เหมือนเด็กในคราบผู้ใหญ่

เกวลินมองสภาพเคนที่นอนขดตัวสะอื้นเบาๆ ทั้งที่ยังหลับใหลอยู่แทบเท้าเธอ ความโกรธที่มีมาตลอดทั้งคืนมันเริ่มมลายหายไป กลายเป็นความรู้สึกจุกในอกอย่างบอกไม่ถูก เธอก้มลงประคองร่างกำยำของเขาขึ้นมาอย่างทุลักทุเล

​"ไอ้บอดี้การ์ดบ้า... ตื่นมาช่วยกันหน่อยสิ ฉันไม่ใช่คนเหล็กนะ!" เธอพึมพำพลางแบกแขนข้างหนึ่งของเขาพาดบ่า

​เคนเริ่มรู้สึกตัวงัวเงีย เขาปรือตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้และการเมาขึ้นมามองเห็นใบหน้าของเกวลินอยู่ใกล้ๆ สัญชาตญาณเด็กน้อยในร่างชายหนุ่มก็ทำงานทันที เขาซุกหน้าลงกับไหล่ของเธอแล้วกอดเอวเธอไว้แน่นเหมือนเด็กกลัวโดนทิ้ง

​"คุณหนูอย่าไป... อย่าไปหาคนอื่น..." เสียงของเขาอู้อี้และแหบพร่า

​เกวลินใจกระตุกวูบ เธอไม่ได้ตอบอะไรแต่พยายามพยุงเขาไปที่รถจนสำเร็จ เมื่อยัดเขานั่งประจำที่ได้ เธอก็จัดการสตาร์ทรถขับออกไปจาก สน. ทันที บรรยากาศในรถเงียบเชียบ มีเพียงเสียงหอบหายใจของเคนที่เริ่มสร่างเมาขึ้นมาทีละนิด

​จนกระทั่งรถจอดสนิทที่หน้าคฤหาสน์ เคนขยับตัวลุกขึ้นนั่งตรง แสงไฟจากหน้าบ้านทำให้เขาเห็นรอยแดงที่ซอกคอและรอยยับยู่ยี่บนชุดของเกวลินชัดเจน ความทรงจำเรื่องเสียงครางใน สน. พุ่งกลับเข้ามาทิ่มแทงหัวใจเขาอีกครั้ง

​"มีความสุขมากไหมครับ..." เคนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความประชดประชัน

"ไปให้ไอ้หมวดนั่นปรับมาตั้งหลายรอบ... ร่างกายคุณหนูมันคงจะหิวโหยมากสินะครับ ถึงได้ร่านไปทั่วแบบนี้!"

​เพียะ!

​ฝ่ามือเรียวฟาดลงบนใบหน้าคมเข้มของเคนอย่างแรงจนหน้าหัน เกวลินสั่นไปทั้งตัว น้ำตาแห่งความน้อยใจคลอเบ้า

​"ใช่! ฉันมันร่าน! แล้วมันเป็นเพราะใครล่ะเคน? เป็นเพราะนายไม่ใช่เหรอที่ทิ้งฉันไว้กลางทาง เป็นเพราะนายที่บอกว่าฉันเป็นแค่ที่ระบายอารมณ์!" เกวลินตะโกนใส่หน้าเขา

"นายมันก็แค่เด็กขี้แยที่เอาแต่ประชดคนอื่นไปวันๆ นายไม่ได้รักฉันจริงๆ หรอก นายก็แค่หวงของเล่นเท่านั้นแหละ!"

​เคนชะงักไป เขาหันกลับมามองเกวลิน แววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้สั่นระริกเหมือนเด็กที่โดนจับผิดได้ เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นแต่ไม่ได้รุนแรงเหมือนทุกครั้ง

​"ผมไม่ได้หวงของเล่น..." เคนกระซิบ เสียงของเขาขาดห้วง "แต่ผมเจ็บ... เจ็บจนจะตายอยู่แล้วที่คุณหนูยอมให้คนอื่นทำแบบที่ผมทำ ผมมันโง่เองที่ปากไม่ตรงกับใจ... แต่ขอร้องเถอะเกวลิน อย่าทำแบบนี้อีกเลย"

​เคนซบหน้าลงบนฝ่ามือของเกวลินที่เขาเพิ่งจะโดนตบไป ร่างหนาสั่นเทิ้มด้วยแรงสะอื้น

หลังจากผ่านค่ำคืนที่แสนวุ่นวายและปรับความเข้าใจกันในรถ เกวลินก็สลบเหมือดไปด้วยความเพลียอย่างที่สุด เธอหลับลึกจนไม่รู้ตัวเลยว่าเคนอุ้มเธอขึ้นมาส่งบนห้องและเฝ้าดูเธอจนเกือบเช้า

​08:00 น.

​แสงแดดจ้าทำให้เกวลินค่อยๆ ลืมตาขึ้น เธอเห็นเคนยืนตัวตรงอยู่ปลายเตียงในชุดบอดี้การ์ดเต็มยศ ใบหน้าของเขาดูเรียบเฉยไร้อารมณ์เหมือนเคนคนเดิมที่ชอบกวนประสาทเธอไม่มีผิด

​"ตื่นแล้วเหรอครับคุณหนู" เคนเอ่ยเสียงนิ่ง

"อาบน้ำแต่งตัวเถอะครับ เรามีเวลาแค่ 30 นาที"

​"จะรีบไปไหนเคน? ฉันยังปวดหัวอยู่เลยนะ" เกวลินบ่นพลางคว้านหาหมอนมาปิดหน้า

​"คุณณัฐวินโทรมาครับ ท่านสั่งให้คุณหนูเดินทางไปเชียงใหม่ด่วนเพื่อไปดูงานเปิดตัวโรงแรมใหม่ของครอบครัวที่นั่น" เคนอธิบายพลางเดินไปหยิบกระเป๋าเดินทางที่เขาเตรียมไว้ให้บางส่วนแล้ว

"ผมรายงานท่านไปว่าช่วงนี้คุณหนูดูเบื่อๆท่านเลยอยากให้เปลี่ยนบรรยากาศไปคุมงานที่นั่นดูบ้าง"

​เกวลินเด้งตัวขึ้นจากเตียงทันที "พี่ฉันไม่ได้สงสัยอะไรใช่ไหม?"

​"ผมรายงานแค่เรื่องทั่วไปครับ... ไม่ได้บอกว่าคุณหนูไปอาละวาดที่ สน. หรือไปเสียค่าปรับแบบไหนมาบ้าง" เคนเลิกคิ้วกวนๆ ใส่เธอทีหนึ่ง

"แต่ที่ท่านสั่งไปเชียงใหม่ ก็เพราะผมรายงานว่าคุณหนูดูต้องการการพักผ่อน... ผมคิดว่าที่นั่นอาจจะเงียบพอให้เราหาทางทำอะไรกับเรื่องนั้นได้สะดวกขึ้น"

​เกวลินมองหน้าเคน เธอรู้ดีว่าคำว่าสะดวกขึ้น ของเขาหมายถึงอะไร การไปเชียงใหม่ครั้งนี้ พี่ชายเธอคิดว่าส่งน้องสาวไปทำงาน แต่จริงๆ แล้วมันคือการหนีไปใช้ชีวิตคู่ในที่ห่างไกล โดยที่มีเคนคอยควบคุมสถานการณ์ และร่างกายเธอไว้ทั้งหมด!

​"เตรียมตัวนะครับคุณหนู... เครื่องบินส่วนตัวรออยู่ที่สนามบินแล้ว" เคนพูดพร้อมกับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก

"หวังว่าบรรยากาศทางเหนือจะช่วยให้คุณหนู หายร้อนได้บ้างนะครับ"