LOGINพี่ชายกับพ่อรักพี่สาวมาตั้งแต่เด็ก และรังเกียจฉัน ในงานเลี้ยง ฉันถูกรังแก เป็นกู้ถิงเฉิน หัวหน้ามาเฟียที่ออกมาช่วยฉันไว้ และประกาศต่อหน้าทุกคนว่าฉันคือคนที่เขารักที่สุด ใครกล้ารังแกฉันอีก เขาจะไม่ปล่อยไว้แน่ กู้ถิงเฉินซื้อปราสาทกลางป่าลึกให้ฉัน ปลูกทิวลิปที่ฉันชอบที่สุดจนเต็มพื้นที่ และจัดงานแต่งงานในปราสาทที่สร้างความฮือฮาไปทั่วประเทศให้ฉัน ชั่วข้ามคืน ฉันกลายเป็นผู้หญิงที่ผู้หญิงทั้งประเทศต่างอิจฉา เมื่อตั้งครรภ์ได้ 7 เดือน ฉันไปร่วมงานวันเกิดของพ่อ แต่กลับเกิดไฟไหม้อย่างกะทันหัน พ่อและพี่ชายที่ลำเอียงพาพี่สาวหนีออกมา ทิ้งฉันเกือบตายในกองเพลิง สุดท้ายเป็นกู้ถิงเฉินที่ช่วยฉันออกมาได้ เมื่อฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาล ฉันกลับเห็นภาพหนึ่งที่ทำให้หัวใจฉันแตกสลาย “ใครให้พวกคุณสร้างไฟไหม้ครั้งนี้” กู้ถิงเฉินหน้าตาเคร่งเครียด “เธอเพิ่งตั้งครรภ์ได้ 7 เดือน พวกคุณก็รีบอยากให้เธอคลอดก่อนกำหนด แบบนี้ไม่ใช่คิดจะฆ่าเหยียนเหยียนกับลูกในท้องของเธอหรอกเหรอ” พี่ชายกับพ่ออธิบายเสียงเบา “อาการมะเร็งเม็ดเลือดขาวของเสี่ยวเสวี่ยรอไม่ได้ หมอบอกว่าต้องผ่าตัดให้เร็วที่สุด ต้องใช้ไขกระดูกของเด็ก……” “ผมเป็นห่วงชีวิตของเสี่ยวเสวี่ยยิ่งกว่าพวกคุณเสียอีก” “ไม่อย่างนั้นผมก็คงไม่แต่งงานกับเหยียนเหยียน” “แต่พวกคุณห้ามทำร้ายเหยียนเหยียนเด็ดขาด ผมก็มีแผนของผมเอง” กู้ถิงเฉินเอ่ยเตือนด้วยความเด็ดขาด “เป้าหมายของพวกเราคือช่วยเสี่ยวเสวี่ย แต่ไม่ใช่จะไม่สนความเป็นความตายของเหยียนเหยียนเพื่อช่วยเสี่ยวเสวี่ย ผมไม่ยอมนะ” ฉันรีบหนีออกมาจากตรงนั้น อย่างตื่นตระหนก ที่แท้เขาแต่งงานกับฉันไม่ใช่เพราะรักฉัน แต่เพื่อช่วยพี่สาว ที่แท้ความดีทั้งหมดที่เขามอบให้ฉัน ก็ล้วนเพื่อพี่สาว ที่แท้เขาก็ไม่ต่างจากพ่อและพี่ชาย ที่ชอบพี่สาวและไม่เคยชอบฉันเลย ในเมื่อไม่มีใครรักฉัน งั้นฉันจากไปก็แล้วกัน
View Moreทั้งหมดเป็นเพราะคำโกหกของจ้าวเสี่ยวเสวี่ย จึงทำให้เขาจำคนผิด และทำให้ฉันต้องจากไปด้วยหัวใจที่แตกสลาย“เหยียนเหยียนไปแล้ว ไม่ต้องการฉันแล้ว ตอนนี้เธอพอใจแล้วใช่ไหม !”เห็นท่าว่าจะเกิดเรื่องร้ายแรง พี่ชายกับพ่อจึงรีบเข้าไปห้ามในห้องผู้ป่วย นอกจากเสียงสะอื้นสะอื้นของจ้าวเสี่ยวเสวี่ยแล้ว ผู้ชายอีก 3 คนต่างเงียบงันใบหน้าของทุกคนเปื้อนไปด้วยน้ำตาสีหน้าล้วนเต็มไปด้วยความเสียใจและความเจ็บปวดไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไรพี่ชายเป็นฝ่ายเปิดปากก่อน ร้องไห้มามากจนเสียงแหบ“เหยียนเหยียน…เธอ เธอสบายดีไหม แผลลวกที่แขน ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า”เขาเดิมทีตั้งใจจะส่งข้อความหาฉัน แต่กลับเพิ่งรู้ตัวว่า เขาไม่มีเบอร์โทรศัพท์ของฉันเลย“ถิงเฉิน เมื่อวานพ่อเผลอตบเหยียนเหยียนไป 1 ที หน้าเธอยังบวมอยู่ไหม ได้เอาน้ำแข็งประคบหรือเปล่า…”พ่อร้องไห้สะอึกสะอื้น นับตั้งแต่รู้ความจริงจนถึงตอนนี้ เพียงไม่กี่ชั่วโมงก็เหมือนเขาแก่ลงไปมากในหัวของเขาฉายภาพสีหน้าสิ้นหวังและน้อยใจของฉันในคืนนั้นหัวใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างถึงที่สุด“เหยียนเหยียนไปแล้ว ฉันหาเธอไม่เจอ ตำรวจตรวจพบประวัติการออกนอกประเทศของเ
พี่ชายตาแดงก่ำ จ้องเขม็งไปที่จ้าวเสี่ยวเสวี่ย !“แม่ตายเพราะเธอใช่ไหม ! ”พี่ชายร้องไห้ออกมา ไม่รู้ว่าเขาเสียใจให้การจากไปของแม่ หรือเสียใจที่ฉันถูกปฏิบัติอย่างโหดร้ายมาหลายปี หรือเสียใจที่ได้เห็นในวิดีโอว่าฉันถูกจ้าวเสี่ยวเสวี่ยรังแกหรือบางที…อาจจะทั้งหมด;พ่อก้าวเข้ามาอีกครั้ง แล้วตบเธออย่างแรงอีกหนึ่งทีฝ่ามือนั้นใช้แรงอย่างไม่ปรานี “เธอเสแสร้งมาตั้งกี่ปี ทำให้พวกเราทำร้ายเหยียนเหยียนไปมากขนาดนี้ จ้าวเสี่ยวเสวี่ย เธอโหดร้ายจริง ๆ ! ”ในวินาทีนั้น จ้าวเสี่ยวเสวี่ยได้สติกลับมา แววตาของเธอฉายความตื่นตระหนกวาบหนึ่งเธอไม่คิดว่าฉันจะเอาสิ่งที่เธอพูดในคืนนั้นไปบอกพ่อกับพี่ชายแต่ไม่นาน เธอก็ฝืนตั้งสติได้“พ่อ พี่ ฉันไม่เข้าใจว่าทุกคนพูดอะไร ฉันทำให้แม่ตายอะไรกัน อะไรคือการเสแสร้ง น้องสาวไปฟ้องอะไรอีกหรือเปล่า ถึงได้ใส่ร้ายฉัน…”เธอร้องไห้ได้น่าสงสาร ราวกับว่าเธอคือเหยื่อถ้าไม่มีหลักฐานวิดีโอ พ่อกับพี่ชายคงเชื่อเธออย่างไม่ลังเล แต่เมื่อมีภาพหลักฐานอยู่ตรงหน้า ต่อให้จ้าวเสี่ยวเสวี่ยใส่ร้ายฉันอย่างไร ก็ไร้ประโยชน์“จ้าวเสี่ยวเสวี่ย…คืนนั้นเธอไม่ได้มานวดให้เหยียนเหยียนจริงๆ ใช่ไ
ในโรงพยาบาล กู้ถิงเฉินรู้สึกใจสั่นขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ มือที่กำลังรินน้ำอยู่สั่นระริก แก้วน้ำหล่นลงพื้น แตกกระจายเป็นเศษแก้วเต็มพื้น“ถิงเฉิน เป็นอะไรหรือเปล่า?ไม่โดนน้ำร้อนลวกใช่ไหม”จ้าวเสี่ยวเสวี่ยเข้ามาดูฝ่ามือของเขาอย่างเป็นห่วง“ไม่เป็นไร มือสั่นนิดหน่อย แค่รู้สึกไม่สบายใจ ผมเป็นห่วงเหยียนเหยียน ต้องกลับไปดูหน่อย”ในหัวของกู้ถิงเฉิน ปรากฏภาพของฉันเขาโทรหาฉันหลายครั้ง แต่ทุกสายไม่สามารถติดต่อได้“ถิงเฉิน อย่าเพิ่งไปได้ไหม…ฉันอยู่โรงพยาบาลคนเดียว กลัวจัง”จ้าวเสี่ยวเสวี่ยดึงมือเขาไว้ ไม่ยอมให้เขาไปพ่อกับพี่ชายเพิ่งออกไปได้ไม่นานกู้ถิงเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ได้ งั้นผมอยู่เป็นเพื่อนคุณอีกสักพัก”ทุกนาทีถัดจากนั้น สำหรับกู้ถิงเฉิน ล้วนทรมานเหลือเกินมองดูท่าทีร้อนรน วอกแวก ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวของเขา จ้าวเสี่ยวเสวี่ยก็ส่งข้อความด่าทอฉันมาอีกหลายข้อความแต่น่าเสียดาย ข้อความเหล่านั้น ฉันไม่ได้เห็นแม้แต่ข้อความเดียวเมื่อเห็นว่าฉันไม่ตอบโต้ การยั่วยุของเธอก็ไร้ผล จ้าวเสี่ยวเสวี่ยโกรธจนแทบคลั่ง แต่ก็ไม่มีที่ระบายจนถึงตี 1 พ่อกับพี่ชายถึงได้กลับมาที่ห้องผู้ป่วย หลั
ฟ้ายังไม่สว่าง ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดเข้ามาอย่างแรง“เพียะ!”พี่ชายกับพ่อพุ่งเข้ามา แล้วตบหน้าฉันอย่างแรงทันที“จ้าวเหยียน ! พี่สาวเธอหวังดีนวดให้ เธอกล้าดียังไงไปเตะเธอ เธอไม่รู้หรือไงว่าเธอยังป่วยอยู่”น้ำตาฉันไหลพรากออกมาทันที มองดูครอบครัวที่ไม่แยกแยะผิดถูก เข้ามาต่อว่าฉันตั้งแต่แรก ความเจ็บในใจหนักกว่าฝ่ามือตบหน้านั้นเสียอีกถ้าวันหนึ่งในอนาคต พี่ชายกับพ่อรู้ว่าการตายของแม่เป็นฝีมือของจ้าวเสี่ยวเสวี่ย พวกเขาจะเสียใจกับสิ่งที่ทำกับฉันในวันนี้ไหม“ตอนเกิดเธอก็ทำให้แม่ตาย ตอนนี้ยังคิดจะทำให้พี่สาวตายอีกหรือไง”“จ้าวเหยียน เธอช่างใจร้ายจริง ๆ ”คำตำหนิของพ่อถาโถมใส่ฉันไม่หยุด พร้อมยกมือขึ้นจะตบฉันอีกครั้ง บางทีอาจเห็นว่าฉันร้องไห้อย่างน่าสงสารสีหน้าพี่ชายฉายแววลังเลอยู่ครู่หนึ่งเขายื่นมือไปจับแขนพ่อไว้“พ่อ เธอยังตั้งครรภ์อยู่ ช่างเถอะ”พ่อขมวดคิ้ว แล้วชี้หน้าฉันต่อ“ถึงตอนนวดเสี่ยวเสวี่ยจะเผลอทำให้เธอเจ็บ เธอก็ไม่ควรเตะเธอ เธอกำลังป่วยนะ”“ไป ไปโรงพยาบาลกับฉัน ไปขอโทษเสี่ยวเสวี่ยเดี๋ยวนี้”ฉันหัวเราะขมขื่น มองพวกเขาแล้วพูดว่า “แผลไฟไหม้พวกนี้ จ้าวเสี่ยวเสวี่ยตั้งใจทำ