อาณาจักรที่ฉันเลือกแทนความรัก 

เซเรน่ายังคงร้องไห้

"นอร่า ฉันสาบานว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ" เธอสะอื้นไห้ น้ำเสียงสั่นเครือสลับกับเสียงหอบหายใจอย่างหนัก "ฉันก็แค่ดื่มหนักไปหน่อย ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันกับลูคัส..."

ก่อนที่เธอจะพูดจบ เธอก็คว้ามีดปอกผลไม้เล่มเล็กจากถาดอาหารของรูมเซอร์วิสขึ้นมา

หลายคนที่อยู่ในห้องถึงกับอ้าปากค้างส่งเสียงอุทาน

"ฉันขอโทษ" เธอร้องไห้โฮ พร้อมกับกดสันมีดทื่อๆ ลงใกล้กับข้อมือของตัวเอง "ฉันหักหลังพี่สาวแท้ๆ ของตัวเอง ฉันมันไม่สมควรมีชีวิตอยู่"

ฉันเพิ่งจะดึงสติกลับมาได้ ตอนที่ 'ลูคัส อาร์เดน' เดินก้าวข้ามห้องสวีทมา

"ผมจะแต่งงานกับคุณ"

น้ำเสียงของเขาราบเรียบและใจเย็น

เซเรน่าชะงักงัน

ฉันหันไปมองเขา

แววตาของเขาดูต่างออกไปจากครั้งก่อน

ในชาติที่แล้ว ลูคัสเอาแต่ยืนนิ่งเงียบด้วยความลังเลอยู่ตรงมุมห้องตั้งนาน ก่อนจะยอมจำนนในท้ายที่สุด แต่ทว่าครั้งนี้... เขาไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย

หัวใจของฉันหล่นวูบ

เขาก็จำได้เหมือนกัน...

"ลูคัส..." เซเรน่าจ้องมองเขาอย่างตื่นตะลึง

"คุณไม่ต้องทำแบบนี้หรอก" ลูคัสค่อยๆ ดึงมีดออกจากมือเธออย่างอ่อนโยน แล้ววางมันลงบนโต๊ะ "ผมจะแต่งงานกับคุณเอง ผมติดค้างคุณมากขนาดนั้นแล้ว"

ทั่วทั้งห้องสวีทตกอยู่ในความเงียบงันไปสองวินาที

ก่อนที่เสียงเย็นชาจะดังขึ้นจากโถงทางเดิน

"แกติดค้างเธองั้นเหรอ?"

แกรแฮม เวสต์ก้าวออกมาจากมุมทางเดิน สีหน้าของเขามืดครึ้ม เขาเดินไปหยุดอยู่ข้างๆ เซเรน่าอีกฝั่ง แล้วจ้องหน้าลูคัสเขม็ง

"ฉันต่างหากที่เป็นคู่หมั้นของเซเรน่า" เขาพูดขึ้น "ถ้าแกอยากจะแต่งงานกับเธอ แกไม่คิดว่าควรจะถามฉันก่อนหรือไง?"

ลูคัสขมวดคิ้ว "แกรแฮม เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับนาย"

"ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันงั้นเหรอ?" แกรแฮมแค่นเสียงหัวเราะสั้นๆ "งานหมั้นของเราเพิ่งประกาศให้คนครึ่งค่อนนิวยอร์กรับรู้ไปเมื่อเดือนที่แล้ว แกโผล่มาที่ห้องสวีทของเธอเมื่อเช้านี้ แล้วตอนนี้แกยังจะมาเสนอตัวแต่งงานกับเธออีก แกจะบอกว่ามันไม่ใช่เรื่องของฉันได้ยังไงฮะ?"

ใบหน้าของลูคัสแข็งกร้าวขึ้น

"งานหมั้นนั่นยกเลิกได้"

"นั่นไม่ใช่สิทธิ์ที่แกจะตัดสินใจ"

ผู้ชายสองคนยืนเผชิญหน้ากันโดยมีเซเรน่าอยู่ตรงกลาง เธอหน้าซีดเผือดและตัวสั่นเทา ราวกับว่าเธอคือเหยื่อเพียงคนเดียวในห้องนี้

และนั่นก็คือตอนที่ฉันเข้าใจทุกอย่าง

แกรแฮมก็จำได้เหมือนกัน...

ในชาติที่แล้ว เขาแต่งงานกับฉันหลังจากที่มีการสลับตัวคู่หมั้น เราใช้เวลาห้าปีอยู่ใต้ชายคาเดียวกันอย่างเย็นชาและเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองใจ แทบไม่ได้ต่างอะไรกับคนแปลกหน้าเลย

เขาแทบไม่เคยแม้แต่จะปรายตามองฉันเลยด้วยซ้ำ เว้นเสียแต่ตอนที่เขาเมา

และทุกครั้งที่เขาเมา เขาก็จะนั่งอยู่ในห้องทำงานเพียงลำพัง เอาแต่จ้องมองรูปถ่ายของเซเรน่าราวกับชายที่กำลังไว้อาลัยให้กับชีวิตที่เขาควรจะมี

หลังจากที่เซเรน่าตาย เขาก็ควบคุมตัวเองไม่ได้และพุ่งเป้าไปเล่นงานลูคัส ต่อมา ในตอนที่ฉันตกลงมาจากดาดฟ้าในงานวันเกิดของตัวเอง พวกเขาทั้งคู่ไปยืนอยู่หน้าหลุมศพของฉัน ร้องไห้ฟูมฟายและพร่ำบอกว่าจะชดใช้ให้ฉันในชาติหน้า

ตอนนี้ ชาติหน้าที่ว่านั่น... ได้มาถึงแล้ว

และพวกเขาก็อยู่ที่นี่ กำลังแย่งชิงเซเรน่ากันอีกครั้ง

"เซเรน่า" แกรแฮมเอ่ยขึ้น ลดเสียงให้เบาลงขณะที่จ้องมองเธอ "งานหมั้นของเรายังคงมีผลอยู่ คุณเลือกมาเถอะ"

ลูคัสเองก็หันไปมองเธอ น้ำเสียงของเขาหนักแน่นไม่แพ้กัน

"เซเรน่า ผมจะแต่งงานกับคุณ ผมพูดจริงนะ"