คู่หมั้นฉันแอบนอกใจกับเพื่อนสนิทฉัน

คู่หมั้นของฉัน หัวหน้ามาเฟีย ลูเซียโน่ คาร์โบเน่ กับมายาเพื่อนสนิทของฉันไม่เคยลงรอยกันเลย พวกเขาปะทะคารมกันทุกครั้งที่เจอหน้า แต่ทว่าก่อนงานแต่งงานจะเริ่มขึ้น ฉันกลับพบความจริงว่าพวกเขาแอบนอนด้วยกันมานานแล้ววันนี้ มายาบินมาจากไมอามีเพื่อมาอยู่กับฉันในสัปดาห์สุดท้ายแห่งอิสรภาพเธอตัดผมสั้น ผมสีดำสนิท ดูขบถและดื้อรั้นสวมแจ็กเก็ตหนัง กางเกงยีนส์ขาดๆ และรองเท้าด็อกเตอร์มาร์ตินส์คู่เดิมเธอคือพวกอนาธิปไตยในโลกที่เต็มไปด้วยมารยาทและระเบียบแบบแผนของฉัน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็คือเพื่อนที่ฉันรักที่สุดเราใช้โทรศัพท์ของเธอสั่งอาหารมากินกัน เตรียมพร้อมสำหรับคืนปาร์ตี้สาวๆ ในบ้านแต่พอเธอเข้าไปอาบน้ำ โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโซฟาก็สั่นเตือน หน้าจอสว่างขึ้นมาฉันเหลือบมองด้วยความนึกว่าคงเป็นแจ้งเตือนจากแอปสั่งอาหาร"แคทเธอรีน ดูให้หน่อยสิว่าใครทักมา" มายาตะโกนถามออกมาจากข้างในแต่สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอมันไม่ใช่แอปเดลิเวอรี่มันคือข้อความจาก: คิงดอกจิก[เริ่มเกมได้ อาวุธของฉันพร้อมสำหรับเธอคืนนี้แล้ว]มือของฉันชะงักค้างอยู่เหนือหน้าจอชื่อเล่นนั่น... แม่งประหลาดชะมัดแต่ที่ประหลาดยิ่งกว่าคืออะ

น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม ฉันไม่สามารถหยุดมันได้เลยฉันถ่อมายังสถานที่เฮงซวยนี่ก็เพราะเป็นห่วงเธอ กลัวว่าใครจะทำอันตรายเธอแต่เธอกลับเป็นคนที่หักหลังฉันซะเองความคิดนั้นฉีกกระชากหัวใจของฉันจนขาดวิ่นมือของลูเซียโน่ยังคงลูบไล้ไปทั่วตัวมายา ริมฝีปากของเขาซุกไซ้อยู่ที่ซอกคอของเธอวินาทีต่อมา เขาก็ช้อนตัวเธอขึ้นแนบอกและอุ้มเธอเข้าไปในห้องวีไอพีที่อยู่ด้านหลังฉันจินตนาการออกได้อย่างชัดเจนว่าพวกเขากำลังจะทำอะไรกันใช้อุปกรณ์พันธนาการพวกนั้น ร่วมรักกันอย่างบ้าคลั่งและรุนแรงราวกับคู่รักที่แนบแน่นที่สุดฉันจำสิ่งที่ลูเซียโน่เคยบอกได้ "ผมเกลียดการหักหลังยิ่งกว่าอะไรดี แม่ของผมหักหลังครอบครัว หักหลังพ่อของผม เธอเลยต้องตาย ผมจะไม่มีวันทำพลาดแบบนั้นเด็ดขาด"ฉันจำสายตาที่เต็มไปด้วยความรักของเขาได้ "แคทเธอรีน คุณคือแสงสว่างของผม เป็นสิ่งเดียวที่บริสุทธิ์ในโลกอันมืดมิดของผม"ฉันจำตอนที่เขากอดฉันไว้แน่นในยามค่ำคืนได้ "ผมจะปกป้องคุณเอง ตลอดไป"ถึงแม้โลกของเราจะแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว แต่ฉันก็เต็มใจที่จะโอบรับโลกของเขาเอาไว้ตอนที่ลูเซียโน่ขอแต่งงาน พ่อกับแม่ของฉันคัดค้านหัวชนฝา"ครอบครัวเขาน่ะ

ฉันเปิดประตูรถและก้าวออกมา ทุกการเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างเชื่องช้าและสง่างาม เหมือนอย่างที่แม่เคยพร่ำสอนไว้ต่อให้จะโกรธจัดแค่ไหน ก็ต้องรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ให้ได้มาร์โกและคนอื่นๆ ต่างพากันเกร็งตัว มือของพวกเขาขยับไปที่ปืนซึ่งซ่อนอยู่ใต้แจ็กเก็ตโดยสัญชาตญาณ ราวกับทหารที่กำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่ปรากฏตัวขึ้นกะทันหันแต่ลูเซียโน่ใช้สายตาสั่งให้พวกเขาหยุดฉันเดินไปจนกระทั่งหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา ห่างออกไปเพียงสามก้าวเท่านั้นใกล้พอที่จะเห็นความตื่นตระหนกในดวงตาของลูเซียโน่ และใกล้พอที่จะได้กลิ่นเหงื่อผสมกับกลิ่นน้ำหอมบนตัวมายา"สนุกไหม ลูเซียโน่?"ลูเซียโน่อ้าปากค้าง แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา"แคทเธอรีน มันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณเห็นนะ—" มาร์โกก้าวออกมาข้างหน้า พยายามจะคลี่คลายสถานการณ์โดยที่มีเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผากทว่ามายากลับแค่แสยะยิ้ม เป็นยิ้มที่เต็มไปด้วยความประสงค์ร้ายและชัยชนะเธอกลายเป็นฝ่ายควงแขนลูเซียโน่อย่างจงใจ เป็นท่าทางที่แสดงความเป็นเจ้าของ และจ้องมองฉันด้วยแววตาของผู้ชนะที่ฉายชัดในดวงตาสีเขียวคู่นั้นเธอดียใจที่ฉันจับได้ ราวกับว่านี่คือสิ่งที่เธอต้องกา

ความเจ็บปวดราวกับไฟลวกระเบิดไปทั่วใบหน้าของฉันแต่มันเทียบไม่ได้เลยกับพิษร้ายที่ชัดเจนอยู่ในดวงตาของมายา"ในที่สุด!" เธอแผดเสียงลั่น "ในที่สุด ฉันก็ไม่ต้องเสแสร้งอีกต่อไปแล้ว!"ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวราวกับสวมหน้ากากที่อัปลักษณ์"เธอรู้บ้างไหมว่าฉันเกลียดเธอเข้าไส้ขนาดไหน? แคทเธอรีน สเตอร์ลิง เจ้าหญิงน้อยผู้แสนเพียบพร้อม!"เสียงของเธอดังก้องไปทั่วล็อบบี้ คนที่เดินผ่านไปมาสองสามคนหยุดชะงักเพื่อจ้องมอง"ฉันเกลียดครอบครัวที่แสนสมบูรณ์แบบของเธอ! เกลียดความหลังที่สะอาดสะอ้านนั่น! เกลียดที่เธอได้ทุกอย่างมาครอบครองโดยไม่ต้องพยายามอะไรเลยสักนิด!"ฉันยืนนิ่งฟังอยู่ตรงนั้น ขณะที่หัวใจกำลังหลั่งเลือด"ลูเซียโน่ควรจะเป็นของฉัน! บัลลังก์ราชินีนั่นควรจะเป็นของฉัน!" เสียงของมายายิ่งแหลมสูงขึ้น "แต่แล้วเธอก็เสนอหน้าเข้ามา แม่นักบุญแคทเธอรีน แล้วเธอก็ใช้ความใสซื่อตาใสกับความใจดีเฮงซวยของเธอเป่าหูเขาจนหลง!""ฉันไม่เคย—""เธอทำ!" เธอตะคอกขัด "เธอได้ทุกอย่างไปจากเขา! ทั้งความรัก ความใส่ใจ และคำสัญญา! แล้วฉันล่ะเป็นตัวอะไร? ฉันถูกทิ้งให้หลบซ่อนอยู่ในเงามืด คอยลักขโมยเศษเสี้ยวของสิ่งที่ควรจะเป็นของฉ

มุมมองของลูเซียโน่คำพูดของมายาทำให้ผมคลื่นไส้จนพะอืดพะอมผมลุกขึ้นยืน คว้ากระจุกผมของเธอเต็มแรงแล้วกระชากลากเธอไปเธอกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แต่ผมไม่สนหน้าใครทั้งนั้น"เธอคิดว่าฉันต้องการเธอเหรอ?" ผมกระแทกหัวเธอเข้ากับเสาหินอย่างแรง "เธอแม่งเป็นตัวอะไรกันแน่?"เลือดเริ่มไหลซึมลงมาตามหน้าผากของเธอ แต่ความโกรธของผมยังห่างไกลจากคำว่าสิ้นสุด"เมื่อสองวันก่อน เรายัง..." เธอพยายามจะเถียง"เมื่อสองวันก่อนงั้นเหรอ?" ผมเหยียดยิ้มเยาะเย้ย มือบีบเข้าที่ลำคอของเธอ เค้นจนใบหน้าของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วง "เธอก็แค่ร่างกายอุ่นๆ เป็นแค่กระหรี่ไว้ให้ฉันเอา... เธอเป็นได้แค่นั้นแหละ""เธอคิดจริงๆ เหรอว่าฉันจะรักคนอย่างเธอได้?" เสียงของผมอาบไปด้วยพิษร้าย "มายา ครอส เธอไม่มีค่าเท่าขนตาเส้นเดียวที่ร่วงจากหน้าของแคทเธอรีนด้วยซ้ำ""คุณ... คุณบอกว่ารักฉัน..." เธอเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก"รักเธงั้นเหรอ?" ผมปล่อยมือ มองดูเธอทรุดลงไปกองกับพื้นพลางสำลักไอ "ฉันไม่เคยรักเธอ เธอเป็นแค่สัตว์ที่ยอมถ่างขาให้ เป็นอีตัวที่เห่าเก่งเป็นบ้า เธอแค่ทำเรื่องโสโครกที่แคทเธอรีนไม่มีวันทำก็เท่านั้นแหละ"น้ำตาผสมปนเ