บอดี้การ์ดสุดหล่อ Nc+

เกวลินนอนแผ่อยู่บนเตียงกว้าง ลมหายใจยังคงหอบถี่ ผิวขาวเนียนละเอียดบัดนี้แดงระเรื่อด้วยพิษไข้แห่งความใคร่ที่เพิ่งมอดดับลงไปชั่วคราว ดวงตาที่เคยจองหองบัดนี้คลอไปด้วยน้ำตาแห่งความสับสน

​"อึก... บ้าที่สุด ทำไมมันไม่หายไปสักที"

​เธอพึมพำกับตัวเอง พยายามจะลุกขึ้นไปชำระล้างคราบน้ำคาวสวาทที่เปรอะเปื้อนโคนขา แต่เพียงแค่ขยับตัว ความรู้สึกวูบวาบก็แล่นพล่านขึ้นมาอีกครั้ง คำสาปของยายแก่คนนั้นไม่ได้จบลงแค่การช่วยตัวเอง แต่มันเหมือนไฟที่ยิ่งเติมเชื้อก็ยิ่งลุกโชน

​ก๊อก ก๊อก ก๊อก

​เสียงเคาะประตูทำให้เกวลินสะดุ้งสุดตัว เธอรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมกายจนมิดชิด

​"คุณหนูครับ... ผมเอาอาหารเย็นมาส่ง"

​นั่นคือเสียงของเคนบอดี้การ์ดที่เธอจงเกลียดจงชัง เสียงทุ้มต่ำของเขาวันนี้กลับฟังดูสั่นประสาทเธออย่างบอกไม่ถูก 

เกวลินรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นโครมคราม และที่แย่กว่านั้น... ความร้อนรุ่มที่กึ่งกลางลำตัวกลับเริ่มก่อตัวขึ้นมาใหม่อีกรอบ เพียงแค่ได้ยินเสียงผู้ชาย!

​"วางไว้ข้างนอก! ฉันยังไม่หิว!" เธอตะโกนออกไป เสียงสั่นพร่าจนเกือบควบคุมไม่ได้

​"แต่คุณณัฐวินสั่งไว้ว่าต้องดูแลให้คุณหนูทานข้าวตามเวลา ผมขออนุญาตเข้าไปนะครับ"

​"อย่า! ฉันบอกว่า..."

​ยังไม่ทันขาดคำ ประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามา เคนเดินถือถาดอาหารเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉยตามฉบับของเขา ชุดสูทสีดำสนิทที่ขับให้ไหล่กว้างดูสง่างาม สายตาคมกริบของเขามองปราดมาที่ร่างของเกวลินที่ขยุกขยิกอยู่ใต้ผ้าห่ม

​"คุณหนูเป็นอะไรหรือเปล่าครับ? หน้าแดงมาก..." เคนขมวดคิ้ว วางถาดอาหารลงที่โต๊ะข้างเตียง ก่อนจะก้าวเข้ามาชิดขอบเตียงอย่างวิสาสะ

​"อย่าเข้ามานะเคน! ออกไป!"

​เกวลินพยายามขยับหนี แต่ยิ่งเขาเข้าใกล้ กลิ่นกายชายหนุ่มและกลิ่นน้ำหอมจางๆ กลับทำให้อารมณ์ของเธอพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ช่องว่างใต้ผ้าห่มเริ่มชื้นแฉะขึ้นมาอีกครั้งอย่างน่าอาย

​"อื้อออ..." เธอเผลอครางออกมาเบาๆ มือเล็กจิกขอบผ้าห่มแน่นจนเส้นเลือดขึ้น

​เคนหยุดชะงัก สายตาที่เคยเฉยเมยเปลี่ยนเป็นล้ำลึกขึ้น เขาโน้มตัวลงมา มือหนาแตะลงที่หน้าผากของเกวลินเบาๆ สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านของบอดี้การ์ดหนุ่มทำให้คุณหนูตัวร้ายถึงกับสะดุ้งเฮือก ร่างกายสั่นสะท้านเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต

​"ตัวร้อนมากเลยนะครับ... ให้ผมช่วยไหม?"

​คำถามนั้นฟังดูธรรมดา แต่นัยน์ตาของเคนกลับวาวโรจน์อย่างมีเล่ห์เหลี่ยม เขาเห็นรอยรักที่เธอทำไว้ที่ลำคอตัวเอง และเห็นความต้องการที่ปิดไม่มิดในดวงตาคู่สวย

​เกวลินรู้ดีว่านี่คือกับดัก... แต่คำสาปในกายเธอมันกำลังกรีดร้องว่าเธอต้องการ 'มากกว่า' แค่นิ้วของตัวเอง!

"ผมถามว่าให้ผมช่วยไหมครับคุณหนู?"

​เคนไม่ได้ถอยออกไปตามคำสั่ง แต่กลับทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียง น้ำหนักของตัวเขาทำให้ร่างของเกวลินเอียงเข้าไปหาโดยอัตโนมัติ กลิ่นเหงื่อจางๆ ของผู้ชายที่เพิ่งยกของหนักมาผสมกับกลิ่นสบู่สะอาดๆ มันยิ่งกระตุ้นให้สัญชาตญาณดิบในตัวเกวลินตื่นตัวจนเนื้อตัวสั่นเทา

​"อึก... นายจะช่วยอะไร... ออกไปนะเคน!" เกวลินพยายามเค้นเสียงดุดัน แต่มันกลับฟังดูเหมือนเสียงออดอ้อนมากกว่า

​"สายตาคุณหนูไม่ได้บอกแบบนั้นเลยนะครับ"

​มือหนาของบอดี้การ์ดหนุ่มเริ่มรุกราน เขาไม่ได้ดึงผ้าห่มออก แต่กลับสอดมือเข้าไปภายใต้ผืนผ้าหนานั้นแทน เกวลินสะดุ้งสุดตัวเมื่อฝ่ามือที่สากระคายลูบไล้ผ่านหน้าท้องเนียนแบนราบลงไปช้าๆ

​"อ๊ะ! อ่า... หยุดนะ..."

​นิ้วเรียวของเคนหยุดกึกอยู่ที่ขอบชั้นในตัวจิ๋วที่ตอนนี้เปียกชุ่มไปด้วยร่องรอยแห่งความต้องการ เขาเงยหน้าขึ้นสบตาคุณหนูตัวร้ายที่บัดนี้ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่าน

​"ที่เปียกขนาดนี้... เพราะยายแก่ขอทานคนนั้นสาปไว้จริงๆ เหรอครับ? หรือว่าคุณหนูอยากจนทนไม่ไหวกันแน่"

​"อื้ออออ... ไอ้บ้าเคน! อ๊ะ..."

​คำด่าถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อนิ้วแข็งแรงของเขาเริ่มกดคลึงลงบนใจกลางความสาวผ่านเนื้อผ้าบางๆ จังหวะที่หนักหน่วงและชำนาญกว่ามือของเธอเองหลายเท่าทำให้เกวลินต้องแอ่นอกขึ้น สองมือเล็กเผลอจิกเกร็งไปที่แขนเสื้อสูทของเขาแน่น

​แจะ... แจะ...

​เสียงที่น่าอายเริ่มดังขึ้นอีกครั้งภายใต้ผ้าห่ม เคนจงใจขยับนิ้วช้าๆ เพื่อกลั่นแกล้งให้เธอทรมานเล่น

​"ครางออกมาสิครับคุณหนู... อยากให้ผมช่วยมากกว่านี้ไหม? หรือจะยอมปล่อยให้คำสาปมันฉีกร่างคุณหนูเล่นอยู่แบบนี้?"

​"อ๊ะ... อ๊าส์...เคน ช่วย... ช่วยฉันที..."

​ในที่สุดความหยิ่งทะนงก็พังทลาย เกวลินครางชื่อเขาออกมาอย่างหมดท่า ร่างกายของเธอมันร้อนจนเหมือนจะระเบิด และมีเพียงผู้ชายที่เธอมองว่าเป็นแค่ขี้ข้าคนนี้เท่านั้น... ที่จะดับไฟนี้ได้

"หึ... ในที่สุดก็พูดคำว่าช่วยออกมาจนได้นะครับ"

​เคนยกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เกวลินไม่เคยเห็นมาก่อน มันทั้งดูอันตรายและเต็มไปด้วยความกระหาย เขาจัดการกระชากผ้าห่มที่ปิดกั้นระหว่างเขากับเธอออก จนร่างขาวโพลนที่สวมเพียงชุดนอนบางเบาปรากฏสู่สายตา ท่ามกลางแสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียง

​"อ๊ะ! อย่ามองนะ..." เกวลินพยายามจะรวบขาเข้าหากันด้วยความอาย แต่เคนกลับแทรกตัวเข้ามาตรงกลางระหว่างเรียวขาคู่สวยนั้นอย่างรวดเร็ว

​"สายไปแล้วครับคุณหนู"

​เขาถอดเสื้อสูทตัวนอกโยนทิ้งอย่างไม่ใยดี ก่อนจะเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสองสามเม็ดให้พอหายใจสะดวก สายตาคมกริบจ้องมองไปที่ร่องรอยความชื้นแฉะบนเตียงอย่างไร้ความปรานี มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเกวลินไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนอีกข้าง... เขากลับเลื่อนไปบีบเค้นที่ยอดอกที่กำลังชูชันเด่นหราผ่านเนื้อผ้าสีอ่อน

​"อ๊าส์! อื้อออ... เคน... แรงไปแล้ว!"

​"แรงๆ แบบนี้ไม่ใช่เหรอครับที่คุณหนูชอบ?"

​เคนก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหง สลับกับขบเม้มติ่งหูจนเกวลินสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เสียงครางหวานสลับกับเสียงลมหายใจถี่รัวดังระงมไปทั่วห้อง จนกระทั่งมือหนาเลื่อนลงไปสัมผัสกับจุดกึ่งกลางอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ยอมให้มีอะไรมากั้นขวาง เขาจัดการเกี่ยวรั้งชั้นในตัวจิ๋วให้พ้นทางไปอย่างง่ายดาย

​แจะ... แจะ...

​คราวนี้เสียงลามกดังชัดยิ่งกว่าเก่า เมื่อนิ้วเรียวยาวของเขาเริ่มทำหน้าที่สำรวจความคับแน่นภายในที่เปี่ยมไปด้วยน้ำหวาน ร่างบางแอ่นโค้งรับสัมผัสที่จ้วงทะลวงเข้าหาอย่างหนักหน่วงและสม่ำเสมอ

​"อ๊ะ! อ๊าส์... ฮ้า... อื้ออออ!"

​เกวลินเชิดหน้าขึ้นระบายความเสียวซ่านที่พุ่งทะยานขึ้นไปแตะจุดสูงสุด ขาเรียวทั้งสองข้างเผลอเกี่ยวรั้งเอวสอบของบอดี้การ์ดหนุ่มไว้แน่นเหมือนต้องการที่ยึดเหนี่ยว

​"อา... ดีจังเลยนะครับคุณหนู... รัดนิ้วผมแน่นขนาดนี้ แสดงว่าคำสาปมันคงจะทรมานมากจริงๆ"

​เคนพูดเสียงพร่าข้าใบหู ขณะที่นิ้วยังคงรัวเร็วไม่หยุด จนในที่สุดร่างของเกวลินก็กระตุกเกร็งอย่างรุนแรง น้ำใสไหลอาบชโลมปลายนิ้วของเขาจนชุ่มโชก เธอนอนหมดแรง หายใจหอบกระเพื่อมราวกับคนเพิ่งขึ้นจากน้ำ

​"ฮ้า... ฮ้า... อึก..."

​เกวลินหลับตาลงอย่างอ่อนแรง แต่แล้วเธอก็ต้องลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อสัมผัสได้ว่าบางอย่างที่ใหญ่โตและร้อนผ่าว กำลังจดจ่ออยู่ที่ปากทางรักของเธอ... และเคนกำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาที่บอกว่า... เรื่องนี้มันยังไม่จบลงง่ายๆ แค่การใช้มือแน่นอน

"เคน... นายจะทำอะไร... อ๊ะ!"

​เกวลินเบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงความแข็งขึงที่ดุนดันอยู่ตรงกึ่งกลางกาย ความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาทำให้ร่องรอยความเสียวซ่านที่เพิ่งสงบลงกลับปะทุขึ้นมาใหม่ดั่งไฟลามทุ่ง

​"ในเมื่อมือมันช่วยให้คุณหนูหายทรมานได้ไม่นาน... ผมก็ควรจะใช้วิธีที่เด็ดขาดกว่านั้นสิครับ"

​เคนกระตุกยิ้มร้าย เขาไม่ได้ถอดกางเกงออกทั้งหมด เพียงแค่ปลดตะขอและรั้งมันลงพอให้สิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในได้ออกมาทักทายโลกภายนอก ความยิ่งใหญ่ของมันทำให้เกวลินถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

​"ไม่... อื้อออ!"

​คำประท้วงถูกปิดตายด้วยจุมพิตที่รุนแรงและกระหาย เคนบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปพัวพันปลุกปั่นอารมณ์จนคุณหนูตัวร้ายสมองขาวโพลนไปหมด ในขณะที่มือหนาจับเรียวขาขาวทั้งสองข้างให้แยกออกกว้างกว่าเดิม

​"อ๊ะ... อ๊าาา!"

​เกวลินหวีดร้องออกมาเมื่อความยิ่งใหญ่เริ่มเบียดแทรกเข้ามาในร่องสวาทที่ชุ่มฉ่ำ ความรู้สึกคับแน่นจนแทบปริแตกทำให้เธอน้ำตาซึม แต่มันกลับมาพร้อมกับความรัญจวนใจอย่างที่นิ้วมือไม่เคยทำได้

​ตับ! ตับ! ตับ!

​เสียงเนื้อกระทบเนื้อเริ่มดังระงมเมื่อเคนเริ่มขยับเอวสอบเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ ทุกครั้งที่เขากระแทกเน้นลงมา มันโดนจุดกระสันภายในจนเกวลินต้องเชิดหน้าครางลั่นห้อง

​"อึก... ฮ้า... เคน... แรงไป... อ๊ะ อ๊ะ อ๊าส์!"

​"อืมมม... รัดแน่นชะมัด... นี่ขนาดโดนสาปนะเนี่ย" เสียงทุ้มต่ำของเคนคำรามในลำคออย่างพอใจ เขาโน้มตัวลงไปกระซิบชิดใบหูที่แดงซ่าน

 "คุณหนูรู้ไหม... ว่าตอนนี้คุณหนูดูร่านแค่ไหนเวลาอยู่ใต้ร่างขี้ข้าอย่างผม?"

​"ไอ้... อื้อออ! ไอ้บ้า... อ๊าาา! เร็วอีก... ช่วยฉันเร็วๆ!"

​เกวลินเผลอจิกเล็บลงบนหลังกว้างของเขาจนเป็นรอยแดง ยิ่งเขาตอกย้ำความแข็งแกร่งเข้ามา เธอก็ยิ่งบิดเร่าด้วยความต้องการที่ไม่มีที่สิ้นสุด คำสาปของยายแก่นั่นดูเหมือนจะถูกตอบสนองอย่างถึงใจในค่ำคืนนี้

​เสียงเตียงไม้ราคาแพงลั่นเอี๊ยดอ๊าดไปตามจังหวะกามกิจที่ดุเดือด แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างเผยให้เห็นร่างสองร่างที่พันตูสอดประสานกันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย... โดยที่เกวลินหารู้ไม่ว่า บอดี้การ์ดที่เธอกำลังกอดก่ายอยู่นี้... มีแผนการบางอย่างที่น่ากลัวกว่าคำสาปซ่อนอยู่!

"ฮ้า... อึก... อ๊าส์!"

​เสียงครางครั้งสุดท้ายดังก้องห้องนอน ก่อนที่ร่างบางจะกระตุกเกร็งเป็นจังหวะถี่รัว เคนโถมกายเข้าหาเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อส่งผ่านความปรารถนาทั้งหมดเข้าไปในตัวเธอจนหมดสิ้น ทั้งคู่นอนหอบหายใจรดกันอยู่ท่ามกลางกลิ่นคาวสวาทที่อบอวลไปทั่วห้อง

​เกวลินนอนตาปรือ ร่างกายที่เคยร้อนรุ่มด้วยคำสาปบัดนี้กลับรู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เริ่มตีกลับมา

​"ออกไปได้แล้ว" เธอพูดเสียงพร่า พยายามจะผลักหน้าอกกว้างที่ยังทับซ้อนอยู่บนตัวเธอออก

​เคนไม่ได้ทำตามคำสั่ง เขาเพียงแค่ถอนกายออกช้าๆ ก่อนจะลุกขึ้นนั่งขอบเตียงแล้วจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างใจเย็น สายตาที่เขามองกลับมาที่เกวลินนั้นไม่มีแววของความเคารพหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

​"คุณหนูใช้ผมเสร็จแล้ว ก็จะไล่เหมือนหมูเหมือนหมาเลยเหรอครับ?" เคนถามพร้อมรอยยิ้มเย็นชา

​"นายเป็นแค่บอดี้การ์ด! ที่ทำไปเมื่อกี้... ก็แค่เพราะฉันต้องรักษาชีวิตตัวเอง!" เกวลินรีบคว้าผ้าห่มมาปิดกาย พยายามทำตัวให้ดูเข้มแข็งเหมือนเดิม

 "ลืมเรื่องคืนนี้ไปซะ แล้วห้ามบอกใครเด็ดขาด โดยเฉพาะพี่ณัฐวิน!"

​เคนหัวเราะหึในลำคอ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะทำงานใกล้ๆ เตียงขึ้นมา แล้วหันหน้าจอให้เกวลินดู... หัวใจของคุณหนูตัวร้ายแทบหยุดเต้น เมื่อเห็นว่าหน้าจอนั้นกำลังแสดงภาพวิดีโอที่เห็นทุกการกระทำบนเตียงเมื่อครู่อย่างชัดเจน!

​"นาย... นายทำอะไรเคน! ลบทิ้งเดี๋ยวนี้!" เกวลินหวีดร้อง ถลันตัวจะไปแย่งมือถือแต่เคนกลับคว้าข้อมือเธอไว้แล้วเหวี่ยงเธอกลับลงบนเตียงอย่างแรง

​"ถ้าคลิปนี้หลุดไปถึงหูพี่ชายคุณหนู... หรือหลุดไปในโซเชียล ภาพลักษณ์ลูกคุณหนูไฮโซของคุณคงป่นปี้ไม่มีชิ้นดีแน่" เคนโน้มตัวลงมาหา จนจมูกแทบจะชนกัน "ต่อไปนี้... ถ้าผมสั่งให้คุณหนูทำอะไร คุณหนูต้องทำ... ไม่ใช่แค่เพราะคำสาป แต่เพราะอนาคตของคุณอยู่ในมือผม"

​"อึก... นายมันปีศาจ..."

​"ผมเป็นบอดี้การ์ดของคุณไงครับคุณหนู... บอดี้การ์ดที่จะคอยดูแลความต้องการของคุณไปทุกคืน"

​เคนบีบคางมนของเธอเบาๆ ก่อนจะประทับจูบหนักๆ ลงที่หน้าผากเป็นการทิ้งท้าย แล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เกวลินนั่งตัวสั่นเทาอยู่บนเตียงด้วยความโกรธและความอับอาย

​เธอกลายเป็นทาสของเขาไปแล้วจริงๆ... ทั้งทางร่างกาย และทางหลักฐานที่เขามี!