บทที่ 739

เฉียวซิงเจียยิ้มออกมา ยิ้มทั้งที่รู้สึกสมเพชตัวเองเหลือเกินเมื่อมองผู้ชายตรงหน้า

ความรักความผูกพันกว่าสี่ปี สุดท้ายกลับแลกมาได้เพียงข้อกล่าวหาที่ผิดเพี้ยนไปจากความจริง

เขาไม่แม้แต่จะเอ่ยถามไถ่หาความจริงสักคำ ก็ยัดเยียดความผิดให้เธออย่างเลือดเย็น

จากก้นบึ้งของหัวใจ เขาคงเห็นเธอเป็นผู้หญิงแพศยาที่ทรยศต่อชีวิตคู่ เป็นคนสำส่อนหลายใจ

ในสายตาฉินเยี่ยนเฉิง เธอเฉียวซิงเจียคงเป็นแค่ผู้หญิงหน้าด้านไร้ยางอาย คนเหลาะแหละที่ไร้ซึ่งศีลธรรมและขอบเขตโดยสิ้นเชิงสินะ

เฉียวซิงเจียหลุบตาลง ปล่อยให้น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นอย่างเงียบงัน

แต่เธอไม่อยากฟูมฟาย และไม่อยากอธิบายอะไรอีกแม้แต่คำเดียว

สูดหายใจเข้าลึก ๆ เธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แววตาว่างเปล่าไร้ชีวิตชีวา “ได้ ฉันจะกลับไปกับคุณเดี๋ยวนี้ ถึงเมืองเป่ยแล้วไปเซ็นใบหย่ากันทันที”

ฉินเยี่ยนเฉิงชะงัก

“ซิงซิง!” เสิ่นชิงซูถลันเข้ามาคว้าแขนเพื่อนไว้ คิดจะห้ามปราม แต่พอเฉียวซิงเจียหันกลับมา แววตาที่แหลกสลายและเต็มไปด้วยความผิดหวังคู่นั้น ทำให้คำพูดทุกคำจุกอยู่ที่คอหอย

ในฐานะลูกผู้หญิงเหมือนกัน เธอรู้ดีว่าวาจาเชือดเฉือนเมื่อครู่ของฉินเยี่ยนเฉิงกรีดลึกแค่ไหน