บทที่ 12

ตกค่ำหญิงก้อยก็ผลัดผ้านอนเล่นเพื่อรอเวลาให้คนในเรือนเข้านอน กลางดึกสงัดก็ลงมารับลมเช่นเคย เดินไปจนถึงศาลาริมสระบัวพบกับนายเด่นนั่งรออยู่ตรงท่าน้ำ ถัดออกไปมีเรือลำเล็กผูกติดกับเสาอยู่ด้วยหนึ่งลำ

“คุณหญิงก้อยขอรับ เปลี่ยนจากเดินเล่นมาพายเรือเล่นกันดีหรือไม่”

หญิงก้อยยิ้มรับและยอมให้นายเด่นจับมือเพื่อประคองให้ลงไปนั่งในเรือได้อย่างมั่นคง เขาพายไปเรื่อย ต่างคนต่างไม่พูดอะไรกันมากนัก

ตั้งแต่เด็กจนโตคุณหญิงก้อยของนายเด่นก็เป็นคนร่าเริงแจ่มใส ไม่ถือตัวกับลูกบ่าวอย่างเขา อีกทั้งเธอยังมีพระคุณช่วยสอนหนังสือให้พอได้อ่านออกเขียนได้ เลยทำให้มีโอกาสติดตามคุณชายใหญ่ไปทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่กระทรวง ถือว่ามีภาษีดีกว่าลูกบ่าวคนอื่นมากนัก หากขยันร่ำเรียนให้รู้ความมากกว่านี้ ไม่แน่ว่าอนาคตอาจได้เป็นเสมียนเล็ก ๆ ของกรมกองสักแห่งก็เป็นได้

นายเด่นรู้ดีว่าการแต่งงานของหญิงก้อยนั้นเธอมิได้เต็มใจ คนที่ถูกเลี้ยงดูมาให้เป็นผู้ดีสูงศักดิ์อยู่เสมอกลับต้องไปเป็นเมียใช้หนี้ของชายแก่คราวพ่อเช่นนั้น แต่บ่าวอย่างนายเด่นจะทำอะไรได้มากไปกว่าทำให้เธอหัวเราะผ่อนคลายได้บ้างก็เท่านั้น

“ฉันเคยมาขี่ม้าเล่นที่นี่เมื่อตอนยังเด็ก น่าเสียดายที่ท่านพ่อเลิกเลี้ยงไปแล้ว”

หญิงก้อยเอ่ยเมื่อมาถึงโรงเลี้ยงม้าที่อยู่อีกฝั่งของสระบัว ตอนนี้ที่นี่ไม่มีม้าและถูกปรับเปลี่ยนเป็นโรงเก็บอุปกรณ์ทำสวนแทน หญิงก้อยเดินไปนั่งบนแคร่ข้างโรงเรือน แสงจันทร์วันนี้ช่างสว่างนวลตา เธอแหงนมองดวงจันทร์ เนิ่นนานกว่าจะเอ่ย

“นายเด่น ฉันจะต้องไปเป็นเมียของคนที่ฉันไม่ได้รัก อีกทั้งมีอายุรุ่นราวคราวพ่อของตัวเอง เพียงเพราะต้องใช้หนี้สินและเพื่อผลิตลูกชายให้เขาก็เท่านั้น ฉัน... รู้สึกอดสูไร้ค่าเสียเหลือเกิน”

น้ำตาของหญิงก้อยที่เก็บไว้มานานไหลออกมาอย่างเงียบ ๆ นายเด่นเห็นแล้วก็รู้สึกปวดใจ เมื่อเธอหันหน้ากลับมา ก็ยิ่งได้เห็นน้ำตาไหลรดแก้มกลมมนที่ปกติจะยิ้มแย้มสดใสชัดเจนขึ้น นั่นทำให้นายเด่นอดรนทนไม่ได้โผเข้าไปสวมกอดโดยลืมความเป็นนายบ่าวเสียสิ้น

“คุณหญิงก้อยของกระผม ไม่ว่าจะเป็นเช่นไร คุณหญิงจะยังคงงดงามมีค่าอยู่ในใจกระผมเสมอ”

บัดนี้สีหน้าของชายหนุ่มก็เจ็บปวดไม่ต่างกัน ด้วยเพราะก็ไม่รู้ว่าจะช่วยเหลือคนที่รักอย่างไรได้ ทั้งยังต้องทนดูเธอไปเป็นของคนอื่นต่อหน้าต่อตา นี่เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มนึกตัดพ้อชะตาชีวิตของตนเองที่เกิดมาเป็นเพียงลูกบ่าวต้อยต่ำ ไม่มีทั้งยศฐาทั้งทรัพย์สมบัติที่จะเอาไปต่อกรแย่งชิง

มิต้องเอื้อนเอ่ยสิ่งใด มิต้องมีคำบอกรักหวานมาป่าวประกาศชัดเจน คนทั้งคู่ต่างรับรู้สัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายนั้นถวิลหาตนอย่างไร

นายเด่นกระชับกอดแน่น เวลานี้หญิงก้อยมิใช่หญิงที่มีฐานันดร แต่เป็นเพียงหญิงสาวที่น้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตา ความสูงศักดิ์มีประโยชน์อันใด สู้แม่แช่มบ่าวรับใช้ต่ำต้อยที่ได้สมปรารถนากับชายคนรักก็ยังมิได้

หญิงก้อยผละออกจากอ้อมกอดของนายเด่น จ้องมองลึกเข้าไปในนัยน์ตาคม คราแรกไม่รู้ว่าความรู้สึกนั้นคืออะไร แต่เวลานี้มั่นใจแล้วว่าหัวใจของตนเองอยู่ที่เขามานานแล้ว

“นายเด่นจ๊ะ ชีวิตต่อจากนี้ของฉันจะเป็นอย่างไรก็หารู้ไม่ นายเด่นจะช่วยให้ฉันได้มีเรื่องน่าจดจำเก็บไว้ก่อนจะจากกันไป ได้หรือไม่”

ก่อนที่จะต้องพลีกายให้ชายคนอื่น อย่างน้อยก็อยากมอบเสี้ยวหนึ่งในร่างกายแก่ชายที่ตนเองรัก จบประโยค ตาหวานที่ยังรื้นไปด้วยน้ำตาก็หลับลง พร้อมกับเชยคางขึ้นเล็กน้อย นายเด่นรู้ดีว่าเธอต้องการอะไร

มือหนาค่อย ๆ ประคองหน้านวลแล้วก้มลงบรรจงจูบเธออย่างอ่อนหวานที่สุด นายเด่นบ่าวชายผู้ที่มีใจแอบรักนายสาวมาเนิ่นนาน ไม่กล้าคิดฝันแม้แต่จะแตะแค่ปลายเล็บ ทว่าบัดนี้เขากลับได้ครอบครองจุมพิตแรกของเธอ

ริมฝีปากที่มิเคยมีชายใดมาแตะต้อง เขาคือคนแรกที่ได้สัมผัส เธอยินดีมอบให้เขาด้วยความเต็มใจ ช่างหวานจับใจยิ่งนัก

กระนั้นความหวานนี้ก็ปนไปด้วยความขมขื่น แทนที่จะอิ่มเอมใจ แต่ข้างในกลับคล้ายมีอะไรมาเสียดแทง เพราะนี่ไม่ใช่แค่จูบแรกของทั้งคู่ แต่นี่คือ...การจูบลาด้วยเช่นกัน