บทที่ 1 ไฟแค้นในกองเพลิง 2/2

"เดรัจฉาน! เจ้านี่มันเลี้ยงเสียข้าวสุกจริง ๆ สมแล้วที่ท่านพ่อไม่ยอมยกอะไรให้เจ้าเลย ข้าหรือก็อุตส่าห์เห็นใจคิดว่าเจ้าคือน้องชายคนหนึ่ง มอบจวนหลังใหญ่และมอบเงินให้หลายตำลึงทองในทุก ๆ เดือน ทั้งยังช่วยฝากฝังเจ้าให้รับราชการจนไต่เต้าได้เป็นถึงรองเจ้ากรมพิธีการอย่างทุกวันนี้ แต่คนชั่วช้าเลวทรามอย่างเจ้าก็ยังกล้าอกตัญญูได้ ข้ามองคนผิดไปจริง ๆ"

"ฮึ ๆ จะมาพูดตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว วันนี้เป็นวันตายของท่าน ต่อให้ข้าจะต้องกลายเป็นเดรัจฉานชั่วช้าเพียงใด ขอแค่เพียงกำจัดท่านและครอบครัวให้พ้นทางออกไปได้ ข้าก็ยอมทั้งสิ้น"

"เจ้ามันสิ้นคิดนัก คิดหรือว่าถ้าไม่มีข้าแล้วเจ้าจะสามารถประคับประคองตระกูลหรงต่อไปได้ เจ้าไม่รู้หรือไรว่ายังมีหลายคนที่มุ่งหวังจะให้ตระกูลหรงพังทลาย เจ้าที่เป็นแค่รองเจ้ากรมย่อมมิอาจเป็นต้นไม้ใหญ่ให้กับตระกูลหรง มีแต่จะนำพาตระกูลหรงไปพบจุดจบเสียเท่านั้น"

แม่ทัพหรงกับกุนซือลอบมองหน้ากัน ในตอนที่หรงจื้อพาคนบุกเข้ามานั้น เขาได้ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือออกไปแล้ว ขอแค่ถ่วงเวลาอีกแค่หนึ่งก้านธูปก็พอ…

หรงจื้อหัวเราะอย่างเยาะหยัน "ข้ารู้นะว่าท่านต้องการจะถ่วงเวลาเพื่อรอคนมาช่วย แต่ช่างน่าเสียดายที่จะไม่มรใครมาช่วยท่านทั้งนั้นแหละ"

"หมายความว่าอย่างไร" ในใจของท่านแม่ทัพหรงพลันตื่นตระหนก

"ก็หมายความว่าที่ท่านพูดมานั้นก็มิผิด หากแค่ข้าคงมิอาจรักษาตระกูลหรงให้อยู่รอดปลอดภัยได้ และเพราะเช่นนั้นข้าจึงได้ร่วมมือกับท่านผู้สูงศักดิ์อย่างไรเล่า คนพวกนี้ก็ล้วนเป็นคนของท่านผู้สูงศักดิ์ทั้งนั้น" หรงจื้อแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม แววตาของเขากระหยิ่มยิ้มด้วยความพึงพอใจ เมื่อได้เห็นสีหน้าหวั่นวิตกเป็นครั้งแรกของพี่ชาย "ข้าสัญญาว่าจะดูแลตระกูลหรงเป็นอย่างดี ในภายภาคหน้าข้าจะนำพาตระกูลไปได้ไกลเสียยิ่งกว่าท่านพ่อหรือท่านเสียอีก ฉะนั้นท่านก็จงตายเพื่อเป็นหินรองเท้าให้กับข้าเถิดพี่ใหญ่"

หรงจื้อพยักหน้าให้กับคนชุดดำลงมือ จากนั้นภายในเรือนก็เกิดการปะทะขึ้นอย่างดุเดือด แม่ทัพหรงสมกับตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ ไม่ว่าเขาจะวาดดาบไปทางใดล้วนสามารถปลิดชีพคนชุดดำได้ทุกครั้ง ท่านกุนซือเองก็เก่งกาจมิแพ้กัน เขาใช้ประโยชน์จากร่างกายสูงโปร่งเคลื่อนไหวตัวได้อย่างรวดเร็ว ดาบในมือฟาดฟันศัตรูจนแทบมองไม่ทัน ทว่ากลับปลิดวิญญาณคนพวกนั้นได้ในเสี้ยวลมหายใจ

เคร้ง เคร้ง โครม!

หรงจื้อถอยห่างออกมาดูสถานการณ์ ก่อนจะจิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์ที่คนของเขามิอาจสร้างบาดแผลให้แม่ทัพหรงได้ พลันสายตาเหลือบไปทางห้องด้านหลังของพี่ใหญ่ ก่อนที่มุมปากจะปรากฏรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมออกมา เขาคว้าคบเพลิงแล้วโยนไปยังหน้าประตูห้องนั้นทันที

พรึ่บ!

ไฟสีแดงฉานพลันลุกพรึ่บยังหน้าประตู ผ่านไปไม่กี่ลมหายใจไฟก็โหมกระหน่ำอย่างรวดเร็ว แม่ทัพหรงมองไปทางนั้นด้วยความหวั่นวิตก และในตอนนั้นเองที่เขาเผยช่องโหว่ให้ศัตรูได้ฟันดาบลงมายังแผ่นหลังกว้าง กุนซือหนุ่มเองก็ถูกฟันเข้าที่แขนเช่นกัน

"หรงจื้อ! สารเลว เจ้ามันชาติชั่ว ข้าขอสาปแช่งให้เจ้าไม่ตายดี"

หรงจื้อพลันหัวเราะลั่นเมื่อได้ฟังเรื่องตลก "เช่นนั้นพี่ใหญ่ก็ไปรอข้าที่ปรโลกก่อนก็แล้วกัน จุดไฟเผาให้สิ้น" ประโยคหลังหรงจื้อหันมาสั่งคนชุดดำ

เมื่อได้รับคำสั่งพวกเขาจึงได้โยนคบไฟไปยังประตูห้องนั้น โดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องและเสียงร้องไห้อันโหยหวนเลยแม้แต่น้อย แม่ทัพหรงและกุนซือหนุ่มหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว พวกเขาพยายามถอดเสื้อเพื่อจะดับไฟไม่ให้ลุกลามใหญ่โต ทว่านั่นกลับเป็นการกระทำที่เปิดโอกาสให้คนชั่วมาฉกฉวยชีวิตของพวกเขาไป

"อ๊ากก... ทะ ท่านแม่ทัพ อึก!"

กุนซือหนุ่มถูกดาบแทงทะลุอกใกล้ตำแหน่งหัวใจ ใบหน้าอันสุขุมมองไปยังท่านแม่ทัพหรงก่อนจะหลับตาลงช้า ๆ พร้อมกับลมหายใจที่ปลิดปลิวไป

"ไม่! เจ้าจะตายไม่ได้ ข้าขอโทษ เป็นข้าที่ไม่ดีเอง"

แม่ทัพหรงปักดาบลงบนพื้นด้วยดวงตาแดงก่ำ ในตอนนั้นเองที่เขาสบกับดวงตากลมโตของบุตรสาวผ่านช่องเล็ก ๆ ริมฝีปากหยักยกโค้งเป็นรอยยิ้มพร้อมกับส่ายหน้าช้า ๆ ก่อนที่เขาจะดึงดาบแล้วมาประจันหน้ากับศัตรูอย่างไม่หวั่นเกรง

ดาบในมือฟาดฟันใส่ศัตรูไม่ยั้งแรง แม้ตัวเองจะบาดเจ็บแต่มิอาจเทียบกับหัวใจแตกสลายที่มิอาจปกป้องคนสำคัญเอาไว้ได้ หากเขาจะตายก็จะต้องทำให้คนชั่วช้าลงไปในปรโลกกับเขาด้วย

ร่างสูงใหญ่เสือกดาบแทงไปยังหรงจื้อที่ยืนหลบอยู่ทางด้านหลังของคนชุดดำ เลือดสีแดงสดไหลย้อมไปทั่วท่อนแขนที่ยกขึ้นมาบดบังใบหน้าเอาไว้ ทว่าทันทีที่ท่านแม่ทัพหรงดึงดาบกลับมาด้วยนั้น ท่อนแขนของหรงจื้อก็ขาดสะบั้นเช่นเดียวกัน!!

"อ๊ากกก!! สารเลวยิ่งนัก กล้าทำแขนขาขาดเลยหรือ ชาติชั่ว!"

หรงจื้อร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ในตอนนั้นเองที่คนชุดดำได้เสือกดาบแทงไปยังหน้าอกของแม่ทัพหรง อีกคนก็วาดดาบฟาดไปยังใบหน้าของเขาเช่นกัน กลุ่มคนชุดดำต่างรุมทึ้งแทงแม่ทัพหรงจนเลือดสาดกระเซ็นไปทั่วห้อง ร่างของเขาถูกย้อมไปด้วยสีแดงสดของเลือด!

"นะ หนีไป..."

นี่คือคำพูดสุดท้ายของแม่ทัพหรง ก่อนที่วิญญาณของเขาจะปลิดปลิวออกไปตลอดกาล เช่นเดียวกับทุกคนที่อยู่ในห้องแห่งนั้นได้ถูกไฟเผาทั้งเป็นจนมิอาจหนีรอดออกมาได้ ทุกชีวิตในตระกูลหรงต่างจบสิ้นลงในคืนนี้...