Short
คู่หมั้นฉันแอบนอกใจกับเพื่อนสนิทฉัน

คู่หมั้นฉันแอบนอกใจกับเพื่อนสนิทฉัน

โดย:  คริสตัล เคจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
11บท
5.9Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

มายา เพื่อนสนิทที่สุดของฉัน บินตรงจากไมอามีเพื่อมาอยู่กับฉันในสัปดาห์สละโสด ช่วงเวลาแห่งอิสรภาพวันสุดท้ายของฉัน เธอยืนกรานจะจัดปาร์ตี้ส่วนตัวแบบผู้หญิงๆ เพื่อเฉลิมฉลอง พร้อมกับสั่งอาหารเดลิเวอรี่ที่เป็นของโปรดของฉันมาทั้งหมด เธอฝากฉันถือโทรศัพท์มือถือไว้ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นหน้าจอก็สว่างวาบขึ้นมา มีข้อความจากผู้ชายคนหนึ่งส่งเข้ามา มันเป็นรูปผู้ชายไม่สวมเสื้อ พร้อมข้อความว่า: คืนนี้ฉันต้องการตัวเธอ อีกภาพหนึ่งสั่นเตือนตามมาติดๆ มันคือรูปเซ็กส์ทอยและอุปกรณ์พันธนาการราวกับหลุดออกมาจากในภาพยนตร์ ใบหน้าของฉันร้อนผ่าว หัวใจเต้นระรัวกระแทกซี่โครง ฉันเพิ่งจะบังเอิญล่วงรู้ความลับในชีวิตของเธอเข้าซะแล้ว ทว่าภาพถัดมากลับทำให้เลือดในกายของฉันเย็นเฉียบจนแข็งค้าง มันเป็นภาพถ่ายระยะใกล้ของแผงอกผู้ชาย รอยแผลเป็นหยักขรุขระที่ฉันจำมันได้ดียิ่งกว่าเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกซะอีก รอยแผลนั้นเป็นของ ลูเซียโน่ คาร์โบเน่ คู่หมั้นของฉันเอง

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

浴室からシャワーの音が聞こえてくる。

森川拓海(もりかわ たくみ)がシャワーを浴びているのだ。

午前3時。

さっき帰宅したばかりだった。

森川知佳(もりかわ ちか)は浴室の扉の前に立っていた。話したいことがあったのだ。

これから相談しようとしていることを、彼が聞いてくれるだろうか。少し不安になった。

どう話しかけようかと迷っていると、中から妙な音が聞こえてきた。

耳を澄ませて、やっと理解した。拓海が一人でしていることの音だった……

荒い息づかいと押し殺したうめき声。胸を重いハンマーで叩かれたような衝撃が走った。苦しみが波のように押し寄せてくる。その痛みに息が詰まった。

今日は二人の結婚記念日で、結婚して5年が経つ。それなのに夫婦として一度も……

結局、自分で済ませることを選んでも、私には触れたくないということなのか?

彼の息づかいがさらに荒くなる中、限界まで我慢したような低い声で果てた。「結衣……」

この一言が、心を完全に砕いた。

頭の中で何かが音を立てて崩れ、すべてが粉々になった。

必死に口を押さえ、声を漏らさないよう振り返った瞬間、よろめいた。洗面台にぶつかって床に倒れてしまった。

「知佳?」中から拓海の声がした。まだ息が整わず、必死に抑えようとしているのが分かったが、呼吸は荒いままだった。

「あ……お手洗いに行こうと思って、シャワー中だなんて知らなくて……」苦しい言い訳をしながら、慌てて洗面台につかまって立ち上がろうとした。

でも焦れば焦るほど、みじめになっていく。床も洗面台も水で濡れていた。やっとの思いで立ち上がったとき、拓海が出てきた。白いバスローブを慌てて羽織って乱れていたが、腰の紐だけはしっかりと結ばれていた。

「転んだのか?俺が手伝うよ」彼女を抱き上げようとした。

痛みで涙が溢れそうになったが、それでも彼の手を振り払った。そして意地を張って、「大丈夫、一人でできるから」と言った。

そして再び滑りそうになりながら、足を引きずって寝室へと逃げ帰った。

「逃げる」という表現は決して大げさではない。

拓海と結婚したこの5年間、知佳はずっと逃げ続けていた。

外の世界から逃げ、周囲の視線から逃げ、そして拓海の憐憫の視線からも逃げていた――拓海の妻が足の不自由な人だなんて。

足の不自由な人が、端正で事業も成功している拓海と釣り合うはずがない。

でも彼女にも以前は健康で美しい脚があったのに……

拓海もすぐに出てきて、やさしい口調で心配そうに尋ねた。「痛くないか?見せてくれ」

「大丈夫」知佳は布団を引き寄せ、自分のみじめさと一緒に布団の中に身を隠した。

「本当に大丈夫か?」彼は本当に心配していた。

「うん」彼女は背中を向けて、強くうなずいた。

「じゃあもう寝るか?お手洗いに行きたかったんじゃなかったのか?」

「もう行きたくない。寝ましょうか?」知佳は小さく言った。

「わかった。そうそう、今日は俺たちの記念日だから、君にプレゼントを買ったんだ。明日開けて、気に入るかどうか見てくれ」

「うん」知佳は答えた。プレゼントはベッドサイドに置かれており、もう見ていた。ただ、開けなくても中身がわかる。

毎年同じ大きさの箱で、中には全く同じ時計が入っている。

知佳の引き出しには、誕生日プレゼントと合わせて、すでに9個の同じ時計が眠っており、これが10個目だった。

会話はそこで途切れ、彼は電気を消して横になった。空気中にボディソープの湿った香りが漂っていた。でもベッドの沈み込みをほとんど感じなかった。2メートルの大きなベッドで、彼女がこちら側に寝て、彼は向こう側の端に横になっている。二人の間にはまだ3人が寝られるほどの距離があった。

二人とも結衣という名前を口にすることはなく、ましてや彼が浴室でしていたことについても触れなかった。まるで、何も起こらなかったかのように。

知佳は固まったまま仰向けに横たわり、ただ目の奥がヒリヒリと痛むのを感じていた。

結衣、立花結衣(たちばな ゆい)は彼の大学の同級生で、初恋であり、憧れの人だった。

大学卒業のとき、結衣は海外に行き、二人は別れた。拓海は一時期立ち直れず、毎日酒に溺れていた。

知佳と拓海は中学の同級生だった。

中学時代からひそかに彼を好きだった。

その頃、拓海は学校一のイケメンで、クールな優等生だった。一方知佳は芸術系の生徒だった。美しくはあったが、美しい女の子は大勢いた。成績がすべてだった学生生活において、芸術系の生徒はそれほど目立たず、偏見を持たれることさえあった。

だから、それは彼女だけの片思いで、いつか彼の前に立てる日が来るなんて思ったこともなかった。

芸術大学のダンス学科を卒業して夏休みに実家に帰っていた時、落ち込んでいる拓海と再会するまでは。

その夜も拓海は酔っぱらっており、ふらふらと歩いていた。横断歩道を渡るとき信号を見ておらず、一台の車がブレーキも間に合わず突っ込んできた。彼を突き飛ばしたのは彼女だった。心配で彼の後をついていた知佳が、彼を押しのけて自分が車にはねられたのだった。

知佳はダンス専攻で、大学院への推薦も決まっていた。

しかし、この交通事故で、足は不自由になった。

もう二度と踊ることができなくなった。

その後、拓海は酒をやめ、知佳と結婚した。

知佳に対して罪悪感を抱き続け、感謝し続け、優しい言葉をかけ続けた。でも同時に冷淡で水のように冷たく、そしてたくさんのプレゼントをくれ、たくさんのお金をくれた。

ただ一つだけ、愛してはくれなかった。

知佳は、時間がすべてを癒してくれると思っていたし、時間がすべてを薄れさせてくれるとも思っていた。

しかし想像もしなかったのは、5年が過ぎても、彼は「結衣」という名前をこれほど深く心に刻んでいるということだった。さらには、自分で処理するときでさえ、呟いているのはその名前だということだった。

結局は私があまりにも愚かで世間知らずだったのだ……

一睡もできず、スマホの中のそのメールを、この夜100回は見返した。

海外のある大学からの大学院入学許可通知で、今夜彼と相談するつもりだったこと――私が海外の大学院に行くことは可能かどうか?

しかし今となっては、拓海と相談する必要はなさそうだった。

5年間の結婚生活、数え切れない眠れぬ夜。それがついにこの瞬間から終わりに向かって歩み始めるのだ。

拓海が起きたとき、知佳はまだ寝たふりをしていた。外で家政婦の中村さんと話している声が聞こえた。「今夜は接待があるから、彼女には待たずに休むよう伝えて」

言い終えると、彼はまた部屋に戻ってきて様子を見た。知佳は布団をかぶっており、涙で枕が濡れていた。

普段拓海が会社に行くときは、知佳が彼の着る服をコーディネートして脇に置いておき、彼はそれを着るだけだった。

しかし今日はそれをしなかった。

拓海は自分でクローゼットに行って着替え、会社に向かった。

知佳はそのとき目を開け、ただ目がひどく腫れぼったいのを感じた。

スマホのアラームが鳴った。

それは自分で設定した時間で、起きて英語を読む時間だった。

結婚後の知佳は、足のことで9割の時間を家に閉じこもっていた。もう外出することはない。一日の時間を区切って、それぞれに何かすることを見つけて時間を潰すしかなかった。

スマホを手に取ってアラームを止め、それからさまざまなアプリを目的もなく見始めた。

頭の中はぼんやりと混乱していて、何も頭に入らなかった。

それが、ある動画アプリで突然一つの動画を見つけるまでは。

画面の中の人があまりにも見覚えがある……

もう一度アカウント名を見ると――結衣CC。

このおすすめ機能は……

投稿時間は、昨夜だった。

知佳が動画をタップすると、すぐに賑やかな音楽が響き、それから誰かが叫んでいる声が聞こえた。「いち、に、さん、結衣おかえり!乾杯!」

この声は、なんと拓海だった。

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
11
บทที่ 1
คู่หมั้นของฉัน หัวหน้ามาเฟีย ลูเซียโน่ คาร์โบเน่ กับมายาเพื่อนสนิทของฉันไม่เคยลงรอยกันเลย พวกเขาปะทะคารมกันทุกครั้งที่เจอหน้า แต่ทว่าก่อนงานแต่งงานจะเริ่มขึ้น ฉันกลับพบความจริงว่าพวกเขาแอบนอนด้วยกันมานานแล้ววันนี้ มายาบินมาจากไมอามีเพื่อมาอยู่กับฉันในสัปดาห์สุดท้ายแห่งอิสรภาพเธอตัดผมสั้น ผมสีดำสนิท ดูขบถและดื้อรั้นสวมแจ็กเก็ตหนัง กางเกงยีนส์ขาดๆ และรองเท้าด็อกเตอร์มาร์ตินส์คู่เดิมเธอคือพวกอนาธิปไตยในโลกที่เต็มไปด้วยมารยาทและระเบียบแบบแผนของฉัน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็คือเพื่อนที่ฉันรักที่สุดเราใช้โทรศัพท์ของเธอสั่งอาหารมากินกัน เตรียมพร้อมสำหรับคืนปาร์ตี้สาวๆ ในบ้านแต่พอเธอเข้าไปอาบน้ำ โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโซฟาก็สั่นเตือน หน้าจอสว่างขึ้นมาฉันเหลือบมองด้วยความนึกว่าคงเป็นแจ้งเตือนจากแอปสั่งอาหาร"แคทเธอรีน ดูให้หน่อยสิว่าใครทักมา" มายาตะโกนถามออกมาจากข้างในแต่สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอมันไม่ใช่แอปเดลิเวอรี่มันคือข้อความจาก: คิงดอกจิก[เริ่มเกมได้ อาวุธของฉันพร้อมสำหรับเธอคืนนี้แล้ว]มือของฉันชะงักค้างอยู่เหนือหน้าจอชื่อเล่นนั่น... แม่งประหลาดชะมัดแต่ที่ประหลาดยิ่งกว่าคืออะ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
ฉันหันกลับไป มายายืนอยู่ที่ประตู แต่เธอไม่ใช่ผู้หญิงในแจ็กเก็ตหนังคนเดิมอีกต่อไปแล้วเธอเปลี่ยนมาสวมชุดเดรสหนังสีดำ รัดรูปจนเห็นทุกสัดส่วน คอเสื้อแหวกลึกลงมาเกือบถึงสะดือ ส่วนชายกระโปรงก็สั้นกุดจนดูน่าหวาดเสียวนี่ไม่ใช่มายาที่ฉันรู้จักเลย"เธอ... เปลี่ยนชุดเหรอ" ฉันตะกุกตะกัก"อะไรกัน ไม่ชอบเหรอ?" เธอหมุนตัวน้อยๆ ทำให้กระโปรงหนังนั่นยิ่งรั้งสูงขึ้นไปอีก "แค่นึกอยากลองลุคใหม่ๆ ดูบ้างน่ะ"ตาของฉันจับจ้องที่ตัวเธอ ร่างกายของเธอ... ฉันไม่เคยสังเกตเลยว่าเธอเซ็กซี่ขนาดนี้"มัน... ดูแปลกตาดีนะ""แคทเธอรีน ฉันจะขอเตือนเป็นครั้งสุดท้ายนะ อย่าแต่งงานกับเขาเลย"คำพูดของเธอเหมือนน้ำเย็นจัดที่สาดโครมลงมาใส่หน้าฉัน"อะไรนะ?""ลูเซียโน่ คาร์โบเน่ อันตรายเกินไป" มายาเดินตรงมาหาฉัน เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังสนั่น "เขาฆ่าคนนะแคทเธอรีน ฆ่ามาเยอะด้วย""นั่นไม่ใช่เรื่องใหม่สักหน่อย" ฉันถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "ฉันรู้ว่าเขาเป็นใคร รู้ว่าครอบครัวเขาทำอาชีพอะไร""เธอไม่รู้อะไรเลยต่างหาก" เธอขู่ฟ่อ นิ้วมือจิกเข้าที่แขนของฉันราวกับกรงเล็บ "เธอเอาแต่ดูหนังแล้วก็คิดว่ารู้จักชีวิตแบบนั้นดีงั้นเหรอ? ค
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม ฉันไม่สามารถหยุดมันได้เลยฉันถ่อมายังสถานที่เฮงซวยนี่ก็เพราะเป็นห่วงเธอ กลัวว่าใครจะทำอันตรายเธอแต่เธอกลับเป็นคนที่หักหลังฉันซะเองความคิดนั้นฉีกกระชากหัวใจของฉันจนขาดวิ่นมือของลูเซียโน่ยังคงลูบไล้ไปทั่วตัวมายา ริมฝีปากของเขาซุกไซ้อยู่ที่ซอกคอของเธอวินาทีต่อมา เขาก็ช้อนตัวเธอขึ้นแนบอกและอุ้มเธอเข้าไปในห้องวีไอพีที่อยู่ด้านหลังฉันจินตนาการออกได้อย่างชัดเจนว่าพวกเขากำลังจะทำอะไรกันใช้อุปกรณ์พันธนาการพวกนั้น ร่วมรักกันอย่างบ้าคลั่งและรุนแรงราวกับคู่รักที่แนบแน่นที่สุดฉันจำสิ่งที่ลูเซียโน่เคยบอกได้ "ผมเกลียดการหักหลังยิ่งกว่าอะไรดี แม่ของผมหักหลังครอบครัว หักหลังพ่อของผม เธอเลยต้องตาย ผมจะไม่มีวันทำพลาดแบบนั้นเด็ดขาด"ฉันจำสายตาที่เต็มไปด้วยความรักของเขาได้ "แคทเธอรีน คุณคือแสงสว่างของผม เป็นสิ่งเดียวที่บริสุทธิ์ในโลกอันมืดมิดของผม"ฉันจำตอนที่เขากอดฉันไว้แน่นในยามค่ำคืนได้ "ผมจะปกป้องคุณเอง ตลอดไป"ถึงแม้โลกของเราจะแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว แต่ฉันก็เต็มใจที่จะโอบรับโลกของเขาเอาไว้ตอนที่ลูเซียโน่ขอแต่งงาน พ่อกับแม่ของฉันคัดค้านหัวชนฝา"ครอบครัวเขาน่ะ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
ปลายสายเงียบกริบลงทันทีเสียงอึกทึกในพื้นหลังเงียบหายไปฉันเห็นลูเซียโน่แข็งทื่อผ่านบานกระจก การเคลื่อนไหวของเขาหยุดชะงัก เขาผลักมายาออกห่างแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างลนลาน"แคทเธอรีน..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป "ทำไมคุณถึงถามแบบนั้นล่ะ? แล้ว... คุณอยู่ที่ไหน?"หัวใจของฉันกำลังหลั่งเลือด"แคทเธอรีน อย่าคิดมากสิ" น้ำเสียงของลูเซียโน่ดูร้อนรน "งานแต่งงานจะเริ่มในอีกอาทิตย์เดียวแล้วนะ คุณเป็นคนเดียวที่ผมรัก คุณก็รู้"คนเดียวงั้นเหรอ?"ตอนนี้ผมกำลังจัดการธุระด่วนของครอบครัวอยู่น่ะที่รัก" เขาพูดต่อ ถักทอตาข่ายแห่งคำลวงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่ฉันเคยหลงใหล "กลับบ้านไปพักผ่อนนะ เดี๋ยวผมเสร็จงานแล้วจะรีบไปหา โอเคไหม? พรุ่งนี้เรามีนัดลองชุดแต่งงานรอบสุดท้ายกันด้วยนะ"ฉันจำได้ว่าเขาเคยบอกฉันว่า "เจ้าหญิงของผมคู่ควรกับชุดที่สวยที่สุดในโลก"ทั้งหมดมันก็แค่การแสดงเขาสามารถคุยรายละเอียดงานแต่งงานกับฉันในขณะที่กำลังเริงรักกับมายาได้โดยไม่รู้สึกละอายใจสักนิดต้องมีทักษะการแสดงขนาดไหนกัน? ต้องมีหัวใจที่เย็นชาแค่ไหนถึงทำแบบนี้ได้?"ตกลงค่ะ" เสียงของฉันราบเรียบอย่างน่าประหลาด "ฉันจะรอนะคะ"นั
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
ฉันเปิดประตูรถและก้าวออกมา ทุกการเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างเชื่องช้าและสง่างาม เหมือนอย่างที่แม่เคยพร่ำสอนไว้ต่อให้จะโกรธจัดแค่ไหน ก็ต้องรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ให้ได้มาร์โกและคนอื่นๆ ต่างพากันเกร็งตัว มือของพวกเขาขยับไปที่ปืนซึ่งซ่อนอยู่ใต้แจ็กเก็ตโดยสัญชาตญาณ ราวกับทหารที่กำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่ปรากฏตัวขึ้นกะทันหันแต่ลูเซียโน่ใช้สายตาสั่งให้พวกเขาหยุดฉันเดินไปจนกระทั่งหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา ห่างออกไปเพียงสามก้าวเท่านั้นใกล้พอที่จะเห็นความตื่นตระหนกในดวงตาของลูเซียโน่ และใกล้พอที่จะได้กลิ่นเหงื่อผสมกับกลิ่นน้ำหอมบนตัวมายา"สนุกไหม ลูเซียโน่?"ลูเซียโน่อ้าปากค้าง แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา"แคทเธอรีน มันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณเห็นนะ—" มาร์โกก้าวออกมาข้างหน้า พยายามจะคลี่คลายสถานการณ์โดยที่มีเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผากทว่ามายากลับแค่แสยะยิ้ม เป็นยิ้มที่เต็มไปด้วยความประสงค์ร้ายและชัยชนะเธอกลายเป็นฝ่ายควงแขนลูเซียโน่อย่างจงใจ เป็นท่าทางที่แสดงความเป็นเจ้าของ และจ้องมองฉันด้วยแววตาของผู้ชนะที่ฉายชัดในดวงตาสีเขียวคู่นั้นเธอดียใจที่ฉันจับได้ ราวกับว่านี่คือสิ่งที่เธอต้องกา
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
"แคทเธอรีน ได้โปรด"ดวงตาของลูเซียโน่แดงก่ำ ทัศนวิสัยของเขาพร่าเลือนด้วยหยาดน้ำตา"อย่าไปเลยนะ"เขายืนขวางประตูไว้ ไม่ยอมให้ฉันไป"ผมรู้ว่าผมผิด ผมรู้ว่าผมทำให้คุณเจ็บ" เสียงของเขาสั่นเครือ "แต่เราแก้ไขมันได้นะ เราเริ่มกันใหม่ได้""เริ่มใหม่เหรอ?" ฉันหลุดหัวเราะออกมา เป็นเสียงหัวใจที่เย็นชาและว่างเปล่า "แล้วจะสร้างมันขึ้นบนอะไรล่ะ? คำโกหกที่มากขึ้นกว่าเดิมน่ะเหรอ?""เปล่า เริ่มด้วยความจริง" เขาเอื้อมมือมาหาฉัน แต่ฉันสะบัดตัวหนี "ผมจะบอกคุณทุกอย่าง มายา... ยัยนั่น—""พอที" ฉันพูดแทรก "ฉันไม่อยากได้ยินเรื่องของผู้หญิงคนนั้นแม้แต่คำเดียว""ถ้าอย่างนั้นแล้วเรื่องของเราล่ะ?" ลูเซียโน่มองฉันอย่างสิ้นหวัง "แคทเธอรีน นึกถึงอาณาจักรของเราสิ ทุกอย่างที่เราสร้างมันขึ้นมา""นั่นมันอาณาจักรของคุณ ลูเซียโน่" ฉันแก้ประโยคให้เขา "มันไม่เคยเป็นของฉันเลย""ไม่! มันเป็นของเรา!" เขายืนกรานพร้อมกับคว้าแขนฉันไว้ "ผมไม่เหลืออะไรเลยถ้าไม่มีคุณ คุณทำให้ผมดีขึ้น แข็งแกร่งขึ้น คุณคือราชินีของผมนะ!"ฉันนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อปีที่แล้วโซเฟีย คาสเทลลาโน่ ลูกสาวของตระกูลคู่แข่งลูเซียโน่สนิทสนมกับ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
ความเจ็บปวดราวกับไฟลวกระเบิดไปทั่วใบหน้าของฉันแต่มันเทียบไม่ได้เลยกับพิษร้ายที่ชัดเจนอยู่ในดวงตาของมายา"ในที่สุด!" เธอแผดเสียงลั่น "ในที่สุด ฉันก็ไม่ต้องเสแสร้งอีกต่อไปแล้ว!"ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวราวกับสวมหน้ากากที่อัปลักษณ์"เธอรู้บ้างไหมว่าฉันเกลียดเธอเข้าไส้ขนาดไหน? แคทเธอรีน สเตอร์ลิง เจ้าหญิงน้อยผู้แสนเพียบพร้อม!"เสียงของเธอดังก้องไปทั่วล็อบบี้ คนที่เดินผ่านไปมาสองสามคนหยุดชะงักเพื่อจ้องมอง"ฉันเกลียดครอบครัวที่แสนสมบูรณ์แบบของเธอ! เกลียดความหลังที่สะอาดสะอ้านนั่น! เกลียดที่เธอได้ทุกอย่างมาครอบครองโดยไม่ต้องพยายามอะไรเลยสักนิด!"ฉันยืนนิ่งฟังอยู่ตรงนั้น ขณะที่หัวใจกำลังหลั่งเลือด"ลูเซียโน่ควรจะเป็นของฉัน! บัลลังก์ราชินีนั่นควรจะเป็นของฉัน!" เสียงของมายายิ่งแหลมสูงขึ้น "แต่แล้วเธอก็เสนอหน้าเข้ามา แม่นักบุญแคทเธอรีน แล้วเธอก็ใช้ความใสซื่อตาใสกับความใจดีเฮงซวยของเธอเป่าหูเขาจนหลง!""ฉันไม่เคย—""เธอทำ!" เธอตะคอกขัด "เธอได้ทุกอย่างไปจากเขา! ทั้งความรัก ความใส่ใจ และคำสัญญา! แล้วฉันล่ะเป็นตัวอะไร? ฉันถูกทิ้งให้หลบซ่อนอยู่ในเงามืด คอยลักขโมยเศษเสี้ยวของสิ่งที่ควรจะเป็นของฉ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
อ้อมกอดของพ่อนั้นอบอุ่นอบอุ่นเหมือนตอนที่ฉันฝันร้ายในวัยเด็กฉันสะอึกสะอื้นร้องไห้ออกมาสุดเสียงทั้งความเจ็บปวด ทั้งการหักหลัง ทุกอย่างพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย"หนูจะไม่แต่งงานแล้ว" ฉันร้องไห้โฮ "หนูไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น""โอเค" พ่อพูดพลางลูบผมฉัน "ตามใจลูกทุกอย่างเลย"พ่อไม่ถามว่าเพราะอะไรไม่ตำหนิที่ฉันทำอะไรวูบวาบพ่อแค่กอดฉันไว้แน่น"พาเธอกลับบ้าน" พ่อหันไปบอกพวกบอดี้การ์ดพวกเขาประคองฉันขึ้นรถโรลส์-รอยซ์ โดยมีพ่อนั่งอยู่ข้างๆรถเคลื่อนตัวออกห่างจากสถานที่ฝันร้ายแห่งนั้นที่บ้าน แม่กำลังรออยู่เมื่อเห็นสภาพของฉัน แม่ไม่เอ่ยถามอะไรเลยแม้แต่คำเดียวท่านเพียงแค่กอดฉันไว้ และปล่อยให้ฉันร้องไห้กับไหล่ของท่าน"แม่อยู่นี่แล้วลูก" ท่านปลอบเบาๆ "ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย"สามชั่วโมงต่อมา ทนายความก็มาถึงพร้อมกับปึกเอกสาร"ของขวัญทุกชิ้นจากคุณคาร์โบเน่ได้รับการทำบันทึกรายการเรียบร้อยแล้วครับ" ทนายรายงาน "ทั้งเครื่องประดับ อสังหาริมทรัพย์ หุ้น พร้อมส่งคืนทั้งหมดครับ""ดี" พ่อพยักหน้า "ส่งกลับไปให้ตระกูลคาร์โบเน่เดี๋ยวนี้""มีปัญหาครับท่าน" ทนายมีสีหน้าลังเล "ทางคาร์โบเน่... พว
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9
มุมมองของลูเซียโน่คำพูดของมายาทำให้ผมคลื่นไส้จนพะอืดพะอมผมลุกขึ้นยืน คว้ากระจุกผมของเธอเต็มแรงแล้วกระชากลากเธอไปเธอกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แต่ผมไม่สนหน้าใครทั้งนั้น"เธอคิดว่าฉันต้องการเธอเหรอ?" ผมกระแทกหัวเธอเข้ากับเสาหินอย่างแรง "เธอแม่งเป็นตัวอะไรกันแน่?"เลือดเริ่มไหลซึมลงมาตามหน้าผากของเธอ แต่ความโกรธของผมยังห่างไกลจากคำว่าสิ้นสุด"เมื่อสองวันก่อน เรายัง..." เธอพยายามจะเถียง"เมื่อสองวันก่อนงั้นเหรอ?" ผมเหยียดยิ้มเยาะเย้ย มือบีบเข้าที่ลำคอของเธอ เค้นจนใบหน้าของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วง "เธอก็แค่ร่างกายอุ่นๆ เป็นแค่กระหรี่ไว้ให้ฉันเอา... เธอเป็นได้แค่นั้นแหละ""เธอคิดจริงๆ เหรอว่าฉันจะรักคนอย่างเธอได้?" เสียงของผมอาบไปด้วยพิษร้าย "มายา ครอส เธอไม่มีค่าเท่าขนตาเส้นเดียวที่ร่วงจากหน้าของแคทเธอรีนด้วยซ้ำ""คุณ... คุณบอกว่ารักฉัน..." เธอเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก"รักเธงั้นเหรอ?" ผมปล่อยมือ มองดูเธอทรุดลงไปกองกับพื้นพลางสำลักไอ "ฉันไม่เคยรักเธอ เธอเป็นแค่สัตว์ที่ยอมถ่างขาให้ เป็นอีตัวที่เห่าเก่งเป็นบ้า เธอแค่ทำเรื่องโสโครกที่แคทเธอรีนไม่มีวันทำก็เท่านั้นแหละ"น้ำตาผสมปนเ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10
มุมมองของมายาโถงทางเดินในโรงพยาบาลช่างหนาวเหน็บแสงจากหลอดไฟสีขาวสว่างจ้าจนฉันแสบตาไปหมด"คุณครอส เชิญคุณกลับไปได้แล้วครับ"มาร์โกยืนอยู่ตรงหน้าฉัน ใบหน้าของเขาเรียบเฉยไร้ความรู้สึก"ลูเซียโน่เป็นยังไงบ้าง?" ฉันถาม"นั่นไม่ใช่ธุระอะไรของคุณอีกต่อไป" เสียงของเขาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "บอสบอกว่าเขาไม่อยากเห็นหน้าคุณอีกตลอดชีวิต"ไม่อยากเห็นหน้าฉันอีก...ไม่กี่ชั่วโมงก่อนในโบสถ์นั่น เขาเพิ่งเรียกฉันว่าท่อน้ำทิ้ง เป็นแค่ของเล่น เป็นบางสิ่งที่เอาไว้ใช้แล้วก็โยนทิ้งตอนนี้แม้แต่จะปรายตามอง เขาก็ยังไม่คิดจะทำ"ฉันรอให้เขาฟื้นก่อนก็ได้—""คุณครอส" มาร์โกพูดแทรก บอดี้การ์ดสองคนขยับเข้ามาขนาบข้างเขา "กรุณาออกไปเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นเราคงต้องใช้กำลัง"ฉันจ้องเข้าไปในตาของพวกเขา มันช่างเย็นชาและห่างเหินคนพวกนี้คือคนกลุ่มเดียวกับที่เคยคุกเข่าคำนับฉัน เพียงเพราะฉันคือผู้หญิงของบอสแต่ตอนนี้พวกเขามองฉันเหมือนฉันเป็นขยะฉันหันหลังและเดินออกจากโรงพยาบาลมาฝนเริ่มตกลงมาแล้ว เป็นฝนเดือนตุลาคมที่หนาวเหน็บเสียดแทงผิวหนังฉันไม่มีร่ม ฝนชโลมจนผมของฉันเปียกโชกในพริบตา และไหลรินลงมาตามใบหน้า
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status