บทที่ 6

ภายในห้องรับรองอบอวลไปด้วยกลิ่นควันบุหรี่และแอลกอฮอล์จางๆ

เฉิงจี้หลี่เอนตัวอยู่บนโซฟาหนัง คอเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมเปิดออก มือเรียวยาววางพาดบนขาที่ไขว้กันอย่างสบายๆ

คิ้วและดวงตาหลุบลงเล็กน้อย เผยให้เห็นความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งคืน

ริมฝีปากคาบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดอยู่หนึ่งมวน

“พี่ ทำเป็นขรึมอะไรเนี่ย?” ฉินหล่างขยับเข้ามาและเอื้อมมือไปหยิบไฟแช็กบนโต๊ะ “มา เดี๋ยวผมจุดให้”

เฉิงจี้หลี่หันหน้าหลบ “ไม่ต้อง เลิกแล้ว”

“อยู่ดีๆจะเลิกบุหรี่ทำไม?”

ฉินหล่างกะพริบตา แล้วขยับเข้าไปใกล้อีกหน่อย “จริงสิ ผมเห็นเซียวเซียวถือกระเป๋าที่พี่ให้เธออยู่ทุกวันเลยนะ แต่ผมจำได้ว่ากระเป๋าใบนั้นแบรนด์ส่งมาแถมคู่กับกระเป๋าวินเทจให้พี่นี่นา แล้วทำไมพี่ถึงเอาของแถมให้เธอล่ะ?”

“แล้วกระเป๋าวินเทจล่ะ? นั่นเป็นของหายากที่ทางแบรนด์ตั้งใจเก็บไว้ให้พี่ตามรสนิยมของบรรดาคุณนายในแวดวงเลยนะ พี่คิดจะให้ใคร?”

เฉิงจี้หลี่ไม่พูดอะไร ปลายนิ้วเคาะลงบนหัวเข่าเบาๆสองครั้ง แต่แววตากลับหม่นลงกว่าเดิม แฝงความหงุดหงิดที่แทบสังเกตไม่เห็น

ฉินหล่างอึ้งไป “พี่คงไม่ได้ยังไม่ได้ให้ใครหรอกนะ? อุตส่าห์ให้คนตามหามาอย่างยากลำบาก สุดท้ายจะเก็บไว้ให้ฝุ่นจับเนี่ยนะ?”

ยังไม่ทันที่เฉิงจี้หลี่จะตอบ ประตูห้องรับรองก็ถูกผลักเปิดจากด้านนอก

ร่างผอมบางของเจียงสือยืนอยู่ตรงประตูท่ามกลางแสงย้อนจากด้านหลัง

เธอเป็นหญิงสาวตะวันออกที่มีใบหน้าสวยโดดเด่น โครงหน้าสมบูรณ์แบบ บุคลิกสะอาดบริสุทธิ์ ผมยาวสีดำเกล้ามวยหลวมๆไว้ด้านหลัง เผยความงามที่บริสุทธิ์แต่ก็ดื้อรั้นอยู่ในตัว

ภายในห้องรับรองเงียบกริบ บรรดาชายหญิงที่กำลังหัวเราะพูดคุยกันต่างชะงักค้างอยู่กับที่

คนเหล่านี้ล้วนเป็นทายาทจากตระกูลใหญ่ที่มีฐานะโดดเด่น ไม่ร่ำรวยก็มีอำนาจ ทุกคนล้วนมีที่มาที่ไปไม่ธรรมดา

เจียงสือถือว่าเป็นคนแปลกแยกในกลุ่มนี้ และเธอก็แทบไม่เคยมาปรากฏตัวในสถานที่แบบนี้ แต่เพื่อไว้หน้าเฉิงจี้หลี่ บางคนจึงยังคงเรียกเธออย่างเกรงใจว่าพี่สะใภ้

เฉิงจี้หลี่ค่อยๆเงยตาขึ้น มุมปากยกยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่วันก็คิดถึงฉันแล้วเหรอ? คุณนายเฉิงนี่ติดสามีจังนะ?”

“ใช่สิ คิดถึงคุณ” เจียงสือปิดประตูด้วยมือข้างหนึ่ง ก่อนเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มบางๆ “สามีฉันยุ่งนี่นา ยุ่งจนไม่มีเวลากลับบ้านด้วยซ้ำ แต่ไม่คิดเลยว่าธุรกิจของสามีฉันจะขยายมาถึงคลับแล้ว เปลี่ยนอาชีพแล้วเหรอ?”

น้ำเสียงประชดประชันในคำพูดนั้นชัดเจนจนไม่ต้องเดา คนทั้งห้องต่างสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของความขัดแย้ง จึงพากันหลบสายตา ไม่มีใครกล้าแทรกขึ้นมา

มีเพียงฉินหล่างที่ยิ้มเจื่อนๆแล้วรีบเดินเข้ามา “พี่สะใภ้! เข้าใจผิดครับ เข้าใจผิดทั้งนั้น! ช่วงนี้พี่จี้หลี่ยุ่งจริงๆ พวกเรากลัวเขาจะเหนื่อย เลยลากเขามาที่นี่เอง ไม่มีความหมายอื่นแน่นอนครับ! เดี๋ยวพอแยกย้ายกัน ผมจะไปส่งพี่จี้หลี่กลับบ้านให้พี่เอง!”

สิ้นเสียงของเขา เฉิงจี้หลี่ก็แค่นหัวเราะออกมาจากไรฟัน “ฉันเป็นของส่วนตัวของเธอหรือไง? ถึงต้องไปส่งกลับบ้านให้เธอ?”

เขาเงยหน้าขึ้น สบตากับเจียงสือ รอยยิ้มดูกวนประสาทอย่างมาก “คุณนายเฉิง คุณว่างมากหรือไง? ไม่คิดว่าก้าวก่ายมากเกินไปหน่อยเหรอ?”

หัวใจของเจียงสือเจ็บแปลบ มือทั้งสองข้างที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวกำแน่นจนกลายเป็นหมัด เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ

สามีไม่กลับบ้าน เธอในฐานะภรรยาตามมาหากลับกลายเป็นว่าเธอกำลังหาเรื่องและก้าวก่ายเขาอย่างนั้นเหรอ?

การแต่งงานกว่าสองปี กลับทำให้แม้แต่สิทธิ์เพียงเท่านี้ของเธอยังกลายเป็นการล้ำเส้น

สายตารอบข้างที่มองมาราวกับกำลังชมเรื่องสนุก ค่อยๆกัดกร่อนศักดิ์ศรีของเธอทีละน้อย

ตระกูลเฉิงมีสถานะโดดเด่นในเมืองหลวง คนส่วนใหญ่ที่อยู่ที่นี่ต่างคอยดูสีหน้าของเฉิงจี้หลี่ก่อนจะวางตัว

ถ้าเฉิงจี้หลี่ดีกับเธอ คนเหล่านี้ก็จะยิ้มต้อนรับเธอ แต่ถ้าเฉิงจี้หลี่เย็นชากับเธอ คนเหล่านี้ก็ย่อมมองเธอด้วยสายตาเย็นชา

เจียงสือค่อยๆปรับลมหายใจให้สงบ แล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าหยิบใบผลตรวจดวงตาออกมา “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อก้าวก่ายคุณ ฉันมีเรื่องด่วนอยากคุยกับคุณ คุณหาที่เงียบๆให้เวลาฉันสิบนาที พอพูดจบฉันก็จะไป”

เฉิงจี้หลี่ลุกขึ้นยืน ร่างสูงสง่าด้วยท่าทางสบายๆ “ขอโทษนะ ฉันไม่มีเวลาสิบนาทีให้เธอ”

ทันใดนั้น เจียงสือก็แข็งค้างไปทั้งตัวอยู่กับที่

บรรยากาศระหว่างทั้งสองกดดันจนน่ากลัว

ในตอนนั้นเอง ประตูห้องรับรองก็เปิดออกอีกครั้ง

เฉิงเซียวเซียวถือกระเป๋าสีชมพูซากุระเดินเข้ามา “พี่! ฉันมา…”

คำพูดของเธอชะงักลงทันทีเมื่อมองเห็นเจียงสือ บนใบหน้าฉายแววไม่เป็นธรรมชาติผ่านไปอย่างรวดเร็ว "พี่สะใภ้... พี่ก็อยู่ด้วยเหรอคะ?"

“ฉันอยู่ที่นี่ไม่ได้เหรอ?” เจียงสือไม่ได้มองเธอ “หรือว่าที่นี่อนุญาตให้เธอเข้ามาได้คนเดียว ฉันมาไม่ได้?”

เฉิงเซียวเซียวก้มหน้าลงทันที นิ้วมือบิดสายกระเป๋าไปมา ทำท่าราวกับถูกทำให้ตกใจ “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นค่ะ...ฉันแค่แปลกใจนิดหน่อย พี่สะใภ้ดูสูงส่งไม่เหมือนใครนี่นา ไม่เห็นเคยมาสังสรรค์ที่คลับกับพวกเราเลย”

คำพูดนี้ทำให้เจียงสือถูกแบ่งออกไปอยู่ฝั่งตรงข้ามกับทุกคนในห้องทันที รอบข้างเริ่มมีเสียงหัวเราะเยาะดังแว่วมา

เฉิงเซียวเซียวขยับเข้าไปยืนข้างเฉิงจี้หลี่ทีละก้าว คิ้วตกลงเล็กน้อย สีหน้าดูน้อยใจและไร้เดียงสา “พี่ พี่ไม่ได้กลับบ้านนานเกินไปหรือเปล่าคะ พี่สะใภ้ถึงได้อัดอั้นความน้อยใจไว้มากขนาดนี้ แล้วมาระบายใส่ฉัน”

“มาระบายใส่เธอ?” เจียงสือหัวเราะออกมา “คุณหนูใหญ่เฉิงนี่มีพรสวรรค์จริงๆ เชี่ยวชาญทั้งการยุแยงและบิดขาวเป็นดำ ถ้าเธอไม่คอยกลั่นแกล้งฉัน ฉันก็คงต้องขอบคุณคุณหนูใหญ่เฉิงที่ไว้ชีวิตแล้ว จะให้ฉันกล้าเอาอะไรไประบายใส่เธอได้ล่ะ?”

ขอบตาของเฉิงเซียวเซียวแดงขึ้นทันที “พี่สะใภ้ พี่เข้าใจอะไรฉันผิดหรือเปล่าคะ? ฉันรู้ว่าตั้งแต่เด็กพี่ก็ไม่ชอบฉัน แต่ฉันอยากจะสนิทสนมกับพี่มาโดยตลอด มองพี่เหมือนพี่สาวแท้ๆ แล้วฉันจะกลั่นแกล้งพี่ได้ยังไง? พี่อย่ามาใส่ร้ายฉันเลย...”

เมื่อคนอื่นได้ยิน กลับฟังดูราวกับว่าเจียงสือเป็นฝ่ายรังแกเธอมาตลอด

เจียงสือแค่นหัวเราะเย็นชาในใจ

จู่ๆเธอก็นึกถึงเรื่องเมื่อครั้งก่อน ตอนนั้นเธอเคยอดหลับอดนอนทำเครื่องประดับกระดุมผ้าไหมแท้ชิ้นหนึ่งให้เฉิงเซียวเซียว แต่วันรุ่งขึ้นกลับเห็นมันอยู่ในถังขยะของตระกูลเฉิง

ตอนนั้นเธอยังไม่รู้ว่าเด็กสาวคนนี้จะไปพูดต่อหน้าอวี๋เสียนจือว่าเธอขโมยของ และเป็นคนมีเล่ห์เหลี่ยมจนทำให้อวี๋เสียนจือไม่ชอบเธอตั้งแต่แรก

เจียงสือยกมุมปากขึ้น “เฉิงเซียวเซียว นี่เธอไปกินอะไรมาเนี่ย ถึงได้ปากคอเราะร้ายขนาดนี้? มีตระกูลเฉิงคอยหนุนหลัง มีพ่อแม่คอยปกป้อง มีพี่ชายคอยเอ็นดู ใครจะกล้าใส่ร้ายเธอได้ลง?”

เฉิงเซียวเซียวกัดริมฝีปาก “พี่สะใภ้ พี่พูดกับฉันแบบนี้ได้ยังไงคะ?”

“เธอยุ่งเรื่องนั้นเรื่องนี้ไปหมดยังจะมายุ่งว่าฉันจะพูดอะไรอีกเหรอ?” เจียงสือพูดด้วยเสียงเย็นชา “ไม่ชอบฟังก็หุบปาก อย่าหาเรื่องใส่ตัว”

เดิมทีเฉิงเซียวเซียวแซ่เหยียน เธอเป็นบุตรสาวบุญธรรมของตระกูลเฉิงและได้รับความรักเอ็นดูมาโดยตลอด

เจียงสือเคยคิดว่าอวี๋เสียนจือจะยกเธอให้แต่งงานกับเฉิงจี้หลี่ และเรื่องนั้นก็ทำให้เธอเสียใจอยู่พักใหญ่

แต่ไม่คิดว่าในเวลาต่อมา เซียวเซียวกลับเปลี่ยนมาใช้แซ่เฉิงอย่างกะทันหัน และมีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้านของตระกูลเฉิงอย่างเป็นทางการ กลายเป็นน้องสาวของเฉิงจี้หลี่ตามกฎหมาย

ส่วนสาเหตุที่ต้องเปลี่ยนแซ่นั้น เจียงสือไม่รู้ เพียงรู้ว่าคนทั้งตระกูลเฉิงยิ่งรักและเอ็นดูลูกสาวคนนี้มากกว่าเดิม

เฉิงเซียวเซียวไม่เคยเห็นเธอที่เป็นพี่สะใภ้อยู่ในสายตา แม้ดึกดื่นแค่ไหนก็ยังโทรหาเฉิงจี้หลี่ได้ เห็นอะไรถูกใจก็ให้เฉิงจี้หลี่ซื้อให้ และทุกครั้งก็ได้ตามต้องการ

เมื่อก่อนเจียงสืออดทนมาตลอดเพื่อการแต่งงานครั้งนี้ เธอพยายามอย่างมากที่จะปรับตัวเข้ากับตระกูลเฉิง ยอมอดทนตรงนั้น แต่แล้วสิ่งที่ได้ตอบแทนกลับมาคืออะไรกัน?

ความลำเอียงของแม่สามี และความเย็นชาจากสามีอย่างนั้นเหรอ?

บางทีตำแหน่งบางอย่างอาจไม่เคยเป็นของเธอตั้งแต่แรก

เธอเป็นคนที่ฝืนยัดตัวเองเข้ามา

เหมือนกับเฟอร์นิเจอร์ที่ไม่ถูกขนาด วางไว้ตรงไหนก็ดูเป็นส่วนเกินไปหมด

มีเพียงการถอยออกมาเท่านั้นที่ถูกต้อง

“เฉิงจี้หลี่” เจียงสือไม่ได้หยิบใบผลตรวจออกมาอีก เพียงรูดซิปกระเป๋าให้เรียบร้อยแล้วพูดว่า “คุณเที่ยวเล่นต่อเถอะ คืนนี้ฉันจะรอจนกว่าคุณจะเสร็จ"

เฉิงจี้หลี่ไม่พูดอะไร เพียงแต่ความเย็นชาในแววตากลับลึกขึ้นหลายส่วน