บทนำ

“อึก อ๊าส์”

​แจะ แจะ

​เสียงลามกที่ปล่อยออกมา เมื่อพบว่าเกวลินกำลังช่วยตัวเองอยู่บนที่นอน

​นิ้วมือที่สอดเข้าออกอย่างว่องไวไม่ค่อยช่ำชอง เพราะตั้งแต่เกิดมาเธอก็เพิ่งจะเคยมีอารมณ์ทางเพศและช่วยเหลือตัวเองแบบนี้แหละ

​“อ๊ะ ไม่ไหวแล้ว”

​ก่อนที่จะเสร็จไปด้วยมือของตัวเอง น้ำขาวใสไหลออกมาทางร่องสวาท เกวลินหายใจหอบเนื่องจากเมื่อกี้เธอใช้พลังงานชีวิตไปมากซะเหลือเกิน ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ได้ยังไงกันนะ เธอไม่เคยมีอาการแบบนี้เลย เพราะยัยแก่ขอทานนั่นคนเดียวที่ทำให้เธอต้องกลายมาเป็นแบบนี้

​ย้อนกลับไปเมื่อ 2 อาทิตย์ก่อน

​“เดินระวังนะครับคุณหนู”

​เคน บอดี้การ์ดคนสนิทของพี่ชายเธอที่ให้มาดูแล แน่นอนว่าตอนนี้เขาได้กลายเป็นคนรับใช้ที่เกวลินหิ้วไปไหนมาไหนด้วยตลอด

​“ชุดนี้ก็สวยเหมาะกับฉันมากเลย นายว่าแบบนั้นไหมเคน?”

​เกวลินหันมามองลูกน้องคนสนิทของพี่ชายที่ตอนนี้กลายเป็นลูกน้องของเธอแบบเต็มตัว เคนที่มีหน้าที่เพียงแค่ถือของที่เกวลินซื้อกลับมาเท่านั้น แต่เขาไม่คิดว่ามันจะเยอะมากขนาดนี้ สมแล้วกับการเป็นลูกคนรวยที่เห็นของถูกใจก็จะซื้อไปซะหมด

​เคนพยักหน้าตอบรับก่อนจะยื่นคีย์การ์ดบัตรเครดิตให้กับพนักงานไป แล้วเขาก็ต้องรีบเก็บของที่คุณหนูซื้อมาหิ้วไว้ให้เต็มมือ บอกตามตรงว่าถ้าเธอยังซื้ออีก เขาก็ไม่มีที่จะถือให้แล้ว นอกเสียจากเอาของในมือพวกนี้ทิ้งไปให้หมดนั่นแหละ ถึงจะมีความคิดแบบนั้นแต่เคนก็ไม่คิดที่จะทำมันจริงๆ ถ้าเอาทิ้งยังไงก็โดนด่าจนหูชา และถูกเจ้านายตัวจริงไล่ออกอีก

​“จะให้ผมเอาของพวกนี้ไปไว้ที่รถเลยไหมครับ” เขาถามทันทีเมื่อเห็นเธอเดินมายังทางออกของห้างใหญ่

​“โอเค แล้ววนกลับมารับฉันด้วยล่ะ ฉันจะรออยู่นี่”

​“เอ่อ...ครับ”

​‘ไปด้วยกันจะไม่เปลืองน้ำมันน้อยกว่าเหรอ’ เคนคิดในใจและหันหลังกลับไปยังที่จอดรถและเอาของทุกอย่างที่เกวลินซื้อใส่ไว้ที่ใต้ท้องรถทันที เขาวางมันอย่างแรงเพื่อระบายอารมณ์ บอกตามตรงว่าโคตรไม่ชอบที่เธอจิกหัวใช้เขาเหมือนคนรับใช้ส่วนตัว ทั้งที่เขามาดูแลเธอตามคำสั่งของพี่ชายที่เป็นหัวหน้าเขาตรงๆ ด้วยซ้ำ

​“ดูมันไว้ล่ะเคน ถ้าเห็นว่ามีพฤติกรรมที่จะรับมรดกต่อจากคุณพ่อเมื่อไหร่ก็ฆ่าทิ้งเลย”

​คำสั่งของเจ้านายดังขึ้นมาในหัว เขาพยายามระงับอารมณ์เพื่อที่จะไม่ฆ่าเธอเพียงเพราะเธอยังทำตัวเหมือนคุณหนูตามประสาเด็กที่เห็นอะไรก็จะอยากได้ไปหมด

​ทางด้านของเกวลิน ที่ยืนรอเคนขับรถมา ซึ่งมันก็นานมากแล้วเหมือนว่าเธอจะอารมณ์ไม่ค่อยจะดีอยู่ด้วย

​“ไอ้บ้านั่น! แกล้งให้ฉันยืนรองั้นเหรอ!”

​เกวลินย่ำเท้าอยู่กับที่เพื่อระบายอารมณ์ เพราะตอนนี้เธออารมณ์เสียจนอยากจะหยิกหัวผู้คนที่เดินผ่านไปมาเพื่อตบได้เลย เธอรู้ว่าเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำเพราะงั้นเธอจึงทำได้แค่ย่ำเท้าเท่านั้น

​ตุ๊บ!

​“ว้าย!”

​“กรี๊ดดด”

​เสียงกรี๊ดของเกวลินทำให้ทุกคนหันมามองเป็นตาเดียว

​“ตายแล้วเกิดอะไรขึ้นน่ะ” มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งมามองก่อนจะช่วยคนแก่หัวหงอกลุกขึ้นมา

​“นี่คุณคะ เดินชนคนแก่แบบนี้ยังทำตัวเสียมารยาทอีก” เธอพูดขึ้นมาเพื่อให้คนอื่นที่มองสถานการณ์พวกนั้นเป็นพยาน

​“ไม่เป็นอะไรนะคะคุณยาย”

​“จ้ะๆ ขอบใจแม่หนูมากนะ”

​เกวลินกอดอกมองก่อนจะแสยะยิ้ม “ฉันชนเหรอ ฉันก็ยืนอยู่เฉยๆ เองนะ อีแก่นี่มันมาชนฉันเองซะมากกว่า”

​เธอที่ระงับอารมณ์มานานเพราะบอดี้การ์ดบ้านั่นแกล้งให้รอยังไม่พอ ต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้อีก อารมณ์ที่ระงับเอาไว้ก็ถูกปล่อยออกมา

​“แต่ถึงอย่างนั้นคุณก็ต้องขอโทษนะคะ คุณยายก็แก่แล้วจะไปเห็นได้ไงว่าคุณยืนอยู่”

​“เหอะ ขอโทษเหรอ?” เกวลินเดินเข้ามาพยักยายแก่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ผู้หญิงคนนั้นล้มก่อนจะจิกผมไปยังผู้หญิงที่ปากดีและตบสั่งสอนสักสองสามที

​เพี้ยะ!!

​“พอเถอะแม่หนู ยายผิดเองยายมองไม่เห็นทาง ยายขอโทษนะ”

​“อย่านะคะคุณยาย” พอยายแก่คนนั้นจะยกมือขึ้นไหว้เพื่อขอโทษเกวลิน แต่ยัยผู้หญิงปากดีที่โดนเธอตบไปเมื่อกี้ห้ามเอาไว้

​“ยังไม่เข็ดเหรอห๊ะ!”

​“คุณจะตบฉันสักกี่ครั้งก็ได้ตามใจคุณเลยค่ะ แต่คุณจะมาให้คนแก่รุ่นราวคราวทวดแบบนี้ขอโทษ คุณต้องเป็นคนยังไงเนี้ย”

​พอยัยนั่นพูดจบ ทุกคนที่มองสถานการณ์พวกนี้ก็พยักหน้าตาม จนเกวลินกรี๊ดออกมาเสียงดัง

​“กรี๊ดดดด! ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้ มันผิดรึไง แก่ก็อยู่ส่วนแก่ จนก็อยู่ส่วนจน ฉันเป็นถึงลูกคุณหนูไฮโซเลยนะ ทำไมต้องมาขอโทษอีแก่หนังเหี่ยวคนนี้ด้วย”

​“ตายแล้วดูพูดเข้าสิคะ ลูกคุณหนูบ้านไหนเนี้ย ถ่ายคลิปไว้เลย ดังแน่”

​เสียงผู้คนกระซิบกันอย่างล้นหลาม ทำให้เกวลินรู้สึกอับอายขายขี้หน้า

​“อีแก่ทุกอย่างมันเป็นเพราะแกคนเดียว มันเป็นเพราะแกไม่ยอมขอโทษ”

​เธอยังคงพยายามเข้าไปหาเรื่องแต่ก็ถูกเคนเข้ามาห้ามซะก่อน

​“พอเถอะครับคุณเกวลิน!”

​น้ำเสียงที่ดุจนดูไม่เหมือนเคนที่เธอเคยรู้จัก ทำให้เธอหยุดการกระทำทุกอย่างลง และมองไปยังยัยแก่คนนั้นด้วยสายตาเคียดแค้น

​“ผมต้องขอโทษแทนคุณหนูของผมด้วยนะครับคุณยาย เดี๋ยวผมจะจ่ายค่าทำขวัญให้”

​เขาพูดและก้มไหว้ต่ำเพื่อขอโทษทั้งที่คนขอโทษต้องเป็นเกวลิน ผู้คนยังคนกระซิบกับการกระทำนี้ไม่หยุดหย่อน

​คุณยายส่ายหน้าเพื่อไม่รับค่าทำขวัญ ก่อนจะมองมายังเกวลินและพูดบางอย่างขึ้นมา

​“ตั้งแต่ฉันอยู่มาจนถึงตอนนี้ ฉันไม่เคยเจอเด็กมารยาทแย่แบบเธอมาก่อนเลยสักนิด คำขอโทษไม่มียังไม่พอ คำพูดคำจาและท่าทางการแสดงออกนี่มันไม่ใช่คนเลยสักนิด ฉันขอสาปให้เธอมีแต่ความทุกข์ทรมาน และทรมานมันยิ่งขึ้นไปอีก ให้ตายไปเลยก็ยิ่งดี”

​พอคำพูดของยายแก่จบลงผู้คนรอบข้างก็เห็นด้วยพร้อมกับโห่ไล่ปาของใส่ทันที

​“ใช่ๆ ขอให้คำสาปที่คุณยายพูดเป็นจริง”

​เกวลินกระฟัดกระเฟียดจะตอบโต้ แต่ก็ถูกเคนจับแขนเธอมาเพื่อที่จะขึ้นรถหนีกลับทันที

​“ห้ามไว้ทำไม?”

​เธอพูดออกมาอย่างอารมณ์เสีย ถ้าไม่ตอบโต้ภาพลักษณ์เธอก็เสียหายหมด

​“แค่นี้ก็ภาพลักษณ์ก็เสียหายมากพอแล้วครับคุณหนู คุณอยากให้คุณ ณัฐวิน เป็นห่วงงั้นเหรอครับ?”

​เคนพูดขึ้นมาก่อนจะหันไปขับรถมองทาง ทำให้เกวลินหันมองไปที่อื่นเพื่อสงบสติอารมณ์

​ณัฐวินก็คือพี่ชายเธอเอง พี่ชายคนละแม่ที่ไม่ค่อยได้เจอหน้าบ่อยสักเท่าไหร่ ตั้งแต่พ่อเสียเขาก็ยุ่งกับงานเจอกันครั้งล่าสุดก็ตอนงานศพพ่อแค่นั้นเลย ก็ยังดีที่เขาส่งคนมาเพื่อดูแลรับใช้ ไม่อย่างนั้นในบ้านหลังนี้ก็ไม่มีใครสนใจเธอเลย เพียงเพราะเห็นว่าเธอคือลูกเมียน้อยที่พ่อรับเข้ามา

​ช่างมันเถอะคิดไปก็หนักหัวเปล่าๆ

​

​ในปัจจุบันก็ผ่านมาสองอาทิตย์แล้ว ดูเหมือนคำสาปของอีแก่ขอทานนั้นจะได้ผลซะทีเดียว

​เธอไม่เคยดูถูกเทพองค์ไหนเลยนะ แค่เพราะอีแก่คนนั้นก็ทำให้คำสาปนี้ออกฤทธิ์ได้ขนาดนี้

​ถ้าเธอไม่เสร็จความใคร่ตัวเอง เธอก็จะตายได้ นี่น่ะเหรอ ความทุกข์ทรมานที่มันพูดไว้

​แต่ความทรมานยังไม่หมดแค่นั้น มันยังมีบางอย่างที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาในชีวิตเธอในแต่ละวัน...

​อย่างแรกคือ...กลิ่น!

​จู่ๆ เกวลินก็เริ่มได้กลิ่นแปลกๆ ที่ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดและกระสับกระส่ายตลอดเวลา มันไม่ใช่กลิ่นเหม็น แต่เป็นกลิ่นที่ปลุกเร้าและชวนให้เธอเกิดอารมณ์ทางเพศ กลิ่นนั้นมาจากทุกที่... จากเสื้อผ้าที่สวมใส่ จากอาหารที่กิน หรือแม้กระทั่งจากอากาศรอบตัว

​และอีกอย่างคือ...ความฝัน

​เกวลินเริ่มฝันถึงเรื่องแปลกๆ ทุกคืน เธอฝันว่าถูกผู้ชายหลายคนเข้ามาห้อมล้อม และต่างคนต่างปลุกเร้าเธอด้วยวิธีที่แตกต่างกันออกไป บางคนใช้มือ บางคนใช้ปาก และบางคนใช้... ความเป็นชาย

​ความฝันนั้นทำให้เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกวาบหวามและเปียกชื้นที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้า ความกระหายในความสุขทางเพศของเธอเพิ่มขึ้นอย่างน่าตกใจ จนเธอต้องหาทางระบายมันออกมาด้วยตัวเอง

​นั่นทำให้เธอมั่นใจว่า ยัยแก่ขอทานคนนั้นไม่ได้แค่สาปให้เธอทรมานทางกาย แต่ยังสาปให้เธอทรมานทางใจ และทาง สัญชาตญาณ อีกด้วย

​เกวลินได้แต่คิดว่า...ความทรมานนี้จะสิ้นสุดลงเมื่อไหร่? หรือเธอจะต้องกลายเป็นทาสของความใคร่ไปตลอดชีวิต?

​แล้วถ้าหากว่า... เธออยากจะทำให้คำสาปนี้สิ้นสุดลง เธอจะต้องทำอะไรบ้าง