บทที่๒ หนองคาย

ฉันขึ้นคอนโดมาอย่างหัวเสีย ไม่ได้โทรบอกลดาหรอก เห็นแท็กซี่ฉันก็โบกกลับมาเลย หมดอารมณ์ ไม่น่าไปกินข้าวกับมันแต่แรกเลย แต่จะว่าไปก็ดีแล้วแหละจะได้ไม่เสียเวลากับตานั่นอีก ฉันวางกระเป๋าลงที่โซฟา แล้วลงไปนั่งอย่างหมดแรง

“หงุดหงิดไรเจ๊ ไม่ถูกใจเหรอ”

“เจอคนรวยปลอมดิ ไม่รวยไม่ว่านะ แต่ซื้อของปลอมให้แบบนี้มันได้เหรอวะ” ฉันใช้มือนวดที่ขมับ เพราะวันนี้ฉันปวดหัวมากจริง ๆ ฉันไม่ชอบคนโกหก เพราะแฟนเก่าฉันมันทำเอาไว้ แม้ว่าฉันจะไม่ได้รักไอ้พี่แมนไรนั่น แต่พอรู้ว่าโดนโกหก ฉันก็ตัวสั่นขึ้นมาคงเป็นเพราะแผลที่ไอ้พี่ธีร์ทำไว้นั่นแหละ

มือเล็กของลดาปัดมือฉันออกเบา ๆ ก่อนที่นิ้วเรียวของเธอจะนวดวนที่กระหม่อมให้เบา ๆ เธอทำอะไรแบบนี้ให้โดยที่ฉันไม่ต้องขอเสมอ บอกแล้วถึงจะปากกวนไปหน่อย แต่ข้อดีลดาก็มี แถมน่ารักมากด้วย

“ปล่อยวางเถอะเจ๊ ลดารู้ว่าเจ๊ยังเจ็บกับแผลเก่า ช่วงนี้ก็รักตัวเองก่อนไหม เอาไว้หายร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วค่อยคุยกับคนอื่นก็ได้ เจ๊มีทุกอย่าง ขาดแค่ความรักเองนะ สวย รวย เก่ง ครอบครัวอบอุ่น มีเพื่อนที่น่ารักมาก ครบเวอร์ แล้วเจ๊จะไปแคร์ผู้ชายทำไม สักวันเดี๋ยวมันก็มาเอง เชื่อลดาดิ” คำปลอบใจของลดาทำให้ฉันอารมณ์ดีขึ้น ถึงมันจะอวยตัวเองนิดนึงก็เถอะ แต่ทุกอย่างก็จริงแบบที่มันพูด

“ขอบคุณคำปลอบใจสำหรับคนที่ไม่มีผัวเหมือนกันนะ”

“ปากเจ๊นี่ก็ไม่เคยเบา”

หนองคาย

ตอนนี้ก็เย็นแล้ว เรามาถึงที่นี่เมื่อเช้า พี่พวกชายฉันสี่คนมาช่วยขนของไว้คอนโดใหม่ แล้วก็มาช่วยขับรถ แต่นี่คอนโดแค่เช่านะเพราะอยู่แค่สี่เดือน ฉันมีพี่ชายสี่คน เติ้ล เจคอป สายลม ขุนเขา ชื่อพวกเราห้าคนไม่คล้องจองกันสักนิด ไม่เข้าใจพ่อกับแม่เหมือนกัน พวกเราห่างกันคนละสองปี และฉันได้รับการเลี้ยงดูแบบไข่ในหิน เพราะว่าเป็นลูกสาวคนเดียว

ล้อเล่น.. ถูกเลี้ยงอย่าทารุณดีกว่านะ ฉันห้าวเพราะถูกเลี้ยงด้วยพี่ชายสี่คนนี่แหละ พวกมันทำอย่างกับว่าฉันเป็นผู้ชาย แต่ฉันก็ชอบแบบนี้นะ ถึงพวกเราจะรวยแต่เราก็เป็นแค่ลูกชาวสวน ไม่ได้เป็นลูกคุณหนูจ๋า แตะดินโดนแดดไม่ได้

ความจริงที่นี่มีสวัสดิการที่พักฟรี แต่เห็นว่านอนที่ฝึกงานเลย ฉันไม่เอาด้วยหรอก อย่างน้อยก็หยุดเสาร์อาทิตย์ ใครจะไปทนอยู่แต่ที่ฝึกงานได้ตลอด อีกอย่างนึกสภาพที่นอนแล้ว ก็คงไม่ไหว ฉันไม่ได้ดูถูกนะ แต่เรื่องที่อยู่เป็นเรื่องสำคัญมาก ๆ สำหรับฉัน กลับบ้านมาก็อยากอยู่ที่สบายตา สะดวกสบาย เตียงนิ่ม ๆ ห้องครัวสะอาดตา ห้องน้ำสะอาดกลิ่นหอม มันจะได้หายเหนื่อย

“ลดาขอนอนที่ฝึกงานได้ไหมเจ๊ เจ๊อยู่คนเดียวได้ปะ”

“ทำไม นี่มึงจะให้กูอยู่คนเดียวเหรอ”

“โทษทีเจ๊ แต่สี่เดือนนี้อยากประหยัด ที่ไร่พักใจ ทั้งนอนฟรี ข้าวเช้าเที่ยงเย็นก็ฟรี” ก็จริงของลดา เพราะว่า ลดาก็มีฐานะปานกลางสี่เดือนนี้คงประหยัดไปเยอะ

“มึงก็อยู่ฟรีไง กูบอกแล้วให้มึงอยู่กับกูฟรี ๆ มึงเรียกร้องอยากจะจ่ายค่าไฟเองอะ ต่อไปไม่ต้องจ่ายแล้วนะ กูรวยจะตาย มึงกลัวกูลำบากหรือไง”

“ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกเจ๊ ให้อยู่ฟรีแบบไม่จ่ายอะไรเลยลดาทำไม่ได้”

“มึงนี่หัวดื้อจริง ตามใจแล้วกัน กูโตแล้วอยู่คนเดียวได้”

เราสองคนกินข้าวอาบน้ำเตรียมนอนสำหรับวันฝึกงานวันแรกในวันพรุ่งนี้ ของที่แนนเตรียมมามีไม่เยอะ ใช้แค่บีเอ็มคันเดียวก็พอแล้ว

“เจ๊ เจ๊ อีเจ๊ตื่น” เจ้าขาค่อย ๆ ลืมตาตื่นเมื่อได้ยินเสียงลดาเรียกเธอด้วยเสียงดูเร่งรีบ “เจ๊ เราจะสายแล้วนะ ก่อนลดาอาบน้ำก็ปลุกเจ๊แล้ว เจ๊ตื่นจนลุกมานั่งแล้วอ่ะ ทำไมไม่ไปอาบน้ำเนี่ย สายแน่” เสียงลดาบ่นตั้งแต่เช้า เจ้าขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูนาฬิกา ตอนนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงครึ่ง แต่ประเด็นคือฝึกงานแปดโมง และคอนโดก็อยู่ไกลพอสมควร อย่างน้อยก็ใช้เวลาขับรถยี่สิบนาที

“ฉิบหายละ” คนตัวเล็กรีบลุกขึ้นวิ่งเข้าห้องน้ำ ลดาย้ำนักหนาว่าเจ้าของไร่ที่เราฝึกงานดุนะ แต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นผู้ชาย ฉันเองก็สวย เห็นหน้าฉันแล้วอาจใจเย็นลงบ้างมั้ง มั้งนะ คนตัวเล็กอาบน้ำลวก ๆ ผมไม่สระ ที่ไร่บอกว่าใส่อะไรก็ได้ขอแค่เรียบร้อย สบายตัว กันแดด ห้ามเสื้อรัดรูป สายเดี่ยว กางเกงขาสั้นแค่นั้น

ฉันแต่งง่าย ๆ กางเกงผ้าร่มสีดำ เสื้อยืดสีดำ รวบผม รองเท้าผ้าใบ ใส่ปลอกแขนกันแดดแค่นี้ ส่วนหน้าก็ใช้แค่กันแดด ดัดขนตา ทาปาก ทาแก้ม แค่นี้เลย โชคดีเลยคือฉันเกิดมาหุ่นดีและสวย ไม่ต้องทำอะไรมากก็อยู่ระดับที่ดูดีแล้ว ไม่ได้หลงตัวเองนะ ใคร ๆ ก็บอกแบบนั้น

“เสร็จละ” ฉันรีบเดินออกมาหน้าคอนโดที่มีลดารออยู่ในรถ แค่ฉันก้าวขาเข้ารถลดาก็พร้อมเหยียบคันเร่งทันที

“เราจะโดนดุไหมอะเจ๊” ลดาแสดงสีหน้าและน้ำเสียงที่ดูกังวล ใคร ๆ ก็บอกว่าเจ้าของไร่นี้ปากจัดแต่ใจดี ถึงอย่างนั้นเธอก็กลัวอยู่ดี ไม่อยากโดนหมายหัวตั้งแต่วันแรก

“เออน่า วันแรก เดี๋ยวบอกเขาว่าหลงทางก็ได้ เขาคงเข้าใจแหละ”

ลดาเหยียบคันเร่งไม่ถึงยี่สิบนาทีก็ถึงไร่พักใจแล้ว สายมาสิบห้านาที ถือว่าดีกว่าที่คิด ลดาเอารถไปจอดข้าง ๆ รถเบนซ์สีดำ ซึ่งรถนั้นเป็นของยัยเมเปิ้ล ถ้ามียัยเมเปิ้ลก็ต้องมียัยเอวาแน่นอน พวกมันก็คบกันอยู่สองคนเหมือนฉันกับลดานั่นแหละ

ฉันกับลดารีบลงจากรถ ไม่ไกลมากก็เห็นยัยสองคนนั้นอยู่กับผู้ชายที่ยืนหันหลังอยู่สองคน ฉันรีบเดินตรงไปตรงนั้นทันที

“สวัสดีค่ะ หนูหลงทางเลยมาสายค่ะ ขอโทษนะคะ” ยังไม่ทันเห็นหน้า ฉันก็ยกมือไหว้ขอโทษไปก่อนแล้ว ดีกว่าถูกหมายหัวตั้งแต่ต้น

“อืม แต่ว่าต่อไปห้ามสายอีก ข้าไม่ชอบคนไม่ตรงต่อเวลา มันไม่มีความรับผิดชอบ แต่นี่ครั้งแรกจะอนุโลมให้พวกเอ็งแล้วกัน” คนบ้าอะไรใช้คำพูดแทนตัวเองว่าข้า เรียกคนอื่นว่าเอ็ง นี่มันยุคไหนแล้ว

ฉันเงยหน้ามองตามเสียง ชายวัยประมาณสี่ ผิวเข็ม หน้าตาตรงฉบับหนุ่มไทบ้าน ร่างกายดูบึกบึนแข็งแรงทะลุเสื้อปุ๋ยสีเทา

โห หล่อมาก หล่อจริง ๆ นะ ไอ้ธีร์ไม่ได้ครึ่ง มีกำลังใจฝึกงานมากบอกตรง ๆ

“ห..หนูขอโทษค่ะ สายแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวค่ะ” ลดาเอ่ยปากขอโทษต่อ ตอนนี้ฉันได้แต่ยืนนิ่งเพราะอึ้งกับความหล่อ เอาง่าย ๆ คือ ตรงสเปก

“ข้าไม่ว่าอะไร แค่วันนี้”

“กำน...” เสียงผู้ชายอีกคนที่ยืนข้าง ๆ เหมือนกำลังจะคุยอะไรกับเขาสักอย่าง แต่เขาก็โบกมือ

“เดี๋ยวม่องนี้กูดูเอง มึงไปเฮ็ดเวียกต่อโลด” พอเขาออกเขาสั่ง อีกฝ่ายก็ฟังแต่โดยดี ดูแค่นี้ก็มองออกแล้วว่าเขาเป็นเจ้าของไร่ ออร่ามันบอก ที่เขาบอกว่าไร่นี้เจ้าของจะสอนงานเด็กเองนี่จริงด้วย เห็นบอกว่าเจ้าของไร่จริงจังกับ เกษตรอินทรีย์มาก ระบบเกษตรที่เน้นหลักธรรมชาติ งดเว้นการใช้สารเคมีสังเคราะห์

“ข้าชื่อพาก เอ็งสองคนชื่ออะไร”

“ชื่อ เจ้าขาค่ะ”

“ชื่อ ลดาค่ะ”

“เด็กฝึกงานปีนี้ มีสี่คน เมเปิ้ล เอวา เจ้าขา ลดา ชื่อถูกทุกคนเนาะ” เขาถามซ้ำ เราทั้งสี่คนพยักหน้าหงึก ๆ

“สวัสดิการที่นี่ คือเรามีที่นอนให้ ข้าวเช้า กลางวัน เย็น มีให้ แต่ไม่ได้มีของหรู ๆ ผัดกะเพรา แกงเนื้อ ลาบ แกงเขียวหวาน ผัดพริกแกง มีแต่กับข้าวธรรมดา ถ้าใครกินไม่ได้ก็หากินเอง ข้างบนมีตู้เย็นอยู่ ใครจะใช้ก็ใช้ได้ เผื่อว่าอยากซื้ออะไรมาทำกินเอง”

“ค่ะ” เราตอบพร้อมกันสี่คน สายตาเขาที่มองมาก็เหมือนจะพอรู้ว่าเราดูลุคลูกคุณหนู แค่รถที่ขับมาก็น่าจะรู้แล้ว โดยเฉพาะยัยเมเปิ้ล มาฝึกงานที่ไร่ ไม่รู้มันจะใส่สร้อย กำไร แบรนด์เนมมาทำเพื่ออะไร บ้านนอกจริง

“แล้วก็ ของมีค่าไม่ต้องใส่มานะ เดี๋ยวหลน ตก หาย จะวุ่นวายกันทั่ว” เขาพูดไม่เอ่ยชื่อ แต่ในสี่คนก็มีใส่อยู่แค่คนเดียวนั่นแหละ เมเปิ้ลทำท่าจะถอดออกแต่เจ้าของไร่ก็ห้ามไว้

“วันนี้ข้ายังไม่ได้สอนอะไร แค่จะพาเดินดูรอบ ๆ ตกลงมีใครพักที่นี่ไหม หรือมีที่พักกันแล้ว”

“หนูค่ะ” ลดาตอบ “ที่พักอยู่ตรงไหนเหรอคะ พักรวมกับพนักงานที่นี่เหรอคะ”

“เปล่า ที่นี่ไม่มีที่พักพนักงาน พนักงานส่วนมากบ้านเรือนก็อยู่ในหมู่บ้านนี้แหละ พวกเอ็งพักที่เดียวกับเรือนข้า เรือนข้ามีอยู่สี่ห้อง เลือกเอาได้เลย ยกเว้นห้องฝั่งขวามือที่แยกออกมา นั่นห้องข้า”

“คือยังไงคะ นอนบ้านหลังเดียวกันเหรอคะ” ฉันเอ่ยถาม

“ใช่ ใครไม่สะดวกก็ไม่ว่ากัน” เขารับเด็กฝึกงานไม่เกินสี่คนต่อปีอยู่แล้ว แต่ปีนี้เป็นผู้หญิงหมดเลย ส่วนมากจะมีผู้ชายด้วย ไม่ต้องห่วงถึงความปลอดภัย ทุกอย่างในเรือนแยกกันหมด ห้องนอนมีทั้งหมดห้าห้อง ห้องน้ำสามห้อง ที่สำคัญเขาอยู่อีกฝั่ง และเขาไม่ใช่ผู้ชายแบบนั้นอยู่แล้ว ใครไม่สะดวกใจก็ไม่ว่ากัน

“หนูขอพักที่นี่ค่ะ” ลดายกมือขึ้น

“แค่คนเดียวใช่ไหม”

“เจ้าขาด้วยค่ะ”

“เมเปิ้ลด้วยค่ะ”

ฉันสองคนหันมองหน้ากันอัตโนมัติ เอาเป็นว่ารู้กัน ยัยเมเปิ้ลอีกแล้วเหรอ หลายรอบแล้วนะยัยนี่ ใช่ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มันมองผู้คนเดียวกับฉัน ถามว่ามันสวยไหม ก็สวย แต่แบนไปหน่อย ฉันตู้มกว่าเยอะ ผมประบ่า ตาโต ขาว เตี้ย สูงร้อยห้าสิบเจ็ดเองมั้ง นั่นแหละยัยเมเปิ้ล ไม่รู้ว่าคบกับยัยเอวาได้ไง ยัยนั่นดูแม่พระสุด หน้าก็แทบไม่แต่ง มัดผมจุกตลอดเวลา เฉิ่ม ๆ จืด ๆ ฉันว่าลดายังสวยกว่าพวกมันสองคนอีกนะ ถ้าไม่ติดว่ายัยนี่ก็ไม่ค่อยแต่งหน้า แถมห้าว ๆ บ้า ๆ ไม่ห่วงสวย นั่นแหละเลยไม่มีผัวไง เก่งไปซะทุกเรื่องจนไม่รู้จะมีผัวทำไม

“เดี๋ยวพาดูไร่ กินข้าวกันก่อนแล้วกัน”