บทที่ 6 พิษของนาง

         ฮัวชวินเดินนำหน้าหรูหยู่เยียนเข้าไปสำรวจห้องในเรือนท้ายค่ายด้วยความพอใจ เขาหยุดยืนอยู่กลางห้องนอนที่อยู่ด้านในสุดของเรือน มองไปยังเตียงไม้ขนาดใหญ่ ก่อนจะหันมายิ้มน้อยๆ ให้กับหรูหยู่เยียนแล้วเดินไปเขย่าเสาเตียงจนมีเสียงเอี๊ยดอ๊าดพร้อมกับส่งสายตามีเลศนัยไปยังหญิงสาว

         “คนลามก!” ขุนพลหญิงร้องขึ้นด้วยความร้อนตัว

         “หือ...ไม่นะ ข้าก็แค่ทำให้ท่านได้เห็นว่าเตียงสำคัญกับคู่แต่งงานแค่ไหน ถ้าไม่แข็งแรงล่ะก็ คงไม่ดี”

ท่าทางนั้นของเขาทำให้เลือดลมในกายของนางคล้ายจะไหลเวียนเร็วขึ้น พิษที่นางพยายามสะกดกั้นไว้เริ่มแสดงฤทธิ์ทันที

ครั้นหรูหยู่เยียนสบตากับฮัวชวินอีกครั้ง นางก็เริ่มรู้สึกว่าร่างกายของตนเองถูกดึงดูดให้เข้าหาอีกฝ่าย หรูหยู่เยียนยกมืออีกข้างขึ้นหยิกหลังมือเพื่อเตือนตน

         “โอ๊ย...!” นางร้องแล้วก็รีบเดินหนีออกมาจากเรือนปรุงยาแห่งนั้น

         เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของท่านหมอหนุ่มไล่หลังมาราวกับเสียงของปีศาจ

         ณ ค่ายม้าเทพในแคว้นเว่ย ในช่วงที่หรูหยู่เยียนอายุเลยสิบห้า นางได้ยินทหารในค่ายพูดเรื่องลามกกันหลายคราว ในยามฉลองชัยชนะพวกเขาก็พากันไปยังหอคณิกาและคราหนึ่งก็ลากเอานางไปด้วย

ครั้นไปถึง หรูหยู่เยียนได้แต่นั่งดื่มสุรารออยู่ที่ห้อง นางปฏิเสธการรุมล้อมของหญิงคณิกาพัลวัน หญิงสาวพวกนั้นพากันพูดว่านาง ต่อมามีหญิงงามติดอันดับต้นๆ ผู้หนึ่งกลายมาเป็นผู้รู้ใจ

         แม่นางนิ่งหรือนิ่งเจียวเห็นว่าคุณชายหนุ่มน้อยที่มีรูปร่างหน้าตายั่วยวนใจเหล่าสตรีแสดงท่าทางอึดอัดกับเหล่าหญิงงามที่รายล้อม นางจึงหาโอกาสกระซิบกระซาบกับเขา

         “หลบพวกนางไปกับข้าเถอะ ข้าไม่ทำอันใดท่านหรอกเจ้าค่ะ ”

         “เพราะเหตุใด ”

         “คุณชาย ข้าเห็นท่านมาที่นี่หลายคราว ที่ท่านไม่ยอมให้สตรีพวกนั้นแตะต้องมิใช่เป็นเพราะท่านหวงเนื้อหวงตัว  เพราะความจริงท่านเป็นสตรี ใช่หรือไม่เจ้าคะ ”

         หรูหยู่เยียนสะดุ้ง นางพยายามปกปิดตนเองจากสายตาทหารทั้งค่าย ในยามนั้นมีเพียงทหารคนสนิทสองคนที่รู้ว่านางเป็นสตรี แต่ยามพวกเขาเมาสุราก็ลืมตัวทิ้งนางเอาไว้แล้วก็ไปกับหญิงคณิกา

         “ท่านรู้....” คิ้วของนางขมวดมุ่น

         “เจ้าค่ะ แค่นี้เหตุใดจะดูไม่ออกเล่า ตามข้ามาเถิดข้าจะช่วยท่านเอง”

         สีหน้าและแววตาจริงใจของนิ่งเจียว ทำให้หรูหยู่เยียนเดินตามนางไปยังห้องส่วนตัว นางจึงบอกแผนให้เขาได้ฟัง

“ต่อไป จะเกิดข่าวลือว่าท่านกับข้าคือผู้รู้ใจ คราวหน้าหากมาที่นี่ก็ให้มารอข้าที่ห้องนี้ เราสองคนก็มานนั่งพูดคุยและพักผ่อนรอ ท่านจะได้หลบจากสตรีที่เดินขวักไขว่ในหอนี้”

หรูหยู่เยียนไตร่ตรองแล้วก็เห็นดีเห็นงาม นางยินยอมจะจ่ายค่าตัวให้แม่นางนิ่งเพื่อซื้อเวลา แต่นางกลับขอให้เลี้ยงสุราอาหารแทน

“ท่านกับข้าไม่ได้หลับนอนด้วยกัน การที่ท่านแวะเวียนมาหาก็ไม่ต่างจากสหายมาเยี่ยมเยียน ท่านแค่จ่ายค่าสุราอาหารก็พอแล้ว”

“แม่นางนิ่ง สายตาช่างเฉียบขาดนัก”

“นายน้อยหรู ข้ารับแขกมาตั้งแต่อายุสิบหกนะเจ้าคะ บุรุษประเภทใดบ้างข้าไม่เคยเจอ สุภาพบุรุษ คนใจกว้าง คนจ่ายไม่อั้น คนตระหนี่ คนเลว คนโสมม คนหยาบคาย บุรุษหยาบโลน หรือแม้แต่คนถ่อย” นางยกนิ้วขึ้นกางแล้วค่อยๆ หักนิ้วลงทีละนิ้ว “ข้าเห็นท่านครั้งแรกก็รู้สึกประหลาดใจ ครั้งที่สองก็คิดว่าท่านดูไว้ตัว ครั้งที่สามก็มั่นใจแล้วว่าท่านเป็นสตรีที่แต่งกายเยี่ยงบุรุษ”

หรูหยู่เยียนถึงกับชะงัก

“หากท่านเชี่ยวชาญวรยุทธ์ ข้าก็คือผู้เชี่ยวชาญการดูบุรุษเจ้าค่ะ”

         ไม่เพียงแต่กลายเป็นพี่สาวที่ให้ความช่วยเหลือให้หรูหยู่เยียนรอดพ้นจากปากเหยี่ยวปากกาในหอคณิกา แต่นิ่งเจียวยังเอาตำราใต้หมอนออกมาให้หรูหยู่เยียนได้อ่าน คราแรกหรูหยู่เยียนเปิดไปดูหน้าแรกก็ถึงกับใบหน้าแดงเป็นผลผิงกั่ว

         “นายน้อยหรู หากว่าบิดาท่านมิได้ปกปิดตัวตนกับคนใกล้ชิด แสดงว่ามิได้ต้องการให้ท่านอยู่ในคราบบุรุษไปจนแก่ ยามนี้ท่านอายุสิบห้าแล้ว ข้าเดาว่าอีกไม่กี่ปีข้างหน้า บิดาของท่านก็คงจะหาคู่ครองดีๆ ให้ท่าน”

         นายน้อยหรูย่นหัวคิ้ว “ข้าติดตามท่านพ่อไปอยู่ในกองทัพตั้งแต่เด็ก รอบข้างมีเพียงทหารและสหายร่วมรบ ข้ายังนึกไม่ออกว่าตนเองจะแต่งงานได้อย่างไร”

         คณิกาคนงามกระเถิบเข้าไปใกล้ “บุรุษมากมายพวกนั้น ไม่มีผู้ใดที่ท่านถูกใจเลยหรือเจ้าคะ  แบบที่รู้สึกอยากจะใกล้ชิดแตะต้องน่ะ”

         “ไม่เลย ข้าเห็นพวกเขาเป็นสหายร่วมรบเท่านั้น มารดาของข้าเสียชีวิตไปตั้งแต่ข้ายังเด็ก ท่านพ่อก็ไม่แต่งงานใหม่ ดังนั้นข้าจึงไม่มีมารดาอบรม”

         “อืม...ถ้าอย่างนั้น ข้าจะทำให้นายน้อย ได้รู้จักวิถีของสตรีเองเจ้าค่ะ”

         นิ่งเจียวเริ่มอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างหญิงชายให้กับหรูหยู่เยียนฟังอย่างละเอียด ตั้งแต่เรื่องของความรู้สึก ไปจนถึงเรื่องลับๆ ระหว่างสามีภรรยา

         “นายน้อย วันหน้าหากท่านพบบุรุษพึงใจ สัญชาตญาณของสตรีจะต้องผุดพรายออกมาจากแน่นอน คนผู้นั้นจะทำให้ท่านตื่นเต้น จิตใจสั่นไหว และอยากจะเข้าไปอยู่ใกล้ชิดกับเขา กระทั่งความรักที่ท่านมีต่อเขาเอ่อล้น ท่านก็จะอยากแนบชิดกายกับเขา”

         หรูหยู่เยียนผิวหน้าร้อนผ่าว นั่นก็คือสิ่งที่พวกทหารเหล่านั้นไปทำในห้องกับหญิงคณิกา

         “นายน้อยข้าจะอธิบายตำราข้างหมอนให้ท่านฟัง” นิ่งเจียวหัวเราะหึๆ

         หรูหยู่เยียนก้มหน้าผงกหัวหงึกหงัก มือและเท้าของนางเย็นเฉียบ ยิ่งดูภาพพวกนั้น ร่างกายก็ยิ่งเกร็งขึ้น

         “แม่นางนิ่ง นี่คือสิ่งที่พวกเขาทำกันหรือ”

         นิ่งเจียวพยักหน้ารับ “เจ้าคะ ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ เพียงแต่สถานที่แห่งนี้บุรุษเพียงมาปลดปล่อยเท่านั้น เสร็จกิจพวกเขาก็จากไป สตรีในหอแห่งนี้ ทุกคนล้วนอยากใช้ชีวิตสามัญ แต่อย่างที่ท่านเห็น หลายคนยากจนจำต้องมาเป็นนางคณิกา หลายคนถูกขายมา พวกเราล้วนแล้วแต่อยากออกไปจากที่นี่ ไม่มีสตรีใดอยากจะรับใช้บุรุษมากมายหรอกเจ้าค่ะ เพียงแต่กว่าจะพบบุรุษจริงใจมาไถ่ตัวช่างยากเย็นนัก และหลายๆ คนออกจากที่นี่ไปแล้ว กลับต้องเผชิญเคราะห์ที่หนักกว่าทนอยู่เป็นคณิกาเสียด้วยซ้ำ”

         นั่นเป็นครั้งแรกที่หรูหยู่เยียนคิดว่าตนเองโชคดีที่ได้เกิดในครอบครัวมีฐานะดี การเลือกเป็นทหารก็เป็นสิ่งที่นางชอบและปรารถนา ไม่ต้องทนฝืนใจทำอย่างสตรีในหอคณิกาแห่งนี้