แม่หญิงย้อนเวลา มารักกับท่านขุน

กล้องมือถือบนขาตั้งวางอย่างมั่นคงในห้องนอนคอนโดสไตล์ลอฟต์ แสงไฟริงสะท้อนใบหน้าเรียวคมของหญิงสาวที่ชื่อว่าเมษากานต์ หรือที่ใคร ๆ ในโลกออนไลน์รู้จักในชื่อเมษาพาแซ่บ บิวตี้บล็อกเกอร์สาววัยยี่สิบห้า

“สวัสดีค่า เมษามาแล้วค่ะทุกคน วันนี้เรามาในลุคพิธีกรสารคดีแห่งชาติ เพราะของที่อยู่ในมือเมษาตอนนี้ ไม่ใช่ของเล่นนะคะทุก ๆ คน แต่มันคือ สร้อยโบราณของจริง”

เธอพูดพร้อมหมุนสร้อยในมือเล่นไปมา ตัวสร้อยดูเก่าแก่แต่มีพลังบางอย่าง มันเป็นทองคำสลักลายประณีต พร้อมจี้กลมเล็กที่มีลายไทยวิจิตร ดูไปแล้วก็แอบหรูแบบคลาสสิกมากกว่าน่ากลัว

“ทุกคน ดูสร้อยที่เมษาเพิ่งซื้อมาสิ เมษาไปเจอที่ร้านขายของเก่า แล้วเมษาก็ เอ่อ...แอบตื่นเต้นค่ะ เพราะเขาบอกว่าสร้อยเส้นนี้น่ะ เคยเป็นของคุณหญิงคนหนึ่งในสมัยรัตนโกสินทร์เลยทีเดียว ไม่รู้ว่าจริงหรือไม่ ใช่หรือมั่ว ของเก่าขนาดนั้นจะยอมขายให้เมษาถูก ๆ เหรอ ก็ไม่รู้สินะ” เธอยักไหล่พลางยิ้มกรุ้มกริ่ม มองสร้อยเหมือนของเล่นใหม่

“อย่าหาว่าเวอร์วังนะ เมษาว่าสร้อยเส้นนี้มันแบบ มีพลังลึกลับอะ แค่จับก็เหมือนใจสั่นเบา ๆ แล้ว ถ้าเป็นของเก่าของจริง เจ้าของจะเป็นผู้หญิงแบบไหนนะ จะสวยหวานหรือสวยแซ่บแบบเมษากันนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เมษาจะใส่สร้อยไปถ่ายละคร รู้กันหรือยังว่าเมษาได้เล่นละครพีเรียดแล้วนะ ถึงจะได้รับบทตัวประกอบก็เถอะ”

พูดจบ เธอก็หยิบสร้อยขึ้นมาแนบกับคอ หัวเราะคิกขณะยืนโพสต์หน้ากล้อง แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยคำใดต่อ ฟ้าก็แลบวาบผ่านหน้าต่างของคอนโดชั้นยี่สิบ

เปรี้ยงงงง!!

เสียงฟ้าผ่าดังสนั่น กล้องดับ ไฟดับ โลกดับ จากนั้นเมษาก็หายวับไปพร้อมเสียงกรี๊ดที่ยังไม่ทันจบ แสงฟ้าแลบสว่างวาบทั้งห้องในพริบตา ราวกับโดนแรงดึงดูดจากอีกจักรวาล ร่างของเมษากานต์หายจากโลก

เสียงล้อรถกระแทกเบรกดังกึก รถยนต์คลาสสิกสีดำขลับจอดแทบไม่ทัน บริเวณหน้าบ้านเรือนไทยผสมผสานตะวันตกตามแบบสมัยนิยมของเรือนขุนนางชั้นสูง คนขับรถหน้าเสีย รีบหันไปมองชายผู้มีใบหน้าขรึมในชุดราชปะแตน นุ่งโจงกระเบนที่ไม่ว่าใครมองเห็นก็รู้ได้ทันทีว่าเขาต้องเป็นคนมียศฐาบรรดาศักดิ์ไม่น้อย

"ท่านขุน บ่าวเกือบขับรถเหยียบคนขอรับ"

"หา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างสงบนิ่งแต่ตาเริ่ม

เขาเปิดประตูลงมาอย่างรวดเร็ว เดินก้าวยาว ๆ ด้วยท่าทางสุขุม แต่พอได้เห็นร่างนั้นชัด ๆ เขาก็ต้องนิ่งงันอยู่ตรงนั้น

ที่อยู่ตรงหน้าคือหญิงสาวสวมชุดแปลกประหลาดกางเกงขาสั้น เสื้อสั้นรัดรูปโชว์สะดือ ที่คอคล้องสร้อยลายไทย ใบหน้าขาวผ่องคิ้วเป๊ะ ปากแดง ชัดเจนว่าไม่ใช่หญิงบ้านนี้เมืองนี้

แต่ที่น่าแปลกยิ่งกว่าคือ สัมผัสอย่างที่ไม่เหมือนหญิงใดที่เขาเคยพบ

"เธอเป็นใคร..." เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

"จะให้ทำอย่างไรดีขอรับ ไม่รู้ว่าคนบ้าหรือคนเมา" คนขับรถถามเสียงสั่น

"พาเข้าเรือนก่อน อย่าให้ใครเห็นมากนัก" เขาตอบหลังนิ่งคิดไปชั่วครู่ 

"ขอรับท่านขุน"

ขุนเทวัญอรรคเดชามองใบหน้าของหญิงสาวอีกครั้ง รอยแดงที่ขมับ ริมฝีปากที่เผยอน้อย ๆ ขณะหลับ อย่างกับหลุดมาจากภาพฝัน หรือจะเป็นนางฟ้านางสวรรค์ 

ภายในเรือนหลังใหญ่ แสงสว่างอ่อน ๆ ลอดผ่านบานหน้าต่างไม้สัก กลิ่นดอกมะลิเผาอ่อน ๆ ลอยมากระทบจมูก เมษากานต์ค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้น

ก่อนเธอจะได้ตั้งสติเต็มที่ เสียงฝีเท้าเบา ๆ ของหญิงสาวหน้าตาหวานเรียบร้อยก็ปรากฏขึ้นที่บานประตูไม้

“เธอฟื้นแล้วหรือ” หญิงสาวที่เพิ่งเข้ามาเอ่ยถาม “ฉันเป็นบ่าวในเรือนนี้ ท่านขุนให้ฉันมาดูแลเธอ”

“บ่าว...” เมษากะพริบตา มองใบหน้าหวาน ๆ และการแต่งกายของหญิงสาวตรงหน้า เสื้อแขนสามส่วน

“ท่านขุน…” เมษาทวนอีกครั้ง ก่อนที่มือจะเอื้อมจับเสื้อครอปเอวลอยของตัวเองที่ตอนนี้เปรอะฝุ่นและมีรอยขาดแหว่งตรงชายเสื้อ

แม่พลอยเห็นเข้า ก็หน้าแดงรีบพูดขึ้นทันที

“เหรอ ก็สมควรแหละ เสื้อฉันนี่มันเอวลอยระดับเกือบเห็นชุดชั้นในเลยนี่นา แต่ว่าที่นี่ที่ไหน ทำไมเธอแต่งตัวแปลก ๆ”

“ที่นี่เรือนของพระยาภูบดินทร์ แห่งกรมพระราชวังบวร ส่วนคนที่พาเธอเข้ามาเมื่อครู่ คือขุนเทวัญอรรคเดชาหรือเรียกสั้น ๆ ว่าขุนเทวัญก็ได้ ท่านเป็นลูกชายของพระยาภูบดินทร์จ๊ะ”

เมษายังคงมึนงงจากการถูกฟ้าผ่าไม่พอ ยังต้องมามึนงงกับชื่อเรียกยาว ๆ ของคนบ้านนี้อีก จะอะไรก็ช่างแค่เธอยังไม่ตายก็พอแล้ว หรือนี่จะเป็นความฝันกันนะ

ไม่นานนัก แม่พลอยก็จัดแจงเอาผ้าถุงสีเทาเนื้อหยาบ กับเสื้อผ้าฝ้ายคอติดกระดุมสามเม็ดมาให้ พร้อมเครื่องประดับผ้าผูกผมเล็ก ๆ เธอจึงรับผ้าถุงนั้นมาแล้วสอดตัวเข้าไป จากนั้นใช้มือผูกปมขนาดใหญ่ไว้ที่ด้านหน้าราวกับว่ากำลังผูกผ้าเช็ดตัว

“แบบนั้นไม่ได้นะ มันไม่งาม” แม่พลอยร้องทักและเข้ามากุลีกุจอช่วยเมษาแต่งตัว “ขืนแต่งตัวแบบนี้คุณหญิงจันทร์วาดได้เอ็ดเอาใหญ่โต ท่านไม่ชอบความไม่เรียบร้อย”

“ใครอีกอ่ะ คุณหญิงจันทร์วาดที่ว่า”

“ก็ภรรยาของคุณหลวง แม่ของท่านขุนเทวัญ”

เมษาคิดว่าชื่อแต่ละคนช่างโบร๊าน โบราณเสียจริง แต่ก็ไม่ได้ว่าอย่างไรต่อ เธอใช้เวลาครู่ใหญ่ในการเข้าใจวิธีการนุ่งผ้าแบบจีบหน้านางที่แม่พลอยสอน กลั้นหัวเราะไม่ไหวกับท่าทางพับ จีบ ดึง ตึง ดัน จนสำเร็จในที่สุด

ยามที่เธอส่องกระจกกรอบไม้ทรงกลม เมษาถึงกับร้องออกมาเบา ๆ

“พระเจ้า นี่ฉันเป็นเมษาในเวอร์ชันสี่แผ่นดินชัด ๆ ดูสิ แขนเสื้อนี่รัดแบบไม่มีเนื้อในให้โชว์เลย”

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ในแววตาเธอก็มีแววตื่นเต้นระคนประหลาดใจ มันทั้งย้อนยุค ทั้งน่ารัก และก็ถือว่าไม่ได้แย่นะ เธอยักคิ้วใส่เงาในกระจก

“ว่าแต่มือถือฉันไปไหน” เมษาบ่นอุบ มองไปรอบห้องอย่างร้อนรน

แม่พลอยหันมามองพลางเลิกคิ้ว “มือถือ หมายถึงมือน่ะเหรอ” เธอมองที่มือทั้งสองข้างของเมษาแล้วทำหน้าไม่แน่ใจ

เมษาหลุดหัวเราะ “ไม่ใช่มือจริง ๆ ฉันหมายถึงโทรศัพท์ ไว้โทรหาคน โทรเรียกรถกลับบ้าน ฉันจะเรียกแกรปกลับคอนโด”

แม่พลอยนิ่งไป แล้วทวนช้า ๆ “โทรศัพท์ แกรป คอนโด” เธอหันมามองหน้าเมษาเหมือนกำลังฟังมนุษย์ต่างดาวพูด

“ฟังไม่รู้เรื่องเลย” แม่พลอยพูดเรียบ ๆ แต่

เมษาเอามือกุมขมับ

“โอ๊ยย นี่ฉันต้องเริ่มสอนศัพท์พื้นฐานกันตั้งแต่ตอนนี้เลยใช่มั้ยเนี่ย นี่มันยุคดิจิทัลแล้ว เธอไปตกยุคมาจากไหนเนี่ย เออ ว่าแต่เธอชื่ออะไร”

“ฉันชื่อพลอย”

“ฉันชื่อเมษานะ”

บานประตูไม้เปิดออกเบา ๆ พร้อมเสียงฝีเท้าหนักแน่น หญิงสาวผู้เพิ่งแปลงกายเป็นแม่หญิงโบราณยืนเกร็งอยู่กลางห้อง เมื่อชายผู้มีอำนาจในเรือนก้าวเข้ามา ใบหน้าคมเข้ม

เมษาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สายตายังเบลอ ๆ

“โอ๊ย...หล่อเกิ๊น! นี่ถ่ายละครพีเรียดกันอยู่เหรอเนี่ย มิน่าล่ะ ทุกอย่างรอบตัวถึงได้ดูโบราณไปหมด”

แม่พลอยที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องสะดุ้ง จนเกือบทำขันน้ำในมือหล่น  ส่วนชายเจ้าของเรือน ผู้มีท่าทีสุขุมแต่สายตาคมลึก เลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่แน่ใจว่าควรจะทำสีหน้าอย่างไร

“เธอว่ากระไรนะ” เสียงเขานิ่ง เรียบ แต่หนักแน่นจนห้องทั้งห้องเงียบลงในพริบตา

เมษายิ้มแห้ง ๆ รีบลดเสียงลง “ปะ...เปล่าค่ะ แค่ชมว่าแบบ คนที่นี่หล่อกันทั้งนั้นเลยค่ะ” 

เขายืนนิ่ง แล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้งอย่างช้า ๆ “เธอมาจากที่ไหน เหตุใดถึงมาเป็นลมฟุบอยู่ที่หน้ารถฉัน”

เมษาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ อย่างคนยังไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนกันแน่

“คือเรื่องมันแปลกมากค่ะ ฉันอยู่ดี ๆ กำลังถ่ายคลิปติ๊กต็อกอยู่ที่ห้อง แล้วใส่สร้อยโบราณเส้นหนึ่ง ฟ้าผ่าปัง แล้วฉันก็ฟื้นมาอีกทีตรงหน้าบ้านคุณเลยอะค่ะ เป็นงงมาก” เธอพูดรัว มือไม้ประกอบเต็มที่ เหมือนกำลังไลฟ์สด

แต่ทั้งชายหนุ่มและแม่พลอยกลับยืนนิ่งราวกับโดนแช่แข็ง เพราะภาษาที่เธอพูดมันฟังดูแปร่ง ๆ พิกล ทั้งคำว่าติ๊กต็อกบ้าง เป็นงงบ้าง มันไม่ใช่ภาษาที่คนทั่วไปยุคนี้พูดกัน

“เธอชื่ออะไร”

“เมษากานต์ค่ะ เรียกเมษาก็ได้”

ท่านขุนพยักหน้าเพียงเล็กน้อย ดวงตาไม่ละจากใบหน้าเธอเลยแม้แต่นิด “หากเรื่องราวของเธอยังเลอะเลือนอยู่เช่นนี้ คงต้องเริ่มจากชื่อก่อน เอาเป็นว่าจะเรียกว่าแม่เมษา ก็แล้วกัน”

เขาหันไปมองแม่พลอย “ให้แม่เมษาอยู่ที่เรือนนี้ไปก่อน จนกว่าจะหาความกระจ่างได้”

แม่พลอยพยักหน้ารับช้า ๆ “เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

เมษายืนมึน ๆ มองไปรอบตัวเหมือนยังจับต้นชนปลายไม่ถูก ตกลงนี่คือกองถ่ายหรือบ้านโบราณของใครสักคนที่อินจัดกับธีมรัตนโกสินทร์หรือเปล่า

แต่ในหัวเธอตอนนี้กลับมีความคิดเดียวที่ชัดเจน

“โอเค ถ้าอยู่ที่นี่แล้วได้อยู่ใกล้ท่านขุนกล้ามแน่นหน้าคมระดับพระเอกพีเรียดช่องดังขนาดนี้ แม่เมษาก็ยอมค่ะ”