บทที่ 11

“นอกเหนือจากแก้แค้นให้บิดา ช่วยพี่ชายกับพี่สาวต่างมารดาแล้ว จุดประสงค์ที่แท้จริงของข้าคือการผลักดันให้เยี่ยเผิงเย่เป็นหัวหน้าตระกูลเยี่ย”

“ทำไม”

“ตระกูลเยี่ยเป็นตระกูลขุนนางเก่าแก่ของแคว้น หัวหน้าตระกูลสามารถขอราชโองการจากองค์จักรพรรดิได้หนึ่งข้อ”

“เจ้าต้องการสิ่งใดจากจักรพรรดิ”

“ข้าต้องการเข้าไปในสุสานหลวงและกลับออกมาอย่างปลอดภัย”

“อะไรนะ!!!”

ท่ามกลางความตื่นตะลึงของดวงดาวทั้งหก มีเพียงลี่จวินที่เอ่ยถามต่อ “หรือว่าที่เจ้าทำไปทั้งหมดนี้ ก็เพราะ...ตำราพิษหนอนโลหิตของท่านอาจารย์ไป๋หู่หรือ”

“ตำราพิษหนอนโลหิต เจ้า...เจ้าทำได้หรือ เพราะเหตุนี้เจ้าจึงบอกว่าจะปลดปล่อยพวกเราทั้งเจ็ด” เหม่ยจื่อเอ่ยถามด้วยดวงตาเป็นประกาย

“แต่จักรพรรดิไม่มีทาง...”

“ตระกูลเยี่ยเคยมีความดีความชอบใหญ่หลวง ได้ยินมาว่าอดีตจักรพรรดิทรงพระราชทานหนึ่งความประสงค์ ให้หัวหน้าโดยชอบธรรมของตระกูลเยี่ยหนึ่งคน พวกเขาจะขออะไรก็ได้”

“แต่...เยี่ยตงเจียงไม่ใช่คนที่จะกำจัดง่ายๆ” อู๋โปพึมพำเสียงเบา

“จะสำเร็จหรือไม่นั้นที่สำคัญคือพวกท่านทั้งเจ็ดว่าจะช่วยข้าหรือไม่” หลิวผิงอันถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“จู๋จื่อท่านไม่มีความเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยหรือ” ซงจื่อเอ่ยถามผู้อาวุโสสุดที่เอาแต่นั่งเงียบมาตลอด

“ข้าเป็นศิษย์ของนาง ศิษย์ย่อมทำตามประสงค์ของผู้เป็นอาจารย์ ข้าร่วมรับรู้และเป็นส่วนหนึ่งของแผนการมาโดยตลอด ข้าจึงไม่อาจใช้ความเห็นของข้าเองทำให้พวกเจ้าไขว้เขว เรื่องนี้ข้าอยู่ข้างอาจารย์มาตั้งแต่แรก ข้าไม่มีความเห็น”

“แสดงว่าท่านอยู่กับอดีตประมุขมาโดยตลอดหรือ”

“ก็ไม่เชิง เพราะข้าต้องเดินทางไปๆ มาๆ ระหว่างเมืองกุ้ยโจวและหุบเขาไร้ตัวตน แต่ก็รับรู้ทุกเรื่องที่นางกล่าวมาก่อนหน้านี้”

“อย่าบอกนะว่าท่านก็คือคนเดินหนังสือให้กับอาจารย์ไป๋หู่และเฮยหลาง” ลี่จวินกัดฟันกรอด “ท่านเป็นม้าส่งสาส์นตั้งแต่เมื่อไรกัน เคยคิดหรือไม่ว่าตัวเองเป็นถึงผู้อาวุโสของเจ็ดดวงดาว!”

“ในตอนนั้นหามีเจ็ดดวงดาวไม่ มีเพียงตาแก่คนหนึ่งที่เพิ่งจะมีจุดหมายปลายทางใหม่ให้ชีวิต”

ถ้อยคำของจู๋จื่อทำให้ทุกคนจนด้วยถ้อยคำ ใครเล่าในเจ็ดดวงดาวจะไม่รู้ว่าเขาก็คือผู้ที่จนตรอกที่สุด เพราะเขาไร้แล้วซึ่งครอบครัว ฮูหยิน บุตรชาย บุตรสาว ทุกคนที่เป็นญาติสนิทของเขาสิ้นชีพจนหมดสิ้น ในตอนที่ถูกราชสำนักและชาวยุทธ์ตามล่า

ตอนนั้นแม้แต่ตัวเขาเองก็เกือบจะฆ่าตัวตายมาแล้ว เพราะไร้จุดหมายของชีวิต กระทั่งวันหนึ่งมีคนจุดแสงนำทางให้เขาอีกครั้ง แสงนำทางนั้นก็คือหลิวผิงอัน เพราะมีนางเขาจึงมีจุดหมายที่จะมีชีวิตอยู่กระทั่งถึงวันนี้ จนกว่าทุกอย่างจะบรรลุเป้าหมาย

“เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของพวกเจ้า” จู๋จื่อเอ่ยทั้งยังกวาดสายไปไปมองพี่น้องร่วมชะตากรรมในอดีตทีละคน

“ข้าน้อยยังคงยืนยันที่จะร่วมหัวจมท้ายกับท่าน” ตงหลิวเอ่ยกับหลิวผิงอันด้วยน้ำเสียงมั่นคง

“ข้าเอาด้วย” ลี่จวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “หากหลังจากนี้เจ้าทำตามคำพูด ถอนพิษและปลดปล่อยพวกเราจากการเป็นหนึ่งในเจ็ดดวงดาว”

“ท่านเป็นอาจารย์ของลูกข้า” อู๋โปเอ่ยแล้วสบตากับหญิงสาว เรียกรอยยิ้มละมัยของหลิวผิงอันออกมา

“ไหนๆ ก็มาแล้วนี่” หยวนชางเอ่ยราวกับเสียไม่ได้ ทว่านั่นก็เป็นคำตอบของเขาแล้วว่าจะร่วมมือด้วย

“พวกข้าสองคนผัวเมียอายุก็ปูนนี้แล้ว หากมีอะไรที่ท่านคิดว่าเราจะช่วยได้ก็บอกแล้วกัน ว่าแต่ท่านประมุข...” เหม่ยจื่อเอ่ยขึ้นโดยไม่รอให้ซงจื่อผู้เป็นสามีปฏิเสธออกมา ดังนั้นแน่นอนว่าซงจื่อไหนเลยจะกล้ามีปากเสียงกับฮูหยินของตัวเอง

“เรียกข้าว่าคุณหนูเถิด เรียกให้ชินจะดีกว่า อย่างไรเสียประมุขวังเจ็ดดาวข้าก็คงเป็นได้ไม่นานแล้ว หลังจากนี้จะไม่มีวังเจ็ดดาวและเจ็ดดวงดาว” หลิวผิงอันยิ้ม

“แล้วนี่เจ้ามีคนดูแลสวนหรือยัง ข้าว่าด้านหลังนั้นมีพื้นที่ว่างตั้งกว้าง หากท่านอยากมีสระบัวเล็กๆ ข้าพอจะช่วยได้ ด้านข้างก็ปลูกสมุนไพรแล้วก็สร้างเรือนสมุนไพรเอาไว้ ว่างๆ ข้าจะได้ใช้ปรุงยาด้วย”

เหม่ยจื่อผู้ที่ชอบจัดสวนเป็นชีวิตจิตใจเอ่ยราวกับคันไม้คันมือเต็มที

“นั่นสินะหากปลูกดอกเบญจมาศในสวน ที่นี่คงจะสวยน่าดู” ซงจื่อเห็นด้วยกับฮูหยินของตน

“ข้ายกให้พวกท่านจัดการตามที่ท่านชอบเลย ขอบพระคุณผู้อาวุโสทุกท่านที่เชื่อใจและให้ความช่วยเหลือ” กล่าวจบหญิงสาวก็คุกเข่าลงเสียงดัง สร้างความตื่นตะลึงกับเจ็ดดวงดาวเป็นอย่างมาก

“ข้าหลิวผิงอัน ประมุขวังเจ็ดดาวรุ่นที่สองขอสาบานต่อฟ้า หากจบเรื่องนี้แล้ว พวกท่านทั้งเจ็ดจะเป็นอิสระ หากผิดคำสาบานของให้ไม่ได้ตายดี”

“ขอเพียงเจ้ารักษาคำพูด เรื่องอื่นไม่ต้องพูดมาก” เป็นเหม่ยจื่อที่รีบเข้ามาพยุงหญิงสาวขึ้น ใบหน้าเริ่มผ่อนคลาย “จากนี้ไปก็ปลอมตัวเป็นคนในคฤหาสน์แล้วกันคนนอกจะได้ไม่สังเกตเห็น แต่หากจะให้ดีต้องหาคนที่ไว้ใจได้มาช่วยงานด้วย คฤหาสน์ใหญ่โตขนาดนี้ยังต้องดูแลอีกมาก ไว้ข้าจะหาคนมาช่วยงานท่านอีกแรง”

ในยามที่คนของวังเจ็ดดาวกำลังหารือกันนั้น เหล่าผู้อาวุโสของเจ็ดดวงดาวที่เพิ่งกลับมารวมตัวกัน ต่างก็ออกความเห็นของตัวเองอย่างเคร่งเครียด หลิวผิงอันมองภาพนั้นเงียบๆ ด้วยความปลาบปลื้ม นางเคยคิดว่าทุกอย่างอาจยุ่งยากกว่านี้

คราแรกนางต้องการใช้พิษโลหิตนิทราข่มขู่เพื่อให้พวกเขาทั้งเจ็ดยินยอมช่วยนาง แต่พวกเขาถูกอาจารย์ของนางควบคุมมานานหลายปี แม้บุญคุณที่ยังคงติดค้างกันระหว่างอาจารย์กับพวกเขายังอยู่ กับนางนั้นต่างออกไปเพราะนางคือศิษย์ของเขา ทั้งยังรับมอบทุกอย่างมาจากเขา นางหาได้ผูกพันและเคยร่วมเป็นร่วมตายกับพวกเขาเช่นอาจารย์