บทที่13

อีกฝั่งเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงที่เย็นชาของเหลียงหยวนโจวก็ดังมา “สืออวี๋ ก่อนหน้านี้คนที่บอกว่าจะเลิกกันหลังจากหนึ่งเดือนนี้ก็คือคุณ แต่ตอนนี้อยู่ๆ คนที่โทรมาบอกเลิกก็คือคุณเหมือนกัน คุณจะบ้าก็ช่วยมีขอบเขตหน่อยได้ไหม? ตอนนี้ผมไม่มีเวลามาพูดไร้สาระกับคุณ รอผมกลับไปแล้วค่อยว่ากัน”

พูดจบ เขาก็ตัดสายไปอย่างเด็ดขาด

สืออวี๋วางโทรศัพท์ลง แล้วส่งไฟล์บันทึกการสนทนาระหว่างเธอกับเสินหลีในก่อนหน้านี้ไปให้เขา

แน่นอนว่าก็ส่งไปให้เซี่ยงชินเฟินด้วยเหมือนกัน

หลังจากส่งเสร็จ เธอก็กดโทรหาบริษัทจัดหาสถานที่แต่งงาน

“สวัสดีค่ะ ฉันคือสืออวี๋ เคยจองสถานที่จัดงานแต่งกับทางบริษัทของพวกคุณ ช่วยยกเลิกให้ฉันด้วยค่ะ”

ฝั่งตรงข้ามเงียบไปครู่หนึ่ง จึงค่อยมีเสียงของพนักงานตอบกลับมา “คุณหนูสือ คุณแน่ใจแล้วหรือคะว่าจะยกเลิกสถานที่จัดงานแต่งที่จองไว้?”

ปลายนิ้วที่จับโทรศัพท์ของสืออวี๋กำแน่นขึ้นเล็กน้อย แต่เสียงกลับเรียบเฉยไร้อารมณ์ใดๆ “อืม แน่ใจแล้วค่ะ”

“ได้ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว งั้นทางเราจะดำเนินการยกเลิกให้คุณนะคะ”

“ขอบคุณค่ะ”

วางสายแล้ว สืออวี๋ก็ถอดแหวนแต่งงานบนนิ้วนางออกวางลงบนโต๊ะ จากนั้นเตรียมจะลุกไปเก็บข้าวของ แต่สายของเซี่ยงชินเฟินก็โทรมา

“สืออวี๋ ป้าขอโทษหนูนะ เป็นป้าเองที่สั่นสอนเขามาไม่ดี”

น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด หากรู้แต่แรกว่าเหลียงหยวนโจวจะเลวถึงเพียงนี้ เธอก็คงไม่หน้าด้านไปขอร้องให้สืออวี๋ให้โอกาสเขาอีกครั้ง

คำขอโทษนี้ สืออวี๋สมควรได้รับ

เพราะสิ่งที่เธอสูญเสียไป ไม่ใช่แค่ความรัก แต่ยังเป็นเวลาแปดปีที่ดีที่สุดในชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งด้วย

คนที่สมควรพูดสองคำนี้ให้กับเธอ คือเหลียงหยวนโจว

แต่ทั้งสองเดินมาถึงจุดนี้แล้ว เรื่องถูกหรือผิด ก็ไม่จำเป็นต้องถือสาอีกต่อไปล้ว

“ป้าเซี่ยง การบันทึกเสียงป้าก็ได้ยินแล้ว หนูคิดว่าไม่จำเป็นต้องรอให้ครบหนึ่งเดือนแล้วค่ะ”

เซี่ยงชินเฟินถอนหายใจ “อืม สิ่งที่ป้าเคยพูดไป หนูก็ทำเหมือนไม่เคยได้ยินมาก่อน ผู้หญิงที่ดีอย่างหนู ต่อไปต้องได้เจอคนที่ดีกว่านี้แน่ เป็นหยวนโจวที่ไม่มีบุญเอง……”

พูดไปเซี่ยงชินเฟินก็เริ่มสะอื้น

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ความทุ่มเทที่สืออวี๋มีต่อเหลียงหยวนโจว เธอล้วนเห็นอยู่ในสายตา และปฏิบัติต่อสืออวี๋เหมือนลูกสาวแท้ๆ จริง

แต่ตอนนี้ เธอเองก็ไม่มีหน้าไปพบสืออวี๋อีกแล้ว

สืออวี๋เผลอกำโทรศัพท์แน่น ความอัดอั้นถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นทะเลที่โถมเข้ามาจนท่วมเธอทั้งร่าง

เธอทำตัวเข้มแข็งได้ แต่เมื่อมีใครสักคนพูดปลอบใจ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าโศกขึ้นมา

เธอกะพริบตาไม่ให้น้ำตาไหลออกมา แล้วเอ่ยเสียงเบา “ป้าเซี่ยง หนูยังมีธุระ วางสายก่อนะคะ”

หลังจากตัดสายไป สืออวี๋ก็นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาสักพัก แล้วลบการติดต่อทั้งหมดของเหลียงหยวนโจวออกทีละอย่าง

สิ่งสุดท้ายที่ลบคือไลน์

ตอนพวกเขาสมัครไลน์ใหม่ ๆ คนแรกที่เพิ่มเป็นเพื่อนก็คือซึ่งกันและกัน

ตอนนั้นสืออวี๋ไม่เคยคิดเลยว่า สักวันหนึ่งเธอจะต้องลบเขาทิ้ง

การลบเพื่อนในไลน์ต้องเริ่มจากกดเข้าไปที่หน้าต่างแชทของทั้งสองคนก่อน จากนั้นกดที่รูปโปรไฟล์ของอีกฝ่าย จะมีหน้าข้อมูลส่วนตัวและหน้าโมเมนต์ของอีกฝ่ายเด้งขึ้นมา แล้วค่อยกดที่จุดสามจุดด้านขวาบน ถึงจะมีตัวหนังสือสีแดงลบผู้ติดต่อปรากฏขึ้นมา

สืออวี๋เห็นกล่องข้อความเต็มหน้าจอที่เป็นฟองสีเขียว ก่อนจะเห็นรูปวิวทะเลมัลดีฟส์ที่เหลียงหยวนโจวปักหมุดไว้ในหน้าโมเมนต์ สุดท้ายก็มาถึงหน้าลบผู้ติดต่อ

เมื่อกดลบผู้ติดต่อ จากนั้นที่ด้านล่างของหน้าจอก็จะเด้งหน้าต่างแจ้งเตือนสีขาวขึ้นมา ด้านบนมีตัวอักษรสีเทาหนึ่งบรรทัด

【ลบผู้ติดต่อ “เหลียงหยวนโจว” ออก พร้อมทั้งลบประวัติแชททั้งหมด】

ข้างล่างมีปุ่มตัวเลือกลบผู้ติดต่อกับยกเลิกอยู่สองปุ่ม

สืออวี๋จ้องข้อความสีเทานั้นอยู่หลายรอบ ก่อนจะกดลบลงไปในที่สุด

หลังจากนั้นลบไลน์แล้ว เธอก็ล้างรูปในอัลบั้มจนหมด แล้วลุกขึ้นเริ่มเก็บข้าวของของเหลียงหยวนโจว

บ้านหลังนี้เต็มไปด้วยความทรงจำของเธอกับเหลียงหยวนโจว ตอนเก็บข้าวของ ความทรงจำเหล่านั้นก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

ตุ๊กตาหมีเล็กๆ บนหัวเตียงคือของฝากตอนที่เหลียงหยวนโจวเดินทางไปทำงานต่างประเทศ แปรงสีฟันไฟฟ้าคู่รักในห้องน้ำคือสิ่งที่พวกเขาไปซื้อมาจากซูเปอร์มาร์เก็ต แก้วคู่รูปแมวน่ารักบนโต๊ะคือผลงานที่พวกเขาไปทำที่ร้านเครื่องปั้นดินเผา……

เมื่อก่อนเห็นสิ่งเหล่านี้ ใจของเธอก็เต็มไปด้วยความสุข

ตอนนี้ กลับรู้สึกว่าสรรพสิ่งยังเหมือนเดิม แต่คนเปลี่ยนไป

เมื่อเก็บมาถึงตอนท้าย เธอหยิบแหวนจากกล่องเครื่องประดับขึ้นมา

มองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเก็บใส่กระเป๋าเดินทาง

เครื่องประดับชิ้นอื่นเธอทิ้งไปหมด เหลือเพียงแหวนวงนี้ เป็นของที่เขามอบให้เธอในช่วงเวลาที่เขารักเธอมากที่สุด มันบรรจุความรักในตอนนั้นของเขา

ตอนนี้คืนให้เขา ก็ถือเป็นการปิดฉากความรักแปดปีนี้ลงเรียบร้อยแล้ว

เก็บไปได้ครึ่งหนึ่ง เหลียงหยวนโจวก็กลับมา

เห็นของใช้ตัวเองถูกเก็บใส่ถุงอันหนึ่งไว้ เขามองเธอด้วยสายตาเยาะเย้ย

“คราวนี้เล่นละครได้สมจริงทีเดียว คุณทนเสินหลีไม่ไหวขนาดนั้นเลยเหรอ ต้องก่อเรื่องก่อราวบีบบังคับให้ผมตัดสินใจเลือกระหว่างคุณกับเธอใช่ไหม?”

“อาอวี คุณควรรู้ดีว่า ผมไม่มีทางเลือกคุณ ทำไมต้องหาให้ตนเองขายหน้าด้วย?”

ปลายนิ้วของสืออวี๋ที่จับกรอบรูปแน่นซีดขาว ผ่านไปหลายวินาที ถึงเงยหน้ามองเขา “คุณไม่ต้องเลือก ฉันเลือกแทนคุณแล้ว เราเลิกกัน คุณอยู่ไปกับเธอ”

จ้องใบหน้าซีดเซียวของสืออวี๋อยู่พักหนึ่ง ใจของเหลียงหยวนโจวก็มีความโกรธผุดขึ้นโดยไม่รู้สาเหตุ ก่อนหัวเราะเยาะ

“โอเค งั้นคุณก็เสแสร้งต่อเลย ผมจะดูว่าคุณจะเสแสร้งถึงไหนกันแน่!”

พูดจบ เขาก็ปิดประตูแล้วเดินออกไป

สืออวี๋ก้มหน้าลง กดทับความรู้สึกปั่นป่วนในอก แล้วก้มหน้าก้มตาเก็บของต่อไป

เช้าวันรุ่งขึ้น เธอนัดให้บริษัทขนส่งมารับของ

ไม่นานพนักงานส่งของก็มาถึง ตอนเขายกของลงไป สืออวี๋ก็ทิ้งชุดแต่งงานลงไปด้วย

มองดูรถสามล้อที่ค่อยๆ หายไปจากสายตาตัวเอง สืออวี๋ก็รู้สึกเจ็บจี๊ดในอก แปดปีที่ผ่านมาก็ค่อยๆ จางหายไปเช่นกัน

โชคดีที่ไม่ได้เจ็บปวดอย่างที่คิดไว้ และไม่ได้เสียดายอะไรขนาดนั้น

ตอนเช้า10โมง เหลียงหยวนโจวประชุมเสร็จกลับเข้าห้องทำงาน เลขาจงชู่เคาะประตูแล้วเข้ามา

“ประธานเหลียง คุณหนูสือส่งพัสดุมา ดูเหมือนจะเป็นของใช้ส่วนตัวของคุณ ตอนนี้อยู่ที่ชั้นหนึ่ง จะให้ส่งไปที่อวี่ถิงหรือจะจัดการยังไงดี?”

มือที่จะไปหยิบแฟ้มเอกสารของเหลียงหยวนโจวชะงักเล็กน้อย ดึงเนกไทแน่นขึ้น สีหน้าเย็นชาโดยไม่พูดอะไร

ก็แค่เสินหลีโทรไปยั่วยุเธอ เธอเลยโทรหาให้แม่เหลียง แล้วยังจะบอกเลิก แถมยังเก็บข้าวของของเขาแล้วส่งมาอีก

คิดหรือว่าทำแบบนี้ เขาจะยอมอ่อนข้อ?

ถ้ายังไม่แต่งงานก็ถูกเธอคุมควบ แต่งงานแล้วจะวุ่นวายถึงไหนกันก็ยังไม่รู้เลย

ในเมื่อเธออยากก่อความวุ่นวาย งั้นก็รอให้เธอใจเย็นลงก่อนแล้วค่อยคุยเรื่องแต่งงานกัน

ยังไงเสียทุกครั้งที่ทะเลาะกัน สุดท้ายทุกครั้งเธอก็ต้องเป็นคนมาอ้อนขอคืนดีไม่ใช่เหรอ?

เมื่อเห็นเขาเงียบ จงชู่ก็ไม่รู้ว่าเขาหมายความว่ายังไง และไม่กล้าพูดอะไรต่อ

เหลียงหยวนโจวเปิดแฟ้มงาน และพูดอย่างเฉยชาว่า “รู้แล้ว เอาไปทิ้งซะ”

“ครับ ประธานเหลียง”

ครึ่งชั่วโมงต่อมา จงชู่เคาะประตูเข้ามาในห้องทำงานอีกครั้ง ยื่นกล่องในมือให้เขา

“ประทานเหลียง เจ้าหน้าที่เก็บของเห็นสิ่งนี้อยู่ในของส่วนตัวของคุณ เนื่องจากมันมีมูลค่าสูงเกินไป จึงไม่กล้าเอาไปจัดการเอง จึงนำกลับมาให้คุณ อันนี้ก็ต้องทิ้งเหรอครับ?”

เหลียงหยวนโจวเงยหน้าขึ้นมอง พอเห็นแหวนวงนั้นก็ชะงักไป รู้ทันทีว่านั่นเป็นแหวนเพชรที่เขาทำให้สืออวี๋กับมือเองตอนอยู่สมัยเรียนมหาลัย

แต่เพียงครู่เดียว สีหน้าก็กลับมาเย็นชาเช่นเดิม

“อืม”

“ครับ”

ออกจากห้องทำงาน จงชู่ถ่ายรูปแหวนส่งไปถามเพื่อนที่เปิดร้านรับซื้อเครื่องประดับว่าแหวนวงนี้สามารถขายได้ราคาเท่าไหร่

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงกว่าอีกฝ่ายถึงจะตอบเขา

【50】

จงชู่……

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จงชู่ก็โยนแหวนพร้อมกล่องทิ้งลงถังขยะ

บ่ายวันนั้น สืออวี๋ก็ลางานหนึ่งสัปดาห์กับเจ้านายแห่งสำนักงานกฎหมาย แล้วจองตั๋วเครื่องบินไปมัลดีฟส์ไฟลต์รอบดึก

หลังจากบินแปดชั่วโมงเต็ม เครื่องบินก็ค่อยๆ ลงจอดที่สนามบินมาเล่

เวลามัลดีฟส์ช้ากว่าในประเทศสามชั่วโมง ตอนที่สืออวี๋ถึงมัลดีฟส์ก็หกโมงกว่าแล้ว

รับกระเป๋าเรียบร้อยแล้ว หน้าทางออกสนามบินก็มีเจ้าหน้าที่ของโรงแรมถือป้ายรอรับเพื่อพาไปโรงแรม

สืออวี๋เดินไปแสดงใบสั่งจองโรงแรม รออยู่สักพัก พอทุกคนครบแล้วก็เดินตามเจ้าหน้าที่ออกไป ขึ้นเรือสปีดโบ๊ทไปยังเกาะ

เช็กอินเรียบร้อยแล้ว เจ้าหน้าที่ช่วยเธอยกกระเป๋าไปยังห้องพัก

สืออวี๋ถ่ายรูปวิวทะเลลงโมเมนต์พร้อมแคปชัน

【สถานที่ที่เฝ้ารอมานานแปดปี ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงอย่างราบรื่น! ❤️❤️❤️】

พึ่งลงลงโมเมนต์ได้ไม่นาน ซ่งจื่ออินก็โทรเข้ามา

“ในที่สุดเหลียงหยวนโจวก็มีเวลาว่างให้แกแล้วเหรอ?”