Short
ไร้รัก

ไร้รัก

By:  ดอกมะลิCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
7Chapters
1views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

พี่ชายกับพ่อรักพี่สาวมาตั้งแต่เด็ก และรังเกียจฉัน ในงานเลี้ยง ฉันถูกรังแก เป็นกู้ถิงเฉิน หัวหน้ามาเฟียที่ออกมาช่วยฉันไว้ และประกาศต่อหน้าทุกคนว่าฉันคือคนที่เขารักที่สุด ใครกล้ารังแกฉันอีก เขาจะไม่ปล่อยไว้แน่ กู้ถิงเฉินซื้อปราสาทกลางป่าลึกให้ฉัน ปลูกทิวลิปที่ฉันชอบที่สุดจนเต็มพื้นที่ และจัดงานแต่งงานในปราสาทที่สร้างความฮือฮาไปทั่วประเทศให้ฉัน ชั่วข้ามคืน ฉันกลายเป็นผู้หญิงที่ผู้หญิงทั้งประเทศต่างอิจฉา เมื่อตั้งครรภ์ได้ 7 เดือน ฉันไปร่วมงานวันเกิดของพ่อ แต่กลับเกิดไฟไหม้อย่างกะทันหัน พ่อและพี่ชายที่ลำเอียงพาพี่สาวหนีออกมา ทิ้งฉันเกือบตายในกองเพลิง สุดท้ายเป็นกู้ถิงเฉินที่ช่วยฉันออกมาได้ เมื่อฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาล ฉันกลับเห็นภาพหนึ่งที่ทำให้หัวใจฉันแตกสลาย “ใครให้พวกคุณสร้างไฟไหม้ครั้งนี้” กู้ถิงเฉินหน้าตาเคร่งเครียด “เธอเพิ่งตั้งครรภ์ได้ 7 เดือน พวกคุณก็รีบอยากให้เธอคลอดก่อนกำหนด แบบนี้ไม่ใช่คิดจะฆ่าเหยียนเหยียนกับลูกในท้องของเธอหรอกเหรอ” พี่ชายกับพ่ออธิบายเสียงเบา “อาการมะเร็งเม็ดเลือดขาวของเสี่ยวเสวี่ยรอไม่ได้ หมอบอกว่าต้องผ่าตัดให้เร็วที่สุด ต้องใช้ไขกระดูกของเด็ก……” “ผมเป็นห่วงชีวิตของเสี่ยวเสวี่ยยิ่งกว่าพวกคุณเสียอีก” “ไม่อย่างนั้นผมก็คงไม่แต่งงานกับเหยียนเหยียน” “แต่พวกคุณห้ามทำร้ายเหยียนเหยียนเด็ดขาด ผมก็มีแผนของผมเอง” กู้ถิงเฉินเอ่ยเตือนด้วยความเด็ดขาด “เป้าหมายของพวกเราคือช่วยเสี่ยวเสวี่ย แต่ไม่ใช่จะไม่สนความเป็นความตายของเหยียนเหยียนเพื่อช่วยเสี่ยวเสวี่ย ผมไม่ยอมนะ” ฉันรีบหนีออกมาจากตรงนั้น อย่างตื่นตระหนก ที่แท้เขาแต่งงานกับฉันไม่ใช่เพราะรักฉัน แต่เพื่อช่วยพี่สาว ที่แท้ความดีทั้งหมดที่เขามอบให้ฉัน ก็ล้วนเพื่อพี่สาว ที่แท้เขาก็ไม่ต่างจากพ่อและพี่ชาย ที่ชอบพี่สาวและไม่เคยชอบฉันเลย ในเมื่อไม่มีใครรักฉัน งั้นฉันจากไปก็แล้วกัน

View More

Chapter 1

บทที่ 1

ภายในโถงทางเดินโรงพยาบาล ฉันปล่อยให้น้ำตาไหลไม่หยุด

ในหัวหวนคิดถึงภาพในอดีต

แม่เสียชีวิตเพราะติดเชื้อหลังผ่าตัดตอนคลอดฉัน

เพราะแบบนั้น พี่ชายกับพ่อจึงไม่เคยชอบฉันตั้งแต่เด็ก

พวกเขารักแค่พี่สาวที่แก่กว่าฉัน 7 ปี ชื่อจ้าวเสี่ยวเสวี่ย

ในงานบรรลุนิติภาวะของจ้าวเสี่ยวเสวี่ย พวกเขาจัดงานเลี้ยงใหญ่โต เชิญคนทั้งโรงเรียนมา และเตรียมเค้กวันเกิดสูง 10 ชั้น

ตอนที่จ้าวเสี่ยวเสวี่ยป่วย พี่ชายกับพ่อผลัดกันเฝ้าอยู่ข้างเตียง แต่แม้ฉันจะปอดบวมจนต้องนอนโรงพยาบาล ก็ไม่มีใครมาเยี่ยม;

ฉันคิดมาเสมอว่า คนอย่างฉันที่เป็นต้นเหตุให้แม่ตายทำให้ไม่สมควรได้รับความรัก

แต่ในงานเลี้ยงบรรลุนิติภาวะของเสี่ยวเสวี่ย ฉันถูกเสี่ยวเสวี่ยผลักลงสระว่ายน้ำอย่างจงใจ พร้อมหัวเราะเยาะว่าฉันเป็นคนที่ทำให้แม่ตาย เป็นเด็กที่ไม่มีใครรัก

ฉันดิ้นรนในสระพยายามจะขึ้นฝั่ง แต่กลับถูกเพื่อนของเสี่ยวเสวี่ยผลักลงน้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนตอนที่ฉันเกือบจะจมน้ำตาย ก็เป็นกู้ถิงเฉินที่ช่วยฉันไว้

เขาช่วยฉันขึ้นจากน้ำ คลุมผ้าห่มให้ และเตือนคนที่เยาะเย้ยฉันว่า “เหยียนเหยียนคือคนที่ผมชอบ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ถ้ามีใครกล้ารังแกเธอ ผมไม่ปล่อยไว้แน่”

กู้ถิงเฉินในตอนนั้นเหมือนผู้ช่วยชีวิตที่ตกลงมาจากฟ้า และฉันก็ตกหลุมรักผู้ชายคนนี้ในทันที

ฉันรู้สึกว่ามันไม่จริงเลย หัวหน้ามาเฟียอย่างกู้ถิงเฉินจะมารักเด็กผู้หญิงอย่างฉัน คนที่เป็นต้นเหตุให้แม่ตายและถูกทุกคนรังเกียจ

จนกระทั่งแต่งงานกับเขาแล้ว ฉันก็ยังรู้สึกเหมือนกำลังฝัน มันไม่เหมือนจริงเอาเสียเลย

ฉันคิดจริง ๆ ว่าเขารักฉัน แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะแต่งงานกับฉันก็เพื่อจ้าวเสี่ยวเสวี่ย

3 ปีก่อน เสี่ยวเสวี่ยถูกวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวเรื้อรัง ต้องปลูกถ่ายไขกระดูก

คนในครอบครัวตรวจความเข้ากันของไขกระดูกกันหมดแล้ว แต่ไม่มีใครเหมาะ

หมอเสนอว่า ถ้าฉันสามารถมีลูกได้ โอกาสที่ไขกระดูกจะเข้ากันมีสูง

เพราะงั้น นี่คือเหตุผลที่กู้ถิงเฉินแต่งงานกับฉันงั้นเหรอ

ความรักของเขา ความห่วงใยดูแลที่เขามีให้ฉัน ล้วนมีเป้าหมาย เพื่อเสี่ยวเสวี่ย

หัวใจฉันเจ็บปวดเหลือเกิน ใกล้จะเดินถึงหน้าห้องผู้ป่วยแล้ว แต่กลับได้ยินเสียงจากในห้อง

“ฉันไม่ได้ป่วย มะเร็งเม็ดเลือดขาวฉันแกล้งทำขึ้นมาเอง” เสียงของจ้าวเสี่ยวเสวี่ยเต็มไปด้วยความได้ใจ “ฉันแค่อยากให้จ้าวเหยียนสิ้นหวังกับชีวิต อยากให้เธอรู้ว่าพ่อและพี่ชายรักฉันที่สุด”

“โดยเฉพาะกู้ถิงเฉิน เขาคิดว่าตอนเด็กถูกคนร้ายลักพาตัวแล้วคนที่ช่วยเขาคือฉัน ต่อมาก็หลงรักฉันที่เล่นเปียโนตั้งแต่แรกเห็น แต่ความจริงเขาไม่รู้เลยว่า ทั้ง 2 ครั้งนั้นคือจ้าวเหยียนต่างหาก”

“คนที่เขารักจริง ๆ คือจ้าวเหยียน แต่น่าเสียดาย ความจริงนี้ เขาจะไม่มีวันได้รู้”

ฉันชะงักไป

ที่แท้ ที่แท้กู้ถิงเฉินเข้าใจผิดมาตลอด

เขาทำร้ายฉันเพื่อจ้าวเสี่ยวเสวี่ย โดยไม่รู้เลยว่าคนที่เขารักจริง ๆ คือฉัน

ฉันกำมือแน่นด้วยความตื่นตระหนก เพิ่งจะรู้ว่ามือถือไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรเปิดโหมดบันทึกวิดีโอ และอัดภาพเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ไว้ทั้งหมด

เมื่อสงบสติอารมณ์ได้ ฉันเก็บมือถือ

ไปหาแพทย์ “ฉันอยากทำแท้งค่ะ”

หมอทำหน้าตกใจ เขารู้ดีว่าเด็กคนนี้กว่าจะตั้งครรภ์ได้ไม่ง่าย ฉันทานอาหารเสริมมากมาย และต้องนอนพักเพื่อประคองครรภ์อยู่นานกว่าจะเก็บเขาไว้ได้ แต่ตอนนี้ฉันกลับจะเอาออก

หมอพยายามเกลี้ยกล่อมให้ฉันเก็บเด็กไว้ สุดท้ายเห็นว่าท่าทีฉันเด็ดขาด จึงบอกว่าต้องให้ญาติคือกู้ถิงเฉินเซ็นยินยอมก่อน ถึงจะผ่าตัดทำแท้งได้

ฉันหยิบ “เอกสารแจ้งการผ่าตัดทำแท้ง” แล้วออกจากห้องทำงาน

เพิ่งก้าวเข้าไปในห้องผู้ป่วย ก็เจอกู้ถิงเฉิน

เขาดูรีบร้อนมาก

“คุณไปไหนมา เมื่อกี้ไม่เห็นคุณ ผมนึกว่าเกิดอะไรขึ้น…” กู้ถิงเฉินเห็นฉันแล้วก็ถอนหายใจโล่งอก ดึงมือฉันอย่างอ่อนโยน สีหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

เมื่อก่อนตอนที่เขาจับมือฉัน ฉันจะรู้สึกปลอดภัยมาก แต่ตอนนี้ ฉันมีแค่ความเจ็บปวด

“คุณเป็นห่วงฉันงั้นเหรอ”

ฉันกัดริมฝีปาก น้ำตาน้อยใจคลออยู่ในดวงตา

“คุณเป็นภรรยาของผม ผมจะไม่เป็นห่วงคุณ แล้วจะไปเป็นห่วงใคร ทั้งอเมริกาใคร ๆ ก็รู้ว่าคุณคือชีวิตของผม ยิ่งไปกว่านั้น ในท้องคุณยังมีลูกของเรา”

ปลายจมูกฉันร้อนผ่าว……

กู้ถิงเฉิน คุณเป็นห่วงฉันจริงๆ หรือเป็นห่วงว่าถ้าฉันเป็นอะไรไป เรื่องปลูกถ่ายไขกระดูกของจ้าวเสี่ยวเสวี่ยจะล่าช้ากันแน่

ฉันสูดหายใจลึก หยิบเอกสารนั้นออกมา “มีการตรวจอย่างหนึ่ง ต้องให้คุณเซ็น”

“ตรวจอะไร…”

กู้ถิงเฉินกำลังจะเปิดดูให้ละเอียด ก็ถูกสายโทรศัพท์ขัดจังหวะ

“ถิงเฉิน คุณรีบมาเดี๋ยวนี้เลย เสี่ยวเสวี่ยไม่สบาย…”เสียงพี่ชายไม่ดังมาก แต่ฉันก็ได้ยิน

กู้ถิงเฉินสีหน้าเคร่งเครียด รับปากแล้ววางสาย เซ็นชื่อก่อนจะรีบออกไป

“บริษัทมีเรื่องนิดหน่อย ผมไปก่อน การตรวจคุณรอผมกลับมาแล้วค่อยทำก็ได้”

ฉันเปิดดูเอกสาร น้ำตาไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ตรงคำว่า “เอกสารแจ้งการผ่าตัดทำแท้ง”

เดินไปถึงหน้าห้องแพทย์

จู่ๆ การดิ้นของลูกในท้องก็ทำให้ฉันไม่อาจตัดใจจากเด็กคนนี้ได้

เหมือนเขาจะรับรู้ถึงความไม่มั่นคงของฉัน ทารกน้อยดิ้นแรงผิดปกติ หลังจากลังเลอยู่นาน ฉันก็หันหลังเดินจากไป

เด็กคนนี้ ฉันจะเก็บเขาไว้

ฉันจะพาเขาออกไปจากสถานที่ที่เต็มไปด้วยคำโกหกแห่งนี้

ออกจากตระกูลจ้าว ออกจากกู้ถิงเฉิน

ลูกจ๋า ตั้งแต่นี้ไป ใช้ชีวิตอยู่กับแม่สองคน โอเคไหม
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
7 Chapters
บทที่ 1
ภายในโถงทางเดินโรงพยาบาล ฉันปล่อยให้น้ำตาไหลไม่หยุดในหัวหวนคิดถึงภาพในอดีตแม่เสียชีวิตเพราะติดเชื้อหลังผ่าตัดตอนคลอดฉันเพราะแบบนั้น พี่ชายกับพ่อจึงไม่เคยชอบฉันตั้งแต่เด็กพวกเขารักแค่พี่สาวที่แก่กว่าฉัน 7 ปี ชื่อจ้าวเสี่ยวเสวี่ยในงานบรรลุนิติภาวะของจ้าวเสี่ยวเสวี่ย พวกเขาจัดงานเลี้ยงใหญ่โต เชิญคนทั้งโรงเรียนมา และเตรียมเค้กวันเกิดสูง 10 ชั้นตอนที่จ้าวเสี่ยวเสวี่ยป่วย พี่ชายกับพ่อผลัดกันเฝ้าอยู่ข้างเตียง แต่แม้ฉันจะปอดบวมจนต้องนอนโรงพยาบาล ก็ไม่มีใครมาเยี่ยม;ฉันคิดมาเสมอว่า คนอย่างฉันที่เป็นต้นเหตุให้แม่ตายทำให้ไม่สมควรได้รับความรักแต่ในงานเลี้ยงบรรลุนิติภาวะของเสี่ยวเสวี่ย ฉันถูกเสี่ยวเสวี่ยผลักลงสระว่ายน้ำอย่างจงใจ พร้อมหัวเราะเยาะว่าฉันเป็นคนที่ทำให้แม่ตาย เป็นเด็กที่ไม่มีใครรักฉันดิ้นรนในสระพยายามจะขึ้นฝั่ง แต่กลับถูกเพื่อนของเสี่ยวเสวี่ยผลักลงน้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนตอนที่ฉันเกือบจะจมน้ำตาย ก็เป็นกู้ถิงเฉินที่ช่วยฉันไว้เขาช่วยฉันขึ้นจากน้ำ คลุมผ้าห่มให้ และเตือนคนที่เยาะเย้ยฉันว่า “เหยียนเหยียนคือคนที่ผมชอบ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ถ้ามีใครกล้ารังแกเธอ ผมไม่ปล่อยไว้แน่
Read more
บทที่ 2
ฉันนอนอยู่โรงพยาบาลทั้งวันเต็ม ๆ กู้ถิงเฉินก็ไม่มาวันถัดมา ฉันจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลคนเดียว เสร็จแล้วเดินผ่านห้องผู้ป่วยวีไอพี ก็เห็นภาพหนึ่งที่บาดใจยิ่งพี่ชายกับพ่ออยู่ข้างกายจ้าวเสี่ยวเสวี่ยคนหนึ่งป้อนผลไม้ให้เธอ อีกคนช่วยเปิดโทรทัศน์ เลือกหนังตลกที่เธอชอบส่วนกู้ถิงเฉินกำลังปรึกษาแผนการรักษากับแพทย์ประจำตัวของเธอ สีหน้าจริงจังจ้าวเสี่ยวเสวี่ยดึงชายเสื้อของกู้ถิงเฉิน ชี้ไปที่ช็อกโกแลตข้าง ๆ กู้ถิงเฉินหยิบมา แกะห่อ แล้วป้อนให้เธอกินมองภาพที่อบอุ่นกลมเกลียวเช่นนั้น หัวใจฉันเจ็บเหมือนถูกเข็มแทงพวกเขาต่างหากที่เป็นครอบครัว ส่วนฉันเป็นแค่คนนอกฉันนึกถึงตอนเด็ก ที่ฉันกับจ้าวเสี่ยวเสวี่ยป่วยเป็นปอดบวมพร้อมกัน ต้องนอนโรงพยาบาลพี่ชายกับพ่อเฝ้าอยู่ข้างเตียงของเธอ วิ่งวุ่นดูแลไม่ห่างส่วนฉันอยู่คนเดียวในห้องผู้ป่วยที่เย็นเฉียบ ไม่มีใครดูแล กระหายน้ำจนทนไม่ไหว ปากแห้งแตกจนเลือดซึมก็ไม่มีใครรู้ จนพยาบาลมาเห็นเข้า จึงรินน้ำให้ฉันหนึ่งแก้วความเมินเฉยแบบนี้ ตั้งแต่เล็กจนโต นับไม่ถ้วนกระทั่งแต่งงานกับกู้ถิงเฉิน ฉันถึงได้เริ่มถูกรัก เขาเอาใจใส่ฉันอย่างละเอียดอ่อน ของดีทุกอย่า
Read more
บทที่ 3
เมื่อเห็นท่าทีที่เอาใจใส่ของเขา หัวใจฉันขมฝืด ความเอาใจใส่เหล่านี้ คงเป็นสิ่งที่เขาเรียนรู้มาเพื่อดูแลเสี่ยวเสวี่ยสินะฉันมองเขาแวบหนึ่ง แล้วกลืนแคลเซียมลงไป“เหยียนเหยียน น้องเขย พวกเธอนอนหรือยัง” ยังไม่ทันรอคำตอบ จ้าวเสี่ยวเสวี่ยก็ผลักประตูเข้ามาในมือถือขวดน้ำมันนวดบำรุง ยิ้มอย่างแสนอ่อนโยน“น้องสาวตั้งครรภ์ ร่างกายบวมน้ำง่าย ฉันเพิ่งไปเรียนวิธีทำกายภาพมา จะช่วยนวดให้น้องนะ”ฉันขมวดคิ้ว ปฏิเสธไป ฉันไม่คิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับจ้าวเสี่ยวเสวี่ยจะสนิทกันถึงขั้นที่เธอจะมานวดให้ฉัน“เธอไม่พอใจฝีมือฉันเหรอ”จ้าวเสี่ยวเสวี่ยทำหน้าเวทนา มองกู้ถิงเฉิน “น้องเขย ฉันรู้ว่าเธอไม่ค่อยชอบฉัน แต่ฉันไม่มีเจตนาร้ายจริง ๆ นะ…”กู้ถิงเฉินยิ้มอ่อน บีบแก้มฉันเบา ๆ “เสี่ยวเสวี่ยรู้สึกว่ามาอยู่บ้านเราแล้วรบกวนน่ะ เลยอยากทำอะไรชดเชยหน่อย ให้เธอนวดสักหน่อยเถอะ”ปลายจมูกฉันร้อนผ่าว ระหว่างฉันกับเสี่ยวเสวี่ย เขาเลือกเสี่ยวเสวี่ยแม้จะรู้ว่าฉันกับเสี่ยวเสวี่ยไม่ลงรอยกัน เขาก็ยังไม่ยืนหยัดเลือกข้างฉันวินาทีนั้น หัวใจฉันตายสนิท ไม่ดิ้นรนอีกต่อไป“งั้นก็ขอบคุณเสี่ยวเสวี่ยนะ”ฉันเลือกยอมรับไม่ว่
Read more
บทที่ 4
ฟ้ายังไม่สว่าง ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดเข้ามาอย่างแรง“เพียะ!”พี่ชายกับพ่อพุ่งเข้ามา แล้วตบหน้าฉันอย่างแรงทันที“จ้าวเหยียน ! พี่สาวเธอหวังดีนวดให้ เธอกล้าดียังไงไปเตะเธอ เธอไม่รู้หรือไงว่าเธอยังป่วยอยู่”น้ำตาฉันไหลพรากออกมาทันที มองดูครอบครัวที่ไม่แยกแยะผิดถูก เข้ามาต่อว่าฉันตั้งแต่แรก ความเจ็บในใจหนักกว่าฝ่ามือตบหน้านั้นเสียอีกถ้าวันหนึ่งในอนาคต พี่ชายกับพ่อรู้ว่าการตายของแม่เป็นฝีมือของจ้าวเสี่ยวเสวี่ย พวกเขาจะเสียใจกับสิ่งที่ทำกับฉันในวันนี้ไหม“ตอนเกิดเธอก็ทำให้แม่ตาย ตอนนี้ยังคิดจะทำให้พี่สาวตายอีกหรือไง”“จ้าวเหยียน เธอช่างใจร้ายจริง ๆ ”คำตำหนิของพ่อถาโถมใส่ฉันไม่หยุด พร้อมยกมือขึ้นจะตบฉันอีกครั้ง บางทีอาจเห็นว่าฉันร้องไห้อย่างน่าสงสารสีหน้าพี่ชายฉายแววลังเลอยู่ครู่หนึ่งเขายื่นมือไปจับแขนพ่อไว้“พ่อ เธอยังตั้งครรภ์อยู่ ช่างเถอะ”พ่อขมวดคิ้ว แล้วชี้หน้าฉันต่อ“ถึงตอนนวดเสี่ยวเสวี่ยจะเผลอทำให้เธอเจ็บ เธอก็ไม่ควรเตะเธอ เธอกำลังป่วยนะ”“ไป ไปโรงพยาบาลกับฉัน ไปขอโทษเสี่ยวเสวี่ยเดี๋ยวนี้”ฉันหัวเราะขมขื่น มองพวกเขาแล้วพูดว่า “แผลไฟไหม้พวกนี้ จ้าวเสี่ยวเสวี่ยตั้งใจทำ
Read more
บทที่ 5
ในโรงพยาบาล กู้ถิงเฉินรู้สึกใจสั่นขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ มือที่กำลังรินน้ำอยู่สั่นระริก แก้วน้ำหล่นลงพื้น แตกกระจายเป็นเศษแก้วเต็มพื้น“ถิงเฉิน เป็นอะไรหรือเปล่า?ไม่โดนน้ำร้อนลวกใช่ไหม”จ้าวเสี่ยวเสวี่ยเข้ามาดูฝ่ามือของเขาอย่างเป็นห่วง“ไม่เป็นไร มือสั่นนิดหน่อย แค่รู้สึกไม่สบายใจ ผมเป็นห่วงเหยียนเหยียน ต้องกลับไปดูหน่อย”ในหัวของกู้ถิงเฉิน ปรากฏภาพของฉันเขาโทรหาฉันหลายครั้ง แต่ทุกสายไม่สามารถติดต่อได้“ถิงเฉิน อย่าเพิ่งไปได้ไหม…ฉันอยู่โรงพยาบาลคนเดียว กลัวจัง”จ้าวเสี่ยวเสวี่ยดึงมือเขาไว้ ไม่ยอมให้เขาไปพ่อกับพี่ชายเพิ่งออกไปได้ไม่นานกู้ถิงเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ได้ งั้นผมอยู่เป็นเพื่อนคุณอีกสักพัก”ทุกนาทีถัดจากนั้น สำหรับกู้ถิงเฉิน ล้วนทรมานเหลือเกินมองดูท่าทีร้อนรน วอกแวก ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวของเขา จ้าวเสี่ยวเสวี่ยก็ส่งข้อความด่าทอฉันมาอีกหลายข้อความแต่น่าเสียดาย ข้อความเหล่านั้น ฉันไม่ได้เห็นแม้แต่ข้อความเดียวเมื่อเห็นว่าฉันไม่ตอบโต้ การยั่วยุของเธอก็ไร้ผล จ้าวเสี่ยวเสวี่ยโกรธจนแทบคลั่ง แต่ก็ไม่มีที่ระบายจนถึงตี 1 พ่อกับพี่ชายถึงได้กลับมาที่ห้องผู้ป่วย หลั
Read more
บทที่ 6
พี่ชายตาแดงก่ำ จ้องเขม็งไปที่จ้าวเสี่ยวเสวี่ย !“แม่ตายเพราะเธอใช่ไหม ! ”พี่ชายร้องไห้ออกมา ไม่รู้ว่าเขาเสียใจให้การจากไปของแม่
หรือเสียใจที่ฉันถูกปฏิบัติอย่างโหดร้ายมาหลายปี
หรือเสียใจที่ได้เห็นในวิดีโอว่าฉันถูกจ้าวเสี่ยวเสวี่ยรังแกหรือบางที…อาจจะทั้งหมด;พ่อก้าวเข้ามาอีกครั้ง แล้วตบเธออย่างแรงอีกหนึ่งทีฝ่ามือนั้นใช้แรงอย่างไม่ปรานี
“เธอเสแสร้งมาตั้งกี่ปี ทำให้พวกเราทำร้ายเหยียนเหยียนไปมากขนาดนี้
จ้าวเสี่ยวเสวี่ย เธอโหดร้ายจริง ๆ ! ”ในวินาทีนั้น จ้าวเสี่ยวเสวี่ยได้สติกลับมา
แววตาของเธอฉายความตื่นตระหนกวาบหนึ่งเธอไม่คิดว่าฉันจะเอาสิ่งที่เธอพูดในคืนนั้นไปบอกพ่อกับพี่ชายแต่ไม่นาน เธอก็ฝืนตั้งสติได้“พ่อ พี่ ฉันไม่เข้าใจว่าทุกคนพูดอะไร
ฉันทำให้แม่ตายอะไรกัน อะไรคือการเสแสร้ง
น้องสาวไปฟ้องอะไรอีกหรือเปล่า ถึงได้ใส่ร้ายฉัน…”เธอร้องไห้ได้น่าสงสาร ราวกับว่าเธอคือเหยื่อถ้าไม่มีหลักฐานวิดีโอ พ่อกับพี่ชายคงเชื่อเธออย่างไม่ลังเล
แต่เมื่อมีภาพหลักฐานอยู่ตรงหน้า ต่อให้จ้าวเสี่ยวเสวี่ยใส่ร้ายฉันอย่างไร ก็ไร้ประโยชน์“จ้าวเสี่ยวเสวี่ย…คืนนั้นเธอไม่ได้มานวดให้เหยียนเหยียนจริงๆ ใช่ไ
Read more
บทที่ 7
ทั้งหมดเป็นเพราะคำโกหกของจ้าวเสี่ยวเสวี่ย จึงทำให้เขาจำคนผิด และทำให้ฉันต้องจากไปด้วยหัวใจที่แตกสลาย“เหยียนเหยียนไปแล้ว ไม่ต้องการฉันแล้ว ตอนนี้เธอพอใจแล้วใช่ไหม !”เห็นท่าว่าจะเกิดเรื่องร้ายแรง พี่ชายกับพ่อจึงรีบเข้าไปห้ามในห้องผู้ป่วย นอกจากเสียงสะอื้นสะอื้นของจ้าวเสี่ยวเสวี่ยแล้ว ผู้ชายอีก 3 คนต่างเงียบงันใบหน้าของทุกคนเปื้อนไปด้วยน้ำตาสีหน้าล้วนเต็มไปด้วยความเสียใจและความเจ็บปวดไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไรพี่ชายเป็นฝ่ายเปิดปากก่อน ร้องไห้มามากจนเสียงแหบ“เหยียนเหยียน…เธอ เธอสบายดีไหม แผลลวกที่แขน ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า”เขาเดิมทีตั้งใจจะส่งข้อความหาฉัน แต่กลับเพิ่งรู้ตัวว่า เขาไม่มีเบอร์โทรศัพท์ของฉันเลย“ถิงเฉิน เมื่อวานพ่อเผลอตบเหยียนเหยียนไป 1 ที หน้าเธอยังบวมอยู่ไหม ได้เอาน้ำแข็งประคบหรือเปล่า…”พ่อร้องไห้สะอึกสะอื้น นับตั้งแต่รู้ความจริงจนถึงตอนนี้ เพียงไม่กี่ชั่วโมงก็เหมือนเขาแก่ลงไปมากในหัวของเขาฉายภาพสีหน้าสิ้นหวังและน้อยใจของฉันในคืนนั้นหัวใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างถึงที่สุด“เหยียนเหยียนไปแล้ว ฉันหาเธอไม่เจอ ตำรวจตรวจพบประวัติการออกนอกประเทศของเ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status