บทที่ 7 ตระกูลไช่

บทที่ 7

ตระกูลไช่

ตระกูลไช่ผู้ปกครองเขตตงไฮ้เป็นตระกูลเก่าแก่ตระกูลหนึ่งที่อยู่คู่แคว้นถังไฮ้มาตั้งแต่สถาปนาแคว้น ศาลบรรพชนใหญ่โต เรียงรายไปด้วยป้ายของบรรพบุรุษผู้ล่วงลับไปแล้ว

ผู้นำตระกูลหลายรุ่นสร้างความรุ่งเรืองให้กับตระกูลมากมาย แต่ไม่มีผู้นำรุ่นไหนเลยที่จะสร้างความร่ำรวยให้กับตระกูลเท่ากับผู้นำตระกูลคนปัจจุบัน

เขาผู้นั้นก็คือไช่หลุนบุรุษหนุ่มวัย 25 หนาว วรยุทธ์ล้ำเลิศ มีหัวการค้า ใบหน้ามีส่วนผสมของความงามและความคมเข้มแบบบุรุษอย่างลงตัว

สตรีที่ยังไม่ได้ออกเรือน ไม่มีผู้ใดที่ไม่หวังจะแต่งให้แก่เขา เพราะไช่หลุนนอกจากจะเป็นผู้นำตระกูลไช่คนปัจจุบันแล้ว ยังเป็นว่าที่เจ้าเมืองตงไฮ้อีกด้วย

เจ้าเมืองตงไฮ้ไช่ช่านหลิวมีภรรยาแค่คนเดียวและมีบุตรชายแค่เพียงสองคนเท่านั้น คนโตคือไช่หลุนส่วนบุตรชายคนเล็กคือไช่โต่วฟุ

หากผู้คนเห็นหน้าค่าตาของไช่หลุนบ่อยครั้งจนติดตาแล้ว ไช่โต่วฟุจะเป็นเพียงชื่อที่ห้อยแซ่ของเจ้าเมืองไว้เท่านั้น น้อยคนนักที่จะเคยมีคนเห็นหน้าค่าตาเขามาก่อน

เล่ากันว่าไช่โต่วฟุมีสุขภาพร่างกายที่อ่อนแอตั้งแต่เล็ก เลยไม่เคยออกจากจวนเลย บ้างก็เล่ากันว่าเขาอับอายที่มีใบหน้างดงามราวกับสตรี ขนาดชื่อยังมีความหมายว่า ‘เต้าหู้’ ร่างกายอ่อนปวกเปียกไม่สมกับเป็นเพศชายเลยสักนิด เขาจึงไม่กล้าออกจากจวนมาให้ผู้ใดได้ยลโฉม

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ไม่มีใครรู้ว่าเพราะเหตุผลใดที่ทำให้คน ๆ หนึ่งยอมกลายเป็นคนที่จืดจาง ยอมเป็นคนที่ไม่มีหน้ามีตาทั้งที่ตระกูลก็มีชื่อเสียงพร้อมพรัก มีเจ้าตัวเท่านั้นที่รู้ว่าเหตุผลอันแท้จริงคืออะไร

“เสี่ยวตี้ ^[1] วันนี้จะไม่ไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของท่านย่าเล็กจริง ๆ หรือ นางบ่นว่าคิดถึงเจ้านัก หากเจ้าไม่ไปร่วมงานวันนี้คงเศร้าใจน่าดู”

เสียงทุ้มฟังดูนุ่มนวลอ่อนโยนยิ่งนัก ยามที่กล่าวกับคนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนศาลาหลังเล็กในสวนไผ่ขนาดใหญ่ติดกับภูเขา

เนื้อที่แถบนี้ล้วนเป็นพื้นที่ของตระกูลไช่ทั้งสิ้น เนื่องจากเป็นเมืองติดกับทะเล เนื้อที่ที่เป็นพื้นดินสามารถทำการเกษตรได้มีเพียงน้อยนิด ผู้ใดที่ครอบครองที่ดินเมืองนี้ต้องมีอำนาจและร่ำรวยเป็นอย่างมาก เพราะประชาชนทั่วไปมีเพียงพื้นที่สร้างตระกูล แต่ไม่อาจครอบครองพื้นที่ทำการเกษตรได้

“ค่าตัวข้าแพงมาก ต้าเกอ ^[2] คิดหรือว่าข้าจะยอมไปงานที่มีคนเยอะเช่นนั้น”

เสียงที่ตอบกลับมาติดแหลมกว่าบุรุษทั่วไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เสียงใสแบบธรรมชาติของสตรี ใบหน้าหวาน ขนตางอนยาว ผิวขาวเนียนดั่งหยก อวัยวะบนร่างกายภายนอกของเขาไม่ต่างอะไรกับสตรีเลย แต่มีสิ่งหนึ่งที่ดูจะต่างอยู่บ้างก็คือในเรื่องของความสูง

แม้ร่างกายจะดูบอบบางกว่าบุรุษทั่วไป แต่กลับมีความสูงมากกว่าสตรีในแคว้นทางใต้ที่ติดจะกะทัดรัดมากกว่าทางเหนือที่สูงชะลูด

“หึ ๆ ข้าว่าท่านย่าเล็กยินดีจ่ายค่าตัวให้เจ้าสูงลิ่วเลยแหละ ไม่เปลี่ยนใจไปด้วยกันจริง ๆ หรือ”

มือเรียวบางปิดหนังสือที่อ่านอยู่ดัง ‘ฉับ’ ก่อนจะตวัดสายตาไปมองพี่ชายใหญ่ของตน

“ไม่เปลี่ยนใจ ความลึกลับของไช่โต่วฟุจะยังไม่ถูกเปิดเผยในเร็ววันนี้ ต้าเกอไปเองเถิด บอกท่านย่าเล็กไปว่าข้ากำลังหาของขวัญพิเศษสำหรับท่านอยู่ หากได้มาแล้วจะไปคารวะที่จวนในภายหลัง”

คนเป็นพี่ถอนหายใจเมื่อไม่สามารถโน้มน้าวใจน้องชายได้ แม้จะไม่ผิดกับที่คิดไว้นัก แต่อย่างน้อยเขาก็ได้ลองพยายามโน้มน้าวดูแล้ว

“เอาล่ะ ในเมื่อไม่อยากไปต้าเกอก็จะช่วยอธิบายกับท่านย่าเล็กให้เองแล้วกัน”

น้องชายหนึ่งเดียวของเขายืนขึ้น พร้อมย่อกายคารวะแบบสตรีอย่างงดงาม หาได้ทำการคารวะแบบที่บุรุษทั่วไปเขาทำกันไม่

“ขอบคุณต้าเกอ”

มือหนาโบกปัดก่อนจะยกชาขึ้นมาจิบแล้วกล่าวถาม “วันนี้จะอยู่เรือนหรือ ไม่ไปเที่ยวเล่นที่ใดออกจะผิดวิสัยเจ้า”

ใบหน้างดงามแย้มยิ้มหวานเมื่อพี่ชายกล่าวถึงสิ่งที่ตัวเขาคิดจะทำอยู่จริง ๆ

“ข้าก็บอกท่านไปแล้วอย่างไรว่าจะไปหาของขวัญพิเศษให้ท่านย่าเล็ก ข้าอาจจะไม่กลับจวนสักสองสามวันนะขอรับ ลาท่านตรงนี้เลย”

กล่าวจบก็ย่อกายให้พี่ชายอีกครั้ง ทิ้งให้พี่ชายทำหน้าสงสัยอยู่คนเดียว “เจ้าไปจะที่ใดเสี่ยวตี้” แต่คำตอบที่ได้จากบุรุษร่างบางคือการหันหลังโบกมือให้ ไร้คำตอบใดเป็นคำพูด

ตึก!

จอกชาถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะไม้เสียงดัง พร้อมกับที่ร่างสูงใหญ่กว่าไช่โต่วฟุจะยืนขึ้นเต็มความสูง เชิดหน้าขึ้นพร้อมจัดเสื้อผ้าหน้าผมของตนเองให้เรียบร้อย

“งานนี้ฉายเดี่ยวอีกแล้ว ตัวพรุนแน่!”

‘พรุน’ ในความหมายของไช่หลุนก็คือ เขาได้พรุนเพราะโดนสตรีทั้งงานรุมจ้องอยู่เพียงคนเดียว เกิดมาด้วยฐานะร่ำรวย มีอำนาจ รูปโฉมโดดเด่นบางทีก็เป็นเรื่องน่าหนักใจ!

…ความลำบากของคนรวยที่หวงความโสดมาก!

---

^[1] เสี่ยวตี้ มาจากคำว่า ตี้ตี่ (弟弟) แปลว่าน้องชาย ใช้เสี่ยว (小) ที่แปลว่าเล็กเมื่อเรียกคนอายุน้อยกว่า

^[2] ต้าเกอ หมายถึงพี่ชายคนโต สามารถใช้เรียกพี่ชายแท้ ๆ หรือเรียกคนที่ให้ความนับถือได้ หรือจะเรียกในบริบทยกย่องได้ เช่น เจอนักเลงใหญ่แล้วเรียกต้าเกอไว้ก่อน