บทที่๙ นั่นชื่อของใครnc

พอตกเย็น คนก็นั่งกันเต็มใต้ถุนเรือน คนงานทุกคนที่เลิกงานแล้วก็ต่างมาร่วมกินเลี้ยง มีเบียร์หลายลัง กับแกล้มหลายอย่าง แต่สิ่งที่ได้รับความสนใจที่สุดคือคาราโอเกะ เสียงร้องคาราโอเกะดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง คนหนึ่งร้องจบ อีกคนร้องต่อ แล้วทำไมคนที่นี่ถึงร้องเพลงเพราะกันแทบทุกคน

พวกฉันสี่คนได้แต่นั่งกินกับแกล้ม แล้วมันก็แซ่บมาก ๆ มีลาบ ต้มแซ่บ ปลาย่างเกลือ ไส้กรอกอีสาน แหนมซี่โครงหมู มาแบบจัดเต็ม

“พวกเอ็งดื่มกันได้นะ เต็มที่ พรุ่งนี้วันหยุด” กำนันเดินมาพร้อมเบียร์สองขวด วางไว้ตรงที่พวกฉันนั่ง เขาไม่ห้ามอะไรพวกฉันหรอก เราอายุเกินยี่สิบกันหมดแล้ว

“ขอบคุณค่ะ” เราไม่ได้นั่งกันแค่สี่คนนะ มีป้า ๆ ลุง ๆ มานั่งด้วย ทุกคนพยายามคุยภาษากลางกับพวกเราด้วยน่ารักมาก ๆ

“หยิบได้เรื่อย ๆ ไม่ต้องเกรงใจ” พูดจบ กำนันก็เดินไปอยู่กลางวงคาราโอเกะ เสียงโห่ร้องเมื่อกำนันมาร่วมวงแล้ว เสียงดังไปทั่วเรือน

“กำนันมาแล้วโว้ย ๆ” คนที่ถือไมค์ล่าสุดยื่นไมค์ให้กำนัน เอาจริงไหมฉันตื่นเต้นมากที่กำลังจะได้ฟังเขาร้องเพลง ป้าข้าง ๆ รินเบียร์ให้ฉันสี่คน คนละแก้ว

“จัดไปอย่าให้เสีย” คนเปลี่ยนเพลงคาราโอเกะ เป็นเพลง ข้ามันลูกทุ่ง ของ บัญชา เมืองชล

ทำไมคนที่นี่ดูมีความสุขกันจัง เอาจริงไหม ฉันเพิ่งเคยเห็นการกินเลี้ยงที่มีความสุขและสนุกขนาดนี้ ทุกคนแต่งตัวธรรมดา กินไม่ห่วงสวยหล่อ ไม่ต้องพูดสุภาพ ไม่ต้องวางตัว ไม่เหนื่อยสักนิด ไม่มีหน้ากาก เจ้าขายิ้มออกมาอย่างธรรมชาติให้กับบรรยากาศที่น่ารักและอบอุ่น ขนาดเมเปิ้ลก็ยังดูสนุก และยิ้มตลอด ไม่ได้มีท่าทีเบื่อหน่ายอะไร

เสียงของกำนันเริ่มดังไปทั่วเรือน เขาร้องเพลงเพราะมาก ๆ มากกว่าที่ฉันคิดเสียอีก ทุกคนตั้งใจฟังด้วยรอยยิ้ม ตบมือบ้าง ร้องตามบ้าง แต่ก็ไม่ให้เสียงดังกว่าเสียงกำนัน ฉันฮึมฮัมเพลงตาม เบียร์ในมือถูกยกขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าจนหมด พอหมดป้าก็เติมให้อีก

“เพราะเนาะ” ป้าฉันมาพูดกับฉัน “เสียงกำนันฟังบ่มีเบื่อ”

“ค่ะ เพราะมากจริง ๆ”

พอเพลงจบทุกคนก็โห่ร้องกันเสียงดัง ก่อนจะมีเสียงปรบมือตามมา ฉันเองก็ปรบมือดังมาก ๆ จนลดาแอบสะกิดฉันเบา ๆ

“อยากฟังเสียงเด็กฝึกงานไร่พักใจฮ้องเพลงแหน่โว้ยย” เสียงลุงคนหนึ่งตะโกนผ่านไมค์ ทุกสายตาหันมามองที่พวกฉันสี่คน โดยไม่ทันตั้งตัว

“คะ” เมเปิ้ลหน้าเอ๋อไปเลย

“ฮ้องคาราโอเกะสักเพลงมา ม่วน ๆ กัน”

กำนันก็มองพวกฉันอยู่เหมือนกัน ตอนนี้เราสี่คนหน้าจะหน้าเอ๋อเหมือนกันหมด

“เจ้าขาไปสิ เธอร้องเพลงได้นี่ พวกฉันร้องได้ที่ไหน” เมเปิ้ลพูด อาจจะเพราะว่าฉันเคยร้องเพลงในงานโรงเรียนมาบ้าง พอมีกิจกรรมคณะฉันก็เป็นตัวแทนของห้องไปร้องเพลงอยู่บ่อย ๆ ปกติก็ไม่ตื่นเต้นหรอก แต่ถ้าให้ร้องต่อหน้าคนที่ชอบเนี่ย ใครมันก็ตื่นเต้นไหม

“ไปเจ๊ สร้างความประทับใจ” ลดาเอียงมากระซิบฉันเบา ๆ

เอาก็เอาวะ

ฉันลุกขึ้นจากที่นั่งไปที่กลางวงคาราโอเกะ เสียงโห่ร้องดังพอ ๆ กับกำนัน เอาจริงไหม นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันอยู่ต่อหน้าคนที่ชอบแล้วไม่ได้แต่งสวยขนาดนั้น หมายถึงตั้งแต่เจอเขา ปกติฉันแต่งหน้าเต็มไปมหาลัยทุกครั้งนะ แต่ตั้งแต่ฉันฝึกงานที่นี่ ทาแค่กันแดด แก้มบาง ๆ ลิปบาล์ม ดัดขนตา แค่นี้จบ สภาพวันนี้แค่ปล่อยผม เสื้อยืดสีขาว กางเกงขายาวสีขาวผ้าพลิ้ว แค่นั้นเลย

ฉันไปนั่งเก้าอี้ตรงกลางคาราโอเกะ ส่วนกำนันลุกไปนั่งที่เก้าอี้ ขวามือ

“เพลงไหนครับผม” ลุงเปิดคาราโอเกะหันมาถามฉัน

“เอ็งร้องลูกทุ่งเป็นเหรอ ไม่ต้องลูกทุ่งก็ได้นะ” กำนันถาม

“พอร้องได้ค่ะ งั้นหนูเองเพลงเดียวกับกำนันเลยค่ะ” ฉันหันไปพูดกับลุงที่เปิดคาราโอเกะ ไม่รู้ทำไมฉันถึงสังเกตว่าทุกคนยิ้มให้ฉันแปลก ๆ พอดนตรีขึ้นฉันก็ละความสนใจจากสิ่งอื่นและสูดหายใจเข้าลึก ๆ แต่พอฉันเริ่มร้อง ทุกคนก็นิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนที่กำนันจะเริ่มตบมือตามจังหวะ แล้วทุกคนก็เริ่มทำตาม

“เหมือนคัก”

“มึงอย่าเว้า” ป้าคนหนึ่งเอามือปิดปากลุงพร้อมกับดุเบา ๆ ฉันเห็นทุกอย่างแต่ก็ไม่เข้าใจนัก ได้แต่ตั้งใจร้องเพลงต่อ พอฉันเริ่มตื่นเต้นก็มองไปที่ลดา เพื่อลดความตื่นเต้น ทางนั้นก็ให้กำลังใจฉันอย่างดี แต่แล้วลดาก็ทำสายตาแปลก ๆ แล้วทำท่าเหมือนให้ฉันหันไปมองข้าง ๆ

ฉันหันไปมองตามสายตาของลดา ก็เห็นว่ากำนันกำลังตั้งใจมองฉันร้องเพลงอยู่ แล้วเขาก็ยิ้มด้วย พอหัวใจเริ่มเต้นแรงฉันก็รีบหันหน้าหนีเขาทันที แล้วสุดท้ายเพลงก็บรรเลงจนจบ เสียงโห่ร้องกับเสียงปรบมือดังกว่าตอนกำนันเสียอีก แล้วเขาก็ปรบมือให้ฉันดังยิ่งกว่าตอนที่ฉันปรบมือให้เขาด้วย

“เอ็งร้องลูกทุ่งเป็นด้วยเหรอ” เขาถามต่อหน้าทุกคน

“ค่ะ เจ้าขาฟังบ่อยค่ะ พ่อชอบ” ฉันตอบตามความจริง

“บ่แม่นแค่ฮ้องเป็นดอก ฮ้องม่วนจนใจมันอ่อนตามแล้วครับ” ลุงที่เปิดคาราโอเกะหันมาพูดกับฉัน

ฉันก้มหัวให้ทุกคนก่อนจะเดินมานั่งที่เดิม ทำไมมันตื่นเต้นยิ่งกว่าร้องที่โรงเรียนอีกเนี่ย มือซีดหมดแล้วเนี่ย

“ร้องเพราะมากเจ๊ ลดาเพิ่งรู้ว่าเจ๊ร้องเพลงลูกทุ่งเพราะขนาดนี้” ลดาเอ่ยชม

“ตื่นเต้นจนใจจะทะลุจากอกแล้วเนี่ย” ฉันกระซิบลดา

“ลดาว่าสำเร็จนะ ดีใจด้วย” ลดายิ้มให้ฉันแปลก ๆ

“หมายถึงอะไร”

“กำนันมองเจ๊ตลอดเลย ใครก็เห็น เนี่ยตอนนี้ยังมองอยู่เลย” ลดากระซิบพร้อมกับมองไปที่กำนัน แต่ฉันไม่กล้าหันไปสบตาหรอกนะ เขินจะแย่

เวลาตอนนี้ประมาณเที่ยงคืนแล้ว ทุกอย่างเริ่มทยอยเก็บอย่างเรียบร้อย บางคนก็ไปล้างจาน ไม่ได้กินแล้วทิ้งให้เจ้าของบ้านทำ ทุกคนช่วยกันเก็บจนเรียบร้อยก่อนกลับ ฉันเองก็ช่วยเก็บของ กวาดพื้นให้สะอาด ส่วนลดากับเอวาไปช่วยป้า ๆ ล้างจาน พอทุกคนช่วยกันแป๊บเดียวก็เสร็จ

ตอนนี้ทุกคนกลับบ้านนอนกันหมดแล้ว ฉันสี่คนก็ขึ้นห้องกันหมด สามคนนั้นน่าจะสลบไปแล้วเพราะดื่มพอสมควร หันไปอีกทียัยเมเปิ้ลซัดเบียร์คนเดียวไปสี่ขวด ไม่เคยเห็นนางสภาพนี้เลยนะ แต่แบบนี้น่ารักกว่าตอนปกติเยอะ

แต่ฉันดื่มไปแค่นิดเดียว ตั้งแต่ร้องเพลงจบแล้วลดาบอกว่ากำนันมองฉัน ก็เกร็งจนแทบไม่ได้ดื่มเลย

ปวดฉี่อะ...

ฉันปิดไฟห่มผ้ากำลังเตรียมนอน แต่ก็เป็นแบบนี้ตลอด มีใครตอบเรื่องนี้ได้ไหมว่าทำไมตอนจะหลับชอบปวดฉี่ตลอด ห้องน้ำที่ฉันเข้าอยู่ชั้นบน แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องเดินออกจากห้องอยู่ดี นี่แหละข้อเสีย ฉันชอบห้องนอนที่มีห้องน้ำในตัวมากกว่า พอฉันเข้าห้องน้ำก็เริ่มหาวหลายครั้งแล้ว โอเคง่วงจริง ๆ แล้วแหละ

เพล้ง ! อะไรเสียงดังมากมาจากฝั่งของกำนัน ฉันจะก้าวขาไปแล้วแต่ไม่กล้าเลยหยุดไว้ เราสี่คนไม่เคยข้ามไปฝั่งกำนันสักครั้ง ใครมันจะกล้าเสียมารยาท แต่พอฉันได้ยินเสียงเหมือนมีอะไรกระแทกไม้ ขาฉันมันก็รีบก้าวไปเพราะความเป็นห่วง กำนันล้มหรือเปล่า วันนี้เขาดื่มหนักมากด้วย

พอฉันเดินไปก็เห็นกำนันนั่งหลับตาพิงกำแพงไม้อยู่หน้าประตูห้อง เหมือนเขาจะทรงตัวไม่ได้แล้วล้มหลังกระแทกกำแพง

“กำนัน เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” เขาเงียบไม่ได้ตอบอะไร ไม่รู้ทำไมฉันถึงก้าวไปหาเขาใกล้ขึ้น มือเรียวแตะไปที่ไหล่กำนันเบา ๆ

มือใหญ่คว้าแขนฉันไว้ก่อนที่ฉันจะดึงแขนกลับ ฉันสะดุ้งเพราะความตกใจ เขาลืมตามาสบตาฉันก่อนจะดึงกระชากแขนแบบไม่สนว่าฉันจะเจ็บไหม ฉันล้มลงไปบนตัวเขา เขากดฉันลงกับพื้นแล้วเปลี่ยนเป็นฝ่ายคร่อม

“กำนัน จะทำอะไร” ถึงจะชอบเขามาก แต่ฉันไม่ชอบแบบนี้เอาซะเลย ฉันพยายามขัดขืนแต่เขาก็ล็อกมือฉันไว้แน่น แรงเยอะมาก

“ญาดา”

เขาพูดสั้น ๆ แต่เหมือนน้ำตาคลอ สิ่งที่เขาทำต่อไปทำให้ฉันตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้น หน้าหล่อก้มลงกดริมฝีปากมาจูบฉันเบา ๆ เขาเลื่อนกลีบปากช้า ฉันในตอนนั้นหยุดปฏิเสธเขาไปชั่วคณะ ใช่ ฉันจูบตอบ กลิ่นเบียร์กับบุหรี่ที่ฉันไม่ชอบสักนิดแต่ก็ไม่คิดปฏิเสธเขา เขาเริ่มกดแทรกริมฝีปาก ลิ้นร้อนเริ่มทำงานอย่างร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนฉันหายใจไม่ออก เขาใช้มือหนึ่งล็อกฉันไว้ ส่วนอีกมือเริ่มเลื้อยมาถึงเอว

เขาถอนจูบแล้วพูดกับฉันเบา ๆ

“คิดถึง” ก่อนจะกดจูบอันร้อนแรงอีกครั้ง มือใหญ่เลื่อนขึ้นมาจนถึงเต้าอวบ เขาบีบเข้าไปเต็มมือ ฉันเริ่มปฏิเสธอีกครั้งเพราะมันเกินกว่าที่ฉันคิดไว้ ยิ่งฉันดิ้นเขาก็ยิ่งทำแรงขึ้น เขาล็อกฉันแน่นขึ้น แล้วก็บีบแรงขึ้นเช่นกัน มือใหญ่บีบเค้นเต้าอวบสลับไปทั้งสองข้างโดนไม่สนคนตัวเล็กที่อยู่ด้านล่าง

เขาถอนจูบแล้วพูดอีกครั้ง ครั้งนี้น้ำตาเขาไหล “ญาดา คิดถึงอ้ายบ่” แต่ฉันเองก็ไหลเหมือนกัน ไม่เอาแล้ว อยากตะโกนให้คนช่วย มือใหญ่เลื่อนเสื้อยืดสีขาวขึ้นจนเห็นเต้าอวบที่ไร้บราเต็มตา

“กำนัน! หยุดนะ! หนูแจ้งตำรวจจริงด้วย!” ฉันใช้แรงฮึดสุดท้ายตะโกนเสียงดังที่สุดเท่าที่จะทำได้

เขานิ่งไปหลังจากได้ยินเสียงฉัน ฉันรีบผละตัวออกมาจากตรงนั้นทันที น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ รู้ตัวอีกทีน้ำตาก็อาบแก้มฉันหมดแล้ว ฉันไม่ได้หันกลับไปมองด้วยซ้ำว่าเขาทำหน้าแบบไหน ไม่อยากยุ่งกับคนแบบนี้แล้ว ทำไมเขาถึงทำแบบนี้

อึก...แถมพูดชื่อใครก็ไม่รู้ด้วย แย่มาก คนเลว ฉันจะฟ้องพ่อจริงด้วย

เธอนั่งกอดเข่าร้องไห้ตั้งแต่ตอนที่เกิดเรื่องจนไก่ขัน ใครมันจะไปนอนหลับ ตาสองข้างบวมช้ำไปหมด ยิ่งคิดถึงเรื่องที่เขาทำเมื่อคืนบอกเลยว่าทั้งผิดหวังและรู้สึกแย่มาก แต่ที่แย่ไปอีกคือเมื่อคืนเขาเรียกชื่อใครไม่รู้สองครั้ง ฉันไม่ใช่ญาดาไรนั่นสักหน่อย เลวที่สุดเลย