แชร์

บทที่ 762

ผู้เขียน: หรงหรงจื่ออี
ประตูห้องพักผู้ป่วยเปิดออก เสิ่นชิงซูเดินออกมา

ชายหนุ่มทั้งสองหยุดบทสนทนาลงพร้อมกันอย่างรู้ใจ

“ซิงซิงมีเรื่องจะคุยกับคุณค่ะ” เสิ่นชิงซูมองไปที่ฉินเยี่ยนเฉิง “ฉันคุยกับเธอแล้ว ตอนนี้อารมณ์เธอโอเคขึ้นแล้ว หมอฉินคะ หวังว่าครั้งนี้คุณจะใจเย็น ๆ แล้วหันหน้าคุยกับเธอดี ๆ นะคะ”

ฉินเยี่ยนเฉิงเม้มปากเล็กน้อย “ผมทราบแล้วครับ”

“งั้นพวกเรากลับก่อนนะ”

“เดินทางปลอดภัยครับ” ฉินเยี่ยนเฉิงกล่าวลาพวกเขา แล้วหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องพัก

ประตูห้องพักปิดลง เสิ่นชิงซูเดินเคียงข้างฟู่ซือเหยียนไปยังลิฟต์

พอมาถึงหน้าลิฟต์ ประตูก็เปิดออกพอดี

ภายในลิฟต์ หานหมิงอวี่เพิ่งจะก้าวเท้าออกมา พอเห็นเสิ่นชิงซูกับฟู่ซือเหยียน เขาก็ชะงัก

เสิ่นชิงซูและฟู่ซือเหยียนเองก็ตกใจเช่นกัน ไม่คิดเลยว่าจะมาบังเอิญเจอกันที่นี่

ทั้งสามคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

หานหมิงอวี่เดินออกมาจากลิฟต์ แล้วเป็นฝ่ายเอ่ยทักทายก่อน

จากนั้นสายตาของเขาก็กวาดมองผ่านมือทั้งสองข้างของฟู่ซือเหยียน แววตาแฝงความเหยียดหยาม

ในใจคิดว่า สมกับเป็นฟู่ซือเหยียนจริง ๆ ถึงขั้นใช้อุบายเจ็บตัวเรียกคะแนนสงสารเลยเหรอ

ฟู่ซือเหยียนเห็นแววตาเย้ยหยันของหานหมิงอวี่ชั
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่ถูกล็อก

บทล่าสุด

  • คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ   บทที่ 765

    ชีเยว่ลังเลไปชั่วครู่ ในที่สุดก็เข้าใจความหมายเขาอธิบายอย่างจริงจัง “ไม่ใช่เดือนเจ็ด แต่คือชีเยว่ พี่แซ่ชี ชื่อพยางค์เดียวคือคำว่าเยว่”เสี่ยวอันหนิงขมวดคิ้ว เอียงคอเล็กน้อย จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของชีเยว่ “หา? แล้วมันเขียนยังไงเหรอคะ?”ชีเยว่ “...”ลืมไปเลย น้องสาวผู้น่ารักคนนี้ยังเรียนอยู่อนุบาล ไม่รู้หนังสือก็เป็นเรื่องปกติเขายิ้มอย่างจนใจ “ไม่เป็นไร เธอเรียกพี่ว่าพี่ชีเยว่แบบที่เธอเข้าใจก็ได้”“ได้เลยค่ะ!” เสี่ยวอันหนิงจูงมือชีเยว่ ลากเขาเข้าบ้าน “พี่ชีเยว่พักอยู่ที่บ้านฉันให้สบายใจเถอะ บ้านฉันใหญ่มากอยู่ได้แน่นอน แล้วบ้านเราก็ยังมีน้องสาวตัวเล็กที่น่ารักมาก ๆ อีกคนด้วย ฉันจะพาไปดู...”แม่หนูน้อยลากแขนคนวิ่งเข้าบ้านไปแล้วทิ้งให้พ่อ แม่ และพี่ชาย ยืนมองตามหลังตาปริบ ๆฟู่ซือเหยียนยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว หัวอกคนเป็นพ่อในยามนี้ช่างซับซ้อนสับสน“ผมไม่ควรพาชีเยว่กลับมาหรือเปล่านะ?”เสิ่นชิงซูมองค้อนใส่เขา “เด็กยังเล็กจะไปรู้อะไรคะ? คุณอย่าทำตัวเหมือนเวินจิ่งซีสิ พอเห็นเสี่ยวอันหนิงเล่นกับเด็กผู้ชายหน่อยก็คิดมากไปเรื่อย”“เมื่อก่อนผมก็คิดว่าเขาคิดมากไปเอง” ฟู่ซือเหยียนเว้นจัง

  • คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ   บทที่ 764

    สองทุ่มตรงเส้าชิงขับรถมาส่งฟู่ซือเหยียนกลับหลีเจียงวิลล่าคนที่ตามมาด้วยคือชีเยว่แน่นอนว่า เรื่องที่พาชีเยว่กลับมาด้วยนี้ ได้รับความเห็นชอบจากเสิ่นชิงซูแล้วก่อนที่ชีหมิงเสวียนจะฟื้น หรงฮ่าวกรุ๊ปและชีเยว่จะอยู่ในความดูแลชั่วคราวของฟู่ซือเหยียนฟู่ซือเหยียนไม่ได้บอกความจริงกับชีเยว่ แต่เขาคิดว่าลึก ๆ แล้วชีเยว่คงพอเดาได้บ้างตอนที่ฟู่ซือเหยียนไปรับที่บ้านตระกูลชี เห็นขอบตาเด็กน้อยแดงก่ำน่าจะแอบไปร้องไห้มาแน่ ๆเขามองชีเยว่แล้วรู้สึกเหมือนเห็นภาพตัวเองในวัยเด็กซ้อนทับ อดสงสารไม่ได้ปกติชีหมิงเสวียนมักจะทิ้งชีเยว่ไว้กับแม่บ้านและทีมงานปั้นทายาทสืบทอด อันที่จริงชีเยว่แทบไม่เคยสัมผัสความอบอุ่นในครอบครัวเลยเสิ่นชิงซูได้ยินเสียงรถ จึงพาลูกทั้งสองเดินออกมาประตูรถด้านหลังเปิดออก ฟู่ซือเหยียนก้าวลงมาก่อนชีเยว่เดินตามหลังมาติด ๆพอเขายืนทรงตัวได้ ก็ได้ยินเสียงใสแจ๋วของเด็กน้อยดังขึ้น...“พ่อคะ~!”เสี่ยวอันหนิงวิ่งถลันเข้ามาก่อนใครเพื่อน อ้าแขนกว้างใส่ฟู่ซือเหยียนฟู่ซือเหยียนก้มตัวลง ใช้สองมืออุ้มตัวเธอชูขึ้น แล้วแกว่งไปมาในอากาศเสี่ยวอันหนิงรู้สึกเหมือนได้บิน เสียงหัวเราะ

  • คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ   บทที่ 763

    “ระหว่างผมกับเธอไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ”หานหมิงอวี่ยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว รู้สึกหงุดหงิดเหมือนโดนใส่ร้าย น้ำเสียงจึงเย็นชาลงหลายส่วน “เสิ่นชิงซู ผมรู้นะว่าคุณไม่ชอบขี้หน้าผม แต่ในสายตาคุณ ผมเลวร้ายขนาดนั้นเลยหรือไง?”เสิ่นชิงซูเม้มริมฝีปากเธอไม่ได้หมายความแบบนั้นแค่รู้สึกว่าระหว่างชีหมิงเสวียนกับหานหมิงอวี่ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังแน่ ๆ อย่างน้อยที่สุด ระหว่างพวกเขาก็ต้องมีใครสักคนที่ปิดบังอะไรบางอย่างไว้แต่ในเมื่อหานหมิงอวี่ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนี้ เธอก็จะไม่เซ้าซี้ต่ออีกอย่างตอนนี้ชีหมิงเสวียนก็นอนหมดสติไม่รู้เรื่องรู้ราว หานหมิงอวี่ก็ยืนกรานปฏิเสธ เธอเองก็คงพูดอะไรมากไม่ได้“ในเมื่อคุณเป็นห่วงชีหมิงเสวียนขนาดนี้ งั้นก็ฝากเธอไว้กับคุณแล้วกัน ผมกำลังหาทางปลีกตัวไม่ได้อยู่พอดี!” หานหมิงอวี่พูดจบ ก็ยื่นใบแจ้งหนี้ในมือให้เสิ่นชิงซู “ตั้งแต่วันนี้ไป คุณดูแลเธอแล้วกัน ผมไปล่ะ”เสิ่นชิงซูรับใบแจ้งหนี้มา “คุณ...”หานหมิงอวี่โบกมือ “ไปล่ะ”แล้วเขาก็เดินจากไปดื้อ ๆ แบบนั้นเลยเสิ่นชิงซูมองแผ่นหลังอันไร้เยื่อใยของหานหมิงอวี่ คิ้วขมวดมุ่นฟู่ซือเหยียนยื่นมือมาดึงใบแจ้งหนี้ไป “เดี๋ย

  • คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ   บทที่ 762

    ประตูห้องพักผู้ป่วยเปิดออก เสิ่นชิงซูเดินออกมาชายหนุ่มทั้งสองหยุดบทสนทนาลงพร้อมกันอย่างรู้ใจ“ซิงซิงมีเรื่องจะคุยกับคุณค่ะ” เสิ่นชิงซูมองไปที่ฉินเยี่ยนเฉิง “ฉันคุยกับเธอแล้ว ตอนนี้อารมณ์เธอโอเคขึ้นแล้ว หมอฉินคะ หวังว่าครั้งนี้คุณจะใจเย็น ๆ แล้วหันหน้าคุยกับเธอดี ๆ นะคะ”ฉินเยี่ยนเฉิงเม้มปากเล็กน้อย “ผมทราบแล้วครับ”“งั้นพวกเรากลับก่อนนะ”“เดินทางปลอดภัยครับ” ฉินเยี่ยนเฉิงกล่าวลาพวกเขา แล้วหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องพักประตูห้องพักปิดลง เสิ่นชิงซูเดินเคียงข้างฟู่ซือเหยียนไปยังลิฟต์พอมาถึงหน้าลิฟต์ ประตูก็เปิดออกพอดีภายในลิฟต์ หานหมิงอวี่เพิ่งจะก้าวเท้าออกมา พอเห็นเสิ่นชิงซูกับฟู่ซือเหยียน เขาก็ชะงักเสิ่นชิงซูและฟู่ซือเหยียนเองก็ตกใจเช่นกัน ไม่คิดเลยว่าจะมาบังเอิญเจอกันที่นี่ทั้งสามคนมองหน้ากันเลิ่กลั่กหานหมิงอวี่เดินออกมาจากลิฟต์ แล้วเป็นฝ่ายเอ่ยทักทายก่อนจากนั้นสายตาของเขาก็กวาดมองผ่านมือทั้งสองข้างของฟู่ซือเหยียน แววตาแฝงความเหยียดหยามในใจคิดว่า สมกับเป็นฟู่ซือเหยียนจริง ๆ ถึงขั้นใช้อุบายเจ็บตัวเรียกคะแนนสงสารเลยเหรอฟู่ซือเหยียนเห็นแววตาเย้ยหยันของหานหมิงอวี่ชั

  • คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ   บทที่ 761

    “แค่แผลเล็กน้อย” ฟู่ซือเหยียนตอบปัด ๆ “นายกับเฉียวซิงเจียเป็นยังไงบ้าง?”“ก็งั้นๆ แหละ” ฉินเยี่ยนเฉิงถอนหายใจ “นี่นายแวะมาเยี่ยมเมียฉันงั้นเหรอ?”“เปล่า”ฉินเยี่ยนเฉิง “...?”ฟู่ซือเหยียนยกยิ้มมุมปาก “ฉันมาหาอาซู”ฉินเยี่ยนเฉิงกรอกตามองบนอย่างหมั่นไส้ “พอเถอะน่า เธอไม่ต้อนรับนายด้วยซ้ำ นายกลับไปดีกว่า เดี๋ยวพอเห็นหน้านายแล้วเสิ่นชิงซูของขึ้น เมียฉันยิ่งทนเห็นเพื่อนโดนรังแกไม่ได้อยู่ด้วย เดี๋ยวคนซวยก็เป็นฉันอีก!”ฟู่ซือเหยียนยิ้มจาง ๆ “ไม่หรอกน่า”ไม่หรอกกับผีน่ะสิ!ฉินเยี่ยนเฉิงถือซะว่าฟู่ซือเหยียนหน้าหนาก็แล้วกันเขาผลักประตูห้อง เดินเข้าไปพลางชูมือสองข้างขึ้นเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ “ผมขอบอกไว้ก่อนนะ คนคนนี้ผมไม่ได้พามา เขามาของเขาเอง ไม่เกี่ยวกับผมนะ!”พอได้ยินเสียง เสิ่นชิงซูที่กำลังปอกแอปเปิลอยู่ก็ชะงัก หันข้างกลับมามองที่ประตูเมื่อเห็นฟู่ซือเหยียน เธอก็ยิ้มบาง ๆ “น้ำเกลือหมดเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”“อืม” ฟู่ซือเหยียนส่งยิ้มอ่อนโยนให้เธอ จากนั้นเดินเข้ามามองเฉียวซิงเจียที่อยู่บนเตียงคนไข้ พยักหน้าให้เล็กน้อย “ดีขึ้นบ้างไหม?”“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วง” เฉียวซิงเ

  • คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ   บทที่ 760

    เสิ่นชิงซูพาฟู่ซือเหยียนไปทำแผลก่อนหลังจากทำแผลเสร็จ ยังต้องให้น้ำเกลือต่ออย่างน้อย ๆ ก็หนึ่งชั่วโมงกว่าเสิ่นชิงซูลังเลอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยถามเขาว่า “คุณอยู่คนเดียวได้ไหม?”ฟู่ซือเหยียนรู้ว่าในใจเธอเป็นห่วงเฉียวซิงเจีย “ตรงนี้มีพยาบาลอยู่ คุณไปดูเฉียวซิงเจียก่อนเถอะ น้ำเกลือหมดแล้วเดี๋ยวผมไปหาคุณ”เสิ่นชิงซูพยักหน้า “งั้นมีอะไรก็โทรหาฉันนะ”ฟู่ซือเหยียนยกยิ้ม “ไม่มีอะไรหรอก ไปเถอะไม่ต้องห่วง”เสิ่นชิงซูจึงไม่พูดอะไรอีก หันหลังเดินตรงไปยังตึกผู้ป่วยใน......เสิ่นชิงซูมาหยุดหน้าห้องพักฟื้นของเฉียวซิงเจีย ยกมือขึ้นเคาะประตูไม่นานประตูก็เปิดออกฉินเยี่ยนเฉิงเห็นว่าเป็นเธอ ก็กล่าวทักทายแล้วเบี่ยงตัวหลบให้เสิ่นชิงซูพยักหน้าให้เขาเล็กน้อยแล้วเดินเข้าไปในห้องเฉียวซิงเจียยังคงหลับสนิทเสิ่นชิงซูเดินไปที่ข้างเตียง ยื่นมือไปแตะหน้าผากเธอไข้ลดแล้วฉินเยี่ยนเฉิงปิดประตูแล้วเดินเข้ามาเสิ่นชิงซูถามขึ้น “เธอไม่ตื่นเลยเหรอคะ?”“เมื่อเช้าตอนหกโมงกว่าตื่นมาพักหนึ่ง ถามผมว่าแม่ยายเป็นยังไงบ้าง? ผมไม่กล้าปิดบังเธอ แต่ก็พยายามพูดให้ฟังดูดีที่สุด พอเธอฟังจบก็แค่พยักหน้า จากนั้นก

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status