Novels by มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน

หลังจากที่พึ่งไปถึงบ่อน้ำร้อนแต่เพราะถูกลอบสังหาร เป้าหมายที่ชายหนุ่มเตรียมไว้เพื่อพาหญิงสาวท่องเที่ยวก็เป็นอันหยุดชะงัก ก่อนทุกคนจะหอบหิ้วกันกลับมายังจวนในเช้าวันต่อมา หมอหลวงถูกเรียกตัวให้มารักษาขันทีคนสนิทของเยว่เล่อเป็นกรณีพิเศษ ในขณะที่ซ่งเทียนเหิงก็เร่งเข้าเฝ้าฝ่าบาทหลังจากที่กลับมาถึงจวนในทันที ก่อนจะรายงานเรื่องที่ตนถูกลอบสังหารเมื่อคืนนี้"เจ้ากำลังจะบอกว่าถูกลอบสังหารเมื่อคืนนี้ เช่นนั้นหรือ""พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท""ช่างบังเอิญนักที่อาเฉิงเองก็ถูกลอบสังหารเช่นกันเมื่อคืนนี้ ดูท่าคงจะต้องการพิสูจน์เรื่องที่เจ้ามักจะปลอมตัวเป็นอาเฉิงเป็นแน่ โชคดีที่เจ้าทั้งคู่ไม่เป็นอันใดมาก มิเช่นนั้นคงจะเป็นที่สังเกต""แล้วชินอ๋องทรงเป็นอันใดหรือไม่ พ่ะย่ะค่ะ""ไม่เป็นอันใดมากเช่นกัน เกรงว่าคนพวกนั้นคงจะอดทนมิไหวแล้วกระมัง""คงเป็นเช่นนั้น พ่ะย่ะค่ะ""เอาละ ว่าแต่ว่าเจ้ายังมิได้พาน้องสะใภ้มาแนะนำให้ข้ารู้จักเลยนะ""เอาไว้ครั้งหน้า กระหม่อมจะพาฮูหยินมาแนะนำตัวกับฝ่าบาทเองพ่ะย่ะค่ะ""หึหึ กล่าวเช่นนี้แปลว่าเจ้าเองก็มีใจให้นาง ใช่หรือ

ซ่งเทียนเหิงอุ้มร่างของภรรยามาจนถึงห้องพัก ก่อนที่เขาจะวางหญิงสาวลงบนพื้นแล้วนางก็หายเข้าไปหลังฉากกั้น ก่อนจะออกมาพร้อมกับชุดผ้าฝ้ายอันเรียบง่ายเมื่อซินเยว่เล่อกลับออกมาก็พบว่าสามีของนางยังอยู่ในชุดที่เปียกลู่แนบไปกับลำตัว เผยให้เห็นสัดส่วนอันเย้ายวนชวนให้คิดไปไกล นางรู้สึกแปลกใจที่เหตุใดอีกฝ่ายไม่รีบไปเปลี่ยนชุดเสียที จึงได้เอ่ยถามอีกฝ่ายขึ้น"ท่านไม่เปลี่ยนชุดหรือเจ้าคะ""เอ่อ... พี่กำลังรอให้เจ้าช่วยเปลี่ยนชุดให้อยู่" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น พลันทำให้แก้มทั้งสองข้างของหญิงสาวแดงเรื่อขึ้นในทันที"หึ ท่านช่างเป็นบุรุษหน้าไม่อายยิ่งนัก" กล่าวจบ เยว่เล่อก็หายไปหลังฉากกั้นก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับเสื้อผ้าของชายหนุ่ม เป็นผ้าฝ้ายสีเดียวกันกับนาง หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้ร่างสูงก่อนจะลงมือช่วยชายหนุ่มเปลี่ยนชุดอย่างรู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง ท่ามกลางสายตาของสามีที่เอาแต่จ้องมองมาที่นางไม่วางตา"เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ""ขอบคุณน้องหญิง""เจ้าค่ะ" เยว่เล่อทำทีเป็นเบือนหน้ามองไปทางอื่น หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะก่นด่าชายหนุ่มในใจ ที่เขาชอบทำต

ซ่งเทียนเหิงตัดสินใจที่จะเคาะประตูเรียกหญิงสาว หลังจากที่เดินไปเดินมาที่หน้าห้องเป็นเวลากว่าชั่วยาม แต่ในขณะที่เขากำลังจะยกมือขึ้นเพื่อเคาะประตูนั้น ประตูห้องก็ถูกเปิดออกด้วยฝีมือของซินเยว่เล่อชายหนุ่มมีสีหน้าที่ดีขึ้นเล็กน้อยในยามที่เห็นหญิงสาวเป็นผู้เปิดประตูออกมาเช่นนี้ จึงคิดที่จะเอ่ยบางอย่างกับนาง"อาหลิน ข้า...""ในตอนนี้ ข้าคือ ซินเยว่เล่อ รบกวนท่านได้โปรดเอ่ยเรียกนามข้าให้ถูกต้องด้วยเจ้าค่ะ หากมีผู้ใดมาได้ยินที่ท่านเรียกข้าเช่นนั้น ประเดี๋ยวได้จับท่านและข้าตรึงที่ท่อนไม้แล้วเผาทั้งเป็นจะทำเช่นไร""ข้าทราบแล้วๆ อาเล่อ เจ้าหิวหรือไม่""ข้าไม่หิว""หากเจ้ายังไม่หิว เช่นนั้นเราไปดูน้ำตกที่อยู่ใกล้ๆ เรือนดีหรือไม่""ข้าไม่อยากไป""เช่นนั้น เจ้าอยากแช่บ่อน้ำร้อนหรือไม่ ประเดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไปเอง""ข้าไม่อยากแช่น้ำร้อน""เช่นนั้นเจ้าอยากจะทำสิ่งใดงั้นหรือ""อันใดก็ได้ อยู่เฉยๆ น่าเบื่อยิ่งนัก" ซ่งเทียนเหิงพึ่งรับรู้ถึงความรู้สึกจนปัญญาว่ามันเป็นเช่นไรก็วันนี้นี่เอง ได้แต่ยืนสงบนิ่งไว้อาลัยให้กั

หลังจากที่ซ่งเทียนเหิงหายไปราวสองชั่วยาม เวลาต่อมาก็มีรถม้าเคลื่อนมาจอดยังบริเวณด้านหน้าจวน พร้อมกับร่างของชายหนุ่มที่ยืนรอภรรยาอยู่ด้านข้างรถม้าองครักษ์เป็นผู้เข้าไปรายงานหญิงสาวที่เรือนส่วนตัว รอเพียงไม่นานร่างบางของเยว่เล่อก็เดินออกมาพร้อมกับนางกำนัลทั้งสองและขันทีคนสนิท นางเลือกสวมผ้าฝ้ายเนื้อดีสีตุ่นเพื่อให้ความรู้สึกสบายๆ เรียบง่าย

ซินเยว่เล่อไม่รู้ว่าตนเองจะต้องหลบไปทางใด เพราะภายในห้องก็มีอยู่เท่านี้ หญิงสาวจึงเร่งสวมชุดนอนก่อนจะปีนขึ้นไปนอนบนเตียงแล้วรั้งผ้าขึ้นห่มจนถึงลำคอ จากนั้นก็แกล้งนอนหลับหันหลังให้กับชายหนุ่ม ในใจได้แต่ภาวนาให้เขาอย่าได้มายุ่งกับนางเลย ระหว่างที่ภาวนาหูของนางก็ลอบฟังเสียงเคลื่อนไหวจากหลังฉากกั้นอยู่ตลอดเวลา ผ่านไปราวเค่อก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของชายหนุ่มหญิงสาวจึงได้หลับตาแกล้งหลับไปเสียอย่างนั้นซ่งเทียนเหิงที่เห็นท่าทางแกล้งหลับของเยว่เล่อก็รู้สึกอยากจะกลั่นแกล้งนางขึ้นมา จึงได้ปีนขึ้นเตียงไปก่อนจะเลื่อนตัวเข้าไปใกล้ๆ แล้วโอบกอดหญิงสาว

ข่าวการกลับมาของซ่งกั๋วกงเอกบุรุษผู้หนึ่งแห่งซีฉิน ทำให้สตรีในห้องหอต่างพากันอายม้วนมีความหวังไม่น้อย แต่เมื่อต่อมาทราบว่าชายหนุ่มนั้นพึ่งผ่านพ้นการแต่งงานกับองค์หญิงแคว้นเฉิงอันมาหมาดๆ ก็ทำให้พวกนางต่างพากันหล่นจากสวรรค์เสียงดัง ตุบ! แต่หลายคนก็ยังคงหวังตำแหน่งฮูหยินรองของชายหนุ่มอยู่ไม่น้อยหลายคนคับข้องใจอยากจะพบหน้าฮูหยินเอกของซ่งเทียนเหิง สตรีผู้นั้นมีศักดิ์เป็นถึงองค์หญิงใหญ่แต่ไม่ค่อยมีผู้คนได้พบหน้าค่าตาของนางมากนัก มีเพียงข่าวคราวว่างามแต่จะงามเพียงใดก็มิอาจทราบได้

หลังจากที่มู่หลงได้รับคำยืนยันจากปากของบุตรสาวที่เดินทางไปเยี่ยมเยือนเว่ยอ๋องในวันนี้ว่าชายหนุ่มนั้นไม่มีท่าทีจะฟื้นขึ้นมาในเร็ววันนี้อย่างแน่นอน ทำให้เขาเกิดความมั่นใจมากยิ่งขึ้นพร้อมกับติดต่อกลุ่มขุนนางที่ให้การสนับสนุนเขา"นัดรวมตัวคนของเราคืนนี้""ขอรับนายท่าน""ติดต่อคนของหลางอ๋อง""ขอรับนายท่าน"

ในขณะที่ภายในเมืองหลวงเองก็เริ่มมีข่าวลือที่ไม่ดีเกี่ยวกับจวนเว่ยอ๋องนั้น มู่หนิงฮวาบุตรสาวของเสนาบดีกรมคลังก็ไม่อยากจะเชื่อข่าวลือเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย นางหลงรักเว่ยอ๋องมานานได้ยินข่าวเรื่องราวอาการบาดเจ็บของอีกฝ่ายหัวใจของนางก็รวดร้าวไม่แพ้กัน แม้จะรั้งรอฟังข่าวดีอยู่นานกว่าครึ่งเดือนก็ยังไม่มีวี่แววว่าอีกฝ่ายจะฟื้น จนกระทั่งหญิงสาวไม่อาจอดทนรอได้อีกต่อไปในวันนี้จึงตั้งใจที่จะบุกไปยังจวนอ๋องเพื่อให้ได้เห็นกับตาว่าชายหนุ่มนั้นเป็นเช่นในข่าวลือจริงหรือไม่มู่หนิงฮวาแต่งกายอย่างงดงามและพิถีพิถันกว่าทุกครั้งก่อนจะเดินตรงไปยังบริเวณหน้าจวนเพื่อขึ้นรถม้า แต่ในระหว่างทางกลับพบกับบิดาที่มายืนดักรออยู่ หญิงสาวถึงกับสะดุ้งเพราะเกรงว่าบิดาจะดุด่าว่ากล่าวตน หากแต่เมื่อได้ยินคำพูดของชายวัยกลางคนก็ทำให้นางรู้สึกโล่งใจขึ้นมา"ฮวาเอ๋อร์จะไปที่ใดงั้นหรือ? " มู่หลงเอ่ยถามบุตรสาว"ท่านพ่อ... ข้า ข้าจะไปเยี่ยมเว่ยอ๋องเจ้าค่ะ" หญิงสาวกล่าวจบก็ก้มหน้าอย่างหวาดกลัว"เช่นนั้นก็ไปเถิด""เอ๊ะ เอ่อ... เจ้าค่ะ" แม้ว่ามู่หนิงฮวาจะรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง หากแต่เพราะกลัวว่าบิดาจ

เสียงครางหวานดังลอดออกมาจากเรือนไม้กลางป่าแห่งหนึ่งแต่องครักษ์ทุกนายก็ยังคงทำหน้าที่ของตนเองอย่างแข็งขัน แม้บางครั้งจะสูญเสียสมาธิไปบ้างในยามที่ได้ยินแว่วหวานของคนที่อยู่ภายในเรือนบ้างก็ตามทีภายในเรือนไม้กลางป่าสองร่างเคล้าเคลียกันอยู่บนเตียงหญิงสาวนอนกอดก่ายบนเรือนร่างของชายหนุ่มเนื้อตัวของทั้งคู่เปลือยเปล่าไร้อาภรณ์องค์หญิงเม่ยหลันยกยิ้มอย่างมีความสุขนิ้วเรียวลูบไล้ไปตามแผงอกที่แข็งแรงของชายหนุ่มราวกับต้องการยั่วยวน นางไม่เคยรู้สึกพอกับสิ่งที่เขามอบให้ตลอดหลายชั่วยาม ความต้องการยังคงมีมากและท่าทีเช่นนี้ของหญิงสาวก็ทำให้หลางอ๋องรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมากหลังจากที่พวกเขาได้รู้จักกันไม่กี่ชั่วยามหญิงสาวก็ยอมตกอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่มโดยง่ายในขณะที่เขาเอ่ยว่าตนเองยินดีร่วมก่อกบฏในครั้งนี้แท้จริงแล้วแผนการทั้งหมดล้วนเป็นแผนการของเขาทั้งสิ้น หลางอ๋องได้เตรียมการเพื่อก่อกบฏมานานหลายปีทั้งรวบรวมกำลังพล ลักลอบสะสมกองกำลัง จนกระทั่งเมื่อหลายเดือนก่อนเขาได้พบกับซูหานอดีตองค์รัชทายาทแคว้นตงในตอนที่อี

ฟางลี่อินสังเกตเห็นเหล่าองครักษ์และท่านหมอวิ่งสวนทางกันไปมาก่อนจะเห็นว่าพวกเขาล้วนแต่ตรงไปยังกระโจมที่พักของเหล่าอ๋อง"เกิดอันใดขึ้นกัน เหตุใดผู้คนจึงได้ดูชุลมุนวุ่นวายนัก""นั่นนะสิ" ฟางลี่ถิงเอ่ยกับน้องสาว"น้องสามนั่นใช่พวกเขาตรงไปทางกระโจมที่พักของเจ้าหรือไม่หรือว่าเว่ยอ๋องจะได้รับบาดเจ็บ" ฟางลี่มี่เอ่ยขึ้น"เช่นนั้นข้าจะไปดูเจ้าค่ะ" ฟางลี่อินยังไม่ทันได้ลุกจากท

อีกฟากหนึ่งของพื้นที่ป่าพระโอสถทั้งสามของฮ่องเต้แคว้นจิ้นกำลังสนทนากันอย่างเคร่งเครียดบนหลังม้า โดยรอบมีเหล่าองครักษ์นับร้อยคอยคุ้มกันอยู่"น้องสามเจ้ามั่นใจหรือไม่ว่าพวกมันจะจัดการพวกเราในวันนี้""ข้าแน่ใจ สายของข้าไม่เคยพลาดเพียงแต่ว่าพวกเราอาจจะต้องแยกย้ายกันเท่านั้น""หึ อดีตรัชทายาทผู้นั้นช่างน่ารังเกียจไม่เบา""ดูเหมือนว่าตอนนี้องค์รัชทายาทซูหมิงเองก็กำลังจะตก

กระโจมใหญ่ที่เปิดกว้างทั้งสี่ทิศพร้อมกับมีที่นั่งรองรับผู้คนได้มาก ลานตรงกลางเอาไว้จัดการแสดงการละเล่นต่างๆ พระชายาตระกูลฟางทั้งสามนั่งถัดจากโต๊ะนั่งของฮองเฮา สามพี่น้องนั่งใกล้ๆ กันเพื่อจะได้สนทนากันอย่างสะดวกก่อนจะมีสตรีที่มีใบหน้างดงามแต่งกายด้วยชุดขี่ม้าสีแดงเพลิงก้าวเข้ามา สายตาของนางจับจ้องไปที่พระยาชาเว่ยอ๋องอย่างไม่วางตา และคนผู้นั้นก็มิใช่ใครที่ไหนหากแต่เป็นองค์หญิงเม่ยหลันที่เคยมีปัญหากับฟางลี่อินมาก่อนนั่นเอง"นึกว่าใครที่ไหนที่แท้ก็พระชายาเว่ยอ๋องนี่เอง ไม่พบกันนานสบายดีหรือ""สบายดีเพคะ ขอบคุณองค์หญิ

ช่วงปีใหม่ผ่านพ้นไปแล้ว ซิ่วจื่อหลิงเองก็กลับมาที่แคว้นหนานเฉินได้หลายเดือนแล้วคงถึงแก่เวลาที่จะต้องกลับไปทำหน้าที่ของตนเอง หญิงสาวทำหน้าเศร้าก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองบิดามารดาด้วยแววตาอ้อนวอน แม้ว่าทั้งคู่จะอยากกอดบุตรสาวของตนเอาไว้แนบอกเพียงใด หากแต่ว่าพวกเขาไม่อาจอยู่กับนางไปได้ตลอดชีวิต ซิ่วจื่อหลิงจำเป็นต้องมีคนข้างกายที่อยู่กับนางและดูแลนางได้ดีไม่ต่างจากผู้เป็นบิดามารดา"เด็กโง่ จากกันแล้วมิใช่ว่าจะมิได้พบกันอีก หากพ่อกับแม่ว่างเมื่อใดต้องไปหาเจ้าแน่""จริงนะเพคะ เสด็จพ่อกับเสด็จแม่ห้ามหลอกให้ลูกดีใจเล่น""ฮ่า ๆ เจ้าเด็กแสบนี่ ช่างไม่รู้จักโตเสียจริง" หรงเซ่อฮ่องเต้เอ่ยหยอกเย้าบุตรสาว"เสด็จพ่อ... ""เอาละ เวลาไม่เช้าแล้วเจ้ารีบออกเดินทางเถิดประเดี๋ยวจะมืดค่ำเสียก่อน""เจ้าค่ะ ลูกทูลลาเพคะ"ซิ่วจื่อหลิงถูกประคองขึ้นรถม้า ในขณะที่สามีของนางขึ้นควบบนหลังม้าอย่างองอาจ หญิงสาวเปิดม่านขึ้นก่อนส่งสายตาเศร้าสร้อยมายังบิดามารดาอีกครั้งพร้อมกับโบกมือลาอย่างไม่เต็มใจนัก เมิ่งจิ่วซือทำได้เ

ข่าวคราวที่องค์หญิงใหญ่กลับบ้านเดิมหลังจากงานแต่งงานได้เพียงสามวันดูเหมือนจะเป็นที่โจษจันกันไปทั่วทั้งเมืองหลวง เหตุที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะบุรุษที่นางแต่งด้วยเป็นถึงองค์รัชทายาทแคว้นหนานเฉินที่อยู่ห่างไกลนับพันลี้ หากแต่หลังวันแต่งงานสามีกลับพานางกลับบ้านเดิมทันทีไม่บอกก็พอรู้ว่าอีกฝ่ายนั้นมีใจรักใคร่ในตัวนางมากเพียงใดจึงมิได้สนใจในกฎระเบียบรีบพาภรรยากลับมาบ้านเดิมทั้งยังอยู่รอฉลองวันปีใหม่ที่นี่อีกด้วย ใครๆ ต่างก็กล่าวว่าองค์หญิงใหญ่นั้นช่างโชคดียิ่งนัก"นางกลับมาแล้วงั้นหรือ? " หลิวอวี้หลันเอ่ยกับสาวใช้"เจ้าค่ะ เห็นว่ากลับมาพร้อมกับองค์รัชทายาทแคว้นหนานเฉินเจ้าค่ะ และที่น่าตกใจเป็นอย่างยิ่งก็คือ...""อันใดงั้นหรือ? " หลิวอวี้หลันที่กำลังส่องใบหน้าที่งดงามของนางผ่านกระจกทองเหลืองหันมาถามสาวใช้ด้วยความสนใจ สาวใช้ผู้นั้นทำทีเป็นหันซ้ายมองขวาเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีผู้ใดได้ยินที่นางกำลังจะกล่าวเรื่องต่อไปนี้"บ่าวได้ยินมาว่าองค์รัชทายาทแคว้นหนานเฉินนั้นเดิมทีเคยเป็นอาจารย์สอนอยู่ที่สำนักศึกษาหลวงชั้นสูงเ

ครั้งแรกที่หรูเจิ้งหยวนลืมตาขึ้นเขากลับพบว่าตนเองได้ย้อนกลับมาในอดีตอีกครั้งในตอนอายุสิบสาม มือทั้งสองข้างนับว่ายังเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่ยังไม่เติบโตเต็มวัยผู้หนึ่งเท่านั้นย้อนกลับไปในตอนที่เขาสามารถบุกยึดแคว้นหนานเฉินได้สำเร็จ หรูเจิ้งหยวนเดินเข้าไปยังห้อง ๆ หนึ่งที่เป็นสถานที่เก็บบรรจุโลงศพของตู๋กูรั่วหวาความเย็นแผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง ชายหนุ่มค่อย ๆ ก้าวเข้าไปก่อนจะหยุดอยู่ข้าง ๆโลงศพของนางอย่างใจเย็น มือหนาเลื่อนเปิดฝาโลงก่อนจะมองเห็นใบหน้าที่เป็นสีขาวซีดเซียวไร้สีเลือดแม้จะกลายเป็นเพียงร่างที่ไร้วิญญาณหากแต่สำหรับเขาแล้ว นางงดงามที่สุดเสมอมือหนายื่นออกไปแล้วค่อยๆ กุมข้างแก้มที่เย็นจัดของนางด้วยความอ่อนโยนราวกับกลัวว่านางจะได้รับบาดเจ็บหากว่าเขาแตะต้องหญิงสาวแรงเกินไปก่อนที่ดวงตาทั้งสองข้างของเขาจะแดงก่ำ"เหตุใดเจ้าจึงได้ใจร้ายนัก ทิ้งกันได้ลงคอ" ชายหนุ่มกล่าวตัดพ้อก่อนที่จะค่อย ๆ กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมามือหนาถูกยื่นออกไปยังร่างที่นอนแน่นิ่งก่อนที่บนฝ่ามือของเขาจะปรากฏร่างของจิ้งจอกสีเงินตัวน้อยที่ค่อยๆ เติบโตขึ้นอย่างช้า ๆ เจ้าจิ้งจอกน้อยราวกั

"ข้าไม่เคยรักเจ้า มันเป็นเพียงแผนการที่ข้าต้องการครอบครองแผ่นดินของเจ้าเท่านั้น" หรูจางเหว่ยเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบและเย็นชาโดยไม่ยอมหันกลับมามองใบหน้าของนางเลยแม้แต่หางตาสตรีที่คิดว่าตนเองนั้นอยู่เหนือผู้ใดบนแผ่นดินเช่นนาง สุดท้ายกลับพ่ายแพ้หัวใจให้กับบุรุษใจร้ายตรงหน้า เขาเข้ามาทำให้นางที่เดิมไม่เคยไว้ใจผู้ใด ความอ่อนโยนของเขาทำให้นางใจอ่อนก่อนจะคิดว่าทั้งชีวิตนี้นางจะขออยู่เคียงข้างบุรุษผู้นี้ไปจนกว่าจะสิ้นลมหายใจแต่แล้ว... นางกลับได้รับรู้ความจริงว่าสิ่งที่เขาทำไปทุกอย่างนั้นเป็นเพียงการหลอกลวง ตู๋กูรั่วหวาไม่คิดว่าที่ผ่านมามันจะเป็นเพียงเรื่องโกหกหลอกลวง หัวใจของนางแตกสลายไม่มีชิ้นดี ชีวิตที่ไม่หลงเหลือผู้ใดในยามที่มีเขาเข้ามากลั

ต่อมาในงานเลี้ยงในวังองค์ชายสิบสามซึ่งเป็นองค์ชายพระองค์เดียวที่หลงเหลืออยู่ของแคว้นหนานเฉินก็ได้ขึ้นรับตำแหน่งองค์รัชทายาทอย่างสมบูรณ์ท่ามกลางความยินดีของขุนนางทั้งหลาย ชายหนุ่มเรียนรู้จากหรงเซ่อฮ่องเต้ที่มีการเปิดให้เหล่าบัณฑิตได้มีโอกาสสอบคัดเลือกเพื่อรับตำแหน่งขุนนางและรับใช้ฝ่าบาทด้วยความสามารถที่มีอยู่ของตนแม้ว่าการสอบจะเป็นไปด้วยความทุลักทุเลมีทั้งการโกงข้อสอบหากแต่สุดท้ายหรูเจิ้งหยวนก็จัดการกับคนเหล่านั้นได้ก่อนที่พวกเขาจะถูกปลดและเนรเทศออกไปนับพันลี้ท่ามกลางความยินดีครั้งใหญ่เมื่อองค์รัชทายาทได้มีพิธีสมรสกับองค์หญิงใหญ่ซิ่วจื่อหลิงแห่งแคว้นต้าซ่ง สองแคว้นผูกสัมพันธ์เป็นดั่งพี่น้องกันนับแต่นี้

เช้าวันรุ่งขึ้นหญิงสาวถูกปลุกให้ตื่นตั้งแต่เช้าก่อนจะถูกสาวใช้จวนตระกูลเจียวจับอาบน้ำชำระร่างกายแล้วสวมชุดแต่งงานสีแดงที่เตรียมเอาไว้ สาวใช้ทั้งสองแม้จะแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่เจ้าสาวนั้นไม่ยิ้มแย้มทั้งยังมีอาการเหม่อลอยแปลก ๆ เพียงแต่เพราะพวกนางได้ยินว่าเจ้าสาวเองก็ถูกบังคับให้มาแต่งงานกับคุณชายของพวกนาง สาวใช้ทั้งสองก็พอที่จะเข้าใจได้เจียวหมัวมัวเดินเข้ามาดูความเรียบร้อยในห้องของเจ้าสาวในขณะที่สาวใช้ทั้งสองกำลังแต่งหน้าแต่งตัวจนกระทั่งใกล้เสร็จแล้ว นางมองเห็นใบหน้าที่ไม่ยินดียินร้ายของสาวใช้รั่วหวาก็ให้นึกรังเกียจ หากไม่เป็นเพราะบุตรชายนั้นรักใคร่ในตัวนางเป็นอย่างมากมีหรือที่นางจะรับสตรีที่มีชาติกำเนิดต่ำต้อยเป็นเพียงแค่สาวใช้มาเป็นภรรยาของบุตรชายเช่นนี้ หึ แต่ก็นับว่าสาวใช้รั่วหวาผู้นี้ยังรู้ความอยู่บ้างที่ไม่เอะอะโวยวายให้เสียการ