บทที่7

เที่ยงคืน สืออวี๋ถูกเสียงเปิดประตูทำให้ตื่น

เธอเหลือบมองนาฬิกาปลุกบนหัวเตียง 02:16 น.

เหลียงหยวนโจวขยับตัวเบามาก ราวกับกลัวจะทำให้เธอตื่น

แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ ตั้งแต่ที่รู้ว่าเขานอกใจ การนอนของสืออวี๋ก็เริ่มแย่ลง เพียงแค่มีเสียงนิดเดียวก็ทำให้เธอตื่นทันที

ทว่าในเมื่อใจเขาไม่อยู่ที่เธอนายแล้ว จะไปสังเกตถึงเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ได้อย่างไร

ตอนนี้เธอก็ไม่อยากคุยกับเขาพอดี จึงเลือกหลับตาแกล้งทำเป็นหลับ

เหลียงหยวนโจวเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบชุดนอนเข้าไปอาบน้ำ

ในห้องอาบน้ำมีเสียงน้ำไหลดังแผ่ว ๆ ไม่นานนักเสียงนั้นก็เงียบลง

ประตูห้องอาบน้ำถูกเปิดออก เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาแล้วหยุดที่ข้างเตียง

แม้จะหันหลังให้เหลียงหยวนโจว แต่สืออวี๋ก็รับรู้ได้ว่า เขาเปิดผ้าห่มด้านเขาแล้วเอนตัวลงนอน

ทันทีที่เตียงอีกฝั่งยุบลง ความมืดในห้องก็กลับมาเงียบสนิท จนได้ยินแม้กระทั่งลมหายใจของกันและกัน

สืออวี๋นอนไม่หลับอีก จึงนับแกะในใจแทน

เมื่อก่อนตอนนอนไม่หลับ เหลียงหยวนโจวมักจะเล่านิทานกล่อมเธอนอน บางครั้งก็เล่าถึงอนาคตให้เธอฟัง

บอกว่าเมื่อธุรกิจประสบความสำเร็จแล้ว จะซื้อบ้านที่มีหน้าต่างกระจกสูงใหญ่ให้เธอ บอกว่างานแต่งของพวกเขาจะจัดบนชายหาดมัลดีฟส์ บอกว่าอนาคตพวกเขาจะมีลูกสองคน ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง……

ตอนนั้นพวกเขาจนมาก อัดกันอยู่ในห้องเช่าใต้ดินบนเตียงเล็กๆอันหนึ่ง แต่กลับมีเรื่องให้คุยอย่างไม่รู้จบ

ไม่เหมือนตอนนี้ ที่ต่างฝ่ายต่างเงียบงัน นอนเตียงเดียวกันแต่ฝันคนละอย่าง

คิดแล้วก็น่าสมเพชอยู่ไม่น้อย

สืออวี๋ไม่รู้ว่าตัวเองเผลอหลับไปตอนไหน พอลืมตาอีกที ก็เกือบแปดโมงแล้ว

รถของเธอเอาไปเข้าศูนย์ ทั้งสัปดาห์นี้เลยต้องนั่งรถไฟฟ้าไปทำงาน

จากบ้านไปที่สำนักงานกฎหมายใช้เวลาเดินทางราวสี่สิบห้านาที ปกติเธอตื่นเจ็ดโมงยี่สิบ วันนี้ไม่รู้ว่าทำไมนาฬิกาปลุกถึงไม่ดัง

พอล้างหน้าแปรงฟันแต่งตัวเสร็จ เดินออกจากห้องนอนกลับเห็นเหลียงหยวนโจวที่สวมชุดสูทนั่งทานอาหารเช้าอยู่ที่โต๊ะ สืออวี๋ชะงักไปนิด

เธอจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่เหลียงหยวนโจวกินข้าวเช้าที่บ้านคือเมื่อไร

เห็นเธอยืนยิ่งกับที่ เหลียงหยวนโจวเอ่ยปากขึ้นมาก่อนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “มากินข้าวเช้าสิ”

บนโต๊ะมีปาท่องโก๋กับน้ำเต้าหู้ เป็นอาหารเช้าที่สืออวี๋ชอบที่สุดในเมื่อก่อน

เมื่อก่อน ทุกครั้งที่พวกเขาทะเลาะกัน วันถัดมาเหลียงหยวนโจวมักจะตื่นมาทำปาท่องโก๋กับน้ำเต้าหู้ด้วยมือตนเอง แล้วปลุกสืออวี๋มากินข้าวเช้า

ปาท่องโก๋ที่เขาทำไม่เหมือนที่ขายทั่วไป แต่จะทำเป็นรูปหัวใจทุกครั้ง

ทุกครั้งที่เห็นปาท่องโก๋รูปหัวใจนั้น ความโกรธในใจของสืออวี๋ก็มักจะหายไปทันที

แต่ตั้งแต่เขานอกใจ เขาก็ไม่เคยทำอีกเลย เพราะเวลาทะเลาะกันเสร็จเขามักจะปิดประตูใส่เธอแล้วไม่สนสืออวี๋ จนกระทั่งเธอไปตามง้อขอคืนดีเอง

เธอนึกว่า เขาลืมนานแล้ว

ที่แท้เขาไม่ได้ลืม เพียงแค่ไม่อยากเหนื่อยใจทุ่มเทมาคอยเอาใจเธอเหมือนเมื่อก่อนเท่านั้น

การเปลี่ยนใจเป็นเรื่องที่ง่ายที่สุดในโลกใบนี้แล้วจริงๆ

“ไม่กินแล้ว ฉันจะไปทันงานไม่ทันแล้ว”

“กินเสร็จเดี๋ยวผมไปส่งคุณ”

สืออวี๋ชะงักไปครู่หนึ่ง ลังเลไปครู่หนึ่งสุดท้ายก็ตัดสินใจเดินไปที่โต๊ะอาหาร

พึ่งนั่งลง เหลียงหยวนโจวก็คีบปาท่องโก๋รูปหัวใจมาใส่ในจานของเธอ

“ไม่ได้ทำนานแล้ว คุณลองชิมดูฝีมือยังเหมือนเดิมหรือเปล่า”

สืออวี๋ก้มหน้ามองปาท่องโก๋ในจานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะคีบขึ้นมากัดหนึ่งคำ

กัดเข้าไปแล้วนุ่มละมุน ยังเป็นรสชาติเดิม

เพียงแต่ทุกวันนี้ด้วยการกินที่ไม่ตรงต่อเวลาของเธอ ทำให้กระเพาะเธอไม่ดี อาหารแบบนี้จึงมันเกินไปสำหรับเธอ

เห็นสืออวี๋กินไปแค่คำเดียวแล้ววางลง เหลียงหยวนโจวขมวดคิ้วทันที

“รสชาติไม่โอเคเหรอ?”

สืออวี๋ส่ายหน้า “เปล่า อร่อยมาก แค่ตอนนี้ฉันไม่ค่อยชอบกินของมันๆ เท่านั้นเอง”

มือที่จับตะเกียบของเหลียงหยวนโจวกำแน่นจนข้อนิ้วซีดเผือด ความเงียบปกคลุมห้องรับประทานอาหาร

ผ่านไปพักใหญ่ เขาวางตะเกียบลง

“ถ้ามันเกินไปก็ไม่ต้องกินแล้ว ผมไปส่งคุณทำงาน ระหว่างทางแวะซื้ออย่างอื่นให้”

“อืม”

พอไปถึงลานจอดรถใต้ดิน โทรศัพท์ของเหลียงหยวนโจวก็ดังขึ้นทันที

เขากดตัดไปหลายครั้ง แต่ปลายสายกลับมุ่งมั่น โทรเข้ามาไม่หยุด

สืออวี๋ไม่ต้องดู ก็รู้ว่าเป็นเสินหลี

“คุณรับเถอะ บางทีอาจมีเรื่องด่วนอะไรก็ได้”

เหลียงหยวนโจวเหลือบมองเธอ ขมวดคิ้วแน่น

แต่สืออวี๋กลับไม่ได้มองเขา เพียงแค่ก้มลงมองปลายรองเท้าตัวเอง

เสียงโทรศัพท์ยังดังไม่หยุด สุดท้ายเหลียงหยวนโจวก็กดรับ

ในสายมีเสียงสะอื้นที่แผ่วเบาดังมา กับคำพูดขาดห้วงของผู้หญิงคนหนึ่ง สืออวี๋ได้ยินไม่ชัด

แต่พอวางสายแล้ว สีหน้าของเหลียงหยวนโจวก็ดูแย่ลงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด

“ทางเสินหลีมีปัญหานิดหน่อย คุณเรียกรถไปเองแล้วกัน ผมไม่ไปส่งคุณแล้ว”

พูดจบไม่รอสืออวี๋ตอบ ก็รีบเดินไปที่รถของตัวเอง

สำหรับเขาแล้ว เช้านี้สืออวี๋กินปาท่องโก๋ที่เขาทำ ก็เท่ากับให้อภัยกับคำพูดที่เขาพูดในเมื่อคืนนี้แล้ว ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องเสียเวลาที่บนตัวของเธออีก

มองดูแผ่นหลังที่หายไปจากสายตา ใจของสืออวี๋กลับรู้สึกสงบมาก

ที่แท้ การไม่คาดหวังกับใคร ก็จะไม่รู้สึกเสียใจขนาดนั้นอีกแล้ว

เธอเรียกรถไปถึงสำนักงานกฎหมาย ก็เก้าโมงสิบหกแล้ว

พอเดินเข้าไปในสำนักงานกฎหมาย สืออวี๋ก็สัมผัสได้ถึงแววตาเวทนาของเพื่อนร่วมงานที่มองมาหาเธอ คงรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในร้านอาหารในเมื่อคืนนี้กันหมดแล้ว

สืออวี๋ก้มหน้าลงอย่างไร้สีหน้า เดินไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง นั่งลงแล้วเริ่มทำงาน

เพิ่งจัดการเอกสารอันหนึ่งเสร็จ มือถือก็ดังขึ้น ซ่งจื่ออินส่งรูปถ่ายมาหนึ่งรูป

เป็นภาพที่เหลียงหยวนโจวนั่งป้อนข้าวต้มให้เสินหลีที่ข้างเตียงคนไข้

แม้ถ่ายได้เพียงหน้าด้านข้างของเหลียงหยวนโจว แต่เขายิ้มมุมปาก แววตาที่มองดูเสินหลีเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เสินหลีเองก็เงยหน้ามองเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความรักที่เกือบจะเอ่อล้นออกมา

แสงแดดลอดหน้าต่างส่องลงมาบนตัวพวกเขา ภาพนั้นดูอบอุ่นและกลมกลืน

ไม่มีเวลาส่งเธอไปทำงาน แต่กลับมีเวลาไปดูแลผู้หญิงอีกคนที่โรงพยาบาล ป้อนข้าวต้มให้อีกฝ่ายอีก

ที่จริงแล้ว เขารักหรือไม่รักนั้นแยกออกได้ง่ายมาก เป็นเธอเองที่ไม่ยอมเผชิญความจริง เลือกที่จะปกปิดความจริงเอาไว้

เพียงแต่สืออวี๋ไม่ยอมเผชิญ เลือกที่จะปิดตาเสแสร้งว่าไม่มีอะไร

ปลายนิ้วที่จับโทรศัพท์ของสืออวี๋ขาวซีด ผ่านไปสักพักถึงค่อยตอบซ่งจื่ออิน

【รูปถ่ายได้สวยดี】

อีกฝ่ายขึ้นสถานะกำลังพิมพ์อยู่นาน สุดท้ายก็ส่งมาแค่เครื่องหมายไข่ปลา

สืออวี๋ไม่ตอบอะไรอีก คว่ำโทรศัพท์แล้วตั้งหน้าตั้งตาทำงานต่อ

แต่ยังไม่ทันเริ่มเขียนเอกสาร เพื่อนร่วมงานข้างโต๊ะก็อุทานเสียงดังขึ้นมาว่า “ทนายสือ คุณรีบดูทวิตเตอร์เร็ว!”

มือที่กำลังเคาะแป้นพิมพ์ของสืออวี๋ชะงักไป หันไปมองเธอ “มีอะไรเหรอ?”

สีหน้าของเพื่อนร่วมงานแปลกประหลาดเล็กน้อย “คุณเปิดดูเองก็รู้แล้ว”

สืออวี๋หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและเปิดทวิตเตอร์ขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นคือหัวข้อฮอตเทรนด์อันดับหนึ่ง โดยมีสัญลักษณ์ ระเบิดสีแดงอยู่ด้านหน้า

#รักโรแมนติกของประธานบริษัทเทคโนโลยีเหยวฮ่าง#

เมื่อคลิกเข้าไป ก็พบว่าเป็นรูปที่ซ่งจื่ออินส่งให้เธอดูเมื่อกี้นี้ รูปที่เหลียงหยวนโจวกำลังป้อนข้าวต้มให้เสินหลีกิน ความคิดเห็นด้านล่างนี้ล้วนแต่เป็นคำอวยพร

"ชายหล่อหญิงสวย สะดุดตาจังเลย！"

"ผู้หญิงคนนี้คือเลขาของประธานเหลียง ช่างเหมือนเวอร์ชันชีวิตจริงของเรื่องท่านประธานจอมเผด็จการตกหลุมรักฉันเลย!"

"ความรักหวานๆแบบนี้เมื่อไหร่จะถึงตาฉันบ้าง ฉันก็อยากได้ท่านประธานจอมเผด็จการคนหนึ่งที่คอยป้อนข้าวต้มให้ฉันตอนป่วยเหมือนกัน!"

……

เห็นได้ชัดว่าทุกคนล้วนคิดว่าเสินหลีเป็นแฟนของเหลียงหยวนโจวแล้ว

เหลียงหยวนโจวไม่เคยเปิดเผยเธอให้คนภายนอกรู้ ในช่วงหลายปีนี้นอกจากเพื่อนใกล้ตัวของเขาก็แทบไม่มีใครรู้เลยว่าพวกเขาคบกัน ดังนั้นในสายตาคนอื่น เขาจึงยังคงเป็นหนุ่มโสดเนื้อหอมอยู่เสมอ