Romane von มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน

เมิ่งเมิ่งข้ามมิติเข้ามายังโลกอดีต ราวกับความฝัน มาเป็นฮูหยินผู้ไร้ค่าของท่านเสนาบดีกลาโหม ที่ทั้งอำมหิตและเลือดเย็น ปล่อยทิ้งภรรยาไว้ในเรือนที่ห่างไกลพร้อมกับลูกน้อยในครรภ์!

วันเวลาที่ล่วงเลยทำให้นางได้ตระหนักและเข้าใจว่าความดีมิอาจเปลี่ยนเป็นความรัก และทุกสิ่งทุกอย่างที่นางได้อดทนต่อมันช่างไร้ค่าเหลือเกิน น่าเสียดายที่วันเวลามิอาจไหลย้อนกลับ

คำโปรย เมื่อยามที่ดวงตาของเขามืดมิดหญิงสาวยินดีที่จะอยู่เคียงข้างเขา แม้จะเป็นได้เพียงตัวแทนสตรีในดวงใจของเขานางก็ยินดี และเมื่อดวงตาทั้งสองข้างของเขากลับมามองเห็นอีกครั้ง ก็ถึงเวลาที่นางต้องจากไป...

มาอยู่ในร่างมารดาที่เดิมต้องตายไปแล้วของนางร้ายตัวฉกาจในนิยายเรื่องหนึ่ง สตรีที่งามล่มเมืองหากแต่มีสามีผู้ชั่วร้าย แล้วหญิงสาวที่ไม่เคยมีลูกเช่นนางต้องเลี้ยงดูเด็กคนนี้อย่างไร? ให้ตายเถอะ!

ซินเยว่เล่อกงจู่ องค์หญิงผู้อาภัพแห่งราชวงศ์ซินเยว่ แคว้นเฉิงอัน ผู้มั่งคั่ง และอุดมสมบูรณ์ ดรุณีน้อยผู้เป็นที่รักของบิดา แต่ถูกทำร้ายด้วยคำทำนายอันน่ากลัว ดวงชะตากงจู่น้อย นั้นเกี่ยวพันถึงชีวิตคนในแผ่นดิน ทำให้บิดาต้องจำใจส่งนางออกมาอยู่ตำหนักนอกวัง บนหุบเขาอันห่างไกล ในระหว่างเดินทางเด็กน้อยเกิดป่วยหนักเพราะถูกวางยาพิษ ก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นมา นิสัยของนางก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป... ซินเยว่เล่อ คือชื่อของข้า ตำหนักแสงจันทร์นี้คือบ้านของข้า แค่อยู่ที่นี่ คนเหล่านั้นก็พอใจแล้วใช่หรือไม่? เช่นนั้น ข้าก็จะอยู่ที่นี่ ตลอดไป...

คำโปรย เพราะรักจึงได้ใช้ร่างกายเข้าขวางทางธนูช่วยชีวิตเขา พร้อมกับบีบคั้นให้อีกฝ่ายแต่งนางเป็นภรรยาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ความสุขที่เกิดขึ้นกับนางเพียงคนเดียว หากแต่อีกคนกลับต้องทนฝืน ในช่วงเวลาที่สำนึกได้ทุกอย่างก็สายเกินกว่าจะแก้ไข เพราะตั้งแต่นางแต่งเข้ามา เขาทั้งเย็นชา และไม่เหลียวแลนางสักนิด ชีวิตในเรือนหลังที่แสนยากลำบาก แม่สามีที่จงเกลียดชิงชังนาง แม้ว่าผู้เป็นย่าของสามีจะมีเมตตากับนางเพียงใดก็ตาม ในยามคับขันที่เมืองหลวงวุ่นวาย คนร้ายก่อกบฏ นางที่ท้องโตใกล้คลอด ยังเฝ้าคิดเข้าข้างตนเองว่าเขาจะกลับมาช่วยนางในที่สุด หากแต่รอแล้วรอเล่า เขาก็ยังไม่มาเสียที... สุดท้ายจึงได้รู้ว่าชายหนุ่มฝ่าเข้าวงล้อมของศัตรูเพื่อช่วยเหลือสตรีอันเป็นที่รักของเขา ทั้งยังหลงลืมนางที่ไร้ความสำคัญและลูกในครรภ์ไว้ยังเรือนหลังท้ายจวน ร่างกายของนางทั้งบอบช้ำ พร้อมกับหัวใจที่แตกสลาย หากว่าสามารถย้อนกลับไปในวันวาน นางจะขอหลีกหนีเขาให้ไกลห่าง จะไม่ขอร่วมทางชีวิตกับบุรุษใจร้ายผู้นี้อีก พอลืมตาตื่นขึ้นมาทั้งความเจ็บปวดหรือก็ยังมิจางหาย....

คำโปรย ซ่งลี่ถิงถูกมารดาเลี้ยงใส่ร้าย ก่อนจะถูกขับออกมาอยู่ที่บ้านเดิม เมื่อถึงวัยออกเรือนยังถูกบังคับให้แต่งกับบุรุษแก่ นางมีหรือจะยอม!ก่อนจะคว้าบุรุษแปลกหน้าที่นอนจมกองเลือดในไร่ชาของนางมาเป็นสามีเสียเลย! หึ... บุรุษผู้นี้แหละ คือ สามีของข้า!

ไม่รู้ว่าโชคชะตาคิดเล่นตลกอันใดกับชีวิตนาง เมื่ออยู่ ๆเมื่อชายหนุ่มที่นางเฝ้าฝันถึงกลับมายืนอยู่ตรงหน้านาง พร้อมกับข้อตกลงที่แสนโง่งมก่อนที่ตำแหน่งภรรยาชั่วคราวจะตกใส่หัวนางอย่างไม่ทันตั้งตัว!

คำโปรย เพราะความร้ายกาจและความไม่เอาไหนของตัวหญิงสาว เป็นเหตุให้สามีและบุตรชายต้องตายตกอย่างน่าอนาถ ก่อนวิญญาณจะถูกส่งไปยังโลกใหม่เพื่อพัฒนาตัวเอง แล้วถูกดึงกลับมายังโลกเดิม ราวกับต้องการให้นางได้มีโอกาสแก้ไขความผิดพลาดบางอย่าง จากสตรีร้ายกาจที่ผู้คนต่างเบือนหน้าหนี หญิงสาวตั้งมั่นว่าจะต้องกลายเป็นสตรีที่ดีพร้อม ... ก่อนหน้านี้เพราะชายหนุ่มทะเลาะกับภรรยาผู้ไม่เอาไหนเช่นนาง ก่อนจะพลั้งมือผลักร่างบาง ทำให้ศีรษะกระแทกกับก้อนหินใหญ่ เมื่อฟื้นขึ้นมา นางกลับบอกว่า...จดจำสิ่งใดไม่ได้เลย ทั้งยังมีท่าทีที่เปลี่ยนไปดูไม่เหมือนภรรยาแสนร้ายกาจคนเดิมผู้นั้น แต่จิตใต้สำนึกของเขากำลังบอกว่านางเพียงแค่เสแสร้งเท่านั้น

คำโปรย นางคือพระชายาของเว่ยอ๋อง ท่านอ๋องที่ยากจนที่สุดในแคว้น(สามีของนางกล่าวกับนางเช่นนั้น) หลังจากวันแต่งงานนางก็ได้ติดตามสามีมายังเขตการปกครองของเขาและก็พบความจริงที่ว่าที่นี่ช่าง แร้นแค้น ชนบทเหลือจะกล่าว!!! หญิงสาวได้แต่ก้มหน้าไว้อาลัยกับตนเองในใจ ก็ผู้ใดใช้ให้นางเกิดมาเป็นคุณหนูผู้ไร้ความสำคัญในตระกูลฟางเล่า พี่สาวทั้งสองของนาง...คนหนึ่งแต่งกับว่าที่ไท่จื่อ อีกคนแต่งกับอ๋องนักรบผู้เก่งกาจ ส่วนนางจับไม้สั้นไม้ยาวได้แต่งกับท่านอ๋องผู้ไร้ความสำคัญที่สุดในราชวงศ์ทั้งยังยากจนเหลือจะกล่าว!!! สวรรค์...กลั่นแกล้งนางเกินไปแล้ว ก่อนจะพบว่าสามีของนางช่างน่าสงสารและน่าเห็นใจยิ่งนัก แต่ไม่เป็นไรนะ! ภรรยาผู้นี้จะเลี้ยงดูท่านเอง ในความโชคร้ายยังมีความโชคดี... เมื่อใบหน้านี้ของสามีช่างหล่อเหลาเกินบรรยาย เช่นนี้เข้าทำนองที่ว่า "หล่อแต่ไส้แห้งได้หรือไม่" แต่ไม่เป็นไรนางชมชอบบุรุษรูปงามอยู่แล้ว อย่างน้อยสามีผู้นี้ก็มีดีที่หน้าตา นับว่าการแต่งงานครั้งนี้นางย่อมไม่ขาดทุนเท่าใดนัก

คำโปรย เพียงเพราะต้องการระบายความในใจผ่านบทตัวประกอบในนิยาย ทำให้เธอหลุดเข้ามาอยู่ในนิยายที่เขียนอย่างไม่ตั้งใจ หนิงอันจะเลือกทำตามหัวใจหรือเลือกที่จะดำเนินเนื้อเรื่องไปให้ถึงตอนสุดท้าย จากนั้นก็กลับมาเป็นหนิงอันที่ไร้ตัวตนคนเดิมในโลกปัจจุบัน!