LOGIN“พักที่นี่นะ...สักบ่ายๆ คุณนายกลับมา กูจะพามึงไปแนะนำตัว”
“อืม...”
ตาคมมองกวาดไปรอบๆ ห้องพักขนาดไม่เล็กจนชวนอึดอัด มีเฟอร์นิเจอร์ให้มาค่อนข้างครบครันและสะดวก ก็ยิ้มอย่างพึงใจ แล้วเอ่ยขอบคุณเพื่อนสนิท นี่มันเกินกว่าที่เขาคิดไว้ว่าจะได้รับจากการมาเป็นคนขับรถประจำตัวให้กับบ้านนี้
“ขอบคุณมากนะไอ้เชิด”
“มึงจะไม่ทำให้กูเดือดร้อนใช่ไหม?”
คำถามนั้น ทำให้คนที่เริ่มเปิดซิปกระเป๋าแล้วเริ่มทยอยเอาเสื้อผ้าออกมา ชะงักมือแล้วเงยหน้าขึ้นมองเขา แล้วหัวเราะเบาๆ พร้อมกับสั่นหน้า แล้วก้มลงทำงานของตัวเองต่อ
“กูจะไม่ทำให้มึงเดือดร้อน แต่ถ้ามึงไม่ให้กูทำงานนี้แทน มึงอาจจะเดือดร้อน”
เชิดกลืนน้ำลาย แล้วมองสบตากับชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคมสัน ที่กำลังนั่งขัดสมาธิทำงานตรงหน้าอย่างช้าๆ
เขามองมือแข็งแรงที่มีเส้นเลือดปูดโปนนิดๆ นั่น รอยสักตรงแขนของภาค ทำให้เชิดกระแอมแล้วบอกลอยๆ
“มึงควรจะใส่เสื้อแขนยาว...เวลาขับรถให้กับคุณนาย หรือว่าคุณท่าน รอยสักของมึงอาจจะทำให้พวกท่านไม่ชอบ”
“กูไม่ให้เห็นหรอก...”
เขาว่า...ตามองรอยสักของตัวเองด้วยนัยน์ตาเป็นประกายวับ...ใช่เขาไม่มีทางให้คุณท่านของไอ้เชิดได้เห็นแน่ๆ
“ถ้ามึงรับรองว่ากูจะไม่เกี่ยวข้องด้วย...กูก็วางใจ”
“กูเป็นลูกผู้ชายพอ ไอ้เชิด...”
ภาคยิ้มส่งให้กับเพื่อน แล้วหยิบล้วงโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะถามเลขบัญชีของอีกฝ่าย เงินห้าแสนบาทถ้วนถูกโอนให้เชิด ทางนั้นเห็นเงินก็ยิ้มนิดๆ แต่ก็ไม่กล้ายิ้มกว้างมากเพราะใจยังพะวงไม่วาย ว่าตนจะเดือดร้อนไหมกับการยอมแลกงานกับเพื่อนหนนี้
“ขอบใจมากนะโว้ย ไอ้ภาค”
“อืม...พี่ชายกูเขาเตรียมรอรับมึงแล้วทางฝั่งนั้น เงินดีกว่าทางนี้แน่ รายได้ดีกว่า แล้วก็นอกจากเงิน พี่กูเขาเตรียมอะไรดีๆ เด้งๆ ไว้รับมึงด้วย”
คำบรรยายรองรับนั้นทำให้เชิดยิ้มกว้างออกมาได้หนนี้
เขาช่วยภาคจัดเก็บข้าวของ และพาไปแนะนำให้กับบรรดาคนรับใช้ในชลวิษณุราษได้รู้จักกับเพื่อนของเขาที่จะมาทำงานแทนในตำแหน่งคนขับรถใกล้ชิดของคุณนาย...
ภาคก้มลงดูตัวเองที่ตอนนี้อยู่ในเสื้อเชิ้ตแขนยาวตามคำแนะนำของเพื่อน...ถึงหมอนี่ไม่บอกเขาก็จะต้องสวมเสื้อเพื่ออำพรางรอยสักของตนเองอยู่แล้ว
รอยสักประทับตราบอกตัวตน...
มันมีทางที่เขาจะลบเลือนรอยนี้ได้ รอยสักแบบวัยรุ่นไม่ได้สวยหรูหราอะไรด้วยซ้ำ เป็นชื่อของเขากับอดีตเมีย...
เธอเองก็สักไว้ที่ท้องแขนเหมือนกับเขา...
‘มัน’
จะจดจำรอยสักนี้ได้หรือเปล่าเขาไม่รู้
แต่เขาจดจำคนที่ทำให้เมียของเขาตายอย่างน่าอนาถา และตัวเขาเองถูกยัดเข้าไปในคุกถึงสิบหกปีเต็มได้
ภาคยิ้มแสยะ...
ประสบการณ์ในนั้นหล่อหลอมภาคคนใหม่ขึ้นมา จากหนุ่มบ้านแตก...แค่ลักเล็กขโมยน้อย เล่นยา...เดินสายส่งยาแลกกับเงินหลักพัน
เขาออกมาจากคุกพร้อมกับขาใหญ่คนหนึ่ง พี่ลพ คนที่เขาช่วยชีวิตไว้จากการที่ถูกนักโทษรุมกินโต๊ะ เขาเกือบตายแทนพี่ลพเพราะเอาอกไปรับมีดแทน...ตั้งแต่นั้น พี่ลพก็นับถือเขาเป็นน้องชายถึงกับเชือดเลือดสาบานกัน
พี่ลพพาเขาเข้าสู่วงการสีเทาแบบเต็มรูปแบบ สามปีเท่านั้น ภาคมีเงินในบัญชีหลักล้าน จากที่ไม่เคยมีเงินเพียงแค่หลักสิบติดบัญชี เขาเปลี่ยนชื่อและนามสกุล เพื่อชีวิตใหม่ที่ไฉไลกว่าเดิม
พี่ลพให้ทุกอย่างกับเขา ตอบแทนที่ช่วยชีวิตไว้ และพี่ลพก็พร้อมจะให้น้องคนนี้ทุกสิ่ง แม้กระทั่งเรื่องการแก้แค้นของภาคเพราะพี่ลพเองก็แค้นท่าน...คนนั้น เหมือนกันกับเขานั่นแหละ
แก้แค้น...
ใช่...
เขาจะทำให้ไอ้คนที่เอามันยัดคุก และฆ่าเมียเขาตาย ให้กระอักเลือดและอยู่เหมือนตายทั้งเป็น
เขามองไปทางชั้นสองของบ้านหลังใหญ่โตโอฬารนั่น ยิ้มให้กับมัน...เขากำลังรอแนะนำตัวกับคุณนาย...และรอดูหน้าท่านเกื้อ...
เกื้อชนนายตำรวจใหญ่ ชาติตระกูลดี วีรบุรุษของใครต่อใคร เป็นที่นับหน้าถือตาในวงสังคม ประวัติไม่เคยด่างพร้อม
หึ...
นั่นก็แค่ฉากหน้าที่สร้างไว้ เพราะความชาติตระกูลดี มีเงินถุงเงินถังจากโคตรพ่อโคตรแม่สร้างไว้ให้นี่แหละ ใครๆ ก็เลยนึกว่าเกื้อชนมือสะอาด มาทำงานเพื่อช่วยเหลือดูแลผู้คนจริงๆ
ฉากหลัง...
สกปรกโสมมยิ่งกว่าอาจม
เพราะรวยก็ยิ่งอยากรวยมากขึ้นไปอีก เงินมันหาง่ายได้ง่าย มีคนเอามาให้ง่ายๆ แลกกับการไม่รู้มองไม่เห็น น้อยคนหรอกจะไม่เอา...
เพราะมีอำนาจยิ่งใช้มันอย่างเหลิงและสนุกอำนาจทำให้เงินมาง่ายมัน ความสนุกของเกื้อชน ถ้าใครรู้เข้าคงจะขนลุกไม่น้อย...
เขานี่ยังไงล่ะ ผลลัพธ์ของความสนุกนั้น...
ถ้าเวรกรรมมันตามไอ้ระยำนี่ไม่ทัน
เขาจะอาสาเป็นคนตามกระหน่ำมันเอง
เวรย่อมชำระได้ด้วยการจองเวร ถ้าไม่รู้ถึงกรรม จะรู้สำเหนียกสำนึกคงไม่มีทาง...
เวลาผ่านไปหลังจากมีข่าวนายตำรวจใหญ่ตกลงมาจากบันไดกลางดึก หลังจากงานฉลองข่าวดีเรื่องทายาทกับภรรยาสาวแสนสวย เกื้อชนกลายเป็นคนป่วยติดเตียง...เวลาล่วงไปเรื่อยๆ จนขวัญนรีคลอดลูก เขาก็ยังไม่หายป่วย แพทย์เฉพาะทางมือดีถูกนำมารักษาเขา และก็บอกอย่างไม่ให้ความหวังเท่าไหร่ว่า เขาอาจจะต้องอยู่แบบนี้ไปตลอดชีวิต ขวัญนรีนั้นทำอย่างที่เขาเคยคิดว่าจะหวังเกื้อพิงหล่อนดูแลเขาในบั้นปลาย ตอนนี้เธอก็ทำแบบนี้กับเขาจริงๆชาติชัย ใจสิงห์ชื่อนี้วนอยู่ในสมองของเกื้อชนเขาจำมันไม่ได้เขาไม่รู้ว่าเขาไปทำอะไรให้มัน จนถึงขั้นที่มันมาทำกับเขาขนาดนี้ที่เขาจำไม่ได้ อาจจะเพราะ...เรื่องหลากหลายที่ตัวเองกระทำไว้ ในยามรุ่งโรจน์ เหลิงหลงในตำแหน่ง อำนาจเขาหลับตาลงอย่างเจ็บปวด...เวลานี้อาจจะเป็นเวลาของกรรมเวรที่คืนสนองเขาก็ได้“ท่านเกื้อคะ...วันนี้มีของดีๆ มาบำรุงด้วยนะคะ”เสียงหวานที่เขาเคยรัก แต่ตอนนี้เขาเกลียดเข้าไส้ ดังขึ้น เกื้อชนหลับตาเสีย เขาอยากจะตายเสียให้พ้นๆ ไม่อยากอยู่เป็นผักแบบนี้ วันที่เขาประสบอุบัติเหตุตกบันได ไม่สิ ต้องบอกว่าเขาถูกกระทำให้ตกบันไดลงมาแบบนั้น เขาบาดเจ็บสาหัส และเขาก็น่าจะตายไปเสีย
วันนี้เป็นวันที่มีความสุขมากจริงๆ ของท่านเกื้อชนเขาเมามาก ฉลองด้วยความยินดีที่เขาจะมีทายาทและมันจะทำให้ขวัญนรีอยู่ดูแลเขาไปจนกว่าจะตายจากกันท่านเกื้อมั่นใจแบบนั้น เขาถูกประคองเข้าห้องนอน จำได้ว่าเป็นคนขับรถของภรรยาคนสวยของเขา นายภาค ชื่อนี้กระมัง ขวัญนรีไม่ค่อยพูดถึงให้ได้ฟังเท่าไหร่ แต่จากการที่คุยกับจตุพรแล้ว หมอนี่ไว้ใจได้ สุภาพอ่อนน้อม และเป็นขวัญใจของคนทำงานด้วยกันหลายคน“เมามากหรือคะท่าน” เสียงหวานของขวัญนรีดังขึ้นข้างกาย เขาหัวเราะ รู้สึกตาลายเล็กน้อย “นิดหน่อยน่ะ ก็วันนี้ต้องฉลอง”ขวัญนรีหัวเราะ แล้วลุกขึ้นจากเตียงไปเปิดม่านดูบรรยากาศข้างนอก ตอนนี้งานเลิกแล้ว และทุกคนก็เข้าห้องพักของตัวเอง ไม่มีใครอยู่ในบริเวณบ้านแล้วตอนนี้ ต่างมีความสุขกันถ้วนหน้า เพราะนอกจากจะจัดงานเลี้ยงให้กับคนทำงาน กิน ดื่ม เต็มที่ ท่านเกื้อยังแจกซองแดงทุกคน คนล่ะเก้าร้อยบาทถ้วน ท่านบอกว่าเอาเป็นเลขมงคล และวันงานเลี้ยงก็จะมีแจกอีก วันนี้คือวันดีจริงๆ ท่านเกื้อเริ่มหลับตาลง เขามองเห็นว่าคนขับรถร่างสูงใหญ่ยังไม่ออกไปจากห้องของเขา เดี๋ยวสักพักก็คงจะออกไป...“คนไปกันหมดแล้ว”“ครับไปกันหมดแล้
“ท่านคะ ขวัญมีข่าวดีมาบอกค่ะ” “อะไรหรือ?”ท่านเกื้อมองหน้าภรรยาคนสวย ที่ระยะหลังมานี่เปล่งปลั่งมีความสุข จนท่านสัมผัสได้ และรู้สึกสดชื่นตามเธอไปด้วย แม้ว่าตัวเขาเองจะรู้สึกโรยรา ร่างกายเปลี้ยอ่อนเพลียแบบแปลกๆ ไปทุกวันก็ตามที อาจจะเพราะโรคร้ายที่กำลังเป็นกระมัง แต่...หมอก็นัดให้เขาไปผ่าตัดอีกไม่กี่เดือนนี่ ผลของมันดีขึ้นเรื่อยๆ จนถึงขั้นอาจจะรักษาได้ มันคือความหวังให้กับเกื้อชนว่าจะได้มีชีวิตยืนยาวออกไปอีกสักหน่อยบางวันเขาหลับ...หลับนานมาก จนเกือบข้ามวันเขาเพลียไปหมด ไม่อยากจะขยับร่างกายเลยพักนี้ ยิ่งอาทิตย์นี้ ท่านเกื้อเองก็อยากแต่จะนอน แผนการของเขาที่วาดไว้หวังจะให้เป็นของขวัญภรรยา และยืนยันความมั่นคงของเขา หลักประกันของเขา เลยไม่อยู่ในสมองของเขาสักเท่าไหร่ เพราะมึนๆ เบลอๆ ไปหมด จนสงสัยว่าตัวเองเป็นอะไรมากไปกว่าโรคที่เป็นไหมแต่เขาก็ไปตรวจร่างกายมาแล้ว มันดีขึ้นเสียด้วยซ้ำแม้กระทั่งเรื่องโรคผลล่าสุดก็เพิ่งจะไม่กี่เดือนมานี่เองเขากิน เขาใช้ชีวิตตามปรกติ...ปลอบใจตัวเองว่าอาจจะเพราะอายุทำให้เหนื่อยง่าย ภรรยาก็บอกว่าชาที่เธอให้เขาดื่ม มันทำให้เขาหลับสบาย ผลของมันช่วยในการ
สองเดือนต่อมา“พี่ขวัญคะ...อีกไม่กี่วันนี้ เอื้องอาจจะขอแรงพี่ขวัญแบบหนักๆ สักนิดหนึ่งนะคะ” “เอ...เรื่องอะไรหรือจ๊ะ” วนิดาหันมายักไหล่ แล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ส่งให้กับรุ่นพี่สาวที่เธอสุดแสนจะไว้ใจสองสาวนัดเจอกันที่ร้านคาเฟ่แห่งหนึ่ง กับบรรยากาศชิวๆ ร้านคาเฟ่ลับ...มันก็ลับสมชื่อจริงๆ เพราะต้องเดินเข้ามาในตรอกเล็กๆ รถยนต์เข้าไม่ถึง มันทำให้สองสาวได้อยู่กันตามลำพัง โดยไม่มีคนอื่น...เพราะพวกเธอทิ้งคนขับรถของตัวเองไว้ด้านนอก ที่นัดกันตรงนี้เพราะสถานที่เหมาะเจาะมาก เหมาะสมกับการมาคุยกันตามลำพังโดยไร้หูตารบกวน“แผนของเอื้องใกล้จะบรรลุแล้วล่ะค่ะ”วนิดาหัวเราะ แล้วยกแก้วกาแฟเย็นของเธอขึ้น แล้วหลิ่วตาให้กับขวัญนรี “ชนแก้วกับเอื้องแบบซ้อมๆ ก่อนนะพี่ขวัญ แล้วเราจะมาฉลองกันจริงจังหลังจากที่มันสำเร็จ”ขวัญนรีเม้มปากเล็กน้อย หัวใจเริ่มเต้นแรงเธอตื่นเต้นแทนวนิดา และเธอหวังให้น้องสาวของเธอ ไปได้ตลอดรอดฝั่งขวัญนรียกแก้วเครื่องดื่มของตน ชนเบาๆ กับแก้วของวนิดาทางนั้นหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ เธอขออนุญาตขวัญนรีสูบบุหรี่ไฟฟ้า และลุกขึ้นจากที่นั่งของตัวเอง ไปดื่มด่ำ กับความสุขจากควัน วันนี้วนิดาใก
“อะ พะ ภาค ซี๊ด...อื้อ”“อยากให้ผัวเอาเอ็นเข้าไปในตัวเมียหรือยัง...อืม...หรืออยากจะให้ผัวเลียนมให้ฉ่ำๆ ก่อน”“อะ อุ๊ย...ผะ ผัวจ๋า อื้อ...เลียแบบนั้น....อา...อ๊ะ”ใบหน้างดงามแหงนไปด้านหลัง แอ่นตัวให้กับภาค ได้ดูดเลียเต้าคู่อวบได้ถนัดถนี่ ตอนนี้สองเต้าของเธอถูกฟัดจากทั้งปากลิ้นและมือของเขาจนแดงไปหมด แต่มันไม่เจ็บ มันกลับเสียว...เสียวมาก...เธอจิกบ่าของเขาแน่นเมื่อเสียวจี๊ดจากการที่เขาดูดยอดอก และตวัดลิ้นเลียถี่ๆ ส่วนสาวขมิบและขับน้ำใสๆ ออกมาจนเยิ้ม...ภาคเสียดสีนิ้วกับช่องสาว...คุณนายของเขาเยิ้มแล้ว...เขายกเธอให้โอบขารอบสะโพกเขา...วันนี้เขาจะสอนท่าใหม่...รับรองว่าจะยิ่งทำให้ขวัญนรีติดใจ และอยากให้เขาทำแบบนี้กับเธออีก“อะ ภาค”เธอร้องอย่างตกใจเมื่อถูกอุ้มลอยขึ้นแบบนั้น ภาคมองตาเธอด้วยนัยน์ตาฉ่ำเยิ้มไปด้วยตัณหา เขาจับให้เธอโอบรอบคอเขาไว้ ยกสะโพกเธอขึ้นแล้วค่อยๆ ให้เธอเคลื่อนเข้าหาเขา ส่วนสาวกำลังกลืนกินลำเอ็นท่อนใหญ่นั่น ทั้งเธอและเขาเสียวจนต้องครางออกมา เธอโอบขารอบสะโพกเขาไว้แน่น...กลัวตกก็กลัว...เสียวก็เสียว เขาจูบปากเธอแล้วก็จับเธอเดินกระแทกไปรอบห้องโอ...ขวัญนรีร้องกรีดออกม
“หรือคะคุณหมออาการของท่าน เอ่อ...เป็นอย่างไรบ้างคะตอนนี้”“ก็แค่อ่อนเพลียนิดหน่อยน่ะครับ อาจจะต้องนอนโรงพยาบาลดูอาการใกล้ชิดสักสามสี่วัน คุณขวัญสะดวกไหมครับ”“สะดวกค่ะ ท่านยอมนอนโรงพยาบาลใช่ไหมคะ หรือจะต้องให้ขวัญกล่อม”“ยอมครับ ผมจะต้องตรวจท่านละเอียดพอสมควรครับรอบนี้...จะถึงการตรวจร่างกายประจำปีของท่านแล้วด้วย ก็ถือว่านอนโรงพยาบาลเตรียมร่างกายไปเลยพร้อมกันนะครับคุณขวัญ”“ค่ะ...ตอนนี้ท่านอยู่ในห้องพักใช่ไหมคะ พอดีขวัญโทรศัพท์หาท่านไม่ติดน่ะค่ะ เลยเป็นห่วง”“ท่านรับยาแล้วก็หลับไปเลยครับ มีพยาบาลพิเศษเฝ้าครับ”“ค่ะ ขอบคุณคุณหมอมากๆ นะคะ”เธอวางโทรศัพท์ ก่อนจะเม้มปากนิดๆ และส่งข้อความหาสามี ระหว่างที่เธอโทรศัพท์คุยโต้ตอบกับทางหมอ ชายที่กำลังทำหน้าที่ขับรถให้เธอ ได้ยินทั้งหมดทุกคำ...เพราะเขาตั้งใจจะฟังว่าเธอคุยกับใครท่านค่ะ อย่าดื้อนะคะนอนโรงพยาบาล อย่าให้คุณหมอโทรมาฟ้องนะคะว่าท่านไม่ยอมให้ตรวจ ขวัญกำลังกลับบ้านแล้วค่ะ พรุ่งนี้ขวัญจะไปหานะคะส่งข้อความทางไลน์ทิ้งไว้แล้วเธอก็ถอนใจน้อยๆ เอาโทรศัพท์ยัดใส่กระเป๋าของเธอ และมองไปทางหน้าต่างรถ...เธอมองวิวข้างทาง ใจนั่นเลื่อนลอยไปไก







