คุณตำรวจฉันมีใบขับขี่จริงๆนะ Nc+ 🔥

แสงไฟวับวาบสีแดงน้ำเงินจากรถตำรวจข้างหน้าทำเอาเกวลินเบรกตัวโก่ง ตำรวจหนุ่มคนหนึ่งเดินตรงมาที่กระจกรถพร้อมเคาะเรียกด้วยท่าทางขึงขัง

​"ขออนุญาตตรวจใบขับขี่ด้วยครับคุณผู้หญิง" ตำรวจหนุ่มพูดพลางส่องไฟฉายเข้ามาในรถจนเห็นร่างของเคนที่นอนคอพับอยู่ข้างๆ "แล้วนั่น... เพื่อนเป็นอะไรครับ?"

​"อ๋อ... เขาแค่สลบจากศึกหนักน่ะค่ะคุณตำรวจ" เกวลินตอบเสียงจิกกัดพลางจ้องมองตำรวจหนุ่มด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป คำสาปในกายที่ยังค้างคาจากในบาร์เริ่มทำงานทันทีที่เธอเห็นชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบที่ดูบุคลิกดี

​"ขอใบขับขี่ด้วยครับ อย่าเปลี่ยนเรื่อง" ตำรวจย้ำเสียงเข้ม

​เกวลินแค่นยิ้มร้าย เธอแกล้งขยับตัวบิดไปมาจนเสื้อผ้าที่หมิ่นเหม่แทบจะปิดอะไรไม่มิด "ใบขับขี่เหรอคะ? ฉันไม่ได้พกมาเป็นใบๆ หรอกค่ะ... แต่มันซ่อนอยู่ในตัวฉันนี่แหละ ถ้าคุณตำรวจอยากได้... ก็ลองเข้ามา ค้นดูสิคะ"

​พูดจบเธอก็คว้ามือของตำรวจหนุ่มที่วางอยู่ขอบหน้าต่างมาวางลงบนหน้าขาเนียนละเอียดของเธออย่างจงใจ ตำรวจหนุ่มถึงกับชะงัก หน้าแดงซ่านด้วยความตกใจและสับสนในมนต์เสน่ห์ที่แผ่ออกมา

​"คุณ... คุณทำอะไรครับ! นี่มันที่สาธารณะนะ!" ถึงปากจะห้าม แต่สายตาของเขากลับจ้องมองร่องอกของเกวลินอย่างไม่อาจละสายตาได้ คำสาปราคะของยายแก่กำลังเริ่มครอบงำเจ้าหน้าที่ผู้พิทักษ์สันติราษฎร์เข้าให้แล้ว

​ในขณะที่สถานการณ์กำลังจะเลยเถิด เคนที่เมาพับอยู่ข้างๆ กลับส่งเสียงครางงึมงำออกมา

"อือออ... อย่ามายุ่ง... ของกู..."

​เคนปรือตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก ภาพที่เห็นคือตำรวจกำลังโน้มตัวเข้ามาใกล้เกวลิน ความหึงที่ยังหลงเหลืออยู่ในสัญชาตญาณทำให้เขาลุกพรวดขึ้นมาทันที!

ตำรวจหนุ่มสะบัดหน้าดึงสติกลับมาได้ทันควัน แววตาที่เคยเคลิ้มตามเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมทันที เขาชักมือกลับแล้วมองเกวลินด้วยสายตาตำหนิ

​"คุณผู้หญิงครับ! นอกจากไม่มีใบขับขี่แล้ว ยังจะมาทำกิริยาไม่เหมาะสมและพูดจาดูหมิ่นเจ้าพนักงานอีก เชิญขับรถตามไปที่ สน. เดี๋ยวนี้เลยครับ!"

​​เกวลินกำพวงมาลัยแน่นจนมือสั่น ขับรถตามรถตำรวจไปที่โรงพักด้วยอารมณ์ที่ระเบิดเป็นเสี่ยงๆ "หนอย! ไอ้เคนก็ไม่ได้ความ ตำรวจก็น่ารำคาญ เสียเงินไม่ว่า แต่เสียหน้านี่สิ!"

​ที่ สน. กลางดึก บรรยากาศเงียบเหงา มีเพียงแสงไฟนีออนที่สั่นระยิบระยับ เกวลินนั่งหน้าบึ้งอยู่หน้าโต๊ะร้อยเวร โดยมีเคนเดินโงนเงนตามมาติดๆ เขาพยายามพยุงตัวยืนข้างหลังเธอ แต่กลิ่นเหล้ายังหึ่งจนตำรวจต้องมองค้อน

​"ค่าปรับไม่มีใบขับขี่ 500 บาทครับ ส่วนเรื่องพูดจาไม่สุภาพ ผมจะลงบันทึกประจำวันตักเตือนไว้ก่อน" ตำรวจหนุ่มคนเดิมพูดพลางก้มหน้าเขียนเอกสาร

​"500 บาทเหรอคะ?" เกวลินทวนคำ เสียงแหลมสูง เธอไม่ได้เสียดายเงิน แต่เธออยากเอาชนะความเย็นชาของตำรวจคนนี้ที่กล้าปฏิเสธเสน่ห์ของเธอ

​เคนพึมพำข้างหูเธอด้วยความเมา "จ่ายๆ ไปเหอะคุณหนู... ผม... ผมจะอ้วก..."

​"หุบปากไปเลยเคน!" เกวลินหันไปดุเคน ก่อนจะหันกลับมาหาตำรวจ เธอแกล้งทำกระเป๋าสตางค์ตกพื้น แล้วจงใจก้มลงเก็บในท่าที่เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดเดรสสีแดงอย่างชัดเจนที่สุด

​เธอไม่ได้ก้มลงเฉยๆ แต่แกล้งคลานเข่าเข้าไปใกล้ขาของร้อยเวรหนุ่มใต้โต๊ะทำงาน มือเรียวสวยลูบไล้ไปที่รองเท้าคอมแบตของเขาช้าๆ พลางเงยหน้าขึ้นสบตาด้วยแววตาหยาดเยิ้มที่เต็มไปด้วยมนต์สะกดของคำสาป

​"500 บาทเนี่ย... ถ้าฉันไม่มีจ่ายเป็นเงิน แต่ขอจ่ายเป็นอย่างอื่นแทนได้ไหมคะคุณตำรวจ? คืนนี้ที่ห้องขัง... คงจะเงียบน่าดูเลยนะคะ"

​เคนเห็นท่าทางนั้นก็เลือดขึ้นหน้า เขาพยายามจะกระชากแขนเกวลินขึ้นมา แต่ความเมาทำให้เขาเสียหลักล้มหน้าคะมำไปกองกับพื้นโรงพัก ทิ้งให้เกวลินรุกหนักใส่ตำรวจหนุ่มต่อหน้าต่อตา!

ตำรวจหนุ่มที่ชื่อหมวดเอกถึงกับมือสั่น ปากกาในมือแทบร่วงเมื่อเห็นสายตาหยาดเยิ้มของคุณหนูสาวใต้โต๊ะทำงาน กลิ่นหอมเย้ายวนและสัมผัสจากมือเรียวที่ลูบไล้หน้าขาทำเอาสติสัมปชัญญะของเขาขาดผึง

​เขาชำเลืองมองเคนที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้น ก่อนจะหันมามองเกวลินที่ส่งยิ้มหวานยั่วยวนอยู่ตรงหน้า

​"เอ่อ... คือ... คืนนี้ห้องพักเวรด้านหลังยังไม่มีใครใช้นะครับ" หมวดเอกพูดด้วยเสียงแหบพร่า เขาตัดสินใจลุกขึ้นแล้วจูงมือเกวลินเดินลัดเลาะเข้าไปทางประตูด้านหลังโต๊ะทำงาน ทิ้งให้เคนนอนน้ำลายยืดอยู่ที่พื้น สน. อย่างไม่ใยดี

​ณ ห้องพักเวรหลัง สน.

​ทันทีที่ประตูไม้เก่าๆ ปิดลง หมวดเอกก็ดันร่างบางเข้าหาผนังทันที เครื่องแบบสีกากีที่ดูสง่างามบัดนี้ถูกปลดออกอย่างรีบร้อนด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน

​"คุณมันร้ายมากนะ... รู้ไหมว่าทำแบบนี้กับเจ้าพนักงานมันผิดกฎหมาย" หมวดเอกซุกไซ้ซอกคอขาวระหงอย่างบ้าคลั่ง

​"ผิดกฎหมายข้อไหนคะ? ข้อหาทำให้ตำรวจใจละลาย หรือเปล่า?" เกวลินครางออกมาเบาๆ คำสาปในกายขานรับสัมผัสจากชายคนใหม่ทันที ความรุ่มร้อนที่ค้างคามาจากบ้านร้างและที่บาร์ถูกปลุกปั่นขึ้นมาอีกครั้ง

​หมวดเอกไม่รอช้า เขาจัดการรั้งร่างบางขึ้นมาบนเตียงสนามแคบๆ ในห้องพักเวร เสียงเหล็กของเตียงที่เสียดสีกันดังเอี๊ยด อ๊าด เป็นจังหวะตามแรงอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ

​ตับ! ตับ! ตับ!

​เกวลินเชิดหน้าขึ้นระบายความเสียวซ่านที่แปลกใหม่ สัมผัสจากชายในเครื่องแบบที่ดูเข้มแข็งและดุดันทำเอาเธอแทบขาดใจ เธอจิกนิ้วลงบนไหล่กว้างของหมวดเอกจนเกิดรอยเล็บ

​"อ๊ะ... อ๊าส์... คุณตำรวจ... แรงอีกค่ะ... อื้อออ!"

​"ผมจะปรับคุณให้หนักเลย... ยัยตัวแสบ!"

​ในขณะที่ทั้งคู่กำลังเข้าสู่บทสรุปที่เร่าร้อน เคนที่นอนสลบอยู่ที่พื้นด้านนอกเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาเพราะเสียงบางอย่างที่คุ้นเคย เขาพยายามยันตัวลุกขึ้นด้วยอาการมึนตึ้บ พลางมองหาเกวลินไปทั่ว

​"คุณหนู... คุณหนูอยู่ไหนครับ" เคนพึมพำ ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดกับประตูห้องพักเวรที่แง้มอยู่เล็กน้อย และเสียงที่ลอดออกมาจากข้างในนั้น... มันทำให้เขาตาสว่างสร่างเมาทันที!

เคนพยายามยันกายลุกขึ้นจากพื้นโรงพักที่เย็นเฉียบ สติสัมปชัญญะของเขาพร่าเลือนจนมองเห็นภาพซ้อน แอลกอฮอล์ที่กระดกเข้าไปอย่างหนักบวกกับแรงอารมณ์หึงหวงทำให้เขามึนตึ้บจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่

​"คุณหนู... เกวลิน... อยู่ไหน..." เขาพึมพำเสียงแหบแห้ง พยายามควานหาตัวเธอในโถงหน้า สน. แต่กลับเห็นเพียงความว่างเปล่าและความสลัว

​ทว่า... ท่ามกลางเสียงพัดลมเพดานที่หมุนเอื่อยๆ เขากลับได้ยินเสียงที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ เป็นเสียงครางที่คุ้นหูเหลือเกินลอดออกมาจากห้องพักเวรหลังเคาน์เตอร์ร้อยเวร

​"อื้อออ... อ๊ะ... แรงอีก... อย่างนั้นแหละหมวด..."

​เสียงเตียงเหล็กกระทบผนังดัง ปัง! ปัง! ปัง! เป็นจังหวะที่ดุดันจนเคนรู้สึกหน่วงที่กลางอก เขาพยายามจะก้าวเดินไปหาที่มาของเสียงนั้นเพื่อกระชากเธอออกมา แต่ขามันกลับหนักอึ้งเหมือนถูกล่ามโซ่ ความเมาเข้าโจมตีระบบประสาทจนเขาล้มลงไปพิงอยู่หน้าประตูห้องนั้นเอง

​"อย่า อย่าทำแบบนั้น..." เคนพูดเสียงแผ่ว กลิ่นเหล้าและคราบเหงื่อชุ่มโชกไปทั้งตัว

​ภายในห้องนั้น เกวลินไม่ได้สนใจว่าใครจะอยู่ข้างนอก เธอจงใจรุกหมวดเอกอย่างบ้าคลั่งเพื่อระบายความโกรธแค้นที่มีต่อเคน เธอใช้ร่างกายแลกกับการลงโทษที่ถึงพริกถึงขิงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ความมันส์สะใจที่หมวดเอกมอบให้ทำให้เธอครางออกมาอย่างสุดเสียง หวังจะให้คนข้างนอกได้ยินชัดๆ

​ตับ! ตับ! ตับ!

​เคนนั่งคอพับอยู่หน้าประตู ฟังเสียงกิจกรรมที่เร่าร้อนของคนที่เขาแอบรักกับชายอื่นด้วยหัวใจที่แหลกสลาย น้ำตาผู้ชายไหลซึมออกมาจากหางตา แต่ทนพิษน้ำเมาไม่ไหว สุดท้ายเขาก็หลับพับไปทั้งน้ำตาหน้าประตูห้องนั้นเอง ทิ้งให้เกวลินและตำรวจหนุ่มสานต่อบทรักรอบที่สองอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

หลังจากรอบที่สองในห้องพักเวรจบลง หมวดเอกที่กำลังคลั่งไคล้ในรสสัมผัสของคุณหนูเกวลินอย่างหนัก ก็แทบจะยอมถวายหัวให้เธอทุกอย่าง เขาอุ้มร่างบางที่ยังคงรุ่มร้อนด้วยไฟราคะเดินลัดเลาะเข้าไปยังโซนห้องขังที่ว่างเปล่าในยามวิกาล แสงไฟสลัวๆ กับซี่กรงเหล็กที่ดูเย็นยะเยือก กลับยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนของคนทั้งคู่ให้พุ่งสูงขึ้นไปอีก

​

​"คุณมันสุดยอดจริงๆ เกวลิน... ผมไม่เคยเจอใครเร่าร้อนขนาดนี้มาก่อน" หมวดเอกกระซิบเสียงพร่า ขณะดันร่างของเธอไปพิงกับซี่กรงเหล็กเย็นๆ

​เกวลินไม่ได้ตอบอะไร แต่เธอกลับคว้าคอเสื้อสีกากีของเขาเข้ามาบดจูบอย่างบ้าคลั่ง ความอยากที่ยังไม่มอดดับทำให้เธอกลายเป็นคนคุมเกมอีกครั้งในคุกมืด

​ตับ! ตับ! ตับ! ตับ!

​เสียงเนื้อกระทบเนื้อท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องขังดังระงมไปทั่ว เกวลินจิกมือลงบนซี่กรงเหล็กจนสั่นสะเทือน บทรักที่ดุดันและรุนแรงในสถานที่ต้องห้ามทำเอาเธอแทบขาดใจ หมวดเอกจัดหนักให้เธอรอบแล้วรอบเล่าจนร่างกายของเธออาบไปด้วยเหงื่อและรอยตราประทับจากตำรวจหนุ่มไปทั่วทั้งตัว

​จนกระทั่งทุกอย่างจบลงด้วยความอิ่มเอม หมวดเอกกอดร่างของเกวลินไว้แน่น พลางหยิบกระดาษแผ่นเล็กๆ ออกมาส่งให้เธอ

​"เกวลิน... ผมติดใจคุณจริงๆ นะ คืนนี้มันวิเศษมาก" หมวดเอกพูดด้วยแววตาหยาดเยิ้ม "นี่เบอร์ส่วนตัวของผม... พรุ่งนี้หรือวันไหนก็ได้ ผมอยากให้คุณโทรหาผม เราไปหาที่เงียบๆ สานสัมพันธ์กันต่อได้ไหมครับ?"

​เกวลินรับกระดาษแผ่นนั้นมาด้วยมือที่สั่นน้อยๆ แต่ในใจของเธอกลับวูบโพลงไปด้วยความผิดหวัง คำพูดของยายแก่ในฝันดังก้องขึ้นมาทันที

'คนที่จะรักเจ้าที่หัวใจ ไม่ใช่หวังเพียงร่างกาย'

​เธอมองหน้าหมวดเอกที่มองเธอด้วยสายตาหิวกระหาย... ใช่ เขาติดใจเธอ แต่เขาก็แค่ติดใจรสสวาท และร่างกายนี้เท่านั้น เขาไม่ได้รู้จักตัวตนของเธอ หรือรักเธอที่หัวใจเลยแม้แต่นิดเดียว

​"คุณก็เหมือนคนอื่นๆ... ที่อยากได้แค่ร่างกายของฉัน" เกวลินพึมพำเสียงแผ่ว พลางขยำกระดาษใบนั้นทิ้งต่อหน้าต่อตาหมวดเอก

​เธอแต่งตัวอย่างรวดเร็วแล้วเดินออกมาจากโซนห้องขังด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ทิ้งให้หมวดเอกยืนงงอยู่คนเดียว และเมื่อเดินมาถึงหน้าประตูโรงพัก เธอเห็นเคนยังคงนอนคอพับ สลบเหมือดอยู่ที่พื้นหน้าประตูห้องพักเวร สภาพดูไม่ได้น้ำตาผู้ชายยังแห้งเกรอะอยู่ที่แก้ม

​เกวลินมองเคนด้วยความรู้สึกที่สับสน... อย่างน้อยคนขี้ข้าปากหมาคนนี้ ก็ยังเป็นคนที่อยู่เคียงข้างเธอมาตลอด แม้เขาจะเหยียดหยามเธอ แต่ความหึงหวงที่เขามีให้มันดูจริงใจกว่าแววตาหิวกระหายของตำรวจคนเมื่อกี้เสียอีก