EP.7 : ห้องลับของคุณชายตัวร้าย

หลังจากเหตุการณ์ที่โรงอาหาร ข่าวเรื่องเตชินท์ออกโรงปกป้องเด็กทุนก็แพร่ไปทั่วมหาวิทยาลัยอย่างรวดเร็ว

และแน่นอนว่า…

คนที่ถูกพูดถึงมากที่สุดกลับไม่ใช่เตชินท์

แต่เป็นพาขวัญ

“นั่นไง ๆ”

“เด็กทุนคนนั้นใช่ไหม?”

“ที่เตชินท์บอกว่าเป็นคนของเขาอะ”

“สนิทกันเร็วเกินไปหรือเปล่า?”

พาขวัญเดินผ่านกลุ่มนักศึกษาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แม้จะได้ยินทุกคำพูดชัดเจน

แพรไหมที่เดินอยู่ข้าง ๆ ถอนหายใจ

“ขวัญ ฉันว่าเรื่องนี้เริ่มใหญ่แล้วนะ”

“เรื่องอะไร?”

“ก็เรื่องที่เตชินท์บอกว่าเธอเป็นคนของเขาไง”

พาขวัญหยุดเดิน

“ฉันยังไม่ได้เป็นคนของเขาสักหน่อย”

“ฉันรู้ แต่คนอื่นไม่รู้”

“ก็ปล่อยให้พวกเขาพูดไป”

แพรไหมมองเพื่อนอย่างเป็นห่วง

“เธอไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ?”

พาขวัญนิ่งไปเล็กน้อย

ภาพเตชินท์ที่ยืนอยู่ข้างเธอในโรงอาหารผุดขึ้นมาในความคิด

น้ำเสียงเย็นชาของเขา

ฉันไม่ชอบให้ใครมาดูถูกคนของฉัน

พาขวัญรีบส่ายหน้า

“เขาแค่พูดไปอย่างนั้นเอง”

“แน่ใจนะ?”

“แน่ใจ”

เธอตอบทันที

แต่หัวใจกลับไม่ได้แน่ใจเหมือนปากของตัวเองเลยสักนิด

ช่วงบ่าย

พาขวัญกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องสมุด

เธอมีเวลาเหลือก่อนจะไปทำงานพิเศษ จึงตั้งใจใช้เวลาว่างทบทวนบทเรียน

แต่ไม่นานนัก โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้น

เตชินท์ : อยู่ไหน

พาขวัญมองข้อความนั้นอย่างแปลกใจ

เธอพิมพ์ตอบกลับไป

พาขวัญ : มหาวิทยาลัยค่ะ

ไม่ถึงสิบวินาที ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมา

เตชินท์ : ฉันรู้ว่ามหาวิทยาลัย ฉันถามว่าอยู่ตรงไหน

พาขวัญขมวดคิ้ว

พาขวัญ : ห้องสมุดค่ะ

เตชินท์ : มาหาฉัน

พาขวัญมองข้อความ

พาขวัญ : ทำไมคะ?

อีกฝ่ายอ่านแล้ว แต่ไม่ตอบ

พาขวัญจึงวางโทรศัพท์ลงและกลับไปอ่านหนังสือต่อ

ผ่านไปไม่ถึงห้านาที

เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เตชินท์ : พาขวัญ

หญิงสาวถอนหายใจ

พาขวัญ : มีอะไรคะ?

เตชินท์ : ถ้าเธอไม่มา ฉันจะไปหาเธอเอง

พาขวัญเงยหน้าขึ้นจากหนังสือทันที

เธอรู้ดีว่าเขาพูดจริง

สุดท้ายจึงเก็บของแล้วเดินออกจากห้องสมุด

เมื่อพาขวัญเดินมาถึงอาคารด้านหลังคณะ เธอก็ต้องหยุดมองด้วยความสงสัย

อาคารนี้เป็นพื้นที่ที่นักศึกษาทั่วไปไม่ค่อยได้เข้ามา

เตชินท์ยืนรออยู่หน้าประตู

“มาช้าจัง”

พาขวัญมองเขา

“ฉันไม่ได้อยากมาค่ะ”

“แต่ก็มา”

“เพราะคุณบอกว่าจะไปตามฉัน”

“ก็ใช่”

เตชินท์หันหลังเดินเข้าไป

พาขวัญเดินตามอย่างไม่เต็มใจ

จนกระทั่งประตูบานหนึ่งถูกเปิดออก

เสียงเกมดังสนั่นออกมา

พาขวัญชะงัก

“ที่นี่คืออะไรคะ?”

เตชินท์หันกลับมายิ้ม

“ห้องของฉัน”

พาขวัญมองเข้าไปด้านใน

ห้องขนาดใหญ่ถูกตกแต่งอย่างทันสมัย

มีคอมพิวเตอร์ตั้งเรียงกันหลายเครื่อง โซฟาขนาดใหญ่ ตู้เย็น เครื่องดื่ม และอุปกรณ์เล่นเกมครบทุกอย่าง

ภูผากับวายุกำลังนั่งเล่นเกมอยู่ด้านใน

“อ้าว ขวัญมาแล้วเหรอ?”

ภูผาทักทาย

“ค่ะ”

“ยินดีต้อนรับสู่ห้องลับของพวกเรา”

พาขวัญมองไปรอบ ๆ

“ห้องนี้อยู่ในมหาวิทยาลัยจริง ๆ เหรอคะ?”

วายุพยักหน้า

“จริง”

“แล้วสร้างไว้ทำไมคะ?”

เตชินท์ตอบอย่างหน้าตาเฉย

“เล่นเกม”

พาขวัญหันไปมองเขา

“คุณสร้างห้องขนาดใหญ่ขนาดนี้เพื่อเล่นเกมเหรอคะ?”

“ใช่”

“ไม่คิดว่ามันสิ้นเปลืองไปหน่อยเหรอ?”

เตชินท์เดินไปนั่งบนโซฟา

“เงินฉัน”

พาขวัญเงียบ

เธอเถียงไม่ได้จริง ๆ

เพราะมันเป็นเงินของเขา

“แล้วเรียกฉันมาทำไมคะ?”

เตชินท์ตบที่นั่งข้างตัวเอง

“มานั่งนี่”

พาขวัญไม่ขยับ

“ฉันถามว่าคุณเรียกฉันมาทำไม”

“วันนี้ฉันมีเรียน”

พาขวัญขมวดคิ้ว

“คุณก็เข้าเรียนแล้วนี่คะ?”

“แต่ฉันยังไม่เข้าใจ”

“ตรงไหน?”

เตชินท์หยิบหนังสือขึ้นมา

“ทั้งหมด”

พาขวัญมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ

“คุณไม่เข้าใจอะไรเลยเหรอคะ?”

“ใช่”

“แล้วเมื่อเช้าคุณเรียนยังไง?”

“นั่งฟัง”

“แล้วไม่จด?”

“ไม่”

“ไม่อ่าน?”

“ไม่”

“แล้วจะเข้าใจได้ยังไงคะ?”

เตชินท์ยิ้ม

“ก็เลยเรียกเธอมาไง”

พาขวัญยกมือขึ้นกุมขมับ

“คุณนี่มันจริง ๆ เลย”

พาขวัญนั่งลงข้างเขาในที่สุด

เธอเปิดหนังสือแล้วเริ่มอธิบายบทเรียน

เตชินท์นั่งฟังอย่างตั้งใจ

อย่างน้อยก็ดูเหมือนตั้งใจ

แต่ผ่านไปไม่นาน…

เสียงเกมจากอีกฝั่งก็ดังขึ้น

“เตช! มาช่วยกูหน่อย!”

เตชินท์หันไปมองทันที

พาขวัญหยุดพูด

“คุณจะไปเล่นเกมเหรอคะ?”

“เปล่า”

“แต่คุณกำลังจะลุก”

“ฉันแค่จะดู”

“ถ้าคุณไป ฉันจะกลับ”

เตชินท์ชะงักทันที

เขาหันกลับมานั่งที่เดิม

“ไม่ไปแล้ว”

ภูผาหันมามองอย่างไม่อยากเชื่อ

“อะไรของมึง?”

เตชินท์หันไปมองเพื่อน

“กูเรียนอยู่”

ภูผาหันไปมองวายุ

“มันพูดว่าเรียนอยู่”

วายุพยักหน้า

“กูได้ยิน”

เตชินท์ขมวดคิ้ว

“พวกมึงมีปัญหาอะไร?”

“ไม่มีครับ”

พาขวัญก้มหน้าลงกับหนังสือ

แต่แอบยิ้มออกมา

เตชินท์เหลือบเห็น

“เธอยิ้มอีกแล้ว”

พาขวัญรีบหุบยิ้ม

“เปล่าค่ะ”

“ฉันเห็น”

“คุณตาฝาด”

“อีกแล้ว?”

“ค่ะ”

เตชินท์หรี่ตา

“เธอชอบเถียงฉันมากใช่ไหม?”

“คุณชอบหาเรื่องฉันมากกว่าไหมคะ?”

เตชินท์นิ่งไป

ก่อนจะยิ้มออกมา

“ก็อาจจะ”

ระหว่างที่พาขวัญกำลังอธิบายบทเรียน เตชินท์ก็สังเกตเห็นโทรศัพท์ของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะ

หน้าจอสว่างขึ้น

ข้อความจากร้านอาหารปรากฏขึ้น

คืนนี้ช่วยเข้ากะเพิ่มได้ไหม?

เตชินท์เหลือบมอง

“เธอทำงานอีกแล้วเหรอ?”

พาขวัญหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

“ค่ะ”

“วันนี้ก็ทำงาน?”

“ค่ะ”

“เมื่อวานก็ทำ”

“ค่ะ”

“พรุ่งนี้ก็ทำ?”

“ถ้ามีกะก็ทำค่ะ”

เตชินท์ขมวดคิ้ว

“เธอจะทำงานทุกวันเลยหรือไง?”

พาขวัญมองเขา

“ฉันต้องใช้เงินค่ะ”

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันให้เธอได้”

“ฉันก็บอกแล้วไงคะว่าไม่รับ”

เตชินท์ถอนหายใจ

“ดื้อ”

“ฉันเรียกว่าพึ่งพาตัวเองค่ะ”

คำตอบนั้นทำให้เตชินท์เงียบลง

เขาไม่เคยคิดแบบนั้นมาก่อน

สำหรับเขา การมีเงินคือเรื่องปกติ

แต่สำหรับพาขวัญ…

เธอต้องพยายามทุกอย่างด้วยตัวเอง

“แล้วถ้าวันหนึ่งเธอเหนื่อยจนไม่ไหวล่ะ?”

เตชินท์ถามขึ้น

พาขวัญนิ่งไป

ก่อนจะตอบด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

“ก็พักค่ะ แล้วค่อยไปต่อ”

เตชินท์มองเธอ

เขาไม่รู้ว่าทำไมคำพูดธรรมดา ๆ ของเธอถึงทำให้เขารู้สึกแปลก

ผู้หญิงคนนี้…

แข็งแกร่งกว่าที่เขาคิดจริง ๆ

เวลาผ่านไปจนถึงเย็น

พาขวัญเก็บหนังสือใส่กระเป๋า

“ฉันต้องไปทำงานแล้วค่ะ”

เตชินท์มองนาฬิกา

“ฉันไปส่ง”

“ไม่ต้องค่ะ”

“ทำไม?”

“ฉันไปเองได้”

“ฉันรู้ว่าเธอไปเองได้”

“แล้วจะไปส่งทำไมคะ?”

เตชินท์เงียบ

เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

สุดท้ายจึงตอบออกไป

“ฉันอยากไป”

พาขวัญชะงัก

ภูผาที่อยู่ไม่ไกลถึงกับหันมามอง

วายุยกคิ้ว

เตชินท์เองก็เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป

พาขวัญมองเขา

“คุณไม่มีอะไรทำเหรอคะ?”

เตชินท์ยิ้มกวน ๆ

“มี”

“อะไร?”

“ไปส่งเธอ”

พาขวัญถอนหายใจ

“คุณนี่…”

เตชินท์ลุกขึ้นหยิบกุญแจรถ

“ไปเถอะ”

หญิงสาวมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

แต่สุดท้ายก็เดินตามออกไป

โดยไม่รู้เลยว่า…

ห้องเล่นเกมที่เคยเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเตชินท์

กำลังกลายเป็นสถานที่ที่เขาอยากให้พาขวัญเข้ามาอยู่ด้วยบ่อย ๆ

และคุณชายตัวร้ายที่เคยไม่ยอมเข้าเรียน…

กำลังเริ่มหาข้ออ้างเพื่อได้อยู่ใกล้ติวเตอร์ของตัวเองมากขึ้นทุกวัน

“เธอจะมาหาฉันพรุ่งนี้ไหม?”

คำถามที่เตชินท์ยังไม่ได้ถามออกไป

แต่เขากำลังคิดมันอยู่ตลอดทาง 💗