บทที่8

ตอนนี้พอภาพเขากับเสิ่นหลีปรากฏออกมา เสิ่นหลีจึงชิงตำแหน่งแฟนตัวจริงของสืออวี๋ไปโดยปริยาย

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ เธอคงโทรไปซักถามเหลียงหยวนโจว ให้เขารีบชี้แจงให้ชัดเจนทันที

แต่ตอนนี้ เธออยาดูว่า ถ้าเธอไม่ร้องไห้ไม่โวยวายอะไรเลย เหลียงหยวนโจวจะทำอย่างไร

จะปล่อยให้เรื่องดำเนินไปตามนั้น หรือออกมาชี้แจงเอง

วางมือถือลงอย่างไม่แยแส สืออวี๋ก็ทำงานต่อ

ตอนแรกคิดว่าวันนี้คงใจไม่อยู่กับงาน แต่กลับไม่เพียงแค่ไม่ได้รับผลกระทบจากเรื่องนี้ แถมยังทำงานเกินเป้าหมายอีกด้วย

ตอนใกล้เลิกงาน สืออวี๋เปิดทวิตเตอร์ขึ้นมา

หัวข้อร้อนแรงเช้าวันนี้หายไปหมดแล้ว และไม่ว่าจะเป็นทวิตเตอร์ของเหลียงหยวนโจวหรือจะเป็นทวิตเตอร์ทางการของเทคโนโลยีเหยวฮ่างเอง ก็ไม่มีคำชี้แจงที่เกี่ยวข้องใดๆเลย

เขาคงรู้ดีว่า การไม่ชี้แจงหมายก็ถึงการยอมรับ

ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องที่เธอกับเหลียงหยวนโจวคบกันนั้น แม้ไม่ได้ประกาศให้โลกทราบ แต่ก็มีคนบางกลุ่มที่รู้อยู่แล้ว

ตอนนี้ไม่ชี้แจง ก็เหมือนเป็นการวางระเบิดให้กับบริษัทของเขาล่วงหน้า

พอระเบิดขึ้นมา แน่นอนว่าก็จะส่งผลต่อภาพลักษณ์ในบริษัทของเขา

แต่เพื่อเสินหลี เขาไม่แม้แต่จะสนใจถึงผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้นเลย

แต่สืออวี๋ก็ไม่ได้แปลกใจต่อผลลัพธ์นี้ แถมยังอยู่ในการคาดการณ์แล้วอีกด้วย

น่าเบื่อเหมือนเปิดหนังเรื่องหนึ่งแล้วเดาตอนจบได้เลย

และเธอก็ยอมรับได้ในที่สุด ว่าในใจของเขา เธอเป็นเพียงเรื่องเล็ก ๆ ที่ไม่สำคัญ ที่สามารถลบออกไปได้ตามใจ

แม้กระทั่งตำแหน่งแฟน ก็ไม่ได้รับการยอมรับ

เธอเก็บมือถืออย่างสงบ ปิดคอมพิวเตอร์แล้วลุกออกจากโต๊ะ

ชีวิตของทั้งคู่ก็กลับสู่สภาพเดิมเหมือนตอนที่เหลียงหยวนโจวยังไม่พาเสินหลีไปมัลดีฟส์ เพียงแต่ครั้งนี้ สืออวี๋ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องแต่งงานต่อหน้าเขาอีกต่อไป

สืออวี๋ไม่พูด เหลียงหยวนโจวก็ยิ่งไม่อยากจะพูดถึง ถือเสมือนไม่มีเรื่องนี้

บนออนไลน์นอกจากภาพที่เหลียงหยวนโจวป้อนข้าวต้มให้เสินหลีแล้ว ก็ไม่มีเรื่องอื่นถูกเผยแพร่ออกมาอีกเลย แต่ก็มีคนอ้างว่าพนักงานที่ทำงานอยู่ในเทคโนโลยีเหยวฮ่างแอบแฉว่าเหลียงหยวนโจวคอยเอาใจเสินหลีมาก รับส่งเสินหลีไปทำงานทุกวัน และของหรูหราและกระเป๋าหรูต่างๆให้เสินหลีเป็นประจำ

เพียงเท่านี้ก็มากพอที่จะให้ชาวเน็ตจินตนาการไปได้ไกล

สืออวี๋รับคดีสองคดี ทำงานจนถึงมืดค่ำ ไม่ทันสังเกตว่าภาพนั้นยังคงถูกพูดถึงในโลกออนไลน์

เพื่อนร่วมงานเห็น แต่ไม่กล้าพูดต่อหน้าเธอ

วันศุกร์ตอนเย็น สืออวี๋ทำงานจนถึงหกโมงเย็นกว่า จัดเตรียมเอกสารสำหรับการขึ้นศาลเสร็จเรียบร้อย

เธอยืดตัว เตรียมกลับบ้าน มือถือก็ดังขึ้นทันที

เห็นว่าเป็นเหลียงหยวนโจว ดวงตาเธอสั่นไหวเล็กน้อย แล้วถึงจะรับสาย “มีอะไรหรือ?”

เหลียงหยวนโจวเริ่มหงุดหงิด พูด้วยเสียงที่ต่ำพร้อมความหงุดหงิดแฝงอยู่ “แม่ผมเรียกเราไปทานข้าวเย็น ตอนนี้ผมอยู่ใต้ตึกบริษัทคุณแล้ว

สืออวี๋กำมือถือแน่นโดยไม่รู้ตัว สักพักจึงตอบว่า “รู้แล้ว”

สิบนาทีต่อมา สืออวี๋ขึ้นรถของเหลียงหยวนโจว

สีหน้าเขาเย็นชา เห็นได้ชัดว่าตอนนี้อารมณ์ไม่ค่อยดี

ยุ่งมาทั้งวัน สืออวี๋ก็เหนื่อยมาก ก็ไม่มีอารมณ์ไปถามเขาว่าทำไมถึงอารมณ์ไม่ดี พิงบนเบาะรถแล้วหลับไปทันที

เธอนอนหลับตื้น พอเหลียงหยวนโจวขับรถมาถึงหน้าบ้านแม่เหลียง เธอก็ตื่นขึ้นทันที

“ฉันไปซื้อผลไม้ก่อน คุณขึ้นไปก่อนเลย”

เหลียงหยวนโจวไม่พูดอะไร สืออวี๋ก็ไม่คาดหวังว่าเขาจะตอบ เปิดประตูรถแล้วเดินจากไป

หน้าประตูชุมชนที่แม่เหลียงพักอยู่ มีร้านผลไม้อยู่ร้านหนึ่ง เลือกซื้อผลไม้ที่แม่เหลียงชอบกิน สืออวี๋จ่ายเงินแล้วถือไว้แล้วเดินกลับไป

เหลียงหยวนโจวไม่ได้ขึ้นไป ยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างประตูรถคนขับ ไฟกะพริบวูบวาบ ทำให้เห็นโครงหน้าไม่ชัดเจน

สืออวี๋หยุดก้าว ละสายตาออกอย่างสงบ

พอได้ยินเสียงฝีเท้า เหลียงหยวนโจวก็ดับบุหรี่ เงยหน้ามองสืออวี๋แล้วเดินเข้าไปในตึก

ทั้งสองเงียบกันมาตลอดทางจนถึงหน้าประตูบ้านของแม่เหลียง ก่อนเคาะประตู เหลียงหยวนโจวหันมามองเธอเอ่ยขึ้นอย่างไร้อารมณ์ ‘แม่ผมเห็นรูปผมกับสืออวี๋บนเน็ต ถ้าแม่ถามขึ้นมา คุณก็บอกว่าเป็นของปลอม"

“ดังนั้นที่คุณเรียกฉันมาในวันนี้ ก็เพื่ออยากให้ฉันช่วยโกหกคุณป้างั้นเหรอ?”

เหลียงหยวนโจวเลิกคิ้ว ทำหน้าไม่แยแส “ไม่งั้นล่ะ?”

แล้วเขาก็โน้มตัวเข้ามาใกล้สืออวี๋ สายตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “สืออวี๋ หรือว่าจนถึงตอนนี้ คุณยังมีความคาดหวังที่ไม่ควรมีอะไรกับผมอีกเหรอ?”

สืออวี๋กำมือทั้งสองแน่น พหูหิ้วถุงพลาสติกรัดจนมือเจ็บ ความเจ็บนั้นเหมือนลามจากปลายนิ้วไปถึงหัวใจ ทำให้หัวใจก็รู้สึกปวดจี้ดตามไปด้วย

ทั้งสองจมอยู่ในความเงียบ ประตูหลังของเหลียงหยวนโจวเปิดออก เสียงของเซี่ยงชินเฟินดังมา

“มาถึงแล้วทำไมไม่เคาะประตู รีบเข้ามาเร็ว ทำกับข้าวเสร็จหมดแล้ว”

เหลียงหยวนโจวเดินเข้าไปก่อน สืออวี๋ก็เม้มปากแล้วเดินตามหลังเขาไป

เซี่ยงชินเฟินรับผลไม้จากมือสืออวี๋ ยิ้มแล้วพูดว่า “ใกล้จะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว กินข้าวยังจะเอาของอะไรเยอะแยะมาอีก”

สืออวี๋ที่กำลังเปลี่ยนรองเท้าชะงัน ดูท่าแล้วเรื่องที่งานแต่งของพวกเขาเลื่อนออกไปนั้น เหลียงหยวนโจวยังไม่ได้บอกให้กับเซี่ยงชินเฟิน

เธอเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยงชินเฟิน ยิ้มแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ก็แค่ผลไม้เล็กๆน้อยๆเองค่ะ คุณป้า”

“โอเค งั้นคราวหน้ามาไม่ต้องซื้อของอีกแล้วนะ ไปล้างมือกินข้าวเถอะ”

สืออวี๋พยักหน้า แต่ในใจกลับคิดว่า คราวหน้าไม่รู้ว่ายังจะมีโอกาสมาอีกไหม

ระหว่างทานข้าว เซี่ยงชินเฟินถามเรื่องงานแต่งของสืออวี๋กับเหลียงหยวนโจวจัดเตรียมได้ยังไงบ้างแล้ว ต้องการให้เธอช่วยไหม

เหลียงหยวนโจวถูกถามจนหงุดหงิด ตอบด้วยสีหน้าที่เย็นชาว่า “แม่ นี่เป็นเรื่องระหว่างผมกับสืออวี๋ แม่ไม่ต้องมายุ่ง”

ตั้งแต่วันนี้ที่เห็นภาพที่เขากับเลขาสาวแล้ว แม่เหลียงก็กดอารมณ์โกรธไว้มาตลอด ตอนเห็นเขาท่าทางที่ทนไม่ไหวนี้ของเขา ก็ไม่คิดจะกดอารมร์ไว้อีกต่อไป

เธอโยนตะเกียบลงบนโต๊ะ และพูดอย่างโกรธจัด “ได้ เรื่องแต่งงานไม่ให้แม่ยุ่ง งั้นแกบอกกับแม่หน่อยสิ แกกับเลขาสาวคนนั้นมันเป็นยังไงกันแน่?”

“คนที่ใกล้แต่งงานแล้ว ยังมามีข่าวฉาวกับเลขาสาวจนวุ่นวายไปหมด แกบอกกับแม่สิ แกอยากทำอะไรกันแน่?!”

ห้องอาหารเงียบลง สืออวี๋วางตะเกียบอย่างเงียบๆ ไม่คิดจะอธิบายแทนเหลียงหยวนโจว

เขานอกใจอยู่แล้ว เธอเองก็ไม่มีหน้าที่ช่วยเขาปิดบัง

เหลียงหยวนโจวเหลือบมองสืออวี๋ เห็นเธอทำท่าทางเหมือนไม่เกี่ยวกับเธอ จึงหัวเราะเยาะ

“ก็เหมือนที่แม่เห็นนั่นแหละ ถ้าแม่คิดว่าโอเค งั้นคราวหน้าผมจะพามาให้แม่ดู”

แม่เหลียงโกรธจนหน้าแดง เงยหน้าขึ้นตบเขาโดยตรง

“เหลียงหยวนโจว นี่แกยังเป็นลูกผู้ชายคนหนึ่งอยู่ไหม？ตอนที่แกเริ่มทำธุรกิจ แทบไม่มีอะไรเลย สืออวี๋ก็ไม่ได้รังเกียจแก ยอมอยู่ชั้นใต้ดินกับแก และช่วยแกสร้างธุรกิจ ตอนนี้แกมีเงินแล้ว ก็คิดว่าตัวเองเก่งมากแล้วใช่ไหม?”

“ตอนนี้เลขาสาวคนนั้นทำไมยอมอยู่กับแก ก็เพราะตอนนี้แกมีเงินไม่ใช่เหรอ? ถ้าแกยังเป็นเด็กจนในวันนั้น แกดูสิว่าเธอจะยอมเหลียวแลมองแกแม้แต่นิดไหม?!”