Share

บทที่ 512

Auteur: หรงหรงจื่ออี
“อืม เสี่ยวเนี่ยนอันอยู่ที่นี่ ฉันจะอยู่ที่นี่ เด็กทั้งสองคนจะได้เจอหน้าพ่อแม่ได้ตลอดเวลา”

“เธอก็ยังคิดถึงแต่เรื่องลูกสินะ!” น้ำเสียงของเฉียวซิงเจียเต็มไปด้วยความจนใจ “ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเสี่ยวซิงเฉินยังเล็กอยู่หรือเปล่านะ ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีความรับผิดชอบต่อเขาเลย...ช่วงนี้ฉันถึงขั้นอยากจะเลิกให้นมแม่แล้ว อาซู ฉันไม่อยากเป็นแม่บ้านจริง ๆ”

“การเลี้ยงลูกด้วยนมแม่ คนเป็นแม่ก็จะเหนื่อยหน่อย”

“จริง ๆ แล้วมันไม่ใช่ปัญหาเรื่องเหนื่อยหรือไม่เหนื่อยหรอก” เฉียวซิงเจียพูด “นอกจากการให้นมเสี่ยวซิงเฉิน กอดเขาเล่นกับเขาบ้างเป็นครั้งคราว เรื่องอื่น ๆ ก็มีพี่เลี้ยงเด็กกับฉินเยี่ยนเฉิงจัดการให้หมด ตั้งแต่เสี่ยวซิงเฉินเกิดมาจนถึงตอนนี้ ฉันยังไม่เคยเปลี่ยนแพมเพิสให้เขาสักผืนเลย ถ้าตอนนี้เธอให้ฉันไปเปลี่ยนแพมเพิสให้เขา ฉันว่าฉันคงทำไม่เป็นแน่ ๆ”

“หมอฉินเป็นพ่อที่ดีและมีความรับผิดชอบมากคนหนึ่งเลยนะ” เสิ่นชิงซูจิ้มหน้าผากเธอ “เพราะฉะนั้นเธอก็อย่าไปดุเขาบ่อยนักเลย ฉันดูออกว่าในใจเธอก็ชอบเขา เธอก็แค่ถือดีว่าเขาตามใจเลยเหวี่ยงใส่เขาน่ะสิ!”

“เขาสมควรโดนแล้ว!” เฉียวซิงเจียพูดปากแข็ง “ต่อให้ฉันชอบ ก็แค
Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application
Chapitre verrouillé

Latest chapter

  • คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ   บทที่ 693

    เสิ่นชิงซูอ้าปากพะงาบ ๆ อยากจะพูด แต่คอของเธอก็แห้งผาก พอพูดก็ไอโขลกพยาบาลรีบรินน้ำ ใช้หลอดป้อนให้เธอดื่มเสิ่นชิงซูดื่มน้ำไปหลายอึก ในคอรู้สึกสบายขึ้นมาก รีบร้อนถามอย่างอดใจไม่ไหว “ลูก ๆ ก็มาด้วยเหรอคะ?”“มาค่ะ!” ผู้ดูแลหญิงรู้ว่าเธอต้องคิดถึงลูก ๆ แล้วแน่ ๆ จึงพูดว่า “ฉันจะลงไปบอกพวกเขาว่าคุณตื่นแล้ว ให้พวกเขาพาลูก ๆ ขึ้นมาให้คุณดูหน่อย”“อย่าค่ะ...” เสิ่นชิงซูรีบห้าม “สภาพของฉันตอนนี้จะทำให้ลูก ๆ ตกใจ...”พยาบาลชะงักไปประตูห้องผู้ป่วยถูกผลักเปิดออกในตอนนั้นคือฟู่ซือเหยียนและฉินเยี่ยนเฉิงพร้อมด้วยหมออีกสองสามคน“โอ้ ดาวนำโชคดวงใหญ่ของเราตื่นแล้ว!” ฉินเยี่ยนเฉิงเป็นคนแรกที่เดินเข้ามา น้ำเสียงผ่อนคลาย “ผมเพิ่งพูดกับซือเหยียนว่าถ้าคุณยังไม่ตื่น ผมจะเขย่าปลุกคุณให้ตื่น แล้วบอกข่าวดีสุด ๆ ข่าวหนึ่งให้คุณรู้แล้วนะ”เสิ่นชิงซูขอบตาแดงก่ำ “ฉันรู้แล้วค่ะ”ฟู่ซือเหยียนเดินเข้ามา น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่อบอุ่น “อาซู วันนี้ผู้บริจาคมาเข้าโรงพยาบาลเพื่อเตรียมตัวแล้วนะ ต่อไปพวกเยี่ยนเฉิงก็จะเริ่มเตรียมการปลูกถ่ายให้คุณ คุณจะต้องหายดี”เสิ่นชิงซูมองฟู่ซือเหยียน ในใจตื่นเต้น น้ำตาก็ยิ่งห้ามไ

  • คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ   บทที่ 692

    ฟู่ซือเหยียนออกไปทั้งวัน ตอนที่กลับมา ฟ้าก็มืดแล้วพยาบาลหญิงเฝ้าอยู่หน้าประตูห้อง พอเห็นฟู่ซือเหยียนกลับมา เธอก็รีบพูด “คุณเสิ่นตอนบ่ายตื่นขึ้นมาพักหนึ่งค่ะ หมอฉินมาดูแล้ว ไม่นานก็หลับไปอีก”ฟู่ซือเหยียนยกมือนวดหว่างคิ้ว “ลำบากคุณแล้ว ผมเฝ้าเอง คุณไปพักผ่อนเถอะ มีอะไรต้องใช้ค่อยเรียกคุณ”“ค่ะ”หลายวันนี้ล้วนเป็นฟู่ซือเหยียนที่เฝ้าไข้เสิ่นชิงซูตอนกลางคืนในห้องนอนเงียบมากฟู่ซือเหยียนนั่งลงข้างเตียงแสงไฟสีส้มอบอุ่นส่องกระทบบนใบหน้าของเสิ่นชิงซูเธอหลับตา ลมหายใจแผ่วเบาฟู่ซือเหยียนยื่นมือ ลูบไล้ใบหน้าของเธอเบา ๆหญิงสาวที่หลับลึกขมวดคิ้วเล็กน้อยฟู่ซือเหยียนชักมือกลับคืนนี้ เสิ่นชิงซูยังคงหลับสนิทอย่างเงียบ ๆฟู่ซือเหยียนก็นั่งอยู่ข้างเตียงเธออย่างโดดเดี่ยวเช่นนั้น จนกระทั่งขอบฟ้าเริ่มปรากฏแสงสีขาวนวลฟ้าสว่างแล้วเขายกมือนวดหว่างคิ้ว ลุกขึ้นเดินจากไป......ห้องทำงานผู้อำนวยการฟู่ซือเหยียนนั่งอยู่บนโซฟา ฉินเยี่ยนเฉิงชงอเมริกาโน่สองแก้ว ยื่นให้ฟู่ซือเหยียนแก้วหนึ่ง“นายไม่ได้นอนทั้งคืนเลยเหรอ?”ฉินเยี่ยนเฉิงดื่มอเมริกาโน่ไปอึกหนึ่ง นั่งลงบนโซฟาอีกฟากหนึ่ง แล้วมอง

  • คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ   บทที่ 691

    ในสวน ลูก ๆ ทั้งสองคนกับฟู่ซือเหยียนกำลังเล่นกันอย่างมีความสุขเสียงหัวเราะที่ร่าเริงของเด็ก ๆ ลอยเข้ามาในบ้านเสิ่นชิงซูมองดู ดวงตาฉายแววอ่อนโยน“ซิงซิง ช่วยฉันถ่ายรูปกับวิดีโอไว้เยอะ ๆ หน่อย”เฉียวซิงเจียรู้สึกหนักอึ้งในใจ แต่ก็พยายามแสดงท่าทีให้สงบนิ่งที่สุด“ได้” เธอหยิบกล้องออกมา ถ่ายรัว ๆ ในทุก ๆ มุมบนพื้นหิมะ ฟู่ซือเหยียนย่อตัวลงอยู่หน้าตุ๊กตาหิมะ ลูก ๆ ทั้งสองคนยืนอยู่ข้าง ๆ เขาคนละฟากซ้ายขวาทั้งสามคนพ่อลูกมองไปยังเสิ่นชิงซูพร้อมกันอย่างรู้ใจในบ้านและนอกบ้าน ถูกคั่นด้วยหน้าต่างบานใหญ่สูงจากพื้นจรดเพดาน สายตาของทั้งสี่คนในครอบครัวสบประสานกันเสิ่นชิงซูยกมือขึ้น ปลายนิ้วแตะลงบนกระจกเบา ๆ...แชะ!ฉากนี้ถูกเฉียวซิงเจียถ่ายเก็บไว้ได้อย่างแม่นยำเธอมองฉากนี้ ปลายจมูกก็รู้สึกแสบ ๆคลังไขกระดูกยังคงไม่มีข่าวดีเมื่อวานซืนฉินเยี่ยนเฉิงบอกว่า ถ้ายังหาไขกระดูกไม่เจออีก เสิ่นชิงซูคงทนผ่านหน้าหนาวนี้ไปไม่ได้แล้ว...น้ำตาร่วงหล่นลงมา เฉียวซิงเจียหันหลังกลับไป รีบเช็ดน้ำตาอย่างลวก ๆ......ตอนเย็น สองสามีภรรยาไป๋เจี้ยนเหวินกับเวินจิ่งซีก็มาด้วย สภาพร่างกายของเสิ่นชิงซูไม่ค

  • คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ   บทที่ 690

    เสิ่นชิงซูนับตั้งแต่วันนั้นที่ถูกส่งไปโรงพยาบาลเพื่อช่วยชีวิต ก็ถูกวินิจฉัยว่าอาการป่วยทรุดลงอีกครั้งหลังจากผ่านการรักษาและช่วยชีวิตอย่างเสี่ยงอันตรายมาหนึ่งสัปดาห์ ชีวิตนี้ก็ถูกกระชากกลับมาจากเงื้อมมือมัจจุราชได้อย่างหวุดหวิดเพียงแต่อาการป่วยของเสิ่นชิงซูนี้แปลกไปจากกรณีทั่วไปอย่างมากก่อนหน้านี้ ผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ทั้งสองสายคือการแพทย์แผนจีนและการแพทย์แผนตะวันตกก็เกิดความเห็นไม่ตรงกันผู้เชี่ยวชาญด้านเนื้องอกหลายคนที่ฉินเยี่ยนเฉิงเชิญมา เสนอให้ทำคีโมแต่จิ้นหวยหมินรวมถึงหัวหน้าแผนกการแพทย์แผนจีนอีกหลายคน ไม่เห็นด้วยกับการทำคีโมทั้งสองฝ่ายมีความเห็นแตกต่างกัน โต้เถียงกันไม่จบไม่สิ้นสุดท้าย ก็เป็นเสิ่นชิงซูที่ตัดสินใจด้วยตัวเองเธอปฏิเสธการทำคีโม เลือกที่จะรักษาแบบประคับประคองต่อไปนี่คือการตัดสินใจของผู้ป่วยเอง ผู้เชี่ยวชาญหลายคนก็ทำได้เพียงเคารพการตัดสินใจของผู้ป่วยเสิ่นชิงซูกลับเข้าไปพักรักษาตัวในอาคารการแพทย์หลังเล็กนั้นอีกครั้งจิ้นหวยหมินยังคงมาฝังเข็มให้เสิ่นชิงซูทุกวันในอาคารหลังเล็กมีกลิ่นยาจีนลอยอบอวลทุกวันยาจีนถ้วยแล้วถ้วยเล่า ไม่เคยขาดช่วงครึ่งเดือ

  • คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ   บทที่ 689

    ฟู่ซือเหยียนนั่งลงข้าง ๆ เธอ หมุนฝากระติกเก็บอุณหภูมิออก แล้วยื่นส่งให้เธอเสิ่นชิงซูรับมาแล้วดื่มน้ำอุ่นเข้าไป ก็หายใจคล่องขึ้นมากเธอยื่นกระติกเก็บอุณหภูมิคืนให้ฟู่ซือเหยียนฟู่ซือเหยียนรับมา แล้วหมุนฝาปิด“ฟู่ซือเหยียน คุณยังจำที่คุณเคยพูดว่าอยากเอาอัฐิมาโปรยที่แม่น้ำหลีเจียงได้ไหม?”ฟู่ซือเหยียนชะงักไปหันขวับไปมองเธอทันที“แม่น้ำหลีเจียงสวยมาก แต่ฉันไม่อยากหลับใหลอยู่ที่นี่ตลอดไป” เสิ่นชิงซูยิ้มจาง ๆ ให้เขา “ถ้าหากฉันผ่านด่านนี้ไปไม่ไหว ช่วยหาทำเลฮวงจุ้ยดี ๆ ให้ฉันสักที่นะคะ ต้องเป็นที่ที่สามารถคุ้มครองลูก ๆ ทั้งสองคนให้สุขภาพแข็งแรง ไร้กังวล อายุยืนยาวได้”“อาซู” ฟู่ซือเหยียนจ้องมองเธอ ลูกกระเดือกขยับอย่างยากลำบาก น้ำเสียงตึงเครียด “อย่าพูดแบบนี้...”“คนเราก็มีวันตายด้วยกันทั้งนั้น ฉันย่อมต้องพยายามมีชีวิตอยู่จนถึงวินาทีสุดท้าย แต่ถ้าหากฉันไม่อยู่แล้วจริง ๆ มันก็เป็นการติดค้างลูก ๆ ทั้งสองคน ยังไงฉันก็ต้องพยายามชดเชยให้ได้มากที่สุด ส่วนเรื่องทรัพย์สินเงินทอง คุณให้พวกเขามากพอแล้ว ฉันไม่จำเป็นต้องเป็นห่วง ส่วนเรื่องการอยู่เป็นเพื่อน...”เสิ่นชิงซูหยุดไป สูดหายใจเข้าลึก ๆ

  • คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ   บทที่ 688

    ดังนั้นตอนที่เสิ่นชิงซูประกาศวางมือ ผู้บริหารระดับสูงในบริษัทต่างก็ตกใจอย่างมาก และส่วนใหญ่ก็คือความเสียดายแต่สภาพของเสิ่นชิงซูในตอนนี้ แค่คนตาดีก็มองออกว่า ร่างกายของเธอเกิดปัญหาขึ้นแล้วแม้ว่าก่อนออกจากบ้านเธอจะตั้งใจแต่งหน้าเพื่อปกปิดใบหน้าที่ซีดเซียวอย่างสุดความสามารถ แต่ความผ่ายผอมที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าของเธอ ก็ยังทำให้คนที่เห็นรู้สึกใจหาย เพียงแค่ไม่กี่เดือนสั้น ๆ เสิ่นชิงซูก็อยู่ในสภาพเหมือนน้ำมันใกล้หมดตะเกียงแล้ว......หลังจากประชุมเสร็จ เสิ่นชิงซูก็กลับมาที่ห้องทำงานหานหมิงอวี่เดินตามเธอมาด้านหลังเสิ่นชิงซูเดินวนในห้องทำงานรอบหนึ่ง สุดท้ายก็เดินไปที่หน้าโต๊ะทำงาน ยื่นมือไปหยิบป้ายชื่อบนโต๊ะขึ้นมา“ห้องทำงานห้องนี้ฉันจะเก็บมันไว้”หานหมิงอวี่หยิบป้ายชื่อจากมือของเสิ่นชิงซู วางกลับไปที่เดิมเสิ่นชิงซูเงยหน้ามองเขาทั้งสองคนสบตากันหานหมิงอวี่ยิ้ม “ผมจะถือว่าคุณไปพักร้อนก็แล้วกัน เสิ่นชิงซู ผมจะรอคุณกลับมาที่นี่”เสิ่นชิงซูยิ้มเล็กน้อย “ค่ะ”นี่คือคำอวยพรที่เต็มไปด้วยความหวังดี เธอจะทำลายบรรยากาศไม่ได้อยู่แล้ว......ออกมาจากห้องทำงาน ชายหนุ่มที่ชื่อโม่ไป๋

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status