ตอนที่ 4

หนิงอันถูกสาวใช้พาเดินออกมาจากเรือนรับรองได้กว่าครึ่งทางแล้ว ก่อนที่นางจะได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังเดินตามมาจากด้านหลัง จึงได้หันหลังกลับไปมองเมื่อได้ยินเสียงอีกฝ่ายเอ่ยเรียก

"ช้าก่อน คุณหนูหนิง"

และเมื่อหนิงอันหันกลับไปก็เผชิญกับร่างสูงของหลิวหยางที่ตามมาติด ๆ ชายหนุ่มมีใบหน้าที่ซีดต่างจากตอนแรก แม้ว่าหนิงอันจะสังเกตเห็นหากแต่ก็ไม่คิดจะเอ่ยถาม นางคิดว่าเขาคงจะไม่ชอบใจนักหากว่านางยังวุ่นวายกับเขาไม่เลิก ซ้ำยังอาจจะคิดว่านางปฏิเสธงานแต่งงานครั้งนี้อาจเป็นเพราะนางนั้นมีแผนการบางอย่างก็เป็นได้

"ไม่ทราบว่าท่านแม่ทัพมีอันใดกับข้าอีกงั้นหรือเจ้าคะ ?" หนิงอันเอ่ยกับเขา ดวงตาของทั้งคู่จ้องมองกันก่อนที่ชายหนุ่มจะเป็นฝ่ายหลบสายตาคู่นั้นก่อน

"เจ้าต้องการจะล้มเลิกงานแต่งงานนี้จริง ๆ น่ะหรือ ?" หนิงอันได้ยินคำถามของเขาก็ทำให้นางรู้สึกแปลกใจทั้งระคนสงสัย ก็เป็นเขาเองมิใช่หรือที่ต้องการยกเลิกมันเสียเต็มประดา รังเกียจเดียดฉันท์กันปานนั้นผู้ใดจะยังทนฝืนอยู่ได้อีก ไม่สู้แยกย้ายกันทางใครทางมันไม่ยุ่งเกี่ยวเสียยังดีกว่า

"เป็นความต้องการของข้าจากใจจริงเจ้าค่ะ" หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

หลิวหยางที่ได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่นิ่งอึ้ง บอกไม่ถูกเช่นกันว่าในตอนนี้เขารู้สึกเช่นไรกับการยกเลิกงานแต่งงานในครั้งนี้ เดิมทีก็เป็นเขาเองที่ต้องการให้เป็นเช่นนี้ แต่เหตุใดยามที่งานแต่งงานถูกยกเลิกจริง ๆ เขาจึงมิได้มีความรู้สึกยินดีแม้แต่น้อย

"แต่เป็นข้าที่ควรรับผิดชอบต่อเจ้ามิใช่หรือ ?" หลิวหยางไม่เข้าใจว่าเหตุใดอยู่ ๆ หนิงอันจึงได้เปลี่ยนไป เหตุใดนางจึงไม่ต้องการแต่งงานกับเขาแล้ว

"ไม่จำเป็นเจ้าค่ะ เดิมทีก็เป็นข้าเองที่เสนอหน้าเอาตัวเองเข้าไปเป็นตัวเกะกะขวางทางท่าน หากวันนั้นข้าไม่เข้าไปยุ่ง ข้าก็มั่นใจว่าท่านก็จะไม่มีทางบาดเจ็บอย่างแน่นอน ท่านแม่ทัพอย่าได้กังวล ข้าทราบดีว่าท่านนั้นเป็นคนดี บุรุษเช่นท่านสมควรได้คู่ครองที่ดีและเหมาะสม เป็นข้าเองที่ไม่คู่ควรกับท่านหากแต่ก็ยังไม่รู้จักเจียมตัว ในตอนนี้ข้ารู้ตัวแล้วเจ้าค่ะและต่อไปจะไม่เข้าไปวุ่นวายให้ท่านรู้สึกรำคาญใจอีก ขออภัยเจ้าค่ะ ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบายนักต้องขอตัวก่อน" หนิงอันยอบกายคารวะอีกฝ่ายก่อนจะยื่นมือออกไปให้สาวใช้ทั้งสองพยุงนางเข้าเรือน

ท่ามกลางสายตาของหลิวหยางที่แม้ว่าอยากจะเอ่ย หากแต่เมื่อมองเห็นแววตาที่เฉยเมยของอีกฝ่ายก็ทำให้เขาเอ่ยสิ่งใดไม่ออก คล้อยหลังจากหญิงสาวเดินจากไปไกล ในยามที่คิดถึงใบหน้าที่เย็นชาของหนิงอันก็ทำให้หลิวหยางรู้สึกหัวใจบีบรัดจนแน่น ความเจ็บปวดทำให้เขาต้องออกอาการทางสีหน้าอย่างที่ไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน

ท่ามกลางสีหน้าที่สับสนของสาวใช้คนสนิท จะไม่ให้พวกนางสับสนได้อย่างไร คุณหนูของนางนั้นรักใคร่ชอบพอท่านแม่ทัพมานานหลายปีตั้งแต่ยังไม่ทันปักปิ่นเสียด้วยซ้ำ สิ่งใดที่เป็นความชอบของท่านแม่ทัพคุณหนูล้วนแต่ใส่ใจทั้งสิ้น มาวันนี้หลังจากที่คุณหนูฟื้นขึ้นมาก็กลับยกเลิกงานแต่งงานเสียอย่างนั้น แล้วทีนี้จะไม่ให้พวกนางตกใจได้อย่างไร

"คุณหนู..."

"พวกเจ้าออกไปเถิด ข้าอยากอยู่คนเดียวสักพัก"

"เจ้าค่ะ"

หนิงอันทรุดตัวลงนั่งลงบนเก้าอี้ริมหน้าต่าง ก่อนที่สายตาของนางจะทอดมองออกไปไกลแล้วได้แต่ถามตัวเองซ้ำ ๆ ว่านางย้อนเวลากลับมาแล้วจริง ๆ งั้นหรือ ? แล้วเหตุใดสวรรค์จึงได้ให้โอกาสคนเช่นนางเล่า ? นางมีดีอันใดให้สวรรค์ต้องรู้สึกเมตตาสงสารนางกัน แต่จะอย่างไรก็ช่างอย่างน้อยครั้งนี้นางก็จะไม่มีวันเดินซ้ำรอยเดิมอีก ในเมื่อเขาไม่ต้องการนางก็จะไม่ฝืนใจ

ข้าควรได้ใช้ชีวิตที่เป็นของข้าเสียบ้าง เพราะเหน็ดเหนื่อยกับการใช้ชีวิตเพื่อผู้อื่นมามากพอแล้ว หนิงอันคิดในใจ ต่อไปนี้นางจะใช้ชีวิตเพื่อตัวเอง ก่อนจะยกน้ำชาขึ้นดื่มอย่างสบายใจ คงต้องเริ่มจากการรักษาตัวเองให้หายดีเสียก่อน

ทางด้านหลิวหยางที่ถูกหญิงสาวทอดทิ้งให้ยืนอยู่เพียงลำพังก่อนที่นางจะหันกลับเข้าเรือนโดยที่ไม่สนใจเขา ชายหนุ่มมีท่าทีไม่ยินยอม ความเจ็บปวดที่เขาได้รับนั้นดูเหมือนว่ามันจะเริ่มรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งในวันหนึ่งที่เขากำลังซ้อมกระบี่อยู่ที่ชานเรือน ยามนั้นเขาเพียงนึกถึงใบหน้าของหนิงอันแค่ชั่วครู่ก็รู้สึกเจ็บปวดที่หน้าอกขึ้นมาอีก หากแต่ครั้งนี้มันบีบรัดรุนแรงมากจนทำให้เขาถึงกับเป็นลมล้มพับไป เมื่อเหล่าองครักษ์เห็นก็เกิดอาการตกใจเป็นอย่างมาก ก่อนที่จะรีบพาร่างสูงของชายหนุ่มเข้าไปพักในเรือนพร้อมกับรีบตามหมอหลวงมาตรวจดูอาการในทันที

"ท่านแม่ทัพ ! ท่านแม่ทัพ !"

"พวกเจ้ารีบนำท่านแม่ทัพเข้าเรือนเร็วเข้า แล้วให้ผู้ใดก็ได้ไปตามหมอหลวงมาที่จวนเดี๋ยวนี้ !" ทุกคนในจวนต่างพากันแตกตื่นเป็นอย่างมากเมื่ออยู่ ๆ ชายหนุ่มที่ดูเหมือนแข็งแรงกำยำกลับเป็นลมล้มพับไปอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฮูหยินผู้เฒ่าที่เป็นห่วงกังวลว่าหลานชายจะเกิดเหตุร้ายจึงสั่งให้สาวใช้อาวุโสคนสนิทของนางพามายังเรือนที่พักของหลิวหยางโดยเร็ว

เมื่อมาถึงก็พบผู้คนที่ยืนออกันที่หน้าประตูเรือน นางจึงได้สอดส่องสายตาเพื่อตามหาผู้ที่นางสามารถสอบถามเรื่องราวต่าง ๆ ได้อย่างชัดเจน เมื่อทุกคนเห็นฮูหยินผู้เฒ่าต่างก็รีบทำความเคารพก่อนจะไปยืนอยู่ในจุดเดียวกันอย่างเป็นระเบียบ

"คารวะท่านแม่"

"คารวะท่านย่า"

"คารวะฮูหยินผู้เฒ่า"

ฮูหยินผู้เฒ่าหลิวหรืออีกนามก็คือองค์หญิงเซิ่งหนาน ผู้เป็นพระขนิษฐาขององค์ฮ่องเต้พระองค์ก่อน มีศักดิ์ฐานะเป็นเสด็จน้าของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน นางได้ตกลงปลงใจแต่งงานกับแม่ทัพใหญ่หลิวหยวนก่อนจะมีบุตรชายหญิงด้วยกันสามคนก็คือ หลิวฟางผู้เป็นบุตรชายคนโตหรือก็คือเซิ่งกั๋วกง ส่วนบุตรชายคนรองหลิวอี้ที่ตอนนี้ดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองจิ้งโจว และบุตรสาวคนสุดท้ายมีนามว่าหลิวหลีที่ออกเรือนไปกับติ้งโหวแม่ทัพแดนเหนือก่อนจะย้ายทั้งครอบครัวไปอยู่ที่ชายแดนเหนือ

หลิวฟางมีบุตรธิดาไม่มาก บุตรชายมีเพียงหลิวหยาง ส่วนบุตรสาวก็คือหลิวซีที่พึ่งผ่านวัยปักปิ่นมาไม่นาน

"เหตุใดจึงเกิดเรื่องเช่นนี้ได้ ?" ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยขึ้น

"เรียนท่านแม่ ข้าเองก็มิทราบได้เจ้าค่ะ เห็นองครักษ์กล่าวว่าอยู่ ๆ หยางเอ๋อก็หมดสติไปตอนที่กำลังซ้อมกระบี่"

"ทำไมจึงเกิดเรื่องเช่นนี้ หรือว่าจะถูกพิษ" ฮูหยินผู้เฒ่าคาดการณ์หากแต่คำพูดของนางกลับทำให้ผู้คนรอบข้างรู้สึกอกสั่นขวัญแขวนเป็นอย่างยิ่ง

"หากเป็นเช่นนั้นจริงจะทำเช่นไรดี ?" เจียวซื่อผู้เป็นมารดาได้แต่ตกใจจนทำสิ่งใดไม่ถูก พวกนางได้แต่รอให้หมอหลวงตรวจอาการของชายหนุ่มจนแล้วเสร็จ ในขณะเดียวกันท่านหมอหลวงก็เดินออกมาพอดี

"ท่านหมอหลานชายข้าเป็นเช่นไรบ้าง"

"ทูลองค์หญิง อย่าได้ทรงเป็นกังวลเลยพ่ะย่ะค่ะ ท่านแม่ทัพร่างกายแข็งแรงดี เพียงแต่ช่วงนี้อาจจะพักผ่อนไม่เพียงพอเท่านั้น ประเดี๋ยวผู้น้อยเขียนใบสั่งยาให้ดื่มสักเทียบก็หายดีแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

"ขอบคุณท่านหมอมาก" เมื่อกล่าวขอบคุณแล้วฮูหยินผู้เฒ่าก็สั่งให้คนของนางมอบรางวัลให้ท่านหมอหลวง เมื่อหมอหลวงรับไปแล้วก็ได้แต่เอ่ยขอบคุณและกลับไป

"ร่างกายแข็งแรงดีแท้ ๆ เหตุใดจึงพักผ่อนไม่เพียงพอเสียได้ ?" หญิงชรากล่าวขึ้นด้วยความสงสัยใคร่รู้

"หรือว่าพี่ใหญ่จะเสียใจจนกินไม่ได้นอนไม่หลับที่ถูกยกเลิกงานแต่งงานกันเจ้าคะ ?" หลิวซีเอ่ยขึ้น นางได้ยินท่านพ่อกับท่านแม่คุยกันอยู่ ๆ คุณหนูใหญ่หนิงผู้นั้นก็ลุกขึ้นมาขอยกเลิกงานแต่งงานเสียอย่างนั้น ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้นางใช้แผนการมากมายเพื่อได้แต่งงานกับพี่ชายนาง ไม่รู้ว่าเพราะอันใดกัน ?

"เป็นเรื่องจริงหรือ ?"

"เจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่หนิงผู้นั้นเป็นคนขอยกเลิกงานแต่งงานด้วยตัวเองเลยเจ้าค่ะท่านแม่" เจียวซื่อเอ่ยกับแม่สามี

"เช่นนั้นก็หมายความว่าหลิวหยางถูกนางทอดทิ้งเช่นนั้นหรือ ?" ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยด้วยสีหน้าขบขัน นี่เป็นเรื่องที่ตลกที่สุดเท่าที่นางเคยได้ยินมาเลย ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าลูกสะใภ้นางเล่าให้ฟังว่าหญิงสาวผู้นั้นอยากจะแต่งกับหลิวหยางมากไม่ใช่หรือ แล้วเหตุใดอยู่ ๆ นางจึงเปลี่ยนใจได้เล่า

"แต่หยางเอ๋อก็บอกเองว่ามิชอบนางไม่ใช่หรือเจ้าคะ ? เหตุใดจะต้องทุกข์ใจจนถึงขั้นกินไม่ได้นอนไม่หลับ จนทำให้ตนเองล้มป่วยเช่นนี้ด้วยเล่า ?"

"เฮ้อ ! เรื่องของหนุ่มสาว ข้าแก่แล้วไม่อยากจะสนใจ ในเมื่อคนไม่เป็นอันใดก็ดีแล้วข้ากลับไปพักผ่อนก่อนล่ะ" ฮูหยินผู้เฒ่าหันหลังเดินกลับเรือนด้วยที่มีคนสนิทของนางคอยประคอง

คล้อยหลังท่านย่าจากไปแล้วหลิวซีที่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นก็กล่าวกับมารดาของนาง

"ท่านแม่ แล้วเช่นนี้จะทำอย่างไรเจ้าคะ ? พวกเราลองส่งเทียบเชิญไปจวนตระกูลหนิงให้คุณหนูใหญ่หนิงผู้นั้นมาเยี่ยมพี่ใหญ่ดีหรือไม่ ?"

"เป็นเด็กเป็นเล็กยุ่งไม่เข้าเรื่อง" เจียวซื่อหันไปดุบุตรสาว หากแต่ในใจของนางก็ยังคงคิดวนเวียนไปมา หรือว่าบุตรชายของนางจะตรอมใจเพราะเรื่องคุณหนูหนิงผู้นั้นจริง ๆ เฮ้อ ! นางไม่ขอรับรู้ด้วยแล้ว ใครเรียนผูกก็ต้องเรียนแก้ด้วยตัวเองก็แล้วกัน