บทที่ 13

งานมงคลสมรสระหว่างพระยาธนบดีและหม่อมราชวงศ์หญิงกชกรจรัสศรี เป็นที่อื้ออึงไปทั่วพระนคร ด้วยความแปลกใหม่ที่มีทั้งแบบไทย จีน ฝรั่ง

เช้าทำพิธีแบบไทยให้พระสงฆ์มาเจริญพร เลี้ยงเพล รดน้ำสังข์ จัดที่บ้านเจ้าสาว ตกบ่ายเป็นพิธีแบบจีน กราบไหว้ฟ้าดินและบรรพบุรุษ ยกน้ำชาญาติผู้ใหญ่ จัดที่บ้านเจ้าบ่าว ส่วนตอนค่ำเป็นการเลี้ยงค็อกเทลแบบฝรั่งหรูหรา บ่าวสาวแต่งตัวอย่างสากลสวยงาม จัดที่สมาคมท่าเรือ ทว่าเสียงอื้ออึงมีเพียงชื่นชมยินดีอย่างเดียวเสียที่ไหน

‘น่าสงสารคุณหญิงก้อยได้ผัวแก่คราวพ่อ จะไหวเร้อ’

‘แต่งใหม่ทั้งทีได้เมียเด็กทั้งสวยทั้งชาติตระกูลก็ดี ขึ้นสวรรค์ชัด ๆ’

‘คุณหญิงกชกรจรัสศรี ตกถังข้าวสารใบโตเชียวนะ’

‘เห็นว่าท่านเจ้าคุณช่วยล้างหนี้ให้ด้วย มิน่าถึงได้เป็นเขยขวัญของวังชินภัทร’

จะปิดหูปิดตาเช่นไรก็ต้องมีเล็ดลอดมาให้ได้ยินอยู่ตลอด หญิงก้อยเหนื่อยล้าเกินกว่าจะมีเวลาให้คิดน้อยใจ ตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ทำผมเปลี่ยนเสื้อผ้าไปสามสี่ชุด ข้าวปลาก็ได้รับแค่นิด ๆ หน่อย ๆ โชคดีที่เจ้าสาวหมดเรื่องต้องรับแขก ได้กลับมาอาบน้ำผลัดผ้าตั้งแต่งานเลี้ยงยังไม่เลิก ปล่อยให้เจ้าบ่าวสังสรรค์กับเพื่อนฝูงต่อไป

หญิงก้อยมองไปรอบกาย นี่เป็นบ้านใหม่ของเธอ ช่างไม่คุ้นเอาเสียเลย แต่เพราะหม่อมแม่เป็นห่วงลูกสาว กลัวจะคิดถึงบ้านหนัก เลยขอให้พระยาธนบดีช่วยจัดห้องที่ตกแต่งคล้ายกับห้องของหญิงก้อยที่วังชินภัทร แยกให้เธอไว้ใช้ส่วนตัวอีกห้องหนึ่ง ท่านเจ้าคุณก็ยินยอมจัดการให้มิได้ขัด มีเครื่องเรือนบางชิ้นที่ยกมาไว้ที่นี่ด้วย นั่นช่วยให้หญิงก้อยเคว้งคว้างน้อยลงพอสมควร

ก๊อก... ก๊อก

ตกดึกหญิงก้อยกำลังจะเคลิ้มหลับ แต่มีเสียงเคาะประตูเบา ๆ มาปลุกเสียก่อน เปิดประตูออกไปก็พบบ่าวรับใช้สาวคนหนึ่งยืนถือโคมไฟสีแดง บ่าวเอ่ยขึ้นอย่างนอบน้อม

“ท่านเจ้าคุณให้บ่าวมาเรียนถามคุณหญิงว่า สะดวกจะไปที่ห้องหอ หรือสะดวกจะให้ท่านเจ้าคุณมาหาที่นี่เจ้าคะ”

หญิงก้อยได้ยินก็รู้สึกกระดากอาย ความหมายของบ่าวคือต้องการทราบว่าเธออยากจะร่วมหลับนอนกับพระยาธนบดีที่ใดใช่หรือไม่

หญิงก้อยมองกลับเข้าไปในห้องของเธอที่คล้ายกับห้องเก่าที่วังชินภัทร จึงตัดสินใจจะขอเก็บห้องนี้ไว้เป็นส่วนตัว มิอยากให้มีใครมาล่วงล้ำแม้กระทั่งสามีของตัวเองก็ตาม คิดได้ดังนั้นจึงก้าวออกจากห้อง แล้วให้บ่าวนำทางไป

ห้องหอที่ว่าคือห้องนอนใหญ่ของพระยาธนบดีที่อยู่ชั้นสองอีกปีกหนึ่งของตึก เมื่อมาถึงหน้าห้อง บ่าวคนนั้นก็จัดการแขวนโคมแดงไว้ที่หน้าประตู เคาะส่งสัญญาณให้คนข้างในรู้ ก่อนจะเปิดประตูให้หญิงก้อยเดินเข้าไป

เมื่อหญิงก้อยข้ามพ้นธรณีประตู บ่าวก็ปิดประตูไล่หลัง ปล่อยให้เธอได้พิจารณาบรรยากาศห้องนั้นตามลำพัง ด้านในกว้างขวางโอ่โถง มีของตกแต่งทั้งจีนทั้งตะวันตก มีผ้าสีแดงม้วนเป็นโบประดับรายรอบ โคมไฟถูกเปิดไว้ให้แสงสลัว อีกทั้งมีกลิ่นคล้ายเทียนหอมจาง ๆ ตลบอบอวลไปทั่ว

เมื่อเดินข้ามมาพ้นฉากกั้น ก็พบโต๊ะกลมฝังมุก ที่มีถ้วยชา จอกสุรา และอาหารเล็ก ๆ น้อย ๆ วางไว้บนโต๊ะอย่างสวยงาม

“น้องหญิงมาแล้วหรือ”

หญิงก้อยสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงหนึ่ง หันไปก็พบว่าเป็นเจ้าบ่าวของเธอ พระยาธนบดีที่บัดนี้ผลัดเปลี่ยนจากชุดเจ้าบ่าวมาอยู่ในชุดคลุมนอนผ้าแพรสีแดง

ในไฟสลัว หญิงก้อยไม่แน่ใจในสายตาที่พระยาธนบดีมองมาที่เธอว่าเป็นแบบใด ตลอดทั้งวันที่ต้องยืนเคียงข้างกัน หญิงก้อยมิใคร่ได้มองหน้าท่านเจ้าคุณตรง ๆ สักเท่าใดนัก เพราะมัวแต่ต้องจดจำพิธีการและวางตัวให้สวยงามสำรวมอยู่ตลอดเวลา การพูดคุยกันก็มีเพียงไม่กี่คำเท่านั้น

พระยาธนบดีผายมือเชิญให้หญิงสาวไปนั่งที่เก้าอี้ พร้อมทั้งรินสุราใส่จอกส่งให้ หญิงก้อยรับมาจิบเล็กน้อยก็ต้องหน้าเบ้ เพราะรสชาติมันช่างขมฝาดจับใจ

“หึ ๆ เป็นสุรามงคล ดื่มพอเป็นพิธีก็พอ”

พระยาธนบดีกล่าวอย่างเอ็นดู ส่วนตัวเองนั้นกระดกจนหมดจอก จากนั้นจึงดื่มชาในถ้วยที่วางข้างกัน หญิงก้อยอยากล้างปากจึงยกถ้วยขึ้นมาดื่มบ้าง ก็พบว่าเครื่องดื่มที่อยู่ในถ้วยนี้ไม่ใช่ชาจีนหรือน้ำเปล่า แต่เป็นยาจีนที่หม่อมไฉไลให้เธอดื่มเป็นประจำนั่นเอง เพราะว่าคุ้นชินเสียแล้วหญิงก้อยจึงดื่มได้โดยง่าย

“น้องหญิง เธอช่างงามจับใจพี่เหลือเกิน รู้หรือไม่ ตั้งแต่ครั้งที่เราได้เต้นรำกันวันนั้น พี่ก็เฝ้าแต่คิดถึงน้องหญิงทุกคืนวัน คอยแต่จะนับให้ถึงวันที่เราได้แต่งงานกันเร็ว ๆ”

พระยาธนบดีเดินเข้ามาใกล้แล้วยกคางหญิงสาวขึ้นมาเชยชม แม้หญิงก้อยจะไม่ค่อยพึงใจเจ้าบ่าวสักเท่าไร แต่ด้วยท่าทีเจ้าชู้เช่นนี้ ก็อดทำให้สาวน้อยขวยเขินไม่ได้

พระยาธนบดีดึงแก้วชาออกจากมือหญิงก้อย แล้วพาเธอเดินไปที่เตียงซึ่งตกแต่งไปด้วยผ้าแพรสีแดงและชมพูสวยงาม ทว่าแทนที่บริเวณเตียงควรจะมืดสลัว กลับมีความสว่างมากกว่าทุกที่ คล้ายตรงนี้จะเป็นเวทีการแสดงอย่างไรอย่างนั้น

ครานี้หญิงก้อยได้สบตากับพระยาธนบดีตรง ๆ และได้เห็นหน้ากันอย่างใกล้ชิดมากกว่าทุกครา หญิงก้อยไม่สามารถบอกได้ว่าตัวเองนั้นรู้สึกเช่นไร

ชายที่อยู่ตรงหน้านี้ มิใช่คนที่เธอยินยอมสมัครใจรักใคร่ แต่เพราะเขาคือสามีที่ตบแต่งอย่างถูกต้องตามประเพณี อีกทั้งยังมีสัญญาเรื่องเงินทองผูกพัน เธอจึงพึงระลึกเสมอว่าตนมิควรต่อต้าน ทว่านี่เป็นการเสียพรหมจรรย์ครั้งแรก และเขาก็มิใช่ชายคนที่รักใคร่ปรารถนา จะทำใจไม่ให้รู้สึกประหม่ากลัวก็ยากยิ่งนัก

“ให้พี่ได้เชยชมน้องหญิงเถิด”

ไม่ทันขาดคำ พระยาธนบดีก็โน้มตัวลงมาบดจูบปากนุ่มของหญิงก้อย เธอมิได้เตรียมใจเลยรู้สึกตกใจจนเผลอเบิกตาโต เขาพลุ่งพล่านเสียเหลือเกิน การจุมพิตครั้งนี้เลยออกจะตะกละตะกลามมากกว่าจะนุ่มนวลอ่อนโยน

ขณะที่ลิ้นสากล่วงล้ำเข้าในโพรงปากสวย สองมือของพระยาธนบดีก็ลูบไล้เต้าตึงอันล้นมือของหญิงก้อย สาวน้อยเริ่มรู้สึกถึงอารมณ์ที่พลุ่งพล่านขึ้นมาเล็กน้อย อาจเป็นเพราะผลพวงจากสุรามงคลหรือยาจีนก็ไม่แน่ชัด

“หญิงก้อย เธอทำให้พี่รู้สึกเป็นหนุ่มอีกครั้ง”

พระยาธนบดีลุกขึ้นปลดเสื้อคลุมของตัวเองออก เผยให้เห็นอะไรต่อมิอะไรที่อยู่ตรงหว่างขา หญิงก้อยตะลึงงัน เพราะความไม่ประสาจึงกระดากนัก ไม่มีเวลาให้ตั้งตัว มือหนาก็ปลดเสื้อผ้าของเธอออกไปจนหมด

บทรักดำเนินไปจนถึงขีดสุดอย่างรวดเร็วโดยที่หญิงสาวยังไม่ทันจะได้รู้สึกอะไรนอกจากความเจ็บเล็กน้อยจากการเสียพรหมจรรย์ครั้งแรก มิได้เจ็บมากแต่ไม่ชินอย่างยิ่ง ส่วนพระยาธนบดีหลังจากสุขสมไปหนึ่งครั้งแล้วแล้วก็หมดแรงคอพับคออ่อนหลับเป็นตาย

คืนเข้าหอวันแรกของหญิงก้อยจึงจบลงเพียงเท่านี้