บทที่ 8 พิษหยินหยาง

“ที่ผ่านมา ไม่มีหมอคนใดรักษาพิษนี้ให้เจ้าได้มิใช่หรือ ในเมื่อมีแต่ข้าที่บอกได้ เช่นนั้นสิ่งที่ข้าบอกย่อมเป็นจริง เจ้าต้องหลับนอนกับข้าเก้าสิบวัน ห้ามขาดไปแม้แต่วันเดียวจึงจะถอนพิษได้ทั้งหมด”

         หญิงสาวกำหมัดแน่น นึกอยากจะทุบบุรุษที่นอนเอาแขนพาดเอวตนเองเป็นกำลัง ทว่ากลับไม่อาจทำได้ เขาพูดถูกทุกอย่าง ที่ผ่านมานางตามหาหมอมารักษาพิษนี้อยู่แรมปี แม้จะมีผู้รู้จักพิษนี้แต่ไม่มีวิธีรักปกษา

ท่านหมอชราผู้หนึ่งบอกกับนางว่าพิษนี้นางต้องหลับนอนปรับหยินหยางกับบุรุษที่นางพึงใจเท่านั้นจึงจะแก้ไขได้ เรื่องในคืนนี้นางเป็นคนผิดที่คิดข่มเหงเขา และเป็นนางที่ต้องอาศัยร่างกายเขาเพื่อรักษาพิษในกายตน

         “ถ้าอย่างนั้น เจ้าก็ต้องรักษาท่านพ่อให้ข้า” นางข่มความละอายเอ่ยออกไป

         “ได้! ตกลงตามนี้” เขารับคำอย่างง่ายดาย

         หรูหยู่เยียนรู้สึกคล้ายกำลังตกหลุมพรางบุรุษตรงหน้า “แต่...ถ้าเจ้ารักษาท่านพ่อข้าแล้ว ภายในสามเดือนไม่ดีขึ้น ข้าจะเอาชีวิตเจ้าเสีย”

         ฮัวชวินยิ้มละไม “ตกลง! เอาตามที่เจ้าว่า แต่ตอนนี้ เจ้าต้องชดเชยให้ข้าก่อน”

         “ชดเชยอันใดอีก”

         “สองครั้งแรกเป็นเจ้าที่ต้องทำเพื่อระงับพิษกำเริบ ส่วนครั้งที่สาม เป็นชดเชยที่ข้าต้องใช้เรือนร่างช่วยเหลือเจ้า” ฮัวชวินไม่รอให้นางกล่าวจบ เขาก็ใช้มือประคองท้ายทอยนางแล้วจุมพิต

         หรูหยู่เยียนไม่อาจปฏิเสธได้ว่าร่างกายของนางชอบร่างกายของอีกฝ่ายมาก หญิงสาวให้ความร่วมมือกับหมอหนุ่มเป็นอย่างดี กระทั่งผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยาม นางจึงลุกขึ้นแต่งตัวและแอบย่องออกจากเรือนท้ายค่ายกลับเรือนพักของตน

         เช้าวันต่อมา ฮัวชวินเดินนำเสี่ยวไป๋เข้าไปในเรือนนอนของนายท่านหรู เขาเริ่มทำการรักษาด้วยการฝังเข็มเพื่อปรับเลือดลมเบื้องต้น และเอ่ยปากบอกให้พ่อบ้านประจำค่ายจัดหาสมุนไพรที่ต้องใช้ในการปรุงยา

         หรูหยู่เยียนมัวแต่ไปฝึกการต่อสู้ให้คนในค่าย ครั้นได้ยินว่าฮัวชวินออกมารักษาบิดาก็ดีใจจนลืมตัว รีบออกจากแท่นฝึกทหารไปดู

         “ท่านพ่อข้าเป็นอย่างไรบ้าง”

         “นายน้อยขอรับ นี่เป็นรายการสมุนไพรที่ท่านหมอต้องการเพื่อเอามาทำยารักษานายท่าน ข้าน้อยจะรีบไปจัดการหามาโดยเร็วที่สุดขอรับ” พ่อบ้านฝางยิ้มกว้าง

         เสี่ยวไป๋ยืนอยู่ข้างๆ พ่อบ้านฝางสีหน้าเบิกบาน “ท่านหมอฮัวยอมรับปากรักษาแล้วเช่นนี้ นายท่านก็มีโอกาสหายแล้วสิขอรับ”

         ฮัวชวินได้ยินเสียงของหรูหยู่เยียนก็หันมามอง นัยน์ตาทอประกายหวานฉ่ำ “นายน้อยมาแล้วหรือ”

         หรูหยู่เยียนส่งสายตาดุ ทว่าฮัวชวินกลับทำหน้ากรุ้มกริ่มไม่หยุด

         “ข้ามาดูแลนายท่านเป็นวันแรก อาจจะต้องใช้เวลาในการรักษาราวสามเดือน ระหว่างนี้สมุนไพรที่ข้าต้องการจะมีการปรับเปลี่ยนเดือนละครั้ง หวังว่านายน้อยจะรักษาคำพูด”

         คำพูดประโยคสุดท้ายมีนัยระหว่างคนสองคน ทว่าพ่อบ้านฝางกับเสี่ยวไป๋มิได้ใส่ใจฟัง พวกเขามัวแต่ดีใจเรื่องที่นายท่านมีโอกาสหาย จึงไม่ได้สนใจสังเกตท่าทีของฮัวชวินกับนายน้อยของตน

         “นายน้อย ข้าน้อยขอตัวไปหาสมุนไพรก่อนนะขอรับ”  พ่อบ้านฝางรีบขอตัวออกไป

         “ข้าน้อยก็จะไปต้มน้ำให้นายท่านเช็ดตัวขอรับ” เสี่ยวไป๋รีบขอตัวด้วย

         หมอฮัวชวินเห็นว่าตนอยู่เพียงลำพังกับหรูหยู่เยียนก็ยิ้ม เดินเข้าไปใกล้ ทว่านางกลับถอยหลังไปสองก้าว

         “เจ้าไม่ต้องเข้ามาใกล้ข้า”

         ฮัวชวินไม่กลัวคำขู่ เขาขยับเข้าไปใกล้ “ข้าเสร็จงานแล้ว ขอกลับไปคิดสูตรยารักษาท่านพ่อก่อนนะน้องหญิง”

“อย่าเรียกข้าเช่นนี้นะ!” นางดุเขาพร้อมกับถลึงตาน้อยๆ หวังว่าคงไม่มีคนได้ยินเข้า

ชายหนุ่มหัวเราะหึๆ “คืนนี้ ปลายยามซวี[1] อย่าลืมสัญญาของเจ้าเล่า ข้าจะรอนะ”

น้ำเสียงนุ่มนวลของท่านหมอหนุ่มทำให้หรูหยู่เยียนสะดุ้งน้อยๆ หลุดออกจากภวังค์ ขุนพลหญิงข่มใจตอบออกไปด้วยใบหน้ามึนตึง

“เจ้าก็ตั้งใจรักษาท่านพ่อข้าให้ดีเล่า”

“เจ้าอย่าลืมอาบน้ำมาให้ดี ข้าชอบคนเนื้อตัวหอมสะอาด” คนร่างสูงโปร่งยิ้มยั่ว จ้องมองหรูหยู่เยียนด้วยสายตาส่อแววปรารถนาก่อนจะเดินจากไป

หรูหยู่เยียนนึกถึงเรื่องเมื่อคืนด้วยใจตุ้มๆ ต่อมๆ เนื้อตัวของนางคล้ายจะวูบวาบขึ้นมากะทันหัน แต่กลับไม่เจ็บปวดเช่นวันวาน อาจจะเป็นเพราะเมื่อคืนนางได้หลับนอกับบุรุษที่พึงใจ

ตกบ่าย หรูหยู่เยียนก็ไปตรวจตราการลาดตระเวนรอบค่าย ค่ายม้าแดงแห่งนี้มีการจัดเวรยามดูแลรอบๆ อย่างเข้มงวด แต่สำหรับเรือนท้ายค่ายหลังนี้ ขุนพลหญิงได้สั่งการให้ทหารของตนดูแลอยู่ห่างๆ

“อย่าเข้าไปใกล้เรือนท่านหมอ ห้ามรบกวนการปรุงยาเด็ดขาด” หรูหยู่เยียนสั่งพลลาดตระเวน

เซียงจวิ้นคนซื่อเป็นนายกองที่เก่งกาจในการต่อสู้ รับหน้าที่ดูแลความปลอดภัยรอบเรือนของฮัวชวิน เขาหันไปมองรายรอบที่มีต้นไม้ปิดบังเรือนนี้ไว้หนาแน่นแล้วทำสายตางงงวย

“ไม่มีผู้ใดเข้าใกล้หรอก นายน้อย มองเผินๆ ดูไม่ออกด้วยซ้ำไปว่ามีเรือนซ่อนอยู่ ต้นไม้หนาแน่นมาก”

หรูหยู่เยียนหันหลังกลับไปมองตามสายตาของเซียงจวิ้นก็เห็นว่าทหารของตนพูดถูก นางจึงพยักหน้า

“เช่นนี้ก็ดี เจ้าให้คนตรวจตรารอบนอกก็พอ”

“ขอรับ” เซียงจวิ้นรับคำ

นางมองดูหลังคาเรือนนั้นอย่างกระวนกระวายพยายามข่มความตื่นเต้นเอาไว้ แต่พอนึกถึงเรื่องบนเตียงเมื่อคืนใบหน้าของหญิงสาวก็แดงระเรื่อ

ขุนพลหญิงรอจนเสร็จงานก็รีบควบม้ามุ่งหน้ากลับไปเรือนแล้ว สั่งบ่าวรับใช้เตรียมน้ำอาบ นางเข้าไปแช่ตัว ชโลมร่างด้วยน้ำอบกลิ่นกุหลาบ

หญิงสาวแต่งกายอย่างพิถีพิถัน เมื่อวานนางไปในชุดลาดตระเวน แต่คืนนี้ นางเลือกสวมชุดอย่างคุณชายบัณฑิตทั้งดูสูงส่งและสง่างาม

จนกระทั่งถึงเวลานัดหมาย หรูหยู่เยียนกำลังจะเปิดประตูออกไป ทว่าเสียงฝีเท้าของบ่าวรับใช้สองคนดังขึ้น นางจึงงับประตูไว้เช่นเดม

‘ข้าจะไปโดยเปิดเผยได้อย่างไร เรื่องน่าอายเช่นนี้ กว่าจะเข้าพิธีวิวาห์กับเจ้าคนไร้ยางอายคงต้องหลบๆ ซ่อนๆ เช่นนี้ไปทุกวัน’

[1] ยามซวี คือเวลา 19.00-21.00 น.