให้ดี ๆ แล้วกัน”เธอจัดทรงผมของตัวเองให้เข้าที่ ขยับเท้าเดินเข้าไปหาเขาอีกก้าว ก่อนจะกดเส

  • คว้าคิมหันต์ถนอมบุปผา   บทที่ 18

    เสิ่นลวี่เหยียนถูกเธอโวยวายใส่จนปวดหัวยิ่งกว่าเดิมเขายกมือขึ้นนวดขมับ น้ำเสียงแหบพร่า “มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน...” เย่ซูเหยาร้องไห้ แทบจะสติแตก “ตอนนี้สายป่านขาดแล้ว โปรเจกต์ต้องหยุดชะงักไปเลย แถมพวกเขายังจะให้ฉันชดใช้เงินอีก! รุ่นพี่คะ ฉันต้องใช้เงินก้อนใหญ่เพื่อไปปลดอายัดทรัพย์สิน ไม่งั้นฉันต้องจบเห่แน่ ๆ แถมยังต้องติดคุกด้วย! รุ่นพี่คะ รุ่นพี่ช่วยฉันหน่อยได้ไหมคะ”เสิ่นลวี่เหยียนฟังเสียงร้องไห้ของเธอ ความรู้สึกเหนื่อยล้าและเบื่อหน่ายอย่างบอกไม่ถูกพลันตีรวนขึ้นมาในอก“เหยาเหยา ฉันไม่มีเงินแล้ว”“เงินของฉันให้เธอไปหมดแล้ว บ้านกับรถก็เอาไปจำนองแล้ว ฉันไม่มีเงินเหลือเลยสักแดงเดียว”แม้แต่เงินที่จะเอาไปคืนรั่วซี เขายังต้องบากหน้าไปยืมเพื่อนเลย แล้วจะเอาเงินที่ไหนมาอีกเสียงร้องไห้ของเย่ซูเหยาชะงักไปอึดใจหนึ่ง ราวกับฟังไม่ชัด เธอมองเขาด้วยความไม่อยากเชื่อทันใดนั้นเธอก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ “จริงสิคะรุ่นพี่ รุ่นพี่เป็นผู้อำนวยการนี่นา!”“ในโรงพยาบาลต้องมีเงินสำรองอยู่แล้วใช่ไหมคะ ไหนจะยังมีทุนวิจัยอีก รุ่นพี่ต้องมีวิธีแน่ ๆ ค่ะรุ่นพี่”เธอขยับเข้าไปใกล้พ

Más capítulos
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status