บทที่๘ ไม่เคยใกล้ขนาดนี้

“ดามขา แล้วขึ้นหลังข้า เดี๋ยวแบกไปเอง”

“ไม่เป็นไรค่ะ อีกตั้งไกลกว่าจะถึงรถ หนูตัวหนักด้วย” ฉันตัวสูงร้อยหกสิบแปด น้ำหนักสี่สิบแปด ซึ่งลดากับเอวา สูงแค่ร้อยหกสิบสองหกสิบสาม รถก็อยู่อีกตั้งไกล กำนันไม่น่าจะไหวหรอก

“ไม่ต้องเกรงใจ อุบัติเหตุไม่มีใครอยากให้เกิด เดี๋ยวขาจะอักเสบกว่าเดิม ขึ้นมา” ตอนนี้ฉันยืนมองหน้าลดาสลับกับเอวา คือแบบนี้มันทำตัวไม่ถูกจริง ๆ นะ

“ฟังกำนันเถอะเจ๊ ถ้าเดินไปถึงนู่นต่อให้ฉันกับเอวาพยุง ขาเจ๊ก็โดนพื้นอยู่ดี มันจะอักเสบกว่าเดิมได้นะ” เอวาพยักหน้าเห็นด้วย ลุงนัยกับลุงสิงเอาไม้มาดามให้ฉันอย่างชำนาญ เขาบอกว่าอุบัติเหตุแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยจนพวกเขาชินแล้ว ถ้าถามมีผู้ชายตั้งสามคนทำไมถึงไม่ช่วยกันแบกฉัน กำนันสูงราว ๆ ร้อยแปดสิบห้าขึ้นแน่ ๆ ส่วนลุงสิง ฉันสูงกว่าเขาอีก ลุงนัยก็ไม่น่าไหว เขาน่าจะอายุห้าสิบปลาย ๆ แล้ว

“ขอโทษที่รบกวนนะคะ หนูควรจะระวังกว่านี้”

“อย่าคิดหลายปานนั้น บ่มีไผเขาว่าเจ้าผิดดอก” กำนันพูดภาษาอีสานแล้วน่ารักจนใจฉันเต้นแรงมาก ถ้าขึ้นไปอยู่บนหลังเขาเขาต้องรู้แน่ ๆ กำนันคุกเข่าลง ฉันมองหน้าลดาอย่างทำตัวไม่ถูก แต่สุดท้ายก็ต้องทำตามที่เขาบอก

“ไหวไหมคะ” เขินจนสั่นไปหมด

“กะบ่ได้หนักปานนั้น” เขาตอบ เชื่อไหมว่าฉันเขินเขาจนรู้สึกตัวนิดเดียว เจ้าขาในภาพจำของคนอื่นไม่ใช่แบบนี้ แต่กับเขาไม่รู้ทำไมฉันเป็นอีกแบบ

มันก็ไม่ได้ไกลขนาดนั้น เดินไม่นานก็ถึงรถแล้ว กำนันวางฉันลงบนรถกระบะเบา ๆ เขาไม่ได้มีท่าทีเหนื่อยอะไร ไม่รู้ว่าทำทรงหรือเปล่า เพราะฉันก็หนักตั้งสี่สิบแปด ตานัยขับรถตรงไปที่โรงพยาบาลทันที ไปถึงก็มีคนเอารถเข็นมาให้ฉันนั่ง แล้วก็เป็นไปตามนั้น ฉันขาแพลงแต่ดีที่ไม่ได้รุนแรงมากกระดูกปกติ เอ็นไม่ฉีก ฉันโดนฉีดยาแล้วก็โดนพันขาตามระบบ ฉันได้ไม้เท้ามาด้วย หมอบอกช่วงนี้ต้องงดเดิน

กำนันบอกว่าช่วงนี้ให้ฉันพักฝึกงานไปก่อน วันนี้ฉันไปงมหอยเพราะเบื่อการอยู่ห้อง สรุปแล้วฉันต้องอยู่ห้องนานกว่าเดิม แต่รู้อะไรไหม ฉันไม่คิดว่าวันนี้เป็นวันที่แย่หรอกนะ นอกจากหาหอยกาบจะสนุกมาก ๆ แล้ว ก็ยังได้อยู่กับเขาจนถึงเย็น ไหนจะได้ขึ้นหลังอีก ตัวเราแนบชิดกันเลยนะ เขินจัง

“เจ๊ วันนี้อาการออกชัดนักนะ” ตอนนี้ฉันอยู่ในห้องกับลดาสองคน ลืมบอกไปเลยว่า กำนันเป็นคนอุ้มฉันขึ้นมาถึงในห้อง

“ชัดอะไร ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”

“ตอนที่กำนันแบกเจ๊ หน้าเจ๊แดงแปร๊ดเลย ทุกคนเห็นกันหมด”

“เอ๊า แล้วฉันจะห้ามหน้ายังไง ใครมันจะไปห้ามได้”

“แต่ถือว่าวันนี้เริ่มจีบได้ดีนะ ตอนเช้าที่เจ๊เล่า อย่างน้อยก็ได้ยืนคุยกับแป๊บนึง พอตกเย็นได้ขี่หลังเกาะคอเลยอะ พัฒนาไวเวอร์” ไม่รู้ว่ายัยนี่มันประชดหรือเปล่า เมื่อเช้าอย่าเรียกว่ายืนคุยเลย เรียกว่ายืนบ่นเถอะ ส่วนเมื่อเย็นก็ไม่ใช่แผน ฉันซุ่มซ่ามจนได้เรื่องเองจริง ๆ

“ได้เรื่องที่ไหน ถ้าไม่ล้มก็คงไม่ได้ใกล้ชิดกันหรอก แต่ที่รู้ ๆ ตอนเช้าฉันคงไม่ได้ทำตามแผนอีกหลายวัน เฮ้อ” ฉันถอนหายใจยาว ขืนใช้ไม้เท้าลงบันได คราวนี้ได้ขิตจริงแน่

“ไม่กวนแล้ว เจ๊กินยาแล้วนอนพักเถอะ จะได้หายไว ๆ” ลดาทำหน้ามุ่ยเหมือนหมาน้อยเดินออกไปจากห้อง คงจะเหงาแหละ ฉันไม่ได้ไปฝึกงานด้วย ยังดีที่มีเอวา ถ้าอยู่กับยัยเมเปิ้ลสองคนประสาทกินแน่ ๆ

สี่วันผ่านไป

โอ๊ยย ฉันเบื่อจะแย่ นั่ง ๆ นอน ๆ อยู่ด้านบน ขนาดกินข้าว ลดาก็ยังเอามาให้กินด้านบน อาบน้ำนอน ด้านบน ฉันเบื่อจะตายอยู่แล้ว แถมไม่ได้เห็นหน้าเขาเลยด้วย ลดาบอกว่ายัยเมเปิ้ลแอ๊บแรงมากตอนที่ฉันไม่อยู่ ป่านนี้คงอ่อยจนไม่รู้จะอ่อยยังไงแล้วมั้ง

หิวแล้วอะ ฉันกินข้าวเช้าไปแล้วนะ ตอนนี้เที่ยงกว่า ท้องฉันร้องโครกคราก ปกติก็ไม่ได้หิวเร็วขนาดนี้นะ แต่ตั้งแต่นั่ง ๆ นอน ๆ ฉันกินเยอะมาก กินขนมหมดไปหลายถุง แถมยังกินข้าวทุกมื้อ กินเสร็จก็นอน นอนเสร็จนั่งเล่นโทรศัพท์ แล้วก็นอนอีก น้ำหนักขึ้นแน่นอนอีเจ้าขา

นั้นมันเสียงรถกระบะของกำนันหนิ ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ที่เก้าอี้ไม้หน้าห้อง กำนันเดินถือข้าวกล่องตรงมาทางฉัน

“ล..ลดาไม่มาเหรอคะ” ปกติแล้วคนส่งข้าวให้ฉันคือลดา จะนั่งรถคนงานแถวนั้นเอาข้าวมาฝากฉันตลอด

“เปล่า พอดีข้ามาเอาของ เลยเอามาให้ ลดาจะได้ไม่ต้องไป ๆ มาๆ”

“ขอบคุณค่ะ... วันนี้ทำอะไรกันเหรอคะ”

“ย้ายกล้า” เขาตอบสั้น ๆ แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีรำคาญอะไร

“มันนั่งใช่ไหมคะ”

“เอ็งหมายถึงอะไร”

“หมายถึงว่ามันนั่งทำใช่ไหมคะ ย้ายกล้า อยากไปด้วย เจ้าขาอยู่แต่เรือน เบื่อแล้วค่ะ”

“เอ็งหายเจ็บขาแล้วหรือไง” เขามองมาที่ขาฉัน

ฉันลุกขึ้นยืนโดยไม่ใช้ไม้เท้า “ แทบไม่เจ็บแล้วค่ะ” ฉันแทบไม่เจ็บแล้วจริง ๆ นะ หมอก็บอกว่าฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก วันนี้ก็วันที่สี่แล้วด้วย

“ตามใจ งั้นรอข้าทำธุระก่อน ส่วนเอ็งก็กินข้าวไป แล้วเดี๋ยวไปด้วยกัน” เขาวางน้ำชานมเย็นไว้ให้ฉันด้วย ทีแรกก็เห็นแล้วแหละแต่ไม่คิดว่าเขาจะซื้อมาให้ ฉันดูดน้ำชาไทยที่อร่อยที่สุดในโลกจนพอใจ ความจริงมันก็อร่อยอยู่แล้ว แต่พอเขาซื้อมาให้ยิ่งอร่อยกว่าเดิม

ตอนนี้ฉันอยู่บนรถกับเขาสองคน เป็นอะไรที่ อึดอัด ไม่มีบทสนทนาระหว่างเราสองคน ดีนี่มันไม่ได้ไกล ไม่นานก็ถึงแล้ว

“เอ็งไม่เจ็บขาแล้วแน่นะ”

“ค่ะ ไม่เจ็บแล้วค่ะ” ฉันเดินลงบันไดเอง แล้วก็เดินขึ้นรถเอง มันแทบไม่เจ็บแล้วแค่ตึง ๆ นิดหน่อย พอลดาเห็นฉันก็โบกมือยิ้มแป้น วางทุกอย่างแล้ววิ่งมาหาฉันทันที จะว่าไปยัยนี่ก็ไม่ต่างอะไรจากน้องสาว

“ทำไมเจ๊มาได้อะ”

“ขอกำนันมา กูเบื่อไม่ไหวแล้วเนี่ย ขาก็แทบไม่เจ็บแล้วด้วย” ลดาพาฉันไปนั่ง เหมือนว่าทุกคนกำลังจะย้ายกล้าอย่างจริงจัง

“อ้าวหายแล้วเหรอ นึกว่าจะพิการซะละ” ปากดีแบบนี้มีคนเดียว ไม่ต้องถามว่าใคร

“เมเปิ้ลทำไมพูดแบบนั้น ไม่น่ารักเลยนะ” เอวาคิ้วขมวดนิดหน่อย ถือว่าแปลกนะ ปกติเอวาไม่ค่อยแสดงสีหน้าอะไร

“ไม่เป็นไรหรอกเอวา ถึงจะพิการแล้วต้องตัดเท้าทิ้งจริง ๆ ก็ยังสูงกว่าเมเปิ้ลอยู่ดี แกไม่ต้องเป็นห่วงนะ” ฉันมองหน้าเมเปิ้ลกวน ๆ

“นี่ บูลลี่ฉันอีกแล้วนะ”

“พอ ๆ เลิกทะเลาะกันได้แล้ว งานเรายังเหลืออีกเยอะนะ” เอวาพูด

“นี่เอวาเป็นเพื่อนฉันหรือเพื่อนมัน เข้าข้างมันจังนะ” คราวนี้เมเปิ้ลหันไปตวาดใส่เอวา

“ไม่ได้เข้าข้างใครทั้งนั้น เมเปิ้ลก็อย่าไปแหย่เจ้าขาสิ” หน้ามุ่ยงอนไปแล้วหนึ่งกรุบ ส่วนเอวาก็กลับมาสีหน้าปกติ

ฉันย้ายกล้าเป็นอยู่แล้วเลยไม่ต้องสอนอะไรมาก ทุกคนตั้งใจทำจนแทบไม่ได้คุยอะไรกันมาก แบบนี้ก็รู้สึกมีสมาธิดีเหมือนกัน ยังไงก็ดีกว่าการนั่งเล่นอยู่บ้านแน่ ๆ วันนี้ไม่ได้ตั้งใจแต่งตัวมาฝึกงาน หน้าทาแค่กันแดดบาง ๆ กับ ลิปปาล์มอ่อน ๆ แค่นั้นเลย

อยู่ ๆ กำนันก็มานั่งตรงข้ามกับฉัน ฉันรู้สึกเหมือนว่าเขากำลังนั่งมองฉันอยู่แต่ก็ไม่กล้าที่จะเงยหน้าขึ้นไปสบตา เขาเริ่มทำให้ฉันเสียสมาธิในไม่ช้า มือเรียวที่จับต้นกล้าเริ่มสั้น คงไม่หรอกมั้ง เขาแค่มานั่ง คงไม่ได้มองฉันหรอก

แต่แล้วฉันก็ทนความอึดอัดไม่ไหว ตัดสินใจเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเขาโดยตรง ปรากฏว่าอีกฝ่ายกำลังจ้องหน้าฉันอยู่จริง ๆ แล้วสิ่งที่ฉันไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น มือใหญ่ของเขายื่นมาจับปอยผมที่ตกมาได้สักพักขึ้นมาทัชหูให้ฉัน แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนที่ไอ้แมนทำ เพราะใจฉันเต้นแรงจนกลัวกว่าทุกคนที่นั่งใกล้ ๆ จะได้ยิน แววตาที่เขามองฉันมันเป็นแววตาแปลก ๆ ทำไมฉันถึงรู้สึกได้ว่าเขาเศร้า เวลาไม่กี่วินาทีแต่นานเหลือเกิน เหมือนพอเขาตั้งสติได้ก็รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที ทิ้งให้ฉันนั่งงงอยู่อย่างนั้น

ไม่ใช่แค่ฉันที่งง พอฉันหันหน้าไปมองทุกคน ทั้งสามคนก็แสดงสีหน้าเดียวกันหมด แต่ทุกคนก็กลับไปทำหน้าที่ตัวเองต่อ รวมถึงฉันด้วย

“เอ้อเจ๊ เห็นกำนันบอกว่าตอนเย็นจะมีกินเลี้ยง ร้องคาราโอเกะ ให้เราไปสนุกด้วยกันด้วย จัดบ้านกำนันนั่นแหละ ข้างล่างบ้าน” สุดท้ายก็มีคนเริ่มบทสนทนา ฉันอึดอัดแทบตาย

“ฉลองอะไรเหรอ”

“ไม่รู้อะ แล้วเอวากับเมเปิ้ลจะกินเลี้ยงร้องเกะด้วยกันไหม” ลดาหันไปถามทั้งสองคน

“เอาสิ น่าสนุก” เอวาพูด

“ไม่รู้ ดูก่อน” เมเปิ้ลตอบงอน ๆ ป่านนี้ยังไม่หายงอนเอวาอีก

“ต้องกินแล้วก็ต้องร้องเกะด้วย เมเปิ้ลปฏิเสธทุกอย่างไม่ได้นะ ถึงกำนันจะไม่บังคับก็เถอะ เขาเรียกว่าเข้าสังคมบ้าง ที่นี่ก็สนุกออก พรุ่งนี้ก็วันหยุดแล้ว ค่อยทำสิ่งที่อยากทำก็ได้” เอวาสวดเมเปิ้ลไปบทนึง อีกฝ่ายยิ่งทำหน้ามุ่ยเข้าไปใหญ่

“ไม่เคยดีสำหรับเอวาอยู่แล้วนี่”

ฉันกับลดาส่ายหัวพร้อมกันอัตโนมัติ ยังไงก็ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทั้งสองคนสนิทกันได้ยังไง