บทที่12

“สืออวี๋ คำบางคำพูดเยอะไป แม้แต่ตัวเองยังหลงเชื่อเลย”

คำว่าหนึ่งเดือน ก็เป็นแค่ข้ออ้างที่เธอหามาเพื่อช่วยให้ตัวเองออกจากสถานการณ์น่าอับอายเท่านั้นเอง ถ้าเขาเชื่อ ก็แปลว่าเขาโง่

เห็นว่าเขาไม่เชื่อสักที สืออวี๋ก็ไม่คิดจะอธิบายอีก

เพราะอย่างไรเขาก็ไม่มีทางตัดขัดกับเสินหลี เธอแค่ต้องทนผ่านเวลาที่เหลือ และชดใช้บุญคุณช่วยชีวิตของเซี่ยงชินเฟินเสร็จ ก็สามารถจากไปได้

ไม่นาน เสินหลีก็รู้เรื่องระยะเวลาหนึ่งเดือนของสืออวี๋กับเหลียงหยวนโจว

แต่เหลียงหยวนโจวเล่าเรื่องนี้ให้เสินหลีฟังขณะที่อุ้มเธออยู่ในอ้อมแขน เล่าเหมือนเล่าเรื่องตลกให้เธอฟัง

เสินหลีนั่งอยู่บนตักของเหลียงหยวนโจว ทำปากจู๋แล้วถาม “ประธานเหลียง ที่คุณหนูสือพูดมันจริงหรือเปล่าคะ?”

น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง ถ้าสืออวี๋อยากจากไปเองจริงๆ เธอก็จะกลายเป็นแฟนของเหลียงหยวนโจวอย่างสมเหตุสมผลแล้วไม่ใช่หรือ？

แม้ว่าเธอจะบอกกับเหลียงหยวนโจวว่า ขอแค่ได้อยู่กับเขา ต่อให้ไม่มีสถานะก็ไม่เป็นไร แต่ผู้หญิงคนไหนจะอยากเป็นรักซ้อนของผู้ชายที่ตัวเองรักไปตลอดชีวิตล่ะ?

“เป็นไปไม่ได้ ผมรู้จักเธอดี หลังรู้ว่าผมกับคุณอยู่ด้วยกันสามปีแล้วก็ยังไม่ยอมเลิกกัน และยังใช้แม่ผมมาบังคับให้ผมแต่งงานกับเธออีก จะจากไปได้ยังไง?”

มองดูท่าทางที่พูดเองเอ่ยเองของเหลียงหยวนโจว เสินหลีก็รู้สึกว่าเขายังไม่เข้าใจผู้หญิง

เธอเคยมีปฏิสัมพันธ์กับสืออวี๋มาหลายครั้ง และคิดว่าตัวเองพอจะเข้าใจสืออวี๋ดี

สืออวี๋ภายนอกดูอ่อนโยน แต่ลึกๆ ก็เป็นคนที่ทะนงตน

สามปีที่ผ่านมานี้ไม่ยอมเลิก ก็เพราะรักเหลียงหยวนโจวมากเกินไป

ตอนนี้ทั้งสองใกล้จะแต่งงานแล้ว สืออวี๋กลับบอกเลิกในตอนนี้ คิดเป็นเพราะผิดหวังในตัวเหลียงหยวนโจวมากแล้วจริง

เหลียงหยวนโจวยังไม่รู้ แต่เธอเข้าใจดีว่า สำหรับเธอแล้วนี่คือโอกาสหนึ่ง

โอกาสที่จะกำจัดสืออวี๋ออกจากชีวิตสืออวี๋โดยสิ้นเชิง และขึ้นแทนเธอ！

เธอต้องหาวิธีทำให้สืออวี๋ตายใจจากเหลียงหยวนโจวโดยสิ้นเชิงให้ได้！

……

ในสัปดาห์ถัดมา แม้เหลียงหยวนโจวยังคงกลับบ้านทุกวัน แต่จะโทรหาเสินหลีหรืออื่นๆต่างก็ทำต่อหน้าสืออวี๋โดยตรง ไม่ได้ปกปิดเหมือนก่อนหน้านี้

เห็นได้ชัดว่าเขาตั้งใจจะให้เธอรู้ถึงอำนาจของเขาก่อนแต่งงาน เพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาไม่มีทางตัดขัดกับเสินหลีเด็ดขาด

สืออวี๋ก็ไม่ได้สนใจ ทำเหมือนไม่ได้ยิน

แต่ในใจก็ยังคงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

เธอสามารถตัดใจจากเหลียงหยวนโจวได้ แต่ยังไม่สามารถถอนความรักของตัวเองกลับมาได้ทันที

บางทีอาจยังต้องใช้เวลาอักสักพัก หัวใจถึงจะไม่เจ็บเพราะเขาอีก

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์อย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น ชุดแต่งงานที่สืออวี๋สั่งทำในร้านก็ส่งมาถึง

พนักงานส่งของนำชุดแต่งงานมาส่ง ให้สืออวี๋เซ็นชื่อรับของเสร็จแล้วจากไป

ชุดแต่งงานแขวนอยู่กลางห้องนั่งเล่น สวยสะดุดตาเหมือนตอนที่สืออวี๋ไปลองในร้านครั้งก่อนเลย แต่ตอนนี้เธอไม่ได้มีอารมณ์ตื่นเต้นหรือคาดหวังเหมือนตอนนั้นแล้ว

เธอยืนมองชุดแต่งงานสักพัก ชุดแต่งงานนี้ คงไม่มีโอกาสได้ใส่แล้ว

เอาชุดแต่งงานลงมา เตรียมจะพับแล้วใส่เข้าไปในถุง จู่ๆสืออวี๋ก็สังเกตเห็นถึงความผิดปกติ

ชายกระโปรงด้านหลังชุดแต่งงาน มีคราบขาวปนเหลืองหลายจุด เพราะมันจางมัน ถ้าไม่สังเกตดีๆก็มองไม่เห็น

สืออวี๋ขมวดคิ้ว กำลังจะโทรหาร้านชุดแต่งงาน มือถือก็มีข้อความเข้ามา

【คุณหนูสือ ฉันคือเสินหลี ฉันเห็นสถานะพัสดุขึ้นว่าถึงมือแล้ว คุณคงได้รับชุดแต่งงานแล้วสินะ?】

ม่านตาของสืออวี๋หดตัว มือที่ถือชุดแต่งงานกำแน่น

ชุดแต่งงานของเธอเสินหลีเป็นคนส่งมางั้นเหรอ?

เธอโทรไปที่ร้านชุดแต่งงาน แต่กลับพึ่งรู้ว่าเหลียงหยวนโจวได้เอาชุดแต่งงานไปตั้งสามวันก่อนแล้ว

สามวันก่อนก็เอาไปแล้ว วันนี้เธอพึ่งได้รับ

ใจของเสินหลีค่อย ๆ ร่วงหล่นลงไป

มือถือดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ส่งข้อความมาเมื่อกี้

เธอสไลด์รับสาย พูดด้วยน้ำเสียงที่เฉยชา “เสินหลี คุณทำอะไรกับชุดแต่งงานฉัน?”

เสินหลีหัวเราะเบา ๆ และพูดอย่างใจเย็นว่า “คุณไม่ควรถามว่าฉันทำอะไรไป แต่ควรถามว่าฉันกับประธานเหลียงทำอะไรไป ทำที่ไหน?”

“ฉันใส่ชุดของคุณ ทำกับเขาที่เตียงใหญ่ในห้องแต่งงานของคุณหลายครั้งเลย ทุกครั้งเขาก็ตื่นเต้นมาก ฉันก็เช่นกัน เพราะมันเร้าใจเกินไป”

“ช่วงนี้ตอนคุณไปทำงาน ฉันไปเจอกับเขาที่ห้องแต่งงานของคุณ”

“ห้องอาหาร ห้องครัว ห้องน้ำ ห้องนั่งเล่นของห้องแต่งงานนั้น……ทุกที่ล้วนทิ้งร่องรอยของพวกเราเอาไว้ แต่ฉันชอบที่สุดก็คือเตียงใหญ่ในห้องนอน……”

น้ำเสียงเสินหลีเต็มไปด้วยความได้ใจ ทุกคำพูดเต็มไปด้วยเจตนาร้าย

สืออวี๋คิดว่าได้ยินคำพูดพวกนี้แล้ว ตัวเองจะโกรธ คลั่งไคล้ หรือเสียใจ

แต่อะไรก็ไม่รู้สึก

เธอในตอนนี้สงบมาก

ราวกับคลื่นสึนามิพัดผ่านหัวใจ ทิ้งไว้เป็นซากปรักหักพังที่พังทลายและเงียบสงัด

แต่ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง กลับไม่รู้สึกอะไรเลย

“คุณโทรมา ก็เพื่อที่จะพูดเรื่องที่น่าขยะแขยงนี้ของพวกคุณหรือไง?”

น้ำเสียงเธอเย็นชา ราวกับว่ากำลังพูดเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับเธอเลย

“แน่นอนว่าไม่ใช่ ฉันแค่อยากบอกคุณว่า ประธานเหลียงเบื่อคุณนานแล้ว อย่าว่าแต่หนึ่งเดือนเลย ต่อให้เป็นหนึ่งปี สิบปี เขาก็ไม่มีทางเหลียวแลมามองคุณ อย่าได้เสียแรงไปเลย”

“สืออวี๋ บางครั้งฉันก็รู้สึกสงสารคุุณดี ยื้อผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่รักคุณไว้ จะแต่งให้กับเขาอย่างไรยางอาย เหมือนหมาขี้เรื้อนที่ขว้างทิ้งไม่พ้น น่าขยะแขยงจริงๆเลย”

“อ้อ ฉันได้ยินประธานเหลียงพูดว่า คนในบ้านคุณก็ไม่ชอบคุณ เลยตั้งชื่อคุณว่าสืออวี๋ ไม่ว่าจะอยู่ในบ้านคุณ หรือระหว่างฉันกับประธานเหลียง คุณก็เหมือนเป็นคนที่เกินความจำเป็นอยู่ดีนะ”

คำว่าอวี๋ของสืออวี๋ แปลว่าเกินความจำเป็น

ประโยคนี้สือม่านเป็นคนบอกกับเธอเอง

นอกจากเหลียงหยวนโจว เธอไม่เคยบอกใครเลย

ตอนนั้นเหลียงหยวนโจวโอบเธอเข้าอ้อมกอดด้วยความเจ็บปวดใจ บอกว่าเธอยังมีเขาอยู่ ต่อไปเขาจะไม่ยอมให้ใครมารังแกเธอ

แต่ตอนนี้ เขากลับเป็นคนที่รังแกเธอร่วมกับคนอื่น

แต่ก็ไม่สำคัญแล้ว

“พูดจบหรือยัง?”

คิดไม่ถึงว่าการตอบสนองของสืออวี๋จะสงบขนาดนี้ เสินหลีรู้สึกเหมือนไม่มีผลกระทบอะไรต่อสืออวี๋ ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดในใจ ไม่ขึ้นไม่ลง

สีหน้าของเธอบิดเบี้ยว เสียงก็เปลี่ยนโทน “ไม่ว่าอย่างไร ฉันก็จะไม่ให้คุณแต่งงานกับประธานเหลียง คนที่แต่งงานกับประธานเหลียงต้องเป็นฉันคนเดียว!”

“อืม งั้นฉันก็ขอให้คุณสมปรารถนาเร็วๆ”

สืออวี๋ตัดสายอย่างสงบ บล็อกเบอร์ของเสินหลี

หันไปมองชุดเจ้าสาวที่แขวนอยู่กลางห้องนั่งเล่น ในหัวพลันนึกถึงภาพในอดีตที่เหลียงหยวนโจวหน้าแดงระเรื่อ ค่อยๆ ยื่นแหวนต่อหน้าเธออย่างระมัดระวัง

ความรักเต็มหัวใจในตอนนั้นเป็นความจริง แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจไปรักคนอื่นก็เป็นความจริงเช่นกัน

หลังจากที่เธอรู้ว่าเขาแอบนอกใจ ในช่วงสามปีที่ผ่านมา เธอเคยพังทลาย ร้องไห้ สิ้นหวัง ยอมแพ้ คลั่งไคล้ ครั้งหนึ่งที่เธอทะเลาะกับเหลียงหยวนโจวรุนแรงที่สุด เขาบอกว่าเธอมันเป็นบ้า

แต่ตอนนั้น เป็นช่วงที่เธอรักเขาที่สุด

ตอนนี้ ความรักของเธอหมดสิ้นไปแล้ว

บางทีก็ควรปล่อยเขา และปล่อยตัวเองบ้าง

สืออวี๋ก้มมองโทรศัพท์อยู่สักพัก แล้วกดหมายเลขนั้นทีละตัว ตัวเลขที่เธอจำขึ้นใจอย่างคล่องแคล่ว

รอบแรก ไม่มีคนรับ

รอบที่สอง ไม่มีคนรับ

รอบที่สาม ก็ยังไม่มีคนรับ

สืออวี๋มีความอดทนมาก โทรต่อ

……

ไม่รู้ว่าโทรไปกี่รอบ อีกฝ่ายก็รับสายสักที เสียงที่ไม่พอใจของเหลียงหยวนโจวดังมา “สืออวี๋ ผมกำลังคุยธุรกิจอยู่ จู่ๆคุณก็เป็นบ้าอะไรของคุณ?”

สืออวี๋นึกภาพออกว่า คนปลายสาวหงุดหงิดแค่ไหน

แต่ นี่คือครั้งสุดท้ายแล้ว

“เหลียงหยวนโจว เราเลิกกันเถอะ”