บทที่ 6 น้องชายจะมาหา

บทที่ 6

น้องชายจะมาหา

กริ่ง!

เสียงกระดิ่งดังขึ้น สองแม่ลูกมองหน้ากันอย่างรู้ดีว่านี่เป็นสัญญาณการมาเยือนของบางสิ่ง

“เดี๋ยวข้าไปดูเองเจ้าค่ะ”

ล้างไม้ล้างมือพร้อมซับน้ำกับผ้าแห้งเสร็จ นางก็เดินออกจากเรือนครัวไปที่หน้าเรือน

จวนหลังนี้มีอยู่เพียงแค่สามเรือนเท่านั้นคือเรือนรับแขก เรือนนอนและเรือนครัว ทั้งสามเรือนตั้งอยู่ห่างกันไม่มากเพราะพื้นที่มีขนาดจำกัด รอบเรือนมีแปลงต้นไม้ดอกไม้ปลูกไว้มากมาย ตรงทางเข้าหน้าเรือนรับแขกมีบ่อน้ำอันเล็กเอาไว้เลี้ยงปลาสวยงาม

ทั้งหมดนี้แน่นอนว่าล่าเจียวกับล่าซูซูไม่ใช่ผู้ที่จัดการตกแต่ง แต่เป็นของที่ได้มาจากเจ้าของจวนคนเดิม

“ภาพนี้อีกล่ะ”

ล่าเจียวรู้สึกว่ามันเป็นภาพที่ค่อนข้างหวาดเสียว เมื่อมีเหยี่ยวส่งสารขนาดใหญ่ยืนอยู่กับราวไม้ด้านบนบ่อปลา ดวงตาดุร้ายของมันจ้องปลานิ่ง ทำคนมองรู้สึกเสียวแทนเจ้าปลาตัวน้อย

“เฮ้อ~บ้านอื่นเขาใช้นกพิราบหน้าตาบ๊องแบ๊วกัน ท่านพ่อก็ชอบใช้เหยี่ยวไปอีก กลัวเขาไม่รู้หรือไงว่าอาชีพเสริมคือขายนก”

ครั้งแรกที่ต้องเข้าใกล้เหยี่ยว มือไม้นางสั่นขนาดที่ไม่กล้าเอื้อมไปจับปลายเชือกที่ผูกติดสารไว้กับข้อเท้านก แต่ตอนนี้นางใจแข็งขึ้นแล้ว เพราะท่านพ่อของนางเล่นส่งมาบ่อยจนเริ่มคุ้นเคยกันดี อย่างเช่นตอนนี้ที่พอยื่นเนื้อแห้งให้เป็นรางวัลเสร็จ นางก็จัดการถอดเชือกที่ผูกติดกับปล้องไม้ไผ่ออก

“เก่งมาก บินมาไกลขนาดนี้ก็พักที่นี่สักวันเถอะนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะฝากจดหมายกลับไปให้ท่านพ่อด้วย เป็นเด็กดีแล้วอย่าแอบไปกินปลาในบ่อเล่า น้องยังเล็กนัก เข้าใจหรือไม่”

ล่าเจียวกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เพราะอยากให้มันรู้ว่านางไม่ได้กำลังดุอยู่ เหยี่ยวตัวใหญ่รับรู้ อ้าปากส่งเสียงตอบรับในทันที

“แสนรู้” ลูบปีกป้อนอาหารมันอยู่สักพัก นางก็ถือปล้องไม้ไผ่อันเล็กเดินกลับเข้าไปหามารดาในเรือนครัว จัดการถอดจุกออกแล้วคลี่กระดาษยื่นให้มารดา “จดหมายจากท่านพ่อเจ้าค่ะ”

ล่าซูซูเพียงปรายตามองชั่วครู่เท่านั้นก็ก้มหน้าเด็ดข่วนพริกต่อไป ท่าทางเหมือนไม่ได้สนใจ แต่คนที่อยู่ด้วยกันมาตลอดสองปีมีหรือจะเดาท่าทางเช่นนี้ไม่ออก

มารดาของข้าก็เยอะสิ่ง! ขนาดท่านพ่อไม่ได้อยู่ต่อหน้ายังวางท่าได้ถึงเพียงนี้

“เช่นนั้นให้ข้าอ่านให้ฟังนะเจ้าคะ”

เมื่อไม่มีเสียงคัดค้านจากมารดา ล่าเจียวจึงได้เริ่มอ่านจดหมาย พร้อมยังปรับเสียงให้เข้มขึ้น เลียนแบบน้ำเสียงของบิดาตน

‘จื้อเอ๋อร์จะลงใต้

ทางใต้อากาศอบอุ่นดีใช่หรือไม่ ทางเหนือหิมะตกหนักแล้ว กายหนาวยังขจัดด้วยผ้าห่มอุ่น เตาผิงร้อนได้ แต่หนาวใจไม่รู้จะใช้สิ่งใดปัดเป่า ขอน้องหญิงจงรักษาสุขภาพด้วย พี่เองก็จะรักษาตัวให้ดีเช่นกัน จะไม่ให้เนื้อตัวที่เป็นของเจ้าได้รับราคีใด ๆ ทั้งสิ้น รักและคิดถึงเจ้า

ฝากความคิดถึงจากบิดาคนนี้ถึงเจียวเอ๋อร์ด้วย’

เมื่ออ่านจบล่าเจียวก็กลอกตาไปมาอย่างไม่ปิดบัง นี่มันจดหมายรักใช่หรือไม่ เท่าที่นางอ่านมา มีเพียงแค่ประโยคแรกและประโยคสุดท้ายเท่านั้นที่ท่านพ่อเขียนถึงบุตรชายหญิง ที่เหลือเขียนถึงภรรยาตัวเองล้วนๆ

“เหอะ! ใครจะอยากรู้กันว่าท่านจะหนาวกายหนาวใจหรือไม่ จุดประสงค์แค่บอกว่าลูกจะมาหา พร่ำเสียยืดยาว ดีหน่อยที่ไม่เขียนกาพย์กลอนระคายหูนั่นมาอีก น่ารำคาญ”

ล่าเจียวยิ้มขำเมื่อรู้ว่ามารดาแกล้งกลบเกลื่อนความอายไปอย่างนั้น หน้าแดงก่ำยังปฏิเสธเสียงแข็ง

“ครั้งนี้ท่านพ่อไม่เขียนเป็นกลอนมา ค่อยแปลความง่ายหน่อย ท่านพ่อคงอยากให้ท่านแม่กลับสู่อ้อมอกใจจะขาดแล้วกระมังเจ้าคะ”

“ก็แค่สารฉบับเดียวเอง เอาอะไรมามั่นใจว่าข้าจะกลับไปหาเขา” นางเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี ครู่ต่อมาก็คิดได้ถึงจุดประสงค์หลักที่สารฉบับนี้มาถึงนาง “คงใช้เวลาเดินทางไม่นานมาก”

ล่าเจียวพยักหน้ารับ น้องชายวัย 15 หนาวของนางกำลังจะเดินทางมาหา อย่าว่าแต่คนเป็นแม่ที่ดีใจจะได้พบหน้าบุตรชายเพียงคนเดียวเลย

พี่สาวคนนี้ก็ดีใจไม่แพ้กัน

“ว่าแต่ ท่านปู่กับท่านย่ายอมปล่อยเขามาได้อย่างไรกันเจ้าคะ ดูไม่สมกับเป็นพวกท่านเลย”

สองแม่ลูกช่วยกันวิเคราะห์ แต่สุดท้ายก็พากันถอนหายใจแล้วส่ายหน้าให้กัน

เป็นอันรู้ว่าเรื่องใดที่ต้องใช้สมองใช้การคาดเดาเรื่องราวไม่ใช่แนวของพวกนางจริง ๆ

“ช่างเถอะ เจ้าดูแลน้องดี ๆ ก็แล้วกัน เดือนนี้ทั้งเดือนแม่คงวุ่นอยู่กับการซ้อม เดี๋ยวเย็นนี้ก็จะเก็บตัวฝึกแล้ว อยู่คนเดียวได้นะ”

“ได้เจ้าค่ะ อยู่คนเดียวได้สบายมาก ข้าจะไปเตรียมรถเข็นไว้ เวลากลับจะได้ขนเงินกลับมาด้วย”

ล่าซูซูลงประชันยุทธ์ครั้งไหน มักจะมีล่าเจียวขนเงินไปวางเดิมพันด้วยทุกครั้ง ซึ่งผลลัพธ์ก็มักจะเป็นท่านแม่ของนางที่ชนะเสียด้วย แล้วเงินจะไปไหนได้

“มั่นใจในฝีมือมารดาของเจ้าเหลือเกินนะ!”

ล่าเจียวเชิดหน้าขึ้นอย่างมั่นใจ “แน่นอนเจ้าค่ะ ท่านแม่ของข้าแม้ยามอยู่หน้าเตาหน้าจะมันแผล็บ ความงามเหลือน้อย แต่เมื่ออยู่บนสังเวียนแล้วละก็ ฮอตไม่มีใครเกิน”

ก่อนที่ล่าเจียวจะตื่นมาอยู่ในร่างนี้ ได้หลับนานไปถึงสามเดือนเต็ม ๆ ร่างกายไม่ได้เจ็บป่วยด้วยโรคใด เหมือนคนที่นอนหลับไปเท่านั้น

วันแรกที่รู้ว่าวิญญาณตัวเองได้โบยบินมาอยู่ที่ร่างของล่าเจียว แน่นอนว่ามันต้องมีทั้งความงุนงงและรับไม่ได้ ล่าเจียวไม่ยอมคุยกับท่านแม่เลย ไม่ยอมกินดื่มอะไรเลยนอกจากนอนน้ำตาไหลอยู่เงียบ ๆ กว่าจะทำใจยอมรับความจริงได้ เล่นเอาทั้งแม่ทั้งลูกผอมลงไปตาม ๆ กัน

แม้ตอนนี้ล่าซูซูจะพูดกับบุตรสาวราวกับว่าไร้ซึ่งความรักต่อกัน แต่นางรู้ดี สตรีผู้นี้รักบุตรสาวสุดหัวใจ

ทุกครั้งเวลาที่ล่าเจียวใช้ความรู้จากโลกที่จากมาหรือพูดภาษาที่นางไม่คุ้นเคย ล่าซูซูจะไม่สงสัยจะไม่ซักถามว่าล่าเจียวพูดถึงเรื่องอะไร เพียงแค่อธิบายความหมายของมันให้นางฟังเท่านั้น นางก็จะพยักหน้ารับเข้าใจอย่างทันที พร้อมกับเอ่ยคำพูดที่ว่า ‘ไม่เป็นไร ขอเพียงมีชีวิตอยู่เท่านั้น ไม่เป็นไร’ ลับหลังบุตรสาวเสมอ

“อยู่เป็น! เช่นนั้นทำซอสไปคนเดียวนะ แม่จะไปสมาคมแล้ว”

“เจ้าค่ะ”

หากสโมสรฟุตบอลในโลกปัจจุบันสามารถทำให้เมือง ๆ หนึ่งมีเศรษฐกิจที่ดีขึ้นได้ บอกเลยว่าสมาคมจอมยุทธ์ก็ไม่ต่าง

ที่นี่ขายตั๋วเข้าชมการประลอง ทั้งยังเปิดรับสมัครชาวยุทธ์เข้าสู่สังกัดเพื่อรับงานจ้างต่าง ๆ มีกิจการเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้อยู่มากมาย ทั้งสำนักฝึก โรงหลอมอาวุธ ฐานฝึกซ้อมหรือแม้แต่จะเป็นสำนักปรุงโอสถ ไม่แปลกหากตงไฮ้จะมีระบบเศรษฐกิจที่เจริญกว่าเมืองอื่นหรือบางแคว้น

เจ้าเมืองตงไฮ้ได้รับการยกย่องจากฮ่องเต้แห่งแคว้นถังไฮ้เป็นอย่างมาก เพราะสมาคมจ่ายภาษีให้กับทางการปีหนึ่งมากมายหลายตำลึง ผู้ก่อตั้งสมาคมก็คือตระกูลไช่ ตระกูลที่ปกครองเขตตงไฮ้นั่นเอง