บทที่ 11

แช่มกัดฟันร้องครางเบา ๆ ก่อนคนทั้งคู่จะพากันล้มฟุ่บไปหลังพุ่มไม้ หญิงก้อยอยู่ดูถึงแค่นั้นก็รีบเบี่ยงตัวออกมาวิ่งกลับขึ้นเรือน เข้าห้องแล้วมุดเข้ามุ้งทันที หญิงสาวหน้าแดงพลุ่งพล่าน รู้สึกประหลาดแบบไม่เคยเป็นมาก่อน

ในความเงียบสงัด เมื่อความตื่นเต้นคลายลงแล้วลองได้หวนคิดถึงเรื่องที่ได้พบเจอเมื่อครู่ น่าประหลาดที่หญิงสาวเกิดความประทับใจในความรักของแช่มกับก้อนขึ้นมาเสียอย่างนั้น

แช่มเป็นลูกของช้อยที่ทำหน้าที่ซักผ้า ใคร ๆ ก็ต่างรู้ว่าแม่ช้อยนั้นตระหนี่ขี้งกขนาดไหน หากจะเลือกลูกเขยสักคน สู้ยกให้เป็นเมียน้อยอีกคนของอาแปะที่มีแผงขายปลาในตลาด ดีกว่ายกให้กุลีที่ดีแต่ใช้แรงงานอย่างนายก้อนเป็นไหน ๆ

หญิงก้อยหวนกลับไปคิดถึงชะตาชีวิตของตัวเอง แช่มต้องแต่งงานกับอาแปะเพื่อมีค่าสินสอดดี ๆ ให้กับแม่ช้อย ช่างคล้ายกับตนนัก ทว่าแช่มมีนายก้อน ชายรักที่ตัวเองสมัครใจยอมพลีกายเป็นเมีย เขาเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของแช่มและยอมสู้ตายเพื่อมิให้คนรักต้องตกไปเป็นของคนอื่น

ส่วนตัวเองเล่า... มีใคร ในชีวิตของหญิงก้อยก็อยากมีคนรักที่ใคร่ปรารถนาร้อนแรงอย่างนายก้อนมาปรากฏตัวบ้าง คิดแล้วก็ให้อิจฉาแช่มยิ่งนัก

“คุณหญิงก้อยขอรับ คุณหญิงก้อยขอรับ คุณหญิงขอรับ!”

“ฮะ! อะ... เอ่อ นายเด่นเรียกฉันหรือจ๊ะ”

“เหม่ออะไรอยู่หรือขอรับ เอ... หรือตื่นเต้นที่อีกไม่กี่วันก็จะได้เป็นเจ้าสาวแล้ว”

นายเด่นพูดแล้วก็หลิ่วตายิ้มกว้าง หากเป็นเวลาปกติ หญิงก้อยก็คงจะหาอะไรแถวนั้นมาปาใส่นายเด่นจอมปากมากไปแล้ว แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ยิ่งใกล้วันงานจิตใจก็ห่อเหี่ยวมากขึ้น เธอไม่ชอบตัวเองที่เป็นเช่นนี้เลย

“นี่ขอรับ”

นายเด่นยื่นถาดขนาดย่อมที่มีผ้าลูกไม้ปิดอยู่มาตรงหน้า พอเปิดผ้าออกก็เห็นว่ามีลูกชุบน่ารักหลากหลายแบบอยู่บนนั้น

“แม่ให้กระผมยกมาให้คุณหญิงก้อยรับประทานเป็นของว่างขอรับ”

หญิงก้อยโปรดปรานของหวานมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ลูกชุบนี่ก็ทำให้อารมณ์ดีขึ้นมาไม่น้อย

“ขนมของแม่แดงอร่อยเสมอ แต่อีกไม่กี่วันฉันก็คงไม่ได้กินฝีมือของแม่แดงอีกแล้ว”

หญิงก้อยรับถาดขนมมาวางไว้ข้างตัวแล้วจิ้มกิน นายเด่นเห็นคุณหญิงก้อยดูเศร้าสร้อยก็เลยยิ้มกว้างแล้วชี้ไปที่ลูกชุบในถาด

“ลูกนั้นกระผมปั้นและทาสีเอง เหมือนมั้ยขอรับ”

“หืม? อันนี้หรือ อืม... ก็เหมือนอยู่นะ มะละกอของเธอก็สวยพอใช้ได้”

“อะไรกันขอรับคุณหญิงก้อย กระผมไม่ได้ปั้นมะละกอ อันนั้นคือพริกต่างหาก”

หญิงก้อยหัวเราะชอบใจ นายเด่นแกล้งทำหน้าบูด แล้วชี้อันใหม่ให้หญิงก้อยทาย

“อันนี้หรือ ลูกชมพู่ใช่หรือไม่”

“โธ่! ไม่ใช่ขอรับ! ลูกนั้นคือมะนาวต่างหาก”

หญิงก้อยหัวเราะอารมณ์ดีรู้สึกสบายใจขึ้นมาได้บ้าง เธอหันไปสบตากับนายเด่นที่ยิ้มกว้างแล้วพลันหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อยอย่างไม่มีเหตุผล ทั้งยังใจเต้นตึกตักขึ้นมาเบาๆอีกต่างหาก

หญิงสาวไม่อาจหาคำตอบกับอาการเช่นนี้ของตนเอง เกรงว่าจะทำท่าทางแปลกๆ จึงหลบตาแล้วแสร้งทำเป็นกินลูกชุบอย่างเอร็ดอร่อยเสียอย่างนั้น

วันต่อมาหญิงก้อยก็หลบความวุ่นวายมานั่งเล่นที่ศาลาริมสระเช่นเคย เพียงแต่คราวนี้เธอออกจะเหม่อลอยกว่าปกติ

“คุณหญิงก้อยขอรับ”

นายเด่นเพียงแค่ทักขึ้นมาเบาๆ แต่หญิงก้อยกลับสะดุ้งโหยง นั่นก็เพราะเจ้าตัวคนที่อยู่ในความคิดกลับโผล่มาอยู่ต่อหน้าตัวเป็น ๆ อย่างกระทันหัน

“เป็นอะไรหรือเปล่าขอรับ หน้าแดงๆ หรือว่าจะจับไข้”

“มิ... มิได้เป็นอันใดดอกจ้ะ อากาศคงจะร้อนเท่านั้น นายเด่นมาทำอะไรแถวนี้”

“กระผมก็มานั่งเล่นรับลมขอรับ”

“เพิ่งกลับจากติดตามพี่ชายใหญ่ไปกระทรวงหรือ”

นายเด่นยิ้มรับพยักหน้าก่อนจะลงไปนั่งที่ขั้นบันไดท่าน้ำ คนทั้งคู่นั่งทอดมองผืนน้ำใบบัวไปเงียบ ๆ ไม่มีเหตุผลใดอธิบาย แต่หญิงก้อยกลับรู้สึกสงบอย่างประหลาด

“มะรืนนี้คุณหญิงก็จะออกเรือนแล้ว ที่ศาลาแห่งนี้คงเงียบเหงา แล้วคงไม่มีใครมาช่วยรับประทานลูกชุบที่กระผมปั้นอีกแล้วขอรับ”

หญิงก้อยได้ยินแบบนั้นก็คล้ายกับมีอะไรจุกอยู่ที่อก

“แต่ฉันไม่อยากออกเรือนกับพระยาธนบดี”

“กระผมทราบดีขอรับ”

นายเด่นหันหน้าแหงนมองนายหญิงของตน สายตาที่เพ่งจ้องมองเข้ามาในตาของหญิงก้อยมิได้ทะเล้นดังเช่นทุกวัน นั่นทำให้ใจของเธอเต้นรัวขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้ เกิดความเงียบอยู่นาน ในที่สุดหญิงก้อยก็เอ่ยขึ้นด้วยเสียงเบา พอที่จะได้ยินเพียงแค่นายเด่นเท่านั้น

“คืนนี้ ฉันจะลงมารับลม นายเด่นมาเดินเล่นเป็นเพื่อนฉันได้หรือไม่”

“...กระผมยินดีรับใช้คุณหญิงก้อยขอรับ”