บทที่ 5

ปลายสายผู้ช่วยจั๋วเยว่อ้ำอึ้งเล็กน้อย “คุณนายครับ ตอนนี้ประธานเฉิงกำลังประชุมอยู่ ปลีกตัวออกมาไม่ได้ครับ”

“ปลีกตัวออกมาไม่ได้” เจียงสือทวนเสียงเบา “กำลังยุ่งกับการประชุม หรือกำลังยุ่งกับการหลบหน้าฉันกันแน่?”

จั๋วเยว่รีบพูด “คุณนายอย่าคิดแบบนั้นเลยครับ ประธานเฉิงยุ่งจริงๆขนาดกินข้าวยังต้องรีบเร่งจัดการให้เสร็จๆไปในห้องประชุม ไม่ได้มีเจตนาจะหลบหน้าคุณนายเลยครับ"

“แล้วเขามีเวลาไปพบเฉิงเซียวเซียวไหม?”

“เอ่อ……”

เจียงสือกำโทรศัพท์ไว้แน่น ก่อนก้มหน้าผากพิงพวงมาลัย ความเหนื่อยล้าถาโถมจนกลบความรู้สึกทุกอย่างในใจไปหมดแล้ว

เธอไม่อยากผ่าตัดตามลำพัง แต่ก็ยิ่งไม่อยากยื้อรั้งกันอย่างไร้ความหมาย

เฉิงจี้หลี่จะยุ่งจริงหรือแกล้งยุ่ง สำหรับเธอแล้วผลลัพธ์ก็ไม่ต่างกัน

เธอไม่ถามต่อ เพียงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไร้อารมณ์ "ถ้างั้นฝากคุณช่วยบอกเขาด้วย ยุ่งแค่ไหนก็เคี้ยวข้าวช้าๆหน่อย อย่าเพิ่งติดคอตายไปเสียก่อน"

จั๋วเยว่ “……”

“อีกอย่าง” เจียงสือชะงักไปครู่หนึ่ง “บอกให้เขาหาเวลากลับบ้าน ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเขา”

“ได้ครับคุณนาย ผมจะบอกประธานเฉิงให้แน่นอนครับ”

หลังวางสาย จั๋วเยว่ก็ถอนหายใจยาวออกมา

ดูเหมือนว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่คุณนายโทรหาเขาเพราะติดต่อประธานเฉิงไม่ได้

ในความทรงจำของจั๋วเยว่ เจียงสือมักมีท่าทีอ่อนโยนและสงบนิ่งมาโดยตลอด ต่อให้ประธานเฉิงจะขาดการติดต่ออยู่บ่อยๆ เธอก็ไม่เคยไปถึงบริษัทเพื่อโวยวายตามหาเขาอย่างภรรยาบ้านอื่น

แต่ลูกสาวบุญธรรมของตระกูลเฉิงกลับมาหาประธานเฉิงอยู่บ่อยๆ

เขารู้สึกว่าเจ้านายกับภรรยาดูเหมาะสมกันดี ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงกลายมาเป็นแบบนี้

ประตูห้องประชุมด้านหลังเปิดออกจากด้านใน

เฉิงจี้หลี่เดินออกมา เขาใช้นิ้วมือนวดระหว่างคิ้ว ร่างกายเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

โครงการระบบอัจฉริยะ AGI ที่กำลังทำอยู่เป็นโครงการที่แยกออกมาจากบริษัทใหญ่และจัดตั้งขึ้นเป็นอิสระ ไม่มีทรัพยากรจากบริษัทแม่คอยสนับสนุน แถมยังต้องเผชิญหน้ากับคู่แข่งอย่างตระกูลเสิ่น ทำให้การแข่งขันในวงการดุเดือดถึงขีดสุด ทุกการตัดสินใจล้วนเกี่ยวข้องกับความอยู่รอดของโครงการ

ทั้งฝ่ายพันธมิตรและทีมเทคนิคต้องนั่งเบียดกันประชุมตลอดทั้งวัน เรื่องใหญ่เรื่องเล็กก็ต้องรอให้เฉิงจี้หลี่เป็นคนตัดสินใจ ช่วงหลายวันที่ผ่านมา แม้แต่เวลานอนเขายังต้องนอนค้างที่ห้องทำงาน

จั๋วเยว่เดินเข้ามาใกล้แล้วลดเสียงลง "ประธานเฉิงครับ เมื่อครู่คุณนายโทรมาหาคุณครับ”

เฉิงจี้หลี่ไม่พูดอะไร เพียงเดินตรงกลับเข้าไปในห้องทำงาน

โทรศัพท์บนโต๊ะมีสายที่ไม่ได้รับ เขาหยิบขึ้นมาปรายตามองผ่านๆ ยื่นมือไปดึงเนกไทให้หลวม แล้วถามอย่างไม่รีบร้อน "เธอพูดว่าอย่างไรบ้าง?"

จั๋วเยว่ตอบ “บอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับคุณ ขอให้คุณหาเวลากลับบ้านครับ”

เฉิงจี้หลี่หยิบบุหรี่หนึ่งซองออกจากลิ้นชัก เคาะออกมาหนึ่งมวนคาบไว้ที่ริมฝีปาก แต่กลับไม่ได้จุดไฟ

“กลับบ้าน? กลับบ้านไปทำไม?” เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เอนพิงพนักเก้าอี้ น้ำเสียงเบาจนมีเพียงตัวเขาเองที่ได้ยิน “อย่าให้เธอพูดถึงเรื่องนั้นเลย”

เจียงสือไม่เสียเวลา โทรไปขอลากับเจ้านายก่อน จากนั้นจึงกลับไปที่สตูดิโอเพื่อเก็บงานและส่งต่องาน

ไม่ว่าเฉิงจี้หลี่จะอยู่หรือไม่ การผ่าตัดก็ยังต้องทำ

วิชาที่คุณตาทิ้งไว้ให้เธอต้องมีคนสืบทอด เธอจะล้มลงง่ายๆไม่ได้

การวางมือชั่วคราวก็เพื่อที่จะเดินหน้าต่อไปในวันข้างหน้า

กว่าจะจัดการทุกอย่างเสร็จก็เป็นช่วงเย็นแล้ว

จู่ๆก็มีสายหนึ่งโทรเข้ามา “เจอสมุดบันทึกของตาแก่แล้ว รีบมารับไปซะ ไม่งั้นฉันจะทิ้งแล้วนะ”

ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ คุณตามีสมุดบันทึกอยู่สามเล่ม ภายในเต็มไปด้วยประสบการณ์และเคล็ดลับในการตัดชุดกี่เพ้า แต่เจียงสือมีอยู่ในมือเพียงสองเล่ม

เมื่อได้ยินว่าเจอเล่มที่สามแล้ว เธอก็ไม่ทันคิดอะไร รีบขับรถไปยังเรือนสี่ประสานที่คุณตาทิ้งไว้ให้

เรือนสี่ประสานแห่งนี้มีพื้นที่ไม่ใหญ่นัก หลังจากพ่อแม่จากไปอย่างกะทันหัน คุณตาก็รับเธอมาอยู่ที่นี่ด้วยกัน และเธอใช้ชีวิตในช่วงวัยเริ่มรู้จักความรักทั้งหมดที่นี่

น่าเสียดาย หลังจากคุณตาเสียชีวิต ที่แห่งนี้ก็ถูกลุงยึดครองไป

ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ในเรือนใหญ่ แต่กลับมีเสียงดังกรอบแกรบมาจากห้องฝั่งตะวันตก

เธอเดินเข้าไปและผลักประตูเปิด สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือโต๊ะพนันไพ่นกกระจอกท่ามกลางบรรยากาศคละคลุ้งไปด้วยควันบุหรี่

ทั้งลุงและป้าสะใภ้ต่างนั่งอยู่ที่โต๊ะไพ่นกกระจอก

“สมุดบันทึกอยู่ไหน?”

ลุงจ้องไพ่ในมือ และเชิดคางไปทางโต๊ะน้ำชาใต้หน้าต่าง

สมุดบันทึกถูกโยนทิ้งไว้ตรงนั้นอย่างไม่ใส่ใจ ปกเต็มไปด้วยคราบน้ำชา เจียงสือใจหายวาบแล้วรีบหยิบกระดาษทิชชูออกจากกระเป๋า

เสียงหนึ่งดังปะปนมากับเสียงไพ่ “นี่หลานสาวของคุณเหรอ? สวยใช้ได้นี่ แต่งงานหรือยัง?”

ป้าสะใภ้พูดด้วยน้ำเสียงเหน็บแนม “แต่งแล้วสิ ต้องขอบคุณตาแก่ที่บ้านเรานั่นแหละ ถึงได้แต่งเข้าบ้านดีๆ”

“งั้นก็ดีเลยสิ บินไปเกาะกิ่งไม้กลายเป็นหงส์ พวกคุณก็พลอยได้อานิสงส์ไปด้วย”

“หงส์เหรอ?” ป้าสะใภ้หัวเราะจนตัวสั่น “หงส์ที่ออกไข่ไม่ได้ ใครจะอยากได้? โดนบ้านสามีรังเกียจจะตายอยู่แล้ว!”

ทันทีที่พูดจบ คนแปลกหน้าสองคนที่โต๊ะไพ่นกกระจอกก็มองเจียงสือพร้อมกัน สำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังมองตัวประหลาด

เจียงสือเงยหน้าขึ้นอย่างเรียบเฉย “ป้านี่ออกไข่เก่งจริงๆนะ แต่ก็ไม่เห็นคุณตาคุณยายจะเอ็นดูป้าสักเท่าไร”

“แก!” รอยยิ้มบนใบหน้าของป้าสะใภ้แข็งค้างไปในทันที

ลุงตบไพ่ลงบนโต๊ะดังปัง แล้วลุกพรวดขึ้น “เจียงสือ! นี่แกพูดกับใคร? ชักจะกำเริบใหญ่แล้วนะ?”

เพื่อนร่วมวงสองคนรีบช่วยไกล่เกลี่ย คนละข้างช่วยกดเขากลับลงไปนั่ง “เอาล่ะๆคนในครอบครัวอย่าถือสากันเลย จั่วไพ่ๆ!”

สถานการณ์จึงสงบลงชั่วคราว เจียงสือไม่อยากอยู่ต่อ จึงกอดสมุดบันทึกไว้ในอ้อมแขนแล้วหันหลังเดินออกไป

แต่ทันทีที่เธอก้าวพ้นประตู เสียงจากด้านหลังก็ดังตามมาอีกครั้ง

“บ้านพวกคุณไม่ได้มีหนี้สินก้อนโตอยู่หรอกเหรอ? หลานสาวแต่งงานกับครอบครัวดีๆ ต้องมีเงินแน่ๆ พวกคุณไม่เอาใจเธอหน่อยล่ะ จะได้ให้เธอเอาเงินมาช่วยใช้หนี้ให้บ้าง?”

“เอาใจเธอ? ฝันไปเถอะ!” ลุงตะคอกเสียงดัง “มันก็เหมือนแม่ที่ตายไปของมันนั่นแหละ เป็นพวกที่เข้าข้างคนนอก เอาแต่สร้างภาระให้ครอบครัวทั้งนั้น!”

ลมหายใจของเจียงสือสะดุดไปชั่วขณะ

หลายปีก่อนแม่แต่งงานกับพ่อและย้ายไปอยู่เมืองกั่ง ชีวิตของครอบครัวสามคนดำเนินไปอย่างมั่งคั่งและสงบสุข

แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าในปีที่เธออายุสิบหก ครอบครัวของพวกเธอแล่นเรือยอชต์ออกทะเล กลับเจอกระแสลมแรงกะทันหันจนเรือพลิกคว่ำ

พ่อแม่พยายามสุดกำลังเพื่อผลักเธอขึ้นเหนือน้ำ แต่ตัวเองกลับติดอยู่ใต้ท้องเรือและจมน้ำเสียชีวิตทั้งคู่

ชั่วพริบตา ความสุขทั้งหมดก็พังทลายลงจนไม่เหลืออะไร

พ่อกับแม่คือบาดแผลที่เจียงสือไม่อาจแตะต้องได้ คำพูดของลุงแต่ละคำแต่ละประโยคราวกับเข็มเล็กๆทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจของเธอ

การควบคุมอารมณ์ทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา

เธอหันกลับไปทันที ก้าวเท้าหนักๆกลับเข้าไปข้างใน ไม่รอให้คนพวกนั้นทันตั้งตัว เธอก็คว้าถ้วยชามกระเบื้องสีขาวจากโต๊ะน้ำชา แล้วเหวี่ยงปาออกไป

ปัง!

ถ้วยชากระแทกลงกลางโต๊ะไพ่นกกระจอกอย่างแรง เศษกระเบื้องกระเด็นไปทั่ว ไพ่ทั้งโต๊ะกระจัดกระจายจนเละเทะ

เธอยืนอยู่ที่เดิมและกวาดสายตามองทุกคนอย่างเย็นชา "วันนี้ฉันมาที่นี่เพียงเพราะต้องการเอาของของคุณตาคืน ไม่อยากทะเลาะกับพวกคุณ แต่หากใครกล้าเอ่ยถึงพ่อแม่ฉันอีกแม้แต่คำเดียว ก็อย่าหาว่าฉันคลั่งจนไม่เกรงใจใคร"

ลุงได้สติกลับมา ดวงตาเบิกกว้าง “แก นังเด็กเหลือขอ! กล้ามาอาละวาดที่บ้านฉันเหรอ? แก…”

ป้าสะใภ้รีบดึงแขนเขาไว้ “ช่างเถอะๆ! เธอไม่ได้เป็นที่โปรดปรานในตระกูลเฉิงอยู่แล้ว ตอนนี้กำลังไม่มีที่ระบายอารมณ์อยู่พอดี อย่าไปหาเรื่องเธอเลย!”

เจียงสือเดินออกจากประตูห้อง มายืนอยู่กลางลานบ้านเล็กๆที่ปราศจากผู้คน

แสงอาทิตย์ยามเย็นทอดผ่านชายคา ทำให้เงาของเธอยาวออกไป

กุหลาบและกล้วยไม้ที่คุณตาเคยปลูกด้วยมือตัวเองเหี่ยวแห้งไปนานแล้ว บรรยากาศรอบตัวแผ่ซ่านไปด้วยความเงียบเหงาเย็นเยียบราวกับถูกทอดทิ้ง

หลังจากพ่อแม่เสียชีวิต คุณตาก็รีบรับเธอมาอยู่ที่เมืองหลวงทันที

ชายชราผู้เป็นคุณตาเปลี่ยนความคิดถึงลูกสาวทั้งหมดให้กลายเป็นความรักและความเอ็นดูที่มีต่อเจียงสือ

คอยดูแลเธอเล่าเรียนจนเติบใหญ่ สอนสั่งการดำเนินชีวิตและการทำงาน ทำให้เธอมีที่พักพิง

แต่ต่อมาคุณตาก็จากไปอีกคน

ส่วนผู้ชายที่เคยรับปากคุณตาว่าจะดูแลเธอเป็นอย่างดี ตอนนี้กลับไม่แม้แต่จะยอมมาพบหน้าเธอสักครั้ง

ตรงหน้ามีเงาดำลอยผ่านอีกครั้ง เจียงสือหลับตาลง ปล่อยให้ขนตาชุ่มชื้นไปด้วยหยาดน้ำตา

"เจียงสือ?" เสียงผู้ชายเสียงหนึ่งโผล่เข้าหูอย่างกะทันหัน

เธอลืมตาขึ้นอย่างลนลานและเห็นเฉินเยี่ยนพี่ชายลูกพี่ลูกน้อง

“เมื่อกี้พี่เห็นสามีเธอไปเที่ยวที่คลับอยู่เลย เธอยังมีอารมณ์มายืนเหม่ออยู่ตรงนี้อีกเหรอ? ใจกว้างเกินไปแล้วมั้ง”

เฉินเยี่ยนก้มหน้ากดเลื่อนโทรศัพท์ ทำท่าจะก้าวขาเดินออกไป

เจียงสือคว้าตัวเขาไว้ทันทีแล้วถามว่า “เขาไปคลับไหน?