MasukShare
บทที่ 761
Bab terbaru
คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ บทที่ 767
“อาซู ผมไม่กล้าขอให้คุณยกโทษให้ ถ้าคุณยังโกรธแค้นผม คุณลงโทษผมได้เลย ไม่ว่าคุณจะทำอะไร ผมยอมรับได้หมด”เสิ่นชิงซูยิ้มอย่างจนใจ “คุณพูดเพ้อเจ้ออะไรคะ? ระหว่างเราไม่มีใครผิดต่อใครแล้ว ตอนนี้ฉันแค่รู้สึกว่าการแต่งงานครั้งก่อนของเรามันรีบร้อนเกินไป แถมยังสร้างขึ้นบนเงื่อนไขทางธุรกิจ มันเลยไม่บริสุทธิ์ใจเท่าไหร่”“ใช่ การแต่งงานครั้งก่อนทำให้คุณต้องลำบากใจจริง ๆ แต่คุณวางใจเถอะ ผมจะปรับปรุงตัว ผมจะไม่มีวันทำผิดซ้ำสอง...”“ฟู่ซือเหยียน” เสิ่นชิงซูเอ่ยขัดเขาเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยน “เราคบกันไปแบบนี้ก่อนเถอะค่ะ ไม่ต้องพูดเรื่องแต่งงาน ไม่ต้องคิดถึงอนาคต แล้วก็เลิกทบทวนความผิดในอดีต เอาแบบเรียบง่าย แค่เห็นคุณค่าของปัจจุบันก็พอ ดีไหมคะ?”ไม่คิดถึงอนาคตไม่ทบทวนอดีตแค่เห็นคุณค่าของปัจจุบันฟู่ซือเหยียนรั้งท้ายทอยเธอไว้ แล้วดูดดึงริมฝีปากเธออย่างหนักหน่วงไปหนึ่งทีหน้าผากของทั้งสองแนบชิด ลมหายใจเป่ารดกันและกันเขาหัวเราะทุ้มต่ำ น้ำเสียงแหบพร่าเซ็กซี่ “งั้นก็แปลว่า คุณอนุญาตให้ผมเริ่มช่วงทดลองงานแล้วใช่ไหม?”“ทดลองงานนานแค่ไหน ฉันเป็นคนตัดสินค่ะ” เสิ่นชิงซูเว้นจังหวะ แล้วเสริมอีกประโยคว่า “
คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ บทที่ 766
ชายหนุ่มก้มหน้าลงจูบที่ริมฝีปากของเธอเสิ่นชิงซูเบิกตากว้าง สองแขนยันแผงอกเขาไว้ พยายามผลักครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ก็ไร้ผลร่างของเธอถูกเขากดแนบกับบานประตู จูบจนลมหายใจถี่กระชั้น แข้งขาอ่อนแรงจนกระทั่ง เสิ่นชิงซูเผลอกัดริมฝีปากเขาเข้าให้...ทั้งสองต่างชะงักไป ชายหนุ่มส่งเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอเสิ่นชิงซูจ้องมองริมฝีปากล่างของชายหนุ่มที่มีหยดเลือดซึมออกมา เธอเม้มปาก น้ำเสียงแผ่วเบาเจือความแหบพร่าเล็กน้อย “คุณเลือดออกแล้วค่ะ”ฟู่ซือเหยียนเลิกคิ้ว “ตื่นเต้นรุนแรงขนาดนี้เชียว?”เสิ่นชิงซูถมึงตาใส่เขา โมโหกลบเกลื่อนความเขินอาย “เป็นคุณชัด ๆ คุณ...”เธออายจนพูดไม่ออกเธอยกมือขึ้นปิดตา ไม่กล้ามองตรง ๆ “ฟู่ซือเหยียน คุณช่วยใจเย็นลงหน่อยเถอะค่ะ”ฟู่ซือเหยียนหลุบตามองสภาพความจนตรอกของตัวเอง...เขากระแอมเบา ๆ “อาซู เราแยกทางกันมาเกือบห้าปีแล้วนะ”เสิ่นชิงซูชะงักไปครู่ต่อมา เธอก็ลดมือลง พึมพำเสียงเบา “นั่นสินะ เผลอแป๊บเดียวก็ห้าปีแล้ว”เวลาช่างไม่คอยใครจริง ๆ“นอกจากคุณแล้ว ผมไม่เคยมีผู้หญิงอื่นเลย”เสิ่นชิงซู “...”จู่ ๆ ก็เปลี่ยนเรื่องกะทันหันขนาดนี้ เล่นเอาเธอตั้งรับไม่ทันไปชั
คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ บทที่ 765
ชีเยว่ลังเลไปชั่วครู่ ในที่สุดก็เข้าใจความหมายเขาอธิบายอย่างจริงจัง “ไม่ใช่เดือนเจ็ด แต่คือชีเยว่ พี่แซ่ชี ชื่อพยางค์เดียวคือคำว่าเยว่”เสี่ยวอันหนิงขมวดคิ้ว เอียงคอเล็กน้อย จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของชีเยว่ “หา? แล้วมันเขียนยังไงเหรอคะ?”ชีเยว่ “...”ลืมไปเลย น้องสาวผู้น่ารักคนนี้ยังเรียนอยู่อนุบาล ไม่รู้หนังสือก็เป็นเรื่องปกติเขายิ้มอย่างจนใจ “ไม่เป็นไร เธอเรียกพี่ว่าพี่ชีเยว่แบบที่เธอเข้าใจก็ได้”“ได้เลยค่ะ!” เสี่ยวอันหนิงจูงมือชีเยว่ ลากเขาเข้าบ้าน “พี่ชีเยว่พักอยู่ที่บ้านฉันให้สบายใจเถอะ บ้านฉันใหญ่มากอยู่ได้แน่นอน แล้วบ้านเราก็ยังมีน้องสาวตัวเล็กที่น่ารักมาก ๆ อีกคนด้วย ฉันจะพาไปดู...”แม่หนูน้อยลากแขนคนวิ่งเข้าบ้านไปแล้วทิ้งให้พ่อ แม่ และพี่ชาย ยืนมองตามหลังตาปริบ ๆฟู่ซือเหยียนยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว หัวอกคนเป็นพ่อในยามนี้ช่างซับซ้อนสับสน“ผมไม่ควรพาชีเยว่กลับมาหรือเปล่านะ?”เสิ่นชิงซูมองค้อนใส่เขา “เด็กยังเล็กจะไปรู้อะไรคะ? คุณอย่าทำตัวเหมือนเวินจิ่งซีสิ พอเห็นเสี่ยวอันหนิงเล่นกับเด็กผู้ชายหน่อยก็คิดมากไปเรื่อย”“เมื่อก่อนผมก็คิดว่าเขาคิดมากไปเอง” ฟู่ซือเหยียนเว้นจัง
คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ บทที่ 764
สองทุ่มตรงเส้าชิงขับรถมาส่งฟู่ซือเหยียนกลับหลีเจียงวิลล่าคนที่ตามมาด้วยคือชีเยว่แน่นอนว่า เรื่องที่พาชีเยว่กลับมาด้วยนี้ ได้รับความเห็นชอบจากเสิ่นชิงซูแล้วก่อนที่ชีหมิงเสวียนจะฟื้น หรงฮ่าวกรุ๊ปและชีเยว่จะอยู่ในความดูแลชั่วคราวของฟู่ซือเหยียนฟู่ซือเหยียนไม่ได้บอกความจริงกับชีเยว่ แต่เขาคิดว่าลึก ๆ แล้วชีเยว่คงพอเดาได้บ้างตอนที่ฟู่ซือเหยียนไปรับที่บ้านตระกูลชี เห็นขอบตาเด็กน้อยแดงก่ำน่าจะแอบไปร้องไห้มาแน่ ๆเขามองชีเยว่แล้วรู้สึกเหมือนเห็นภาพตัวเองในวัยเด็กซ้อนทับ อดสงสารไม่ได้ปกติชีหมิงเสวียนมักจะทิ้งชีเยว่ไว้กับแม่บ้านและทีมงานปั้นทายาทสืบทอด อันที่จริงชีเยว่แทบไม่เคยสัมผัสความอบอุ่นในครอบครัวเลยเสิ่นชิงซูได้ยินเสียงรถ จึงพาลูกทั้งสองเดินออกมาประตูรถด้านหลังเปิดออก ฟู่ซือเหยียนก้าวลงมาก่อนชีเยว่เดินตามหลังมาติด ๆพอเขายืนทรงตัวได้ ก็ได้ยินเสียงใสแจ๋วของเด็กน้อยดังขึ้น...“พ่อคะ~!”เสี่ยวอันหนิงวิ่งถลันเข้ามาก่อนใครเพื่อน อ้าแขนกว้างใส่ฟู่ซือเหยียนฟู่ซือเหยียนก้มตัวลง ใช้สองมืออุ้มตัวเธอชูขึ้น แล้วแกว่งไปมาในอากาศเสี่ยวอันหนิงรู้สึกเหมือนได้บิน เสียงหัวเราะ
คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ บทที่ 763
“ระหว่างผมกับเธอไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ”หานหมิงอวี่ยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว รู้สึกหงุดหงิดเหมือนโดนใส่ร้าย น้ำเสียงจึงเย็นชาลงหลายส่วน “เสิ่นชิงซู ผมรู้นะว่าคุณไม่ชอบขี้หน้าผม แต่ในสายตาคุณ ผมเลวร้ายขนาดนั้นเลยหรือไง?”เสิ่นชิงซูเม้มริมฝีปากเธอไม่ได้หมายความแบบนั้นแค่รู้สึกว่าระหว่างชีหมิงเสวียนกับหานหมิงอวี่ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังแน่ ๆ อย่างน้อยที่สุด ระหว่างพวกเขาก็ต้องมีใครสักคนที่ปิดบังอะไรบางอย่างไว้แต่ในเมื่อหานหมิงอวี่ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนี้ เธอก็จะไม่เซ้าซี้ต่ออีกอย่างตอนนี้ชีหมิงเสวียนก็นอนหมดสติไม่รู้เรื่องรู้ราว หานหมิงอวี่ก็ยืนกรานปฏิเสธ เธอเองก็คงพูดอะไรมากไม่ได้“ในเมื่อคุณเป็นห่วงชีหมิงเสวียนขนาดนี้ งั้นก็ฝากเธอไว้กับคุณแล้วกัน ผมกำลังหาทางปลีกตัวไม่ได้อยู่พอดี!” หานหมิงอวี่พูดจบ ก็ยื่นใบแจ้งหนี้ในมือให้เสิ่นชิงซู “ตั้งแต่วันนี้ไป คุณดูแลเธอแล้วกัน ผมไปล่ะ”เสิ่นชิงซูรับใบแจ้งหนี้มา “คุณ...”หานหมิงอวี่โบกมือ “ไปล่ะ”แล้วเขาก็เดินจากไปดื้อ ๆ แบบนั้นเลยเสิ่นชิงซูมองแผ่นหลังอันไร้เยื่อใยของหานหมิงอวี่ คิ้วขมวดมุ่นฟู่ซือเหยียนยื่นมือมาดึงใบแจ้งหนี้ไป “เดี๋ย
คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ บทที่ 762
ประตูห้องพักผู้ป่วยเปิดออก เสิ่นชิงซูเดินออกมาชายหนุ่มทั้งสองหยุดบทสนทนาลงพร้อมกันอย่างรู้ใจ“ซิงซิงมีเรื่องจะคุยกับคุณค่ะ” เสิ่นชิงซูมองไปที่ฉินเยี่ยนเฉิง “ฉันคุยกับเธอแล้ว ตอนนี้อารมณ์เธอโอเคขึ้นแล้ว หมอฉินคะ หวังว่าครั้งนี้คุณจะใจเย็น ๆ แล้วหันหน้าคุยกับเธอดี ๆ นะคะ”ฉินเยี่ยนเฉิงเม้มปากเล็กน้อย “ผมทราบแล้วครับ”“งั้นพวกเรากลับก่อนนะ”“เดินทางปลอดภัยครับ” ฉินเยี่ยนเฉิงกล่าวลาพวกเขา แล้วหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องพักประตูห้องพักปิดลง เสิ่นชิงซูเดินเคียงข้างฟู่ซือเหยียนไปยังลิฟต์พอมาถึงหน้าลิฟต์ ประตูก็เปิดออกพอดีภายในลิฟต์ หานหมิงอวี่เพิ่งจะก้าวเท้าออกมา พอเห็นเสิ่นชิงซูกับฟู่ซือเหยียน เขาก็ชะงักเสิ่นชิงซูและฟู่ซือเหยียนเองก็ตกใจเช่นกัน ไม่คิดเลยว่าจะมาบังเอิญเจอกันที่นี่ทั้งสามคนมองหน้ากันเลิ่กลั่กหานหมิงอวี่เดินออกมาจากลิฟต์ แล้วเป็นฝ่ายเอ่ยทักทายก่อนจากนั้นสายตาของเขาก็กวาดมองผ่านมือทั้งสองข้างของฟู่ซือเหยียน แววตาแฝงความเหยียดหยามในใจคิดว่า สมกับเป็นฟู่ซือเหยียนจริง ๆ ถึงขั้นใช้อุบายเจ็บตัวเรียกคะแนนสงสารเลยเหรอฟู่ซือเหยียนเห็นแววตาเย้ยหยันของหานหมิงอวี่ชั
Anda juga akan menyukai
