ตอนที่ 3

ขณะทอดอารมณ์ไปเรื่อยเปื่อย เสียงโหยหวนของดนตรีชวนให้ขนอ่อนบริเวณต้นคอลุกชันก็ดังขึ้นดึงความสนใจ ก่อนที่อึดใจต่อมาจะมีเสียงเจื้อยแจ้วของพิธีกรลอยตามหลัง

‘สวัสดีแฟน ๆ รายการทุกท่านนะครับ ในที่สุดก็ถึงสี่ทุ่ม ซึ่งเป็นเวลาที่เราจะมาเจอกันเป็นประจำในทุกวันพุธ กับรายการ...’

รอยยิ้มจุดขึ้นที่มุมปากของวรัชญา ประโยคที่ได้ยินทำให้เธอนึกย้อนไปถึงสมัยที่รายการนี้เริ่มจัดในช่วงแรก ๆ ตอนนั้นใคร ๆ ต่างขบขันและมองว่าเรื่องเล่าพวกนั้นล้วนเป็นเรื่องปรุงแต่ง

ซึ่งมีก็แต่เธอที่นั่งฟังด้วยความอกสั่นขวัญแขวน เพราะรู้ดีว่าบางเรื่องราวยามเปิดสายสดหน้าไมค์นั้น มันไม่ได้สร้างขึ้นจากจินตนาการที่มีความกลัวเป็นที่ตั้งอย่างที่ใครเข้าใจ

บางอย่างไม่เคยเห็น ไม่ได้แปลว่ามันไม่มีอยู่จริง

เมื่อมีรายการโปรดอยู่เป็นเพื่อนคลายเหงา ช่วงเวลาที่ต่อสู้กับการจราจรอันแสนติดขัดจึงไม่หม่นหมองเท่าไหร่นัก ฟังเรื่องเล่าเพลิน ๆ ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงดีรถยนต์ก็พาทั้งคนและสัมภาระมาส่งถึงหน้าโรงแรม

ก่อนจะแล่นจากไปอย่างรวดเร็วพร้อมเงินทอนที่ถูกริบไปโดยไม่บอกไม่กล่าว ทิ้งให้อดีตผู้โดยสารยืนทำหน้ามุ่ย เพราะนี่มันไม่ต่างไปจากการโกงเงินลูกค้าเลย!

ถึงเงินนั่นจะแค่เจ็ดบาท แต่สำหรับคนที่ต้องประหยัดทุกหนทางจนกว่าจะติดต่อพี่ชายหรือหางานทำได้นั้น มันคือค่าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ช่วยให้เธอมีชีวิตรอดไปได้อีกหนึ่งมื้อ!

พึมพำบ่นสลับกับพ่นลมหายใจฟึดฟัดกระทั่งความหงุดหงิดเริ่มเบาบางลง วรัชญาก็วางกระเป๋าสะพายลงบนกระเป๋าเดินทางก่อนลากพวกมันทั้งสองเข้าไปด้านใน

ฉับพลันสองเท้าก็ชะงักหยุดกึก เผลอทำหน้าแหย ๆ ครู่หนึ่งกับภาพตรงหน้า หลบมาตั้งอยู่ในซอยลึกเธอไม่ว่า แต่นี่คือสภาพของโรงแรมที่บอกว่าได้สามดาวจริงดิ

ไหนจะพรมเช็ดเท้าสีหม่นที่ขอบเริ่มขาดวิ่น ไหนจะล็อบบี้ที่เป็นเพียงเคาน์เตอร์โล่ง ๆ มีป้ายอันเล็กเท่าฝ่ามือตั้งว่า 'ยินดีต้อนรับ' แล้วนั่น เอ่อ พนักงานหรือเจ้าของกันนะ นั่งสัปหงกจนอีกนิดหน้าผากจะโขกเข้ากับเคาน์เตอร์

"เปลี่ยนใจตอนนี้ืยังทันไหมวะ?"

วรัชญาพึมพำถามตัวเองเบา ๆ แล้ววินาทีต่อมาเธอก็ได้คำตอบว่า 'มันคงไม่ทันแล้ว'

"อุ้ย สวัสดีค่าาาา"

ในจังหวะที่ศีรษะไถลหล่นจากฝ่ามือซึ่งตั้งขึ้นเท้าคาง หญิงสาววัยกลางคนในชุดลำลองสีเรียบก็สะดุ้งลืมตา และทันทีที่เจ้าหล่อนเห็นเธอเข้าก็รีบปรี่เข้ามาพร้อมรอยยิ้ม มือคว้ากระเป๋าเดินทางใบโตของเธอไปถือเป็นตัวประกัน

"ลูกค้าต้องการจองห้องพักกี่ห้องคะ?"

มาคนเดียวจะให้จองสองห้องหรือไง?

ทว่าวรัชญาทำเพียงท้วงในใจด้วยหวั่นว่าหากโพล่งถามในสิ่งที่คิด อาจจะทำให้ใครบางคนไม่สามารถนั่งทำงานตรงนี้ต่อไปได้ตลอดคืน เธอระบายยิ้มหวานพร้อมชูนิ้วชี้ขึ้นหนึ่งนิ้วแทนคำตอบ

"อ้อ หนึ่งห้องนะคะ"

ดวงตาคู่สวยของพนักงานมองข้ามไหล่เธอไปด้านหลังแวบหนึ่งก็ดึงสายตากลับ อมยิ้มกรุ้มกริ่มระคนเอียงอายพลางผายมือเชื้อเชิญ

"ด้านนี้เลยค่ะ"

ขั้นตอนการลงทะเบียนเข้าพักนั้นไม่มีอะไรยุ่งยาก วรัชญาทำเพียงส่งบัตรประจำตัวประชาชนไปให้ แจ้งหมายเลขโทรศัพท์และข้อมูลส่วนตัวในส่วนที่ไม่ปรากฎบนหน้าบัตรอีกนิดหน่อย

"แล้วของคุณลูกค้าอีกคนล่ะคะ?"

"ฉันมาคนเดียวค่ะ"

"อ้อ ค่ะ"

พนักงานสาวทำหน้าประหลาดใจแวบหนึ่ง แต่พอเห็นวรัชญาเอียงคอมอง เจ้าหล่อนก็รีบก้มหน้าก้มตาจรดปลายนิ้วบนแป้นพิมพ์ กรอกข้อมูลเข้าระบบ

ไม่ถึงห้านาทีกุญแจห้องพักก็ถูกยื่นมาให้

"นี่กุญแจนะคะ ราคานี้ไม่ได้รวมอาหารเช้า แต่ถ้าลูกค้าต้องการรับบริการเพิ่ม ห้องอาหารจะอยู่ทางด้านนู้น เราเปิดตั้งแต่แปดโมงค่ะ"

วรัชญาพยักหน้าน้อย ๆ เป็นเชิงว่ารับรู้ รวบเอาทั้งกุญแจและเอกสารส่วนตัวมาถือไว้ พลันมุมปากก็ยกตัวขึ้นเล็กน้อยในตอนหางตาเหลือบไปเห็นตัวเลขที่สลักอยู่บนป้ายพลาสติกสีขาวซึ่งผูกติดมากับลูกกุญแจ

'ห้อง 409'

อืม เลขสวย สวยไม่พอนะ ยังมาในคืนวันโกนอีก เหอะ ๆ สงสัยคืนนี้คนที่ไม่ได้นอนน่าจะเป็นเธอเสียแล้วล่ะมั้ง!