บทที่ 10

“ก่อนจะพูดเจ้าสมควรพิสูจน์ตัวเองว่าเป็นคนของท่านประมุขตัวจริง แม้เจ้าจะมีประคำเจ็ดดาวก็ไม่อาจมั่นใจได้ว่าเจ้าคือศิษย์ของท่านประมุข” ซงจื่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“นั่นสินะ” หลิวผิงอันพยักหน้าราวกับเห็นด้วยในสิ่งที่อีกฝ่ายค้าน “เอาเป็นว่า... อาจารย์ของข้าเคยช่วยชีวิตพวกท่านทั้งเจ็ด ทั้งยังรับพวกท่านเข้าวังเจ็ดดาวซึ่งมีเขาเป็นประมุข แต่จากนั้นไม่นานก็มีเหตุให้เขาต้องอยู่รับใช้ราชสำนัก หลังจากการกวาดล้างกลุ่มนักฆ่าครั้งใหญ่ที่หุบเขาเมิ่งฮวา”

“เรื่องนั้นใครๆ ก็รู้” หยวนชางเอ่ยพร้อมกับหรี่ตาลงอย่างจับผิด

“แต่สิ่งที่คนทั่วไปไม่ล่วงรู้คืออาจารย์ของข้าได้เขียนตำราหนอนโลหิตและโลหิตนิทราซึ่งเขาเป็นผู้คิดค้นให้จักรพรรดิแคว้นเว่ย ทั้งยังรับข้อเสนอที่จะรับใช้ราชสำนักแคว้นเว่ยสองปี เพื่อแลกกับการให้ราชสำนักปล่อยมือจากพวกท่าน จากประมุขหลี่จื้อแห่งวังเจ็ดดาว หลงเหลือเพียงปราชญ์ไป๋หู่ ผู้ไร้ซึ่งวรยุทธ์แห่งราชสำนักแคว้นเว่ย”

หลิวผิงอันเอ่ยจบก็มองกวาดไปยังเจ็ดดวงดาวที่อยู่ตรงหน้า “ราชสำนักแม้มีตำราพิษหนอนโลหิตและโลหิตนิทรา ทว่ากลับไม่มีหมอหลวงคนใดปรุงยาออกมาได้ ดังนั้นเขาจึงจำเป็นต้องรับศิษย์คนหนึ่ง เพื่อต่อชีวิตพวกท่าน”

“แล้วเหตุใดเขาไม่ถอนพิษให้เราทั้งที่เขาก็ทำได้!” ซงจื่อกำมือแน่น

“เพราะเขารอวันนี้อย่างไรเล่า วันที่ข้าจะมาหาพวกท่าน”

“เขาส่งท่านกลับมาเพื่อแก้แค้นราชสำนักหรือ” หยวนชางขมวดคิ้วดวงตาฉายแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด “จักรพรรดิแคว้นเว่ยเมื่อก่อนมีเขี้ยวเล็บอย่างไร ตอนนี้ก็ยิ่งคมกริบยิ่งกว่า เรื่องนี้...”

“ข้าจะไม่นำพวกท่านเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับราชสำนัก ท่านไม่ต้องกังวล”

“เช่นนั้นแล้ว...”

“ข้าอยากให้พวกท่านช่วยเหลือข้าเปิดโปงตระกูลเยี่ย ส่วนเรื่องอื่นที่เกี่ยวกับราชสำนักข้าจะออกหน้าเอง”

“เยี่ยตงเจียงหรือ” อู๋โปพลันโพล่งขึ้นด้วยเสียงอันดัง

“อู๋โป อย่าบอกนะว่าแม้แต่เจ้าก็มีบุญคุณความแค้นกับเขาเช่นกัน” ลี่จวินมองเห็นความเกลียดชังวูบขึ้นมาในดวงตาของอีกฝ่ายจึงเลิกคิ้วถาม

“ก็...ไม่เชิง” เอ่ยจบก็หลบตาอีกฝ่ายทันที

“หรือว่าเด็กสองคนนั้นที่เจ้ารับมาอุปการะ...”

“หุบปาก!!” อู๋โปถลึงตาใส่ลี่จวินทั้งยังตวาดออกมาดังลั่น นี่ไม่คล้ายเป็นตัวนางเลยแม้แต่น้อย

เมื่อได้ยินสิ่งที่ลี่จวินเอ่ยหลิวผิงอันก็เลิกคิ้วเป็นเชิงถาม นางสังเกตตั้งแต่แรกเห็นแล้วว่าเด็กแฝดไม่มีสิ่งใดที่ดูคล้ายอู๋โป ทว่าก็ได้แต่คิดว่าพวกเขาอาจคล้ายผู้เป็นบิดามากกว่าจึงไม่ได้คิดมาก ครานี้ได้ยินในสิ่งที่ลี่จวินเอ่ย อีกทั้งอู๋โปก็ไม่ได้ปฏิเสธ ทำให้เรื่องนี้กระจ่างแล้วว่าเสี่ยวฮวนฮวนและเสี่ยวหยู หาใช่บุตรที่แท้จริงของอู๋โปไม่

“บังเอิญขนาดนั้นเลยหรือ” หลิวผิงอันพึมพำเสียงเบา

“พวกท่านอย่าสนใจเรื่องของข้าเลย เล่าเรื่องของอาจารย์ไป๋หู่ต่อไปเถิด เขามีบุญคุณความแค้นใดกับเยี่ยตงเจียงหรือ” อู๋โปพยายามเลี่ยง

หลิวผิงอันถอนใจก่อนจะเริ่มกลับเข้าเรื่องอีกครั้ง “ยี่สิบสองปีก่อนหน้านี้ ในเมืองหยวนเฉิงยังมีบัณฑิตยากจนผู้หนึ่ง ข้างกายมีฮูหยินที่กำลังตั้งครรภ์ และบุตรชายวัยหนึ่งขวบ ในครานั้นมีขบวนพ่อค้าลำเลียงสินค้ามาถึงเมืองหยวนเฉิง ทั้งที่รู้ว่านางเป็นฮูหยินของผู้อื่นกลับวางแผนฆ่าบัณฑิตผู้นั้นโดยมีฮูหยินของอีกฝ่ายสมรู้ร่วมคิด คนทั้งสองลอบใส่ยาพิษกร่อนกระดูกลงไปในอาหาร ก่อนจะทิ้งบัณฑิตยากจนลงไปในแม่น้ำ จากนั้นพ่อค้าผู้นั้นก็แต่งฮูหยินบัณฑิตเป็นอนุเข้าตระกูล โดยเขาจำต้องรับบุตรชายและบุตรในครรภ์ของนางด้วย”

“ยี่สิบสองปีหรือ...ตอนนี้ผ่านไปบุตรชายวัยหนึ่งขวบผู้นั้น ก็น่าจะอายุได้ยี่สิบสามปีแล้ว ส่วนเด็กในครรภ์ผู้นั้นปีนี้น่าจะอายุยี่สิบเอ็ด เยี่ยเผิงเย่...เยี่ยซูเหยา” ลี่จวินตระหนักทันทีว่าหญิงสาวหมายถึงผู้ใด

“ไม่ผิด เด็กสองคนนั้นคือเยี่ยเผิงเย่ ส่วนเด็กในครรภ์ก็คือเยี่ยซูเหยา” หลิวผิงอันพยักหน้า “หลังจากถูกโยนลงไปในแม่น้ำ ไม่คาดว่าบัณฑิตยากจนผู้นั้นจะสามารถรอดชีวิตมาได้ เขาได้รับการช่วยเหลือจากชาวยุทธ์ท่านหนึ่งที่กำลังท่องยุทธภพ เพราะสำนึกในบุญคุณจึงตัดสินใจแต่งงานกับบุตรสาวของชาวยุทธ์ผู้นั้น ระหว่างที่ใช้ชีวิตกับนางเขาก็รักษาตัวไปด้วย กระทั่งสี่ปีต่อมาเขามีบุตรสาวกับนาง แต่เพราะร่างกายของเขาไม่ค่อยแข็งแรงเนื่องจากพิษที่ได้รับจึงจากโลกนี้ไป”

“บุตรสาว... หรือว่าเด็กคนนั้นคือเจ้ากระมัง” เหม่ยจื่อขัดขึ้นทันที

“ไม่ผิด”

“เหตุใดผ่านไปนานเพียงนี้จึงเพิ่งมาคิดแก้แค้น” เป็นซงจื่อที่สงสัย

ทันทีที่ผู้เป็นสามีสงสัย เหม่ยจื่อเองก็รีบเสริมขึ้น “ข้าเห็นด้วยกับท่านพี่”

“ผู้อาวุโสทั้งสองช่างมีสายตาแหลมคม มองทะลุถึงรายละเอียดเล็กน้อยยิ่ง”

ถ้อยคำของหญิงสาวเรียบนิ่งไร้ซึ่งแววแห่งการเสียดสี ทั้งเจ็ดดวงดาวจึงไม่อาจล่วงรู้ว่านางหมายความตามนั้นหรือกำลังประชดประชัน พวกเขามองหญิงสาวที่มีรอยยิ้มที่มุมปากลุกขึ้นแล้วมองไปยังประตูห้องโถงก่อนจะเอ่ยถ้อยคำ

“ในตอนที่ฮูหยินสามแต่งเข้าตระกูลเยี่ยนั้น นางกำลังตั้งครรภ์กับบิดาของข้า ช่วงที่ตั้งครรภ์ได้หกเดือนนางถูกวางยาพิษจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด เรื่องที่บุตรสาวคนเล็กของนางป่วยกระเสาะกระแสะตั้งแต่เยาว์วัย จุดเริ่มต้นก็มาจากตอนนั้น”

“ท่านมาที่นี่เพราะพี่สาวต่างมารดา ทั้งยังคิดว่าเยี่ยตงเจียงคือผู้ที่วางยากระมัง” ลี่จวินคือผู้ที่เอ่ยถามขึ้น “แต่เขารักฮูหยินผู้อื่นจนวางแผนต่างๆ นานา เพียงเพื่อให้ได้นางมา แล้วเหตุใด...”

“นั่นเพราะมีคนสลับตัวยา ความจริงเขาตั้งใจวางยานางเพื่อให้นางแท้งบุตร แต่มีคนซ้อนแผนของเขาโดยการใส่ยาพิษลงไป ที่นางยังมีชีวิตเพราะเยี่ยตงเจียงมียาถอนพิษ แต่ถึงอย่างนั้นยานั่นก็ส่งผลต่อสุขภาพของคุณหนูซูเหยา”

“แต่หากจะแก้แค้นไยต้องลำบากวางแผนยึดตระกูลเยี่ยเล่า บุกเข้าไปลากเจ้าเยี่ยตงเจียงออกมาสับเป็นหมื่นชิ้นก็น่าจะสาสมแล้ว” อู๋โปกัดฟันอย่างเดือดดาล