บทที่ 12

ที่สำคัญกว่าสิ่งใดการที่นางรับตำแหน่งประมุขของวังเจ็ดดาว ทำให้ดวงดาวทั้งเจ็ดกำลังหวาดหวั่น เนื่องจากกลัวว่านางจะก่อตั้งวังเจ็ดดาวขึ้นมาอีกครั้ง หากนางไม่คิดจะสานต่อหน้าที่ประมุข ด้วยการฟื้นฟูวังเจ็ดดาวให้กลับมายิ่งใหญ่ก็มีเพียงทางเลือกเดียว คือปลดปล่อยพวกเขาทั้งเจ็ดไป ซึ่งนางก็เลือกข้อหลังเพื่อซื้อใจของเจ็ดดวงดาว ให้อยู่ข้างนางและช่วยทำงานนางด้วยความเต็มใจ

เสียงซุบซิบและผู้คนที่กำลังชะเง้อมองยังหน้าคฤหาสน์ตระกูลหลิว ทำให้เฉินเซี่ยเฟิงและเยี่ยเผิงเย่เลิกม่านรถม้าขึ้น ทั้งสองสบตากันเป็นเชิงถาม ทว่าจนแล้วจนรอดกลับเป็นลี่จวินที่ขยับกาย ร่างสูงกระโดดลงจากรถม้า เนื่องจากรถม้าที่กำลังจะเดินทางออกไปนอกเมืองจำต้องหยุดลง เพราะชาวบ้านที่กำลังยืนมุงอยู่บนท้องถนนกีดขวางการสัญจร

               “เรียนคุณชายได้ยินว่าคฤหาสน์ตระกูลหลิวได้รับป้ายอักษรจากเฮยหลาง ร้านหงเติงหลงเพิ่งจะส่งมาถึงเมื่อครู่ ตอนนี้ตระกูลหลิวกำลังจะแขวนป้ายประจำตระกูลที่ประตูใหญ่ขอรับ” ลี่จวินรายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

               “คำขอของนางได้รับการตอบรับเช่นนั้นหรือ” เฉินเซี่ยเฟิงขมวดคิ้ว

               “ไปดูกันเถิด” เยี่ยเผิงเย่เอ่ยชวน เฉินเซี่ยเฟิงตามอีกฝ่ายลงจากรถม้าเงียบๆ

               ในยามที่ทั้งสองเดินไปจนถึงประตูหน้าคฤหาสน์ตระกูลหลิว ผู้คนได้ยืนมุงดูอยู่ไม่น้อยนั้น ป้ายขนาดใหญ่ซึ่งสลักอักษร คฤหาสน์ตระกูลหลิว ลายมือที่ดูหนักแน่น เข้มแข็ง และเด็ดขาด บ่งบอกถึงอุปนิสัยของผู้เขียนอย่างชัดเจนนั้น ทำให้ผู้ที่มองเห็นต่างก็เชื่ออย่างสนิทใจว่าเป็นลายมือของเฮยหลาง ทั้งที่ไม่มีใครสักคนที่เคยเห็นลายมือที่แท้จริงของศิษย์เอกเพียงคนเดียวของปราชญ์ไป๋หู่ และเฉินเซี่ยเฟิงก็เป็นหนึ่งในคนที่เชื่อว่าลายมือนั้น เป็นของคนที่เขาชื่นชมเช่นกันกับคนอื่นๆ

               “คุณชายขอรับ ได้ยินว่านอกจากตระกูลหลิวแล้ว ตระกูลเฉินเองก็มีของขวัญจากเฮยหลางถูกส่งไปด้วยขอรับ”

               “อะไรนะ” เฉินเซี่ยเฟิงเลิกคิ้ว

               “เจ้าด้วยหรือ เช่นนั้นกลับคฤหาสน์เร็วเข้า ข้าอยากรู้ว่าเจ้าได้รับอะไรจากเฮยหลาง” เยี่ยเผิงเย่ประหลาดใจไม่น้อยที่ได้ยินเช่นนั้น เนื่องจากก่อนหน้านี้เขาและเฉินเซี่ยเฟิงได้ส่งจดหมายถึงเฮยหลาง ทั้งนี้ก็เพื่อสอบถามปริศนาบางข้อที่เฮยหลางเขียนเอาไว้ ในลำนำแห่งท้องทะเลกว้างซึ่งเป็นตำราเล่มล่าสุด

               “หรือว่าจะเป็นของขวัญวันเกิด” เฉินเซี่ยเฟิงพึมพำ “ข้าเขียนบอกเขาว่าวันลี่เซี่ย[1]ที่จะถึงนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของข้า ข้าเพียงอยากให้เขาช่วยอวยพรสักประโยค เพราะจะอย่างไรเสียข้าก็ถือว่าเขาเป็นปราชญ์ผู้หนึ่งที่ข้าชื่นชมและนับถือมาหลายปี”

               ได้ยินผู้เป็นนายเอ่ยดังนั้น ลี่จวินก็มีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาเองเคยคิดไม่ต่างจากคนอื่นว่าเฮยหลางคือบุรุษกลางคน ไม่ก็บัณฑิตคงแก่เรียนผู้หนึ่ง แต่ใครเล่าจะคาดว่าเฮยหลางที่เขียนบทกวีออกมาอย่างเข้มแข็งดุดัน รวมไปถึงหากมองจากมุมของคนอ่านแล้ว การผจญภัยของเฮยหลาง น่าจะเป็นการผจญภัยของบุรุษอกสามศอกมากกว่าสตรีร่างเล็กบอบบางอย่างหลิวผิงอัน

ไม่คิดเลยจริงๆ ว่าหญิงสาวที่ยังอ่อนวัยเช่นนั้น จะกล้าเดินทางท่องเที่ยวไปทั่วทั้งสามแคว้น เพราะสตรีสำหรับเขาแล้วจะอย่างไรก็คือตัวปัญหาชัดๆ ทว่าหากมาคิดดูแล้วหากหลิวผิงอันมีจู๋จื่อเดินทางไปด้วย เรื่องทั้งหมดก็คงกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยลงในบัดดล

แต่...พวกเขาเดินทางกันตอนไหนเล่า หากว่าจู๋จื่อต้องมาดูแลโรงเตี๊ยมเมฆมงคลที่เมืองกุ้ยโจว เขาคิดไม่ออกจริงๆ

“คุณชายจะกลับไปที่คฤหาสน์ก่อนหรือไม่ขอรับ” ลี่จวินเอ่ยถามขึ้นหลังจากหลุดจากภวังค์

               “ไปสิ” เฉินเซี่ยเฟิงยังคงมีท่าทีเหม่อลอย เขาชื่นชมในตัวเฮยหลางผู้นี้มานาน ติดตามผลงานด้านกวีของอีกฝ่ายมาร่วมหกปี แม้ว่าก่อนหน้าจะเคยได้รับคำตอบจากข้อสงสัย และปริศนามากมาย ทว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับของขวัญจากอีกฝ่าย

แม้ว่าด้านหลังของคฤหาสน์สองตระกูล จะห่างกันเพียงแค่คลองน้ำเล็กๆ กั้น ทว่าหากเดินทางด้วยรถม้าเพื่อเข้าทางประตูใหญ่ จะใช้เวลาเดินทางกว่าครึ่งก้านธูป[2] เนื่องจากทางเข้าที่อยู่คนละฝั่งถนน บวกกับรถม้าไม่อาจวิ่งเร็วได้ดังใจในเมืองที่มีผู้คนอาศัยอยู่มาก ดังนั้นกว่าจะกลับถึงตระกูลเฉิน ข่าวที่เฮยหลางส่งของขวัญมายังตระกูลเฉิน ก็ถูกเอ่ยถึงกันจนทั่วเมืองกุ้ยโจว

เมื่อรถม้าของเฉินเซี่ยเฟิงกลับไปจอดที่หน้าประตูคฤหาสน์ เขาก็พบว่ามีคุณชายและบัณฑิตน้อยใหญ่มายืนรอเขาอยู่ที่หน้าคฤหาสน์เรียบร้อยแล้ว ทั้งที่ปกติเขาหาได้เคยไปมาหาสู่คนเหล่านี้ไม่

“ท่านมาแล้วหรือคุณชายเฉิน ได้ยินมาว่าเฮยหลางส่งของขวัญมา จริงหรือไม่”

“ของขวัญนั้นคืออะไรหรือ”

“เหตุใดท่านก็ได้รับของขวัญในเวลาเดียวกันกับแม่นางหลิวเล่า”

“ท่านเคยพบเขาหรือไม่”

สารพัดคำถามเอ่ยถามขึ้น ทันทีที่ร่างสูงก้าวลงมาจากรถม้า และนั่นก็ทำให้เฉินเซี่ยเฟิงอดที่จะรู้สึกอึดอัดขึ้นมาไม่ได้ เขากำลังจะเอ่ยถ้อยคำเพื่อส่งแขก เนื่องจากตัวเขาเองก็หารู้ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเฮยหลางจึงส่งของขวัญมาให้เขา ทั้งที่อีกฝ่ายไม่เคยเขียนสิ่งใดตอบนอกเหนือจากปริศนาที่ทิ้งไว้ในงานของเขาสักครั้ง

“ทุกท่าน ข้า...”

เขายังไม่ทันได้เอ่ยจนจบประโยค พ่อบ้านของตระกูลก็วิ่งออกมาจากประตูใหญ่ “คุณชายขอรับ นายท่านและฮูหยินให้ข้าน้อยมาเชิญคุณชายจางและสหายของท่านเข้าไปด้านในขอรับ” พ่อบ้านเชื้อเชิญจางจื่ออี้ทายาทเจ้าของโรงสีตระกูลจางเข้าไปในคฤหาสน์ ซึ่งนั้นทำให้เฉินเซี่ยเฟิงต้องหันไปสบตากับเยี่ยเผิงเย่

“ไปเถอะ เข้าไปก็รู้เองว่าทำไมพ่อเจ้าเรียกเขาเข้าไป แต่ข้าว่าคนที่อยู่ในนั้นหากเดาไม่ผิดคงจะเป็น...นายท่านจาง” เยี่ยเผิงเย่ยักไหล่ก่อนจะกระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันสองคน

เมื่อเข้าไปถึงห้องโถงด้านในเฉินเซี่ยเฟิงก็ได้แต่ถอนหายใจ เยี่ยเผิงเย่เดาไว้ไม่มีผิดหัวหน้าตระกูลจางอยู่ในคฤหาสน์จริงเสียด้วย

“ลูกเฟิงเจ้ากลับมาแล้วหรือ” บิดาของเขาเอ่ยถามด้วยใบหน้าเรียบเฉย สายตาคมกริบสานสบกับบุตรชายก่อนจะหันไปมองเยี่ยเผิงเย่ “เสี่ยวเย่ก็มาด้วยหรือ ของขวัญจากเฮยหลางวางอยู่ตรงนี้เจ้าก็เข้ามาเปิดด้วยตัวเองเถิด”

[1] ลี่เซี่ย เป็นวันเริ่มต้นฤดูร้อน โดยนับตามปฏิทินจันทรคติของจีน ตรงกับวันที่ 5-7 พฤษภาคม

[2] หนึ่งก้านธูป เทียบได้ประมาณครึ่งชั่วยามหรือก็คือ 1 ชั่วโมง ในที่นี้ครึ่งก้านธูปจึงเทียบได้ประมาณครึ่งชั่วโมง