บทที่ 1

“เจ็บอีกแล้วเหรอ?” ชายหนุ่มยันตัวท่อนบนขึ้นและเลิกคิ้วถาม

ด้านนอกหน้าต่างฝนตกกระหน่ำ ภายในห้องนอนมีเพียงโคมไฟสีเหลืองนวลที่เปิดอยู่หนึ่งดวง

เจียงสือหันหน้าหนี มองข้อมือของตัวเองที่ถูกกำจนแดงแล้วกะพริบตาอย่างด้านชา “อืม”

เรื่องแบบนี้ทำมาเป็นเวลาสองปีแล้ว

ปกติเฉิงจี้หลี่พักอยู่ในห้องทำงาน มีเพียงช่วงตกไข่ของเธอในแต่ละเดือนเท่านั้นที่เขาจะมาหา

แล้วก็เป็นเหมือนคืนนี้

ไม่มีการเล้าโลม และไม่มีความใกล้ชิดหลังจากนั้น

เธอก็ไม่ใช่กำแพงเหล็กเสียหน่อย จะไม่เจ็บได้อย่างไร

เมื่อก่อนเธอคิดว่าเป็นเพราะตัวเองไม่มีเสน่ห์ของผู้หญิงมากพอ ถึงขั้นตั้งใจขอคลิปจากเพื่อนสนิทมาดูเพื่อเรียนรู้

แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามมากแค่ไหน เฉิงจี้หลี่ก็ยังเหมือนหุ่นยนต์ที่ไร้ความรู้สึก ทำเรื่องที่ควรเต็มไปด้วยความรู้สึกด้วยท่าทีส่งเดช

นานวันเข้า เธอถึงขั้นขี้เกียจแม้แต่จะแสร้งทำ

ไม่มีความหมายหรอก เรื่องแบบนี้ฝืนกันไม่ได้

เฉิงจี้หลี่ยังไม่ทันอิ่มเอม แต่ก็ผละออกจากตัวเธอ

เขาแค่นหัวเราะเบาๆ “สำออยจริงๆ ไม่ใช่ว่าเธอเป็นคนคำนวณวันแล้วให้ฉันมาหรอกเหรอ?”

“……” เจียงสือดึงชุดนอนลง ลุกขึ้นไปเปิดไฟเพดาน “แม่คุณเร่งอีกแล้ว ฉันว่าเราสองคนคงมีลูกไม่ได้หรอก ไม่สู้…”

“ฉันจะบอกแม่เอง” ชายหนุ่มตัดบทเธอ “ฉันจะบอกว่าเป็นปัญหาของฉันเอง เธอไม่ต้องกังวลเรื่องนี้”

เมื่อเห็นร่างสูงสง่าก้าวเข้าไปในห้องน้ำโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมา เจียงสือก็ยกยิ้มสมเพชตัวเอง

เขาคงคิดว่าเธอกำลังจะพูดว่า “ไปโรงพยาบาลตรวจดูหน่อยไหม” สินะ?

ไม่ใช่หรอก

สิ่งที่เธออยากพูดคือ “หย่ากันเถอะ”

แต่เฉิงจี้หลี่กลับไม่มีแม้แต่ความอดทนจะฟังประโยคนี้จนจบ

ประตูห้องน้ำปิดลงและเปิดออกอีกครั้ง ก็กินเวลาไปกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว

เจียงสือไม่เข้าใจว่าเขาจะอาบน้ำนานอะไรขนาดนั้น เธอนั่งรออยู่ข้างเตียงจนง่วงหาวแล้วหาวอีก

เฉิงจี้หลี่เดินออกมาและขมวดคิ้วคิ้ว “นี่จะเล่นเกมแข่งความอดทนกับฉันหรือไง?”

เขาพันเพียงผ้าขนหนูไว้รอบเอว

กล้ามอกแน่นกระชับ หน้าท้องเพรียวแข็งแรงมีเส้นเลือดปูดนูนหายวับเข้าไปในขอบผ้าเช็ดตัว

ทั้งดุดันและชวนหวั่นไหว

มีเพียงตอนนี้เท่านั้นที่เจียงสือมีโอกาสได้มองเรือนร่างของเขาอย่างชัดเจน

เพราะทุกครั้งที่ทำเรื่องอย่างว่ากัน เฉิงจี้หลี่จะเปิดเพียงโคมไฟดวงเล็กที่สลัวมาก ราวกับกำลังทำเรื่องลับๆจนครั้งหนึ่งเธอเคยคิดว่าคงเป็นเพราะรูปร่างของตัวเองแย่เกินไป เขาถึงได้เห็นแล้วหมดอารมณ์

เมื่อเห็นชายหนุ่มผิวขาวเย็นชาคนนั้นเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว เจียงสือก็เดินตามเข้าไป

“ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ”

ห้องแต่งตัวไม่ได้เป็นระเบียบนัก ข้าวของของเจียงสือถูกวางเกลื่อนกลาดไปทั่ว เพราะเธอไม่เคยเก่งเรื่องจัดของพวกนี้อยู่แล้ว

เฉิงจี้หลี่พับชุดชั้นในลูกไม้สองตัวที่วางระเกะระกะให้เรียบร้อย ก่อนเปิดลิ้นชักแยกเก็บตามสี จากนั้นหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวลายเรียบจากด้านในออกมา แล้วค่อยๆสวมลงบนตัว

เขาพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ “ไว้ฉันกลับมาแล้วค่อยคุยกัน”

แววตาของเจียงสือหม่นลง “ดึกขนาดนี้ยังจะออกไปอีก ไปหาเฉิงเซียวเซียวเหรอ?”

“คืนนี้เซียวเซียวจัดปาร์ตี้วันเกิด ฉันต้องไป” เฉิงจี้หลี่เหลือบมองเธอแวบหนึ่ง “ในฐานะพี่สะใภ้ เธอไม่ได้เตรียมของขวัญไว้เหรอ?”

เจียงสือได้รับคำเชิญจากเฉิงเซียวเซียวจริงๆ แต่เธอรู้ดีว่าไม่มีใครต้อนรับเธอจากใจจริงอยู่แล้ว อีกอย่างตอนนี้เธอจะนับเป็นพี่สะใภ้อะไรกันล่ะ

“เตรียมไว้แล้ว แถมยังเป็นรุ่นอัจฉริยะด้วยนะ” เธอกอดอก เชิดคางขึ้น “ดูแลตัวเองเป็น แต่งตัวเองได้ ขับรถไปเองก็ได้ ถ้าจำเป็นจะร้องเพลงเต้นรำให้ด้วยก็ยังได้”

“……” เฉิงจี้หลี่ถอนหายใจอย่างหงุดหงิด “พอเถอะ เป่าเทียนเสร็จแล้วฉันจะกลับมา”

เขาแต่งตัวอย่างรวดเร็ว สวมสูทสีดำทั้งชุดแต่ไม่ได้ผูกเนกไท ผมถูกหวีปัดเป๋เสยไปด้านหลังด้วยเจลแต่งผม ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาในทันตา

เขาแต่งตัวดูเป็นผู้เป็นคนก็เพื่อไปฉลองวันเกิดให้ผู้หญิงคนอื่น

ประตูปิดลงดังปัง

ไม่นานนัก รถคูลลิแนนสีดำคันหนึ่งก็ขับออกจากโรงรถด้านล่าง แล้วค่อยๆหายลับไปในค่ำคืนที่ฝนตก

เจียงสือยืนนิ่งอยู่ข้างหน้าต่าง หัวใจราวกับดิ่งวูบลงตามความเคยชิน

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ

เธอเช็ดตาอย่างลวกๆ แล้วหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาเปิดแชต

ซูเย่ส่งข้อความเสียงมา เสียงรอบข้างดังวุ่นวายราวกับตลาดสด “นี่ ฉันถามจริงๆ เธอทำอะไรอยู่? สามีเธอซื้อกระเป๋าราคาห้าล้านกว่าให้เฉิงเซียวเซียวเป็นของขวัญวันเกิด เธอรู้ไหม?”

เจียงสือตอบกลับไปว่า “อ้อ ตอนนี้รู้แล้ว”

ซูเย่โทรเข้ามาทันที “อ้ออะไรของเธอ! เธอไม่ได้เห็นท่าทางอวดดีของเฉิงเซียวเซียวหรือไง! นางถือกระเป๋าใบใหม่เดินอวดไปทั่วงาน ราวกับกลัวว่าจะไม่มีใครเห็นอย่างนั้นแหละ!”

“ยังมีคนกลุ่มหนึ่งคอยส่งเสียงยุยงอีก ถ้าไม่รู้เรื่องคงคิดว่าสองคนนั้นเป็นแฟนกันแล้ว!”

เธอสูดหายใจและสบถออกมาประโยคหนึ่ง “เฉิงจี้หลี่อยากตายหรือไง? อารมณ์เสียจริงๆ! เหล้าในแก้วฉันรินเต็มแล้ว แค่สาดทีเดียวก็โดนแน่ รอแค่เธอพูดคำเดียวเท่านั้น!”

เจียงสือเงยหน้าขึ้นมองฝนด้านนอกที่ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “ไม่ต้องหรอก อย่าเสียเหล้าเลย”

ยังไงก็ไม่ใช่ครั้งแรกอยู่แล้ว

ตอนเฉิงเซียวเซียวเรียนจบมหาวิทยาลัย เขาก็ซื้อรถให้หนึ่งคัน ส่วนวันเกิดปีที่แล้ว เขาก็มอบนาฬิกาข้อมือประดับเพชรให้หนึ่งเรือน

แม้แต่ตอนเฉิงเซียวเซียวอกหัก เขายังต้องสั่งเค้กหงส์ดำส่งไปให้เพื่อแสดงความปลอบโยน

แล้วกระเป๋าราคาห้าล้านกว่าจะนับประสาอะไร

แต่สำหรับภรรยาอย่างเธอ ผู้ชายคนนั้นคงจำวันเกิดของเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ

ปลายสายซูเย่แทบคลั่ง “ที่รัก เธอเป็นอะไรไป? ขนาดนี้เธอยังทนได้อีกเหรอ? เธอจะทนไปถึงเมื่อไหร่?”

เจียงสือตอบ “ทนจนกว่าสองคนนั้นจะครองรักกันไปจนแก่เฒ่า มีลูกมีหลานเต็มบ้านนั่นแหละ”

“……” ซูเย่ถึงกับพูดไม่ออก “ความใจกว้างของเธอก็ไม่จำเป็นต้องกว้างขนาดนี้ก็ได้”

เจียงสือเดินเอื่อยๆไปที่ประตู แล้วเปิดออก “เย่จื่อ ฉันเหนื่อยแล้ว อยากนอน”

ซูเย่ถอนหายใจ "เอาเถอะ ไม่เห็นก็จะได้ไม่รำคาญใจ เธอพักผ่อนให้สบายเถอะ ไอ้เฉิงเดี๋ยวก็โดนสวรรค์ลงโทษเอง!"

เจียงสือวางสาย ตัวล่องลอยลงไปยังเคาน์เตอร์บาร์ชั้นล่างราวกับไร้วิญญาณ แล้วรินไวน์แดงให้ตัวเองเพียงครึ่งแก้วเล็กๆ

สายตากวาดมองไปรอบๆคฤหาสน์หลังใหญ่ ความว่างเปล่าในอกทำให้เธอรู้สึกใจหวิว

เมื่อก่อนตอนที่พ่อกับแม่ยังอยู่ เธอไม่เคยเข้าใจเลยว่าความเหงาและความสิ้นหวังคืออะไร ต่อให้เจอเรื่องที่เสียใจแค่ไหน ขอเพียงกอดครอบครัวร้องไห้สักครั้ง ทุกอย่างก็ผ่านไปได้

ต่อมาพ่อกับแม่จากไป ก็ยังมีคุณตา คุณตาจะเตรียมขนมหวานที่เธอชอบที่สุดรออยู่ที่บ้านเสมอ

แต่ตอนนี้ เธอไม่เหลืออะไรอีกแล้ว

แม้แต่เฉิงจี้หลี่ก็ใกล้จะเสียไปแล้ว

ไม่สิ เฉิงจี้หลี่ไม่เคยเป็นของเธอเลยต่างหาก

บ้านที่ว่างเปล่า ความเหงาค่อยๆซึมออกมาจากทุกซอกทุกมุมราวกับสายน้ำที่ค่อยๆท่วมผ่านปากและจมูก ก่อนกลืนกินเธอทีละน้อย

เจียงสือจำไม่ได้ว่าตัวเองกลับเข้าห้องนอนตั้งแต่เมื่อไร รู้เพียงว่าคืนนั้นเธอฝันมากมาย

และทุกความฝันล้วนเกี่ยวกับเฉิงจี้หลี่

ภาพที่ชัดเจนที่สุดคือฤดูหนาวตอนเธออายุสิบหก

เรือยอชต์พลิกคว่ำกลางทะเลพรากพ่อแม่ของเธอไป ส่วนเธอโชคดีรอดชีวิตมาได้ แต่ต้องสูญเสียนิ้วก้อยไปหนึ่งข้อ

หลังจากตามคุณตามายังเมืองหลวง เธอมักซ่อนมือนั้นเอาไว้ ไม่อยากให้ใครเห็น

จู่ๆ วันหนึ่งเฉิงจี้หลี่ก็โยนถุงมือแคชเมียร์คู่หนึ่งให้เธอเป็นสีชมพูอ่อน บริเวณข้อมือประดับด้วยขนกระต่ายสีขาวรอบๆ

เขายิ้มอย่างกวนๆแล้วพูดว่า “ตลอดฤดูหนาวหนึ่งฤดู น่าจะมากพอให้เธอยอมรับความแตกต่างเล็กๆของตัวเองได้แล้วใช่ไหม?”

เจียงสือสวมถุงมือ แล้วพบว่านิ้วก้อยข้างซ้ายกลับมีสำลีก้อนเล็กๆยัดเอาไว้อยู่……

เธอนอนหลับอย่างสะลึมสะลือ ในความพร่ามัวได้ยินเสียงใครบางคนเปิดประตูเข้ามา และมีเสียงขยับข้าวของอยู่พักหนึ่ง

เฉิงจี้หลี่กลับมาแล้วเหรอ?

คงกลับมาเอาชุดนอนสินะ

เขาไม่เคยนอนค้างที่นี่

บนหมอนมีรอยเปียกชื้นอยู่หย่อมหนึ่ง เธอขยับตัวเปลี่ยนท่า ตั้งใจจะลุกขึ้นมาพูดทุกอย่างให้ชัดเจน แต่ศีรษะกลับหนักอึ้งจนแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมายังรู้สึกขี้เกียจเลย

กระทั่งข้างกายมีการยุบตัวลง

ผ้าห่มอีกฝั่งถูกเปิดออก

กลิ่นอายอุ่นร้อนที่คุ้นเคยก็ลอยเข้ามา