Chapter 1 : รักทรยศ

สามเดือนก่อนหน้านี้

นัยน์ตาคู่หวานเงยจากเอกสารหลายชิ้นที่กองอยู่บนโต๊ะขึ้นมามองใครคนนึงที่เปิดประตูเข้ามาภายในห้องโดยไม่คิดจะแจ้งล่วงหน้าก่อนจะวางมือจากงานที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำและเบือนหน้าหนีราวกับไม่อยากจะพูดจาใด ๆ กับอีกฝ่ายแม้แต่น้อยแต่ก็จำต้องพูด

“ดิฉันว่าดิฉันพูดชัดเจนแล้วนะคะคุณภานุกานต์ ว่าเราไม่มีอะไรต้องเกี่ยวข้องกันอีก” สาวเจ้าของห้องอย่างศศิรินทร์ สิริธาราหรือซอโซ่ผู้บริหารสาวสวยวัยสามสิบสองปีของบริษัท ชายน์ เอ็นเตอร์เทนเมนท์ บริษัทผลิตละครโทรทัศน์และสื่อโฆษณายักษ์ใหญ่ที่ใช้เวลาไม่กี่ปีก็ก้าวขึ้นมาอยู่อันดับต้น ๆ ของวงการบันเทิงเปิดฉากก่อนโดยไม่แม้แต่จะเชิญคนเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตให้นั่ง แววตาว่างเปล่าหันกลับมาจ้องมองคู่สนทนาอย่างพิจารณา

คนตรงหน้าคือภานุกานต์ พงศ์พิริยกรอดีตแฟนหนุ่มที่เธอเพิ่งตัดความสัมพันธ์ไปเมื่อคืนวานนี้ด้วยข้อหาร้ายแรงชนิดที่เธอไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่ามันจะเกิดขึ้น

เขานอกใจเธอ...

ยิ่งไปกว่านั้นคู่ขาที่ร่วมสวมเขาให้เธอยังเป็นเพื่อนคนสนิทที่เธอผลักดันจนได้เป็นนักแสดงสาวคนดัง ที่เธอทั้งรักและไว้ใจราวกับเป็นญาติพี่น้อง...ความจริงที่ได้รู้ก็คือ คนพวกนี้สวมเขาให้เธอทั้งที่เธอให้ความไว้ใจมาเป็นเวลาเนิ่นนาน

ความจริงถ้าตัดเรื่องนอกใจออกไปภานุกานต์คนนี้ก็ถือว่าเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบคนนึง รูปร่างหน้าตาดี โปรไฟล์หรู เป็นหนุ่มจบนอก พ่อยังเป็นผู้บริหารช่องโทรทัศน์ที่ทางบริษัทของเธอทำสัญญาผลิตละครและรายการโทรทัศน์ด้วยมานานหลายปี และปัจจุบันตัวเขาเองก็เป็นรองประธานกรรมการของช่อง

นับได้ว่าเป็นผู้ชายในฝันของผู้หญิงหลาย ๆ คนเลยล่ะ

แต่โปรไฟล์ดี ๆ เหล่านั้นเธอได้โยนมันทิ้งไปแล้วและไม่คิดจะหยิบขึ้นมาพิจารณาอีก

ถ้าเขานอกใจเธอไปมีความสัมพันธ์กับคนอื่นแล้วมาขอโทษ ขอโอกาสอะไรทำนองนั้นเธอก็คงยอมใจอ่อน แต่สถานการณ์ของเราในตอนนี้มันมีแต่ต้องปิดฉากลงเท่านั้น

ใครใช้ให้ผู้หญิงที่เขานอนด้วยเป็นเพื่อนของเธอล่ะ ทั้งฝ่ายหญิง ฝ่ายชาย ตอนที่กำลังเริงรักเคยคิดถึงใจของคนที่พวกเขาแทงข้างหลังบ้างมั้ย

ถ้าเธอคนนั้นเป็นเพื่อนที่ดี หรือเขาคนนี้รักเธอมากพอ เรื่องพรรค์นั้นคงไม่เกิดขึ้น

แต่มันก็เกิดขึ้น...แล้วเธอจะลืมเรื่องนั้นและให้อภัยน่ะเหรอ

ฝันไปเถอะ

“ผมขอโทษ ผมรู้ว่าสิ่งที่ทำไปมันผิด แต่ผมอยากให้รู้ ตอนแรกมันเป็นแค่การพลั้งพลาด ผมไม่เคยคิดนอกใจคุณเลย” ชายหนุ่มเอ่ยเพียงแค่นั้นก็เงียบไป เขาไม่ใช่คนชอบแก้ตัว และรู้ดีว่าไม่มีประโยชน์อะไรจะต้องแก้ตัว เพราะเขาทำผิดไปจริง ๆ แต่ก็ยังอยากจะให้รู้ว่าในตอนแรกเขาไม่ได้ตั้งใจจริงให้มันเป็นแบบนี้จริง ๆ

“คืนนั้นผมเมามาก รู้ตัวอีกทีก็อยู่บนเตียงกับคณิตาแล้วจากนั้นมามันก็เลย...กลายเป็นเลยตามเลยโดยไม่คิดถึงจิตใจคุณ ผมขอโทษจริง ๆ ผมผิดไปแล้ว”

ภานุกานต์เป็นคนพูดจาตรงไปตรงมา ตรงจนบางครั้งศศิรินทร์ก็นึกชังการพูดตรง ๆ นั้น และตอนนี้เธอก็นึกชังขึ้นมาเช่นกัน ทำไมถึงได้เป็นคนกล้าพูดว่าปล่อยเลยตามเลยได้หน้าตาเฉยกันนะ

เลยตามเลยกับผู้หญิงที่ทรยศมิตรภาพเนี่ยนะ

“ตอนที่คุณนอนกับยัยนั่น คุณสะกิดใจบ้างมั้ย ว่ายัยนั่นมันไม่ได้จริงใจกับฉัน เคยคิดเป็นห่วงบ้างมั้ยว่ายัยนั่นมีเจตนาจะทำให้ฉันเสียใจ หรือว่ารสรักของเจ้าหล่อนมันถึงใจจนคุณคิดอะไรไม่ออก”

หญิงสาวแผดเสียงถาม พยายามจะไม่แสดงออกถึงความโกรธที่มันจุกอกทั้งที่อยากจะอาละวาดให้มันเละกันไปข้าง ภาพที่เปิดประตูห้องเข้าไปเห็นแฟนหนุ่มกำลังเริงรักอยู่กับคณิตาหรือคุกกี้ดาราสาวที่เป็นหนึ่งในเพื่อนสนิทที่เธอไว้ใจอย่างถึงพริกถึงขิงยังคงติดตาและผุดขึ้นมาในหัวเป็นฉาก ๆ

เขาทำขนาดนี้ยังมีหน้ามาขอโทษอีกเหรอ?

ภานุกานต์นิ่งเงียบไม่ตอบกลับ จะเรียกว่าพูดไม่ออกก็ได้ ชายหนุ่มเบือนหน้าหนีอย่างคนไม่กล้าสู้หน้า จริง ๆ แล้วเขาก็พอจะรับรู้ถึงเจตนาไม่บริสุทธิ์ของคณิตาแต่มีผู้หญิงมาเสนอตัวให้ขนาดนั้น ตัวเขาเองก็ใช่ว่าจะเป็นพระอิฐพระปูน

ยิ่งศศิรินทร์ก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่ชอบออดอ้อนทั้งยังงานยุ่งไม่ต่างกัน เวลาที่เขาเครียดก็ต้องระบายความอัดอั้นกับคนที่พร้อมจะคลายเครียดให้สิ เวลาที่เครียดมาก ๆ เขาจะไปสนใจห่าเหวอะไรล่ะ

“ผมขอโทษ” เงียบไปนานในที่สุดภานุกานต์ก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเจือความละอายใจ เขายอมรับว่านาทีนั้นเขาไม่คิดสนใจห่าเหวอะไรแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็รู้ว่าเขาผิด...

“ให้อะ...”

“พอเถอะ เลิกคุยเรื่องพวกนี้กันเถอะ คุณไม่ต้องมาหา ไม่ต้องมาขอโทษอะไรทั้งนั้น มันไม่มีทางเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว ฉันพูดไปแล้วตั้งแต่เมื่อวานว่าเราไม่เกี่ยวข้องอะไรกันอีก วันนี้และตลอดไปฉันก็ยังยืนยันคำเดิม” ศศิรินทร์ชิงตัดบทเมื่อรู้ว่าหลังจากขอโทษแล้วอีกฝ่ายจะมีท่าทีเช่นไร

ต่อให้เขาขอโทษด้วยความรู้สึกผิดสักร้อยครั้งพันครั้งทุกอย่างมันก็ไม่มีทางกลับไปเหมือนเดิม

ไม่มีทาง...