บทที่ 5 สถานที่ตั้งและอาชีพ

บทที่ 5

สถานที่ตั้งและอาชีพ

ล่าเจียวอยู่แคว้นถังไฮ้มาได้สามเดือนแล้ว ที่นี่เป็นแคว้นเล็ก ๆ ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของจักรวรรดิจงกวาน ประชากรมีอยู่เพียงล้านเศษเท่านั้น หากเทียบกับคริสต์ศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดแล้ว แทบไม่ต่างอะไรจากเมือง ๆ หนึ่งเลย

การปกครองของที่นี่มีฮ่องเต้เป็นประมุขสูงสุด มีเจ้าเมืองปกครองอยู่สามเมืองใหญ่ ซีไฮ้ ตงไฮ้และหนานไฮ้ โดยมีเมืองหลวงอันเป็นที่ประทับของฮ่องเต้อยู่กึ่งกลางระหว่างสามเขตนี้

ซีไฮ้ทะเลตะวันตกปกครองโดยตระกูลซุน มีพื้นที่ราบลุ่ม ภูเขาน้อยใหญ่และมีฝนชุก ประชาชนสามารถปลูกข้าวพืชผักผลไม้ สามารถทำนาเกลือและเหมืองไข่มุก ได้รับการขนานนามว่าเป็นเมืองอู่ข้าวอู่น้ำของแคว้นถังไฮ้

ตงไฮ้ทะเลตะวันออกปกครองโดยตระกูลไช่ เป็นที่ตั้งของสมาคมจอมยุทธ์แห่งถังไฮ้ ประชาชนที่อาศัยในเมืองนี้ส่วนมากจะเป็นชาวยุทธภพผู้ชื่นชอบศิลปะการต่อสู้เป็นชีวิตจิตใจ ล่าซูซูชอบไปเยือนเมืองแห่งนี้มาก แต่ก็ไม่เคยลงหลักปักฐานจริง ๆ สักครั้ง

หนานไฮ้ทะเลใต้ปกครองโดยตระกูลซวี๋ แน่นอนว่าอาชีพหลักคือการทำประมง บ้านเรือนของประชาชนตั้งอยู่ตามเกาะน้อยใหญ่โดยมีเกาะที่ใหญ่ที่สุดอยู่สามเกาะ เหลาหู่ เฟิ่งหวง ป๋ายหลง

เล่ากันว่าชื่อของเกาะตั้งตามพื้นที่รูปทรงของเกาะ หากมองในมุมสูง จะเห็นว่ารูปทรงของเกาะเป็นดังสัตว์ทั้งสามชนิด

ล่าเจียวไม่ทราบว่าตนจินตนาการไม่ล้ำลึกพอหรือว่าแท้จริงแล้วรูปทรงของเกาะไม่ได้เป็นตามที่เล่าลือกันจริง ๆ เพราะสามเดือนที่อาศัยอยู่หนานไฮ้ นางยังมองไม่ออกเลยว่ามันเป็นเสือ ฟินิกส์ มังกรขาวได้อย่างไร อีกอย่างคือมังกรขาว มังกรมีหลายสีแล้วรู้ได้อย่างไรว่าเป็นมังกรขาว

“ห้าว~วันนี้อากาศดียิ่ง”

เสียงหาวที่ดังขึ้นทำให้ล่าเจียวหลุดออกจากภวังค์ความคิด นางเอ่ยทักทายสตรีวัยสามสิบปลาย ๆ ที่กำลังเดินผมฟูออกมาจากเรือนนอน ชุดคลุมเนื้อบางกระโปรงสั้นเหนือเข่า แขนเสื้อข้างหนึ่งหลุดลงมาจากไหล่เผยไหล่ใสขาวเนียน การแต่งกายเช่นนี้คงไม่เหมาะหากอยู่เรือนตระกูลสามี

แต่เพราะที่เรือนแห่งนี้นอกจากสองแม่ลูกแล้วก็ไม่มีใครอาศัยอยู่อีกเลย ล่าซูซูจึงไม่ได้สนใจสายตาใครทั้งนั้น

“อะไรกัน เพิ่งตื่นเองก็ง่วงอีกแล้วหรือเจ้าคะ เป็นเจ้าครองเมืองไปแล้วหรือยัง”

ล่าเจียวไม่ได้เอ่ยคำว่า ‘อรุณสวัสดิ์’ แต่เลือกจะเอ่ยเย้าแหย่มารดาเป็นการต้อนรับเช้าวันใหม่แทน

“ถ้าข้านอนแล้วกินบ้านกินเมืองได้ก็คงดีสิ แล้วนี่จะทำซอสพริกอีกแล้วหรือ”

เอ่ยถามไปเช่นนั้น เพราะมือเรียวบางก็เอื้อมมาช่วยบุตรสาวอยู่ดี

พริกสีแดงที่โดนเด็ดข่วนแล้วถูกจัดใส่ในตะกร้าไม้สารแยกเอาไว้ เพื่อจะได้เตรียมล้างและแกะเม็ดออก จากนั้นค่อยสู่กระบวนการทำต่อไป

“กินไม่หมดอยู่แล้วก็ช่วยแปรรูปเขาหน่อย ข้าไปตีซี้ร้านเครื่องเทศได้แล้วนะเจ้าคะ เกาะเหล่าหู่กับเฟิ่งหวงยอมเอาซอสของเราลงร้านค้าแล้ว เหลือป๋ายหลงที่ยังจัดการไม่ได้”

ความเป็นมาก่อนที่จะเริ่มทำซอสพริก เรื่องของเรื่องคือนางกินพริกสดไม่ทัน ครั้นจะให้เอาไปตากแห้งแล้วบดเป็นพริกป่นไว้หมักกิมจิสูตรช่องสะใภ้เกาหลีในยูทูบอย่างเดียวมันก็กระไรอยู่ เลยลองผิดลองถูกทำซอสพริกดู ซึ่งลองผิดอยู่ตั้งนานกว่าจะได้ซอสพริกแสนอร่อยนี้มาได้ เล่นเอาซะแขนออกร้อนออกแสบไปทุกวัน

“อย่าให้เสียชื่อมารดาเล่า จัดการให้อยู่หมัดนะลูกแม่…หมั่นไส้”

สีหน้าเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันของล่าซูซูทำให้ล่าเจียวหลุดขำออกมา ใบหน้าของตัวต้นเรื่องผุดขึ้นมาในหัวทันที

เรื่องมันมีอยู่ว่าบุตรชายผู้ไม่เอาอ่าวของเหลาป่านเหนียง(1)ร้านเครื่องเทศบนเกาะป๋ายหลงเคยมาจีบล่าซูซูตอนที่ไปตั้งร้านขายบะหมี่อยู่ที่เกาะนั้นได้เพียงแค่สามวัน

นิสัยขี้ตื๊อของเขาไม่เป็นสองรองใคร อีกทั้งยังหน้าด้านหน้าทน สตรีเขาไม่เล่นด้วยก็ยังตามติดไม่เลิก มาตามวอแวล่าซูซูจนนางรำคาญ เลยได้เผยสกิลปากแซ่บด่าเขาไปจนเจ้าตัวหาทางกลับบ้านไม่ถูก

‘ไอ้ลูกแหง่ คิดอยากจะแต่งเมียก็เลิกแบมือขอเงินมารดาเจ้าให้ได้ก่อน งานการไม่ทำ เข้าแต่หอนางโลมไปวัน ๆ ตัวเองยังไม่มีปัญญาเลี้ยงดูแล้วมีหน้ามาขันอาสาขอเลี้ยงดูคนอื่น ถ้ามารดาเจ้ามีเงินเหลือเฟือนักก็เอาไปซื้อตะกร้าครอบหัวเวลาออกจากบ้านเถอะไป อยู่ไปก็รกโลก!’

คำพูดของล่าซูซูทำให้เหลาป่านเหนียงโกรธจนเป็นลม หนึ่งเลยคือนางรักบุตรชายมาก อีกอย่างที่บุตรชายของนางมีนิสัยเช่นนี้ทั้งหมดก็มาจากการเลี้ยงดูของนาง ด่าบุตรก็ไม่ต่างอะไรกับด่ามารดา

ดังนั้นเมื่อเหลาป่านเหนียงเห็นหน้าล่าซูซูที่ไหนเป็นได้ผรุสวาทใส่กันตลอดจนล่าซูซูเริ่มหมดความอดทน กลัวว่าจะเผลอลงไม้ลงมือกับสตรีแก่เสียก่อน ดังนั้นจึงได้ตัดสินใจปิดร้านที่ป๋ายหลงมาเปิดร้านบะหมี่แค่ที่เหล่าหู่กับเฟิ่งหวงเท่านั้น

“ต้องได้อยู่แล้ว เชื่อมือข้าเถิด”

“จะรอดู ส่วนแบ่งเจ็ดส่วนกับสามส่วน…ไม่สิ! เก้าส่วนกับหนึ่งส่วนพอนะ”

ล่าเจียวพยักหน้ารับ ไม่ได้ตกใจเมื่อมารดากดส่วนแบ่งของคนร่วมทำธุรกิจด้วยราคาต่ำถึงเพียงนี้ ปกติแล้วร้านค้าที่นางนำของไปวางขายจะแบ่งส่วนแบ่งกันที่เจ็ดส่วนกับสามส่วนต่อหนึ่งขวด หรือก็คือแบ่งกำไรจากการขายให้นั่นเอง

และด้วยซอสพริกยังเป็นอะไรที่ใหม่มากสำหรับคนที่นี่ ร้านค้าจะซื้อสินค้าจากนางมาขายก็เสี่ยงเกินไป จึงได้เป็นการฝากขายแล้วก็แบ่งกำไรให้ตามสัญญาที่ตกลงกันไว้นั่นเอง

ถามว่าทำไมนางไม่เปิดร้านขายเองเลยทั้ง ๆ ที่ยังสามารถเปิดร้านขายบะหมี่ได้

คำตอบคือขี้เกียจ!

อีกทั้งล่าซูซูก็เปิดร้านตามอารมณ์ นางเองก็ไม่ได้อยากทำอาชีพใดตายตัว มิสู้ไปฝากคนอื่นขาย

ล่าเจียวทำงานเพราะอยากฆ่าเวลาเท่านั้น ไม่ได้อยากสร้างธุรกิจใหญ่โตอะไร ไม่ได้อยากเป็นคนอายุน้อยร้อยล้าน ในหัวมันมีแค่ภารกิจกินเท่านั้น อีกทั้งก็ไม่ใจกว้างพอจะให้ใครรู้สูตรในการทำด้วย

“วันนี้ไม่เปิดร้านใช่หรือไม่เจ้าคะ”

ดูจากการที่มารดาตื่นสายขนาดนี้ ล่าเจียวมั่นใจว่าลูกค้าคงได้รอเก้ออีกเป็นแน่ แล้วคำตอบก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ เมื่อล่าซูซูพยักหน้ารับ

น้ำซุบบะหมี่ของล่าซูซูอร่อยมาก แต่จะเปิดร้านเฉพาะวันที่อยากขายเท่านั้น สองแม่ลูกไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน ต่อให้ไม่ทำงานก็ยังมีเงินจากท่านพ่อส่งมาให้อยู่ตลอด ซึ่งล่าซูซูไม่เคยใช้เงินจำนวนนั้นสักแดงเดียว มีเท่าไรก็เก็บเอาไว้ให้บุตรสาวเป็นสินเจ้าสาว

ทุกวันนี้ที่มีเงินกินเงินใช้ก็มาจากเงินรางวัลของผู้ชนะที่ล่าซูซูได้รับจากการประชันยุทธ์ที่สนามประลองของสมาคม ชนะครั้งหนึ่งไม่ใช่เงินน้อย ๆ ไหนจะเงินพนันที่ได้มาจากการตั้งวงอีก

“อีกไม่กี่วันท่านแม่คนงามของเจ้าจะขึ้นสังเวียนแล้ว ลงพนันเยอะ ๆ เล่า อย่างไรก็ต้องชนะให้ได้”

“หากท่านแม่มั่นใจข้าจะลงให้หมดหน้าตักเลย”

เรื่องพนันแน่นอนว่าท่านพ่อของล่าเจียวไม่ได้รับรู้ด้วย หากทราบว่าเงินที่ตนส่งให้บุตรสาวทุกเดือนถูกนำมาใช้ในทางนี้ล่ะก็…

ข้าโดนเอ็ดแน่

*****

เหลาป่านเหนียง ใช้เรียกหญิงจีนที่เป็นเจ้าของกิจการหรือเป็นภรรยาของเถ้าแก่