Short
ทัณฑ์รักเจ้าหญิงเชลย

ทัณฑ์รักเจ้าหญิงเชลย

By:  กิตติรวิชญ์Completed
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
9.4
41 ratings. 41 reviews
22Chapters
48.7Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

สามปีก่อน ฉันวางยาทายาทมาเฟีย วินเซนต์ หลังจากค่ำคืนอันเร่าร้อนในครั้งนั้น เขาไม่ได้ฆ่าฉัน ตรงกันข้าม เขากลับครอบครองร่างกายของฉันจนขาอ่อนระทวย บีบเค้นเอวฉันพลางกระซิบคำเดิมซ้ำ ๆ ว่า “เจ้าหญิงของผม” ในตอนที่ฉันกำลังจะขอเขาแต่งงาน อิซาเบลลา รักแรกของเขาก็กลับมา เพื่อเอาใจเธอ วินเซนต์ปล่อยให้รถชนฉัน สั่งให้คนเอามรดกของแม่ของฉันไปโยนให้หมาจรจัด แล้วส่งฉันเข้าคุก... แต่ในตอนที่ฉันแตกสลายและกำลังจะบินไปบอสตันเพื่อแต่งงานกับคนอื่น วินเซนต์กลับพลิกแผ่นดินทั่วทั้งนิวยอร์กเพื่อตามหาฉัน

View More

Chapter 1

บทที่ 1

My senior year of high school has finally arrived. I'll be on my way to college and out of this hell hole in a few months.

I've come a far way at Williams field high school without much recognition what so ever. I like to class myself as a very smart girl when it comes to my studies but I prefer to cover it up.

I desperately try my best not to get much attention because at my school you'll have to be a tough cookie to survive.

I was of medium height with long blonde hair, smooth tan skin, and bright hazel eyes mostly hidden under my sweatshirts and big nerdy eyeglasses to hide the attention I get mostly at my appearance but it was safe to say that any attention I got from a guy would lead to them scurrying off the other day as if I had rabies or something.

I always hated the feeling of rejection but told myself it was necessary for the greater good.

There were two classes of students who went to this school. It was like a food chain. The ranking system. The good and the bad nothing in between.

The first at the top of the ranks would consist of the popular students such as the deranged cheerleaders, snobby rich students, the football team, and the gorgeous Greek gods which I call the bad boys.

The second group consisted of nerds, crazy, the freaks, the outcasts, and the average students who are desperate to be seen by the popular students and be favored upon.

Then there is me Annabella walker. I try my best not to fit in with both crowds although you could say my appearance would go with the lower class but that wasn't the case because my parents have money which would put me at the top of the ranks but not everyone knew that and some did which led them to be a bit confused about my status.

But that just led them to ignore my presence which I was completely glad about.

There was just too much attention and expectations that came with been a popular kid but on the other hand, the lower ranks were treated like peasants.

They are given hundreds of homework by the popular kids and walked all over. There's so much more pressure on the intellectual ones, the nerds. They get up to twenty home works done for the popular kids daily!

All those years I've been getting average grades to survive from been bullied by the popular jerks as a nerd or a know it all.

But not this year and I'll be damned if I lowered my grades for a bunch of pessimists. I wanted to go out with a bang. I was determined to do my best and make my parents proud, this year was my year to shine!

I wanted to get into a great college and not just because of my parent's money.

I had been walking to my locker so I could get to the first period as I'd received my time table I then felt a hand swiftly snake around my shoulder.

"Hey baby, sup," said my best friend as he leaned up against the locker next to mine trying to act all cool.

Raising my elbow I hit Steffon in the stomach in which he doubled over in pain.

"I'm doing great actually," I told innocently while extending my hand for him to take.

"No shit Annabella couldn't you at least given me a heads up, remind me not to mess with you again" he winced taking my hand as I rolled my eyes.

He would only say my full name when he was angry, oh well.

"Stop acting so dramatic, it's not as if your gonna die. I should have hit you where the sun doesn't shine instead" I snapped mumbling the last part to myself and giving me a great idea!

"It still hurts and stop calling me Steff I told you not to call me that, it's a girl's name"

"Whatever........Steff" I taunted smugly.

"And to think senior year would've made you a little more mature" he sighed shaking his head and making me giggle.

This time we decided to follow everyone and head on to our first class.

"So I have math's for the first period and science for the second," I told him looking over my timetable.

"Ugh, I have arts for my first period and science for my second as well, we'll meet up for lunch after that"

"Well aren't you the intelligent one" I mocked slightly pushing him to the side just then the bell rang.

"I know right" he replied playfully shoving me back and making me collide with a wall.

Or just Regina.

"You stupid freak!" Regina the head cheerleader screeched on the ground her minions quickly helping her up while the few students that were left in the hall started to gather around.

"I'm so....." before I could say I'm sorry her hand collided with my face.

Fucking hell this bitch hand stung like a.a....well like a bitch!

Turning my very frightened face around to a seething hot Regina and her minions that were ready to pounce for their queen bee.

And I not wanting to get on her bad side tried my very best to apologize because let's face it, who wants to start their senior year on the receiving end of the school's biggest bully. Or was it already too late?

"You stupid bitch how dare you push me to the ground?!" She barked gritting her teeth, her blond hair and fake blue lens making her seem even more frightening.

"It's not her fault Regina I was the one who pushed her so-" Steff butted in but was rudely cut off.

"Were you given permission to speak outcast?" one of her minion's Becky sassed.

"No, but-"

"I didn't think so" she mocked glaring at the both of us with distaste.

"Your lucky I have a class to get to but don't you think even for a second you'll get away with this!" she gritted nudging my shoulder with her's and walking away with her three minions behind.

Yeah right everyone knows the only reason she would've gone to class is that the "bad boys" would more likely be there.

The rest of the students who stood watching scurried off to their classes also.

"Let's just get to class" I spoke before Steff would apologize and not wanting to be extremely late for class.

Unfortunately, I just had to have the same class as Regina. Just great.

And as usual, we would take a seat in the second row to the front not wanting to be seen as a nerd who sat to the extreme front. The back was always reserved for the popular students.

"Ok class let us all begin we all know each other so there's no need for introductions let's turn to chapter twenty-seven in your textbook and yes we're gonna be starting with algebra," Mr.Ford said uninterested making the whole class groaned.

After about twenty minutes of algebra, Mr. Ford spoke.

"So whose able to tell me the answer to the equation on the board"

Ok, this is it Anna's time to make a good impression, this is your year I chanted before raising my hand. Along with the nerds.

Soon after I heard snickering, "Of course leave it to the nerds to figure out the answers" Regina taunt and almost everyone busted out into fits of laughter.

The only ones who didn't laugh were a girl that sat beside me and the bad boys sitting at the back watching me intently making me cower a little and of course the nerds.

"At least they're smart enough answer so be quiet" Mr. Ford shushed her as she turned red yet again another embarrassment. He then pointed towards me to answer the equation. Both of us receiving a glare from Regina and the others.

That's the first time I've ever seen him stand up for a student normally he'd just look uninterested.

I then gave my answer to the teacher that was precisely correct which earned me a small nod.

"Of course the nerd would've gotten it right that's their only purpose after all" Regina mocked while the class laughed as well.

"Stupid bitch it's not my fault your brain is vastly deteriorating" I mumbled to myself.

"Hey, she's not worth it" the girl beside me whispered grabbing a hold of my hand that was now curled up into a fist.

She's right if I was to pick a fight with the popular students I'd be dead meat until I was able to graduate.

I wanted to say something but then that would be the end of the senior year I was completely frustrated with my pathetic display of the best senior year.

"She's such a teacher's pet and look at what she's wearing, she has got to be a homeless pig" Regina mocked making the class laugh even the nerds too.

"Or maybe even a prostitute who knows" she went on getting the whole class worked up.

I've had enough "That's funny you should say Regina because clearly, I'm not the one whose busy sucking on cocks every chance I get!" I snapped.

And that people was the perfect start of my Senior year in high school.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

Ratings

10
90%(37)
9
0%(0)
8
0%(0)
7
2%(1)
6
2%(1)
5
0%(0)
4
0%(0)
3
0%(0)
2
2%(1)
1
2%(1)
9.4 / 10.0
41 ratings · 41 reviews
Write a review

reviewsMore

STAH
STAH
**อันนี้ติดสปอยนะคะ ใครซีเรียสอยากอ่านเอง ไม่ต้องเข้ามาอ่านนะคะ เราเห็นใจคนที่เผลอเติมเหรียญเเต่ยังอ่านไม่ได้เหมือนเราตอนแรกค่ะ มันต้องเติมวีหอพีเฉพาะเรื่องสั้นนะคะ
2025-11-17 07:23:38
0
4
I'm 6339
I'm 6339
มันบอกมันรัก แต่ดูการกระทำของมันดิ มันรักยังไงของมันวะ กาจะบู้ โซเฟียดีมาก อยู่กับคนที่เห็นค่าเราและรักเราทั้งการกระทำและคำพูดดีกว่า
2025-11-17 01:48:47
1
0
MeruUtaho
MeruUtaho
มีใครบอกตอนจบคร่าว ๆ ได้มั้ยคะ อ่านต่อไม่ได้เลย ค้างคามากว่าสรุปนางเอกเป็นยังไง และก็พระเอก (ที่เห็นแก่ตัวในสายตาเรา)
2025-11-08 00:56:36
0
2
Suwanamphai
Suwanamphai
คือยังไงอ่ะไม่เข้าใจระบบเลยค่ะ ซื้อเหรียญแล้วต้องสมัครสมาชิกอีกหรอคะงงมากเลยไม่เคยเจอระบบแบบนี้
2025-10-23 22:37:38
7
0
พิมพา พบพาน
พิมพา พบพาน
ให้สมัครสมาชิกก็สมัคร แต่นิยายไม่ลงให้จบหรือค่ะ ทำไมทำแบบนี้ค่ะ อุส่าเสียเงินสมัคร
2025-10-21 20:08:42
11
1
22 Chapters
บทที่ 1
สำหรับโลกภายนอก ฉันคือโซเฟีย โรมาโน...เจ้าหญิงผู้เจิดจ้าและแสนพยศของตระกูล ส่วนวินเซนต์คือทายาทมาเฟีย...สุขุม เยือกเย็น และควบคุมอารมณ์ได้อย่างสมบูรณ์แบบแต่ทุกค่ำคืน เขากลับรวบเอวฉันไว้ บดเบียดร่างกายฉันจนขาอ่อนระทวย พลางกระซิบเรียกฉันซ้ำไปซ้ำมาว่า "เจ้าหญิงของฉัน"เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าในอีกสองสัปดาห์ ฉันกำลังจะแต่งงานกับคนอื่นผ้าปูที่นอนยังคงชื้นแฉะจากความเร่าร้อนของเราสองคน ฉันนอนอยู่บนเตียง พยายามปรับลมหายใจขณะที่วินเซนต์ลุกขึ้นไปแต่งตัวจากฝั่งของฉันบนเตียง ฉันเฝ้ามองนิ้วเรียวยาวของเขาที่กำลังติดกระดุมเสื้อเชิ้ตอย่างคล่องแคล่ว"คืนนี้ไม่ค้างเหรอคะ" ฉันถาม"มีประชุมครอบครัว" เขาพูดโดยไม่หันมา "ทำตัวดี ๆ ล่ะ"คำนี้อีกแล้วฉันลุกขึ้นนั่ง ปล่อยให้ผ้าห่มกองอยู่รอบเอว มือของวินเซนต์หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับไปผูกเนกไทต่อ"วินเซนต์""หืม?""ไม่มีอะไรค่ะ"เขาหันกลับมา ก้มลงจูบที่หน้าผากของฉัน "ฉันไปแล้วนะ"ทันทีที่เสียงประตูปิดลง ฉันก็คว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์ที่คุ้นเคย"คุณพ่อคะ หนูยอมรับการแต่งงานเพื่อสานสัมพันธ์สร้างพันธมิตรก็ได้ อีกสองสัปดาห์หนูจะยอมแต่งงานกับทายาทท
Read more
บทที่ 2
อิซาเบลลายืนอยู่ที่ปลายบันไดในชุดเดรสสีขาวเรียบง่าย เป็นภาพลักษณ์ของความบริสุทธิ์ที่แสนเปราะบางเธอเห็นฉัน และรอยยิ้มสดใสก็ปรากฏขึ้นทั่วใบหน้า "คุณคงจะเป็นโซเฟียสินะคะ ฉันอิซาเบลลาค่ะ ยินดีที่ได้พบคุณเสียที"ฉันไม่ตอบ เพียงแค่จ้องมองเธอดอน โรมาโนเดินออกมาจากห้องนั่งเล่น พอเห็นอิซาเบลลา สีหน้าของเขาก็ฉายแววความรักใคร่ฉันพ่อลูกซึ่งหาได้ยากยิ่ง"อิซาเบลลา เดินทางมาคงจะเหนื่อยแย่ ให้โซเฟียพาไปที่ห้องพักสิ""ขอบคุณค่ะ คุณอาโรมาโน" อิซาเบลลาตอบอย่างหวานหยดย้อย"ไปใช้ห้องของโซเฟียเลยนะ ห้องนั้นรับแสงดีที่สุด เหมาะกับการพักฟื้นของหนู" ดอน โรมาโนประกาศฉันหันไปหาเขา "ห้องของหนูเหรอ""จากนี้ไป มันคือห้องของอิซาเบลลา ส่วนแกย้ายขึ้นไปชั้นสาม มีห้องพักแขกว่างอยู่บนนั้น"เสียงหัวเราะเย็นเยียบเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของฉัน "ไม่ล่ะค่ะ ขอบคุณ"ฉันเดินกลับขึ้นไปชั้นบนและเริ่มเก็บของสามสิบนาทีต่อมา ฉันก็ลากกระเป๋าเดินทางลงบันไดดอน โรมาโนเห็นกระเป๋าของฉันและขมวดคิ้ว "แกจะไปไหน""หนูจะไปแล้วค่ะ" ฉันพูดโดยไม่หันกลับไปมอง "ในเมื่อหนูไม่ใช่คนของตระกูลโรมาโนอีกแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่หนูจะต้องอ
Read more
บทที่ 3
วินเซนต์ขับรถพาฉันกลับมาที่แมนชั่นของเขาในแมนฮัตตันฉันนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ จ้องมองแสงไฟนีออนที่เคลื่อนผ่านไปนอกหน้าต่าง ในอกของฉันกลับมีแต่ความว่างเปล่าเวิ้งว้าง"ถึงแล้ว" วินเซนต์จอดรถแล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูให้ฉันทำไมถึงเป็นแบบนี้เสมอเลยนะ เขาไม่ได้รักฉัน แต่เขานอนกับฉัน และก็ยังคงใส่ใจฉันดีเหลือเกินอย่างน่าเจ็บใจฉันรู้สึกเหมือนมีก้อนแข็ง ๆ จุกขึ้นมาในลำคอฉันก้าวลงจากรถและเดินตามเขาไปพร้อมกับลากกระเป๋าเดินทางฉันรู้จักบ้านหลังนี้ดีเกินไป ทุกซอกทุกมุมล้วนมีความทรงจำถึงร่างกายของเราที่เคยพัวพันกันวินเซนต์เอื้อมมือมาที่กระเป๋าเดินทางของฉัน กำลังจะยกมันไปยังห้องนอนประจำ"ไม่ต้องค่ะ" ฉันพูดพลางเดินตรงไปยังห้องพักแขก "ฉันมาอยู่แค่สิบสองวัน ห้องนี้ก็พอแล้ว"วินเซนต์หยุดนิ่งกับที่ "เธอจะอยู่นานแค่ไหนก็ได้"ฉันวางกระเป๋าเดินทางไว้ในห้องพักแขกและปิดประตูฉันนั่งลงบนขอบเตียง จ้องมองโทรศัพท์ในมือ อีกสิบสองวัน... และฉันจะจากนิวยอร์กไปตลอดกาลเช้าวันรุ่งขึ้น ฉันเดินลงไปชั้นล่าง วินเซนต์อยู่ในห้องอาหารแล้ว เขาเห็นฉันและพยักพเยิดไปยังที่นั่งฝั่งตรงข้ามฉันนั่งลง แม่บ้านนำนมกับขนม
Read more
บทที่ 4
พอปาร์ตี้เริ่มต้นขึ้น ฉันก็เพิ่งตระหนักว่าวินเซนต์ใส่ใจอิซาเบลลามากแค่ไหนเขาเลื่อนเก้าอี้ให้เธอ ไปหาเครื่องดื่มมาให้ หรือแม้กระทั่งจัดสายชุดเดรสของเธอให้เข้าที่ตอนที่มันลื่นหลุด มือของเขาสัมผัสไหล่ของเธออย่างคุ้นเคยและเป็นธรรมชาติฉันไม่เคยได้รับสิ่งเหล่านี้เลยตลอดสองปีที่ฉันอยู่กับวินเซนต์ เขาไม่เคยทำสิ่งเหล่านี้ให้ฉันเลย ฉันเคยคิดว่ามันเป็นเพราะนิสัยของเขา… เย็นชาและสงวนท่าที ไม่สนใจการแสดงความรักเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนั้นฉันคิดผิดเขาแค่ไม่เต็มใจที่จะทำเรื่องพวกนี้เพื่อฉันฉันค่อย ๆ จิบแชมเปญของตัวเอง ฟังเสียงอิซาเบลลาหัวเราะและพูดคุยกับแขกคนอื่น ๆ เธอเล่าเรื่องการพักฟื้นในยุโรป และเล่าว่าเธอคิดถึงนิวยอร์กมากแค่ไหน ทุกถ้อยคำของเธอช่างสง่างามและเหมาะสม"อิซาเบลลาเป็นผู้หญิงที่น่ารักจริง ๆ นะ" ผู้หญิงข้าง ๆ ฉันกระซิบกับเพื่อนของเธอ "ดูวิธีที่วินเซนต์ดูแลเธอสิ พวกเขาสองคนต้องลงเอยกันแน่ ๆ"มือของฉันกำรอบก้านแก้วแน่นขึ้น"เอาล่ะครับทุกคน เรามาเล่นเกมกันดีกว่า!" พิธีกรประกาศ ทำให้บรรยากาศในห้องคึกคักขึ้น "เกมนี้ชื่อว่า จริงหรือเลือก!"หน้าจอขนาดใหญ่สว่างขึ้นขณะที่พิธีกรอธิบายกติก
Read more
บทที่ 5
ขณะที่รถชนเข้ากับร่างฉัน สติของฉันก็เริ่มเลือนรางความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วทั้งร่างกาย แต่สิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่าคือความสิ้นหวังอย่างที่สุดจากการถูกทอดทิ้งภาพความทรงจำหลั่งไหลเข้ามาในหัวครั้งแรกที่ฉันเห็นวินเซนต์ นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน แสงไฟเย็นเยียบสะท้อนแว่นตาของเขา ส่วนฉันก็จงใจยั่วโมโหเขา และเขาก็ไม่ไหวติงแม้แต่น้อยครั้งแรกที่เขากดฉันลงกับเตียง เรียกฉันว่าเจ้าหญิงของฉัน น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและทุ้มต่ำ ฉันเคยคิดว่านั่นคือความรักค่ำคืนนับไม่ถ้วนที่ฉันนอนอยู่ในอ้อมแขนของเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นอย่างสม่ำเสมอ และคิดว่าในที่สุดฉันก็ได้เจอบ้านของตัวเองแล้วภาพสุดท้ายยังคงแข็งค้างอยู่ในใจของฉัน วินเซนต์พุ่งตัวไปปกป้องอิซาเบลลาโดยปราศจากความลังเลแม้เพียงเสี้ยววินาทีส่วนฉัน… เหมือนคนที่ไร้ค่าและถูกมองข้าม ถูกทิ้งให้เผชิญหน้ากับอันตรายเพียงลำพังเมื่อฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันก็อยู่บนเตียงในโรงพยาบาลห้องเงียบสงบ แต่ฉันได้ยินเสียงวินเซนต์คุยโทรศัพท์อยู่นอกม่านกั้น"อิซาเบลลา ยังเจ็บอยู่ไหม" น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนจนฉันรู้สึกเหมือนไม่ใช่เขา"ดีขึ้นมากแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ วินเซนต์" เสีย
Read more
บทที่ 6
ฉันสะดุ้งตื่นจากภวังค์ด้วยความเจ็บแปลบที่แขนเมื่อก้มลงมอง ฉันก็เห็นว่าสายน้ำเกลือมีเลือดไหลย้อนกลับเข้ามา เป็นเส้นสีแดงเลือดค่อย ๆ ไหลย้อนขึ้นมาตามท่อใสอย่างต่อเนื่องฉันกดปุ่มเรียกพยาบาลพยาบาลคนหนึ่งรีบร้อนเข้ามาและขมวดคิ้วเมื่อเห็นสายน้ำเกลือ “ทำไมไม่มีใครเฝ้าคุณเลยคะ แฟนคุณไปไหน”“เขาไม่ใช่แฟนฉันค่ะ” ฉันพูดอย่างใจเย็น “เขาต้องไปทำธุระสำคัญ”“ไปนานแค่ไหนแล้วคะ” พยาบาลถามพลางเปลี่ยนเข็มให้อย่างชำนาญฉันเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง ตอนนี้เป็นเวลาตีสอง วินเซนต์ออกไปตอนหนึ่งทุ่ม เจ็ดชั่วโมงที่แล้ว“นานมากแล้วค่ะ”พยาบาลส่ายหน้าพร้อมกับถอนหายใจ “ก็เป็นแบบนี้แหละพวกคนรวยน่ะ พวกเขาก็แค่สร้างภาพเก่ง แต่ไม่เคยอยู่เคียงข้างในเวลาที่สำคัญจริง ๆ หรอก”หลังจากเธอออกไป ฉันก็ข่มตาหลับต่อไม่ลงเมื่อรุ่งเช้ามาถึง ฉันตัดสินใจออกไปเดินเล่นขณะที่ลากเสาน้ำเกลือออกไปที่โถงทางเดิน ฉันก็ได้ยินพยาบาลสองคนคุยกันเงียบ ๆ“ผู้หญิงที่อยู่ปีกวีไอพีนั่นโชคดีจัง แฟนของเธอจองทั้งชั้นให้เลยนะ”“ได้ยินมาว่าเขาถึงกับจ้างผู้เชี่ยวชาญจากต่างประเทศมาดูแลแบบยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยล่ะ”“ทายาทตระกูลมาร์เซลลีดีกับเธอมากเ
Read more
บทที่ 7
การประมูลเริ่มต้นขึ้นฉันกำป้ายประมูลไว้แน่น สายตาจับจ้องอยู่บนเวที รอคอยรายการที่ 47ในที่สุด ผู้ดำเนินการประมูลก็ชูสร้อยคอมุกขึ้น“รายการที่ 47 สร้อยคอมุกอันงดงาม เริ่มประมูลที่ 15 ล้านครับ”ฉันยกป้ายขึ้นทันที “15 ล้าน”“ 30 ล้าน” เสียงใส ๆ ของอิซาเบลลาดังขึ้นจากข้าง ๆ ฉันฉันหันไปมองเธอ อิซาเบลลากำลังยิ้มพลางชูป้ายประมูลของตัวเองขึ้นสูง“ 45 ล้าน” ฉันสู้กลับ เสียงของฉันเกร็งจัด“ 60 ล้าน” อิซาเบลลาพูดโดยไม่มีท่าทีลังเลแม้แต่น้อยราคาเริ่มพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว90 ล้าน 150 ล้าน 240 ล้าน...ฝ่ามือของฉันเริ่มชื้นเหงื่อ ทนายของฉันบอกว่าทรัพย์สินของฉันมีมูลค่า 450 ล้าน แต่ราคาประมูลกำลังจะแตะ 600 ล้านแล้ว“600 ล้าน” อิซาเบลลายกป้ายขึ้นอย่างง่ายดาย ราวกับกำลังเอ่ยถึงเงินจำนวนเล็กน้อยผู้ดำเนินการประมูลมองมาที่ฉัน “คุณผู้หญิงครับ จะสู้ต่อไหมครับ”มือของฉันสั่นเทา ฉันไม่สามารถยกป้ายขึ้นได้อีกแล้วฉันมีเงินไม่พอทุกสายตาในห้องจับจ้องมาที่ฉัน รวมทั้งสายตาของวินเซนต์ด้วยฉันกลืนความหยิ่งทะนงของตัวเองลงคอแล้วหันไปหาเขา“วินเซนต์ ขอยืมเงินหน่อย” เสียงของฉันสั่นเครือ “ได้โปรดนะ
Read more
บทที่ 8
เสียงกรีดร้องของอิซาเบลลาดังก้องไปทั่วบริเวณหลังเวทีทีมงานแข็งทื่อด้วยความตกตะลึง บางคนเริ่มกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก คนอื่น ๆ งก ๆ เงิ่น ๆ หาโทรศัพท์เพื่อเรียกรถพยาบาลฉันดึงมีดออกมาแล้วยืนขึ้นตัวตรง“คนตระกูลโรมาโนชดใช้หนี้แค้นเสมอ” ฉันพูดพลางก้มลงมองอิซาเบลลาที่กำลังนอนบิดตัวด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น กุมมือที่อาบเลือดของตัวเองและร้องไห้สะอึกสะอื้น “จำไว้”ฉันหันหลังและเดินจากไป เสียงแห่งความโกลาหลค่อย ๆ จางหายไปข้างหลังฝีเท้าของฉันมั่นคงขณะมุ่งหน้าไปยังทางออก ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นทันทีที่ฉันไปถึงประตู วินเซนต์ก็เข้ามาขวางทางไว้เขากำลังถือผ้าห่มและกระติกน้ำร้อน เห็นได้ชัดว่าเพิ่งกลับมาพอเห็นฉัน ใบหน้าของวินเซนต์ก็แข็งทื่อราวกับหิน“เธอทำอะไรลงไป” เขาเอ่ยถามฉันเหลือบมองกระติกน้ำร้อนในมือของเขาแล้วยิ้มอย่างขมขื่นและไร้ความขบขัน “คุณไปหายามาให้เธอเหรอคะ”“ฉันถามว่าเธอทำอะไรลงไป!” น้ำเสียงของวินเซนต์เย็นเยียบและเฉียบคมขึ้น“เธอเอาสร้อยคอของแม่ฉันไปสวมให้หมาจรจัด แล้วก็เรียกแม่ฉันว่านังสารเลว” ฉันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา สายตาของฉันเองก็ไม่ไหวหวั่น “ฉันก็เลยแทงเธอไง
Read more
บทที่ 9
ฉันไม่ได้ตอบคำถามของวินเซนต์เขายืนอยู่ข้างเตียง รอคอยคำตอบ แต่ฉันก็แค่จ้องมองเพดานที่ว่างเปล่าอย่างเงียบงันโทรศัพท์ของวินเซนต์ดังขึ้น ทำลายความเงียบอันน่าอึดอัด“วินเซนต์คะ มือฉันเจ็บมากเลย...” เสียงที่เปราะบางและเจือสะอื้นของอิซาเบลลาดังออกมาจากโทรศัพท์ ได้ยินชัดเจนแม้กระทั่งจากที่ที่ฉันนอนอยู่สีหน้าของวินเซนต์อ่อนโยนลงทันที“ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้” เขาวางสาย แล้วหันกลับมามองฉัน “คิดทบทวนสิ่งที่ตัวเองทำลงไปซะ”แล้วเขาก็จากไป เหมือนที่เขาทำเสมอมา... ทอดทิ้งฉันเพื่ออิซาเบลลาห้องกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง ฉันอยู่คนเดียวประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา ประตูก็แง้มเปิดออกอิซาเบลลาเดินเข้ามา มือขวาของเธอพันด้วยผ้าพันแผลหนาเตอะ แต่เธอกลับดูเหมือนผู้มีชัย“โซเฟีย รู้สึกเป็นยังไงบ้าง” เธอถามด้วยความห่วงใยจอมปลอมฉันหันหน้าไปมองเธอ ดวงตาของฉันเรียบเฉยและว่างเปล่าอิซาเบลลาดึงเก้าอี้มานั่งลง รอยยิ้มหวานหยดที่อาบไปด้วยยาพิษปรากฏบนใบหน้า “ที่รักจ๊ะ ฉันอยากจะเล่านิทานให้เธอฟัง”“ฉันไม่อยากฟัง”“แต่นิทานเรื่องนี้เกี่ยวกับเธอนะ” ดวงตาของอิซาเบลลาทอประกาย “มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับว่า ทำไมวินเซนต์ถึ
Read more
บทที่ 10
ฉันคุกเข่าอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ จ้องมองไฟล์วิดีโอที่เป็นหลักฐานมัดตัวเขา หยิบโทรศัพท์ออกมาและกดเบอร์ของดอน โรมาโน“คุณพ่อคะ” ฉันพูด น้ำเสียงของฉันอู้อี้ไปด้วยน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้“มีอะไร ฉันนึกว่าแกจะตัดขาดกับฉันแล้วเสียอีก” น้ำเสียงของเขาเย็นชาและประหลาดใจ“หนูมีคำถามแค่ข้อเดียวค่ะ เมื่อสามปีก่อน วินเซนต์เป็นคนเสนอตัวว่าจะสั่งสอนหนูเอง ใช่ไหมคะ”เกิดความเงียบที่บ่งบอกทุกอย่างอยู่ครู่หนึ่งจากปลายสาย“แกรู้ได้ยังไง”ฉันหลับตาลง “แสดงว่าเป็นความจริง”“วินเซนต์เสนองานโครงการท่าเรือมูลค่า 6,000 ล้านให้ฉัน เพื่อแลกกับโอกาสที่จะรับแกไปดูแล” น้ำเสียงของดอน โรมาโนใช้เหตุผลเชิงปฏิบัติอย่างเลือดเย็น “ฉันไม่รู้ว่าแกไปทำอะไรให้เขาโกรธ แต่ฉันคิดว่าการอบรมเล็ก ๆ น้อย ๆ คงไม่เสียหายอะไร ก็เลยตกลง”ฉันวางสายเศษเสี้ยวแห่งความหวังสุดท้ายที่ฉันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ายังคงยึดถืออยู่ได้มลายหายไปแล้ววินเซนต์เข้ามาใกล้ชิดฉัน นอนกับฉัน ควบคุมฉัน ทั้งหมดก็เพื่อแก้แค้น... เพื่ออิซาเบลลาฉันเริ่มหัวเราะอีกครั้ง ตอนแรกก็หัวเราะเบา ๆ จากนั้นก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ เป็นเสียงหัวเราะที่บ้าคลั่งดังก้องไปทั่วห้องลับ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status