บทนำ

“กูจะให้เวลามึงอำลาเมียแล้วกัน”

“ฮึก ยะ อย่านะคะคุณ! อย่าทำอะไรแฟนฉันเลยนะ ฉ..ฉันขอร้อง”

“โธ่.. เมียมึงน่าสงสารจังเลยว่ะไอ้เวย์”

“…..”

“ถ้ากูทำให้เมียมึงน่าสงสารมากกว่านี้ล่ะ.. มึงจะรู้สึกยังไง”

“อย่า”

“ถ้ากูเอาเมียมึง..”

“กูบอกว่าอย่า!!!”

ชายหนุ่มวัยกลางคนในสภาพสะบักสะบอมตะโกนเสียงดังลั่นไปทั่วทั้งห้องใต้ดิน เขาจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความเจ็บปวดอย่างสุดหัวใจ เพราะแฟนสาวของเขานั้นถูกชายร่างกำยำโน้มใบหน้าเข้าไปประชิดตัว ร่างบางถูกมัดไว้กับกรงเหล็กอีกฝั่ง เนื้อตัวขาวผ่องสั่นสะท้านราวกับนกน้อย ใบหน้าสวยสะกดเต็มไปด้วยคราบน้ำตาที่ไหลรินลงมาไม่ยอมหยุด

“ทำไมล่ะ ทำไมกูจะทำไม่ได้”

คนที่กัดฟันตัวเองแน่นเอ่ยถามอย่างอดกลั้น นัยน์ตาคม สันจมูกโด่งเรียว ริมฝีปากสวยได้รูป ใบหน้าหล่อเข้ม แน่นิ่งไปสักพักก่อนจะหันกลับมามองตัวประกันสาวอีกครั้ง

“ไอ้เหี้ยเอ้ย!!”

“หึ.. มึงว่าไงนะ”

“ปล่อยกู!!!”

“กูถามว่ามึงเรียกกูว่าอะไรนะ?”

กึด..

น้ำเสียงเย็นเยือกถูกถามออกไปโดยคนที่หรี่ตาลงและกัดฟันกรอดจนเกิดเสียง ร่างสูงโปร่งผละออกจากหญิงสาว ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโมโหจนถึงขีดสุดจ้องมองไปยังร่างจำเลย เวย์ถูกมัดแขนทั้งสองกับกรงเหล็กอีกฝั่งห่างกันไม่ไกล ก่อนที่เจ้าของห้องนี้จะค่อยๆ แสยะยิ้มออกมาทีละนิด แววตาคมแน่วแน่ที่แฝงไปด้วยความโรคจิต..

แกร๊ก

ปั้ง!!!

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด!! ไม่!! ฮึก.. พี่เวย์!!”

เลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกมาจากรูกลางหน้าผากของชายหนุ่มที่เบิกตาโพลง ก่อนที่ร่างนั้นจะฟุบตัวลงกองกับพื้นท่ามกลางเสียงร้องเรียกของแฟนสาว เธอเห็นคนรักตายไปต่อหน้าต่อตา.. ผู้ชายที่เธออยากจะฝากชีวิตไว้ด้วย ในตอนนี้ลมหายใจอันโรยรินทำให้เธอเจ็บปวดจนแทบบ้า

กึกๆๆๆ!!!

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะไอ้เลว!! ฮึก! พี่เวย์!! พี่เวย์ต้องไม่เป็นอะไรนะคะ!! ฮือออ พี่เวย์ต้องยังอยู่กับหนู!”

เสียงร้องโหยหวนที่แทบจะขาดใจดังสนั่นไปทั่วทั้งห้องใต้ดิน ข้อมือเรียวบางถูกโซ่ล่ามเอาไว้ทำการดึงรั้งจนเกิดเสียง เธอไม่สนใจความเจ็บปวดเลยแม้แต่นิดเดียว แม้ว่ามันจะกำลังกัดเซาะไปถึงกระดูกก็ตาม

“นายท่านครับ เอ่อ แล้วผู้หญิงคนนี้..”

“เอาขึ้นไปข้างบน”

“แต่นายท่านครับ”

“จับล้างเนื้อล้างตัวแล้วพาไปห้องกู”