บทที่ 512

หลังจากวางสาย เธอก็ตวาดสายตามองเหลียงอวิ๋นเซินอย่างเย็นชา

“ประธานเหลียงร้ายกาจจริง ๆ ถึงกับทำให้จ้าวเหวินยอมไปมอบตัวและรับผิดแทนทั้งหมดได้!”

“ขอบคุณสำหรับคำชมครับคุณหนูสือ เมื่อไม่มีจ้าวเหวินแล้ว สถานการณ์ของสือซื่อคงจะยิ่งลำบากขึ้นไปอีกใช่ไหม?”

สืออวี๋จ้องหน้าเหลียงอวิ๋นเซินแล้วเอ่ยเน้นทีละคำ “ต่อให้สือซื่อต้องล้มละลาย ฉันก็จะไม่ยอมให้เหลียงซื่ออยู่อย่างเป็นสุขแน่”

พูดจบ สืออวี๋ก็หมุนตัวเดินจากไป

เหลียงอวิ๋นเซินไม่ได้เก็บคำพูดของสืออวี๋มาใส่ใจ เขาเอนกายพิงโซฟาด้วยท่าทีผ่อนคลาย มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ สือซื่อคงยื้อต่อไปได้อีกไม่ถึงครึ่งเดือนด้วยซ้ำ

ต่อจากนี้เขาไม่ต้องทำอะไรเลย แค่รอให้สือซื่อล้มละลาย แล้วค่อยเข้าไปชุบมือเปิปผลประโยชน์ทั้งหมดก็พอ

เมื่อออกจากเหลียงซื่อ สืออวี๋ไม่มีเวลาแม้แต่จะพักหายใจ เธอรีบตรงไปยังสถานที่นัดหมายต่อไปเพื่อพบลูกค้าทันที

กว่าจะคุยกับลูกค้าเสร็จ ก็ปาเข้าไปบ่ายสองกว่าแล้ว

สืออวี๋ถือสัญญาที่เซ็นเรียบร้อยเดินออกมาจากร้านอาหาร แต่จู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็มืดดับ ร่างของเธอเซถลาล้มลงไปด้านข้าง

ไต้เฮ่อที่เดินตามหลังมาสองก้าวรีบเข้ามาประคอ